ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΑΠΑΝΤΗΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ, ΚΑΙ ΘΕΟΥ,
ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ.
Υπαπαντή
του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών
Ιησού Χριστού
22 Καὶ ὅτε ἐπλήσθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ αὐτῶν κατὰ τὸν νόμον Μωϋσέως, ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς ῾Ιεροσόλυμα παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, 23 καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου ὅτι πᾶν ἄρσεν διανοῖγον μήτραν ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται, 24 καὶ τοῦ δοῦναι θυσίαν κατὰ τὸ εἰρημένον ἐν νόμῳ Κυρίου, ζεῦγος τρυγόνων ἢ δύο νεοσσοὺς περιστερῶν.
῾Ο Συμεὼν καὶ τὸ «νῦν ἀπολύεις»
25 Καὶ ἰδοὺ ἦν ἄνθρωπος ἐν ῾Ιεροσολύμοις ᾧ ὄνομα Συμεών, καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος καὶ εὐλαβής, προσδεχόμενος παράκλησιν τοῦ ᾿Ισραήλ, καὶ Πνεῦμα ἦν ῞Αγιον ἐπ᾿ αὐτόν· 26 καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος τοῦ ῾Αγίου μὴ ἰδεῖν θάνατον πρὶν ἢ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου. 27 καὶ ἦλθεν ἐν τῷ Πνεύματι εἰς τὸ ἱερόν· καὶ ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν τοὺς γονεῖς τὸ παιδίον ᾿Ιησοῦν τοῦ ποιῆσαι αὐτοὺς κατὰ τὸ εἰθισμένον τοῦ νόμου περὶ αὐτοῦ, 28 καὶ αὐτὸς ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ καὶ εὐλόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·
29 νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ,
30 ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου,
31 ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν.
32 φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου ᾿Ισραήλ.
33 Καὶ ἦν ᾿Ιωσὴφ καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ θαυμάζοντες ἐπὶ τοῖς λαλουμένοις περὶ αὐτοῦ. 34 καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ· ἰδοὺ οὗτος κεῖται εἰς πτῶσιν καὶ ἀνάστασιν πολλῶν ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ καὶ εἰς σημεῖον ἀντιλεγόμενον. 35 καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία, ὅπως ἂν ἀποκαλυφθῶσιν ἐκ πολλῶν καρδιῶν διαλογισμοί.
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Χαῖρε Κεχαριτωμένη Θεοτόκε Παρθένε, ἐκ σοῦ γὰρ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Θεὸς ἠμῶν, φωτίζων τοὺς ἐν σκότει. Εὐφραίνου καὶ σὺ Πρεσβῦτα δίκαιε, δεξάμενος ἐν ἀγκάλαις τὸν ἐλευθερωτὴν τῶν ψυχῶν ἠμῶν, χαριζόμενον ἠμὶν καὶ τὴν Ἀνάστασιν.
Μετὰ τὴν α' Στιχολογίαν, Κάθισμα
Ἦχος δ'
Κατεπλάγη Ἰωσὴφ
Νηπιάζει δι' ἐμέ, ὁ παλαιὸς τῶν ἡμερῶν, καθαρσίων κοινωνεῖ, ὁ καθαρώτατος Θεός, ἵνα τὴν σάρκα πιστώσῃ μου τὴν ἐκ Παρθένου, καὶ ταῦτα Συμεὼν μυσταγωγούμενος, ἐπέγνω τὸν αὐτόν, Θεὸν καὶ ἄνθρωπον· καὶ ὡς ζωὴν ἠσπάζετο, καὶ χαίρων πρεσβυτικῶς ἀνεκραύγαζεν· Ἀπόλυσόν με· σὺ γὰρ Θεός μου, ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων.
Μετὰ τὴν β' Στιχολογίαν, Κάθισμα
Ἦχος α'
Χορὸς Ἀγγελικὸς
Ὁ ὢν σὺν τῷ Πατρί, ἐπὶ θρόνου ἁγίου, ἐλθὼν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐκ Παρθένου ἐτέχθη, καὶ βρέφος ἐγένετο, χρόνοις ὢν ἀπερίγραπτος, ὃν δεξάμενος, ὁ Συμεὼν ἐν ἀγκάλαις, χαίρων ἔλεγε· Νῦν ἀπολύεις Οἰκτίρμον, εὐφράνας τὸν δοῦλόν σου.
Κοντάκιον
Ἦχος α’.
Ὁ μήτραν παρθενικὴν ἁγιάσας τῷ τόκῳ σου, καὶ χεῖρας τοῦ Συμεὼν εὐλογήσας ὡς ἔπρεπε, προφθάσας καὶ νῦν ἔσωσας ἠμᾶς Χριστὲ ὁ Θεός. Ἀλλ' εἰρήνευσον ἐν πολέμοις τὸ πολίτευμα, καὶ κραταίωσον Βασιλεῖς οὖς ἠγάπησας, ὁ μόνος φιλάνθρωπος.
Ο Όσιος Παρθένιος
επίσκοπος Λαμψάκου
Ἀφῆκε τὸν χοῦν Παρθένιος Λαμψάκῳ, Λαμπτῆρα πυρσεύοντα φῶς αὐτοῦ μέγα. Παρθένιος κατέδαρθε, λαχὼν μακρὸν ἑβδόμῃ ὕπνον. | ||||||
Βιογραφία Ο όσιος Παρθένιος καταγόταν από κάποια κωμόπολη της Βιθυνίας και έζησε κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.). Ήταν υιός του διακόνου της Εκκλησίας της Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, από τον οποίο εδιδάχθηκε την ορθόδοξη πίστη. Ο Άγιος από την παιδική του ηλικία προέκοπτε στην αρετή και την ευσέβεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος αλίευσε τους αποστόλους, που ήσαν ψαράδες, τον έκανε να αγαπήσει την αλιεία. Κα όταν έριχνε τα δίχτυα του στην Απολλωνιάδα λίμνη και τα ανέσυρε γεμάτα ψάρια, αισθανόταν ότι εργαζόταν σε ένα από τα πλοιάρια του Αποστόλου Πέτρου ή του Ιωάννου. Τα χρήματα που εισέπραττε από την πώληση των ψαριών δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα εμοίραζε στους πτωχούς από αγάπη προς αυτούς. Γι αυτό κι όταν τον ευχαριστούσαν έλεγε: « Διατί με ευχαριστείτε; Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση. Μήπως είμαστε ξένοι; Εμείς είμαστε αδελφοί. Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;»  Св. Парфений. Фреска. 1547 г. Афон (Дионисиат). Тзортзи (Зорзис) Фука. Άγιος Παρθένιος. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη)Φουκά   Святой Преподобный Парфений, Епископ Лампсакийский. Фреска 1208 - 1209 годы. церкви Богородицы в монастыре Студеница, Сербия. Άγιος Παρθένιος. Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών ετών 1208-1209 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου τής Ιεράς Μονής Στουντένιτσα. Σερβία.  Прп. Парфений. Фреска. . Около 1350 года. Церковь Христа Пантократора. Дечани. Сербия (Косово). Άγιος Παρθένιος. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1350 μ.Χ. στον Ιερό Ναό τού Χριστού Παντοκράτορα τής Ιεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.   Свв. Парфений и Анфим. Фреска Около 1318 г. церкви Благовещения. Грачаница. Косово. Сербия. Άγιοι Παρθένιος και Άνθιμος. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1318 μ.Χ. στόν Ιερό Ναό τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.   Прп. Парфений. Круг Дионисия. Фреска 1481 г.алтарной преграды Успенского собора Московского Кремля. Άγιος Παρθένιος. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1481 μ.Χ. στο Τἐμπλο τού Καθεδρικού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Ρωσία έργο τού αγιογράφου Διονύσιοι ((περίπου 1440-1502 μ.Χ.) είναι πρωτοπόρος ζωγράφος της Μόσχας και δάσκαλος των τοιχογραφιών του τέλους του 15ου και των αρχών του 16ου αιώνα . Θεωρείται συνέχιση των παραδόσεων του Andrei Rublev . Η παλαιότερη γνωστή δουλειά είναι οι τοιχογραφίες της Γεννήσεως του Καθεδρικού Ναού της Παναγίας στη Μονή Παφνούφ Μπόροφσκι (1467-1477 μ.Χ.). Το 1481 μ.Χ., το αρτέλ , με επικεφαλής τον Διονύσιο, ζωγράφισε την εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου στη Μόσχα (πιθανότατα ο καθεδρικός ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου , που χτίστηκε από τον Αριστοτέλη Φιοραβάντη) Για την ενάρετη αυτού παρουσία ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον εχειροτόνησε πρεσβύτερο. Αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον εχειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου. Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας, για να μπορέσει να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια. Γι αυτό προσφεύγουν σε αυτόν ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου. Ο Άγιος ήταν ο πράος, ο υπομονετικός, ο φιλόξενος, ο μακρόθυμος, ο άγγελος της ομόνοιας, ο ενθαρρύνων τους μετανοούντες, ο πρόθυμος για το ποίμνιό του. Ο Όσιος Παρθένιος εκοιμήθηκε εν ειρήνη.  Ιερά Λείψανα Τμήμα τής Τιμίας Κάρας τού Αγίου ευρίσκεται στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους.
Αποτμήματα τών Ιερών Λειψάνων του Αγίου ευρίσκονται στις Μονές Ροβελίστας Άρτας και Κύκκου Κύπρου
  (ΑΡΙΣΤΕΡΑ) Τμήμα τής Τιμίας Κάρας αυτού φυλάσσεται στην Ιερά Μονή Κοιμήσεως τής Θεοτόκου Μακρυμάλλη, της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος (βορείως των Ψαχνών και σε απόσταση μικρή από το χωριό Μακρυμάλλη).  (Εδώ με διαφορετική εξωτερική θήκη από παλαιότερη έκθεση τής Τιμίας Κάρας προς προσκύνηση)   Απότμημα των Ιερών Λειψάνων του Αγίου ευρίσκεται στήν Ιερά Μονή Μεγάλου Σπηλαίου Καλαβρύτων   Αποτμήματα Ιερών Λειψάνων του Οσίου Παρθενίου επισκόπου Λαμψάκου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος και Τροπαιοφόρου Γεωργίου και του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Κοπανού Ανθεμίων Ημαθίας    Απότμημα τής Τιμίας Δεξιάς στον Ιερό Ναό Αγίων Δώδεκα Αποστόλων Βριλησσίων   Απότμημα τών Ιερών Λειψάνων ευρίσκεται στην Ιερά Μονή Αγίου Νικολάου Άνδρου. (Εδώ από την υποδοχή του λειψάνου στην Ιερά Μητρόπολη Ξάνθης)   Απότμημα τών Ιερών Λειψάνων ευρίσκεται στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Πειραιώς.     Απότμημα τών Ιερών Λειψάνων ευρίσκεται στην Ιερά Mονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Βραγκιανών Αργιθέας. (Απέναντι από το κεντρικό συνοικισμό Βραγκιανών της Αργιθέας Καρδίτσας, στην πλαγιά του βουνού «Μιρμιτζάλα» βρίσκεται το μοναστήρι της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Ιδρύθηκε στις 11 Ιουλίου 1655 μ.Χ.)   Απότμημα τών Ιερών Λειψάνων ευρίσκεται στην Ιερά Μονή Παναγίας Δοβρά στην Βέροια   Απότμημα τών Ιερών Λειψάνων ευρίσκεται στον Ιερό Καθεδρικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Κομοτηνής.υ. | ||||||
Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Tῷ μύρῳ τοῦ Πνεύματος, ποιμὴν Λαμψάκου ὀφθείς, τὴν θείαν ἐνέργειαν παρὰ Θεοῦ δαψιλῶς θαυμάτων ἐπλούτησας, δαίμονας ἀπελαύνειν, ἀσθενοῦντας ἰᾶσθαι, νόσους ἀποδιώκειν καὶ πληρῶν τὰς αἰτήσεις, Παρθένιε ἱεράρχα, τῶν προσιόντων σοι.  Минея - Февраль (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Φεβρουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Κάθισμα
Κοντάκιον Ὁ Οἶκος
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ (μετάφραση Google) Άγιου Δημήτριου Ροστόφ Ο βίος του Αγίου Πατρός ημών Παρθενίου, Επισκόπου ΛαμψάκουΕορτάζεται στις 7 Φεβρουαρίου Ο Άγιος Παρθένιος, που ονομάστηκε έτσι από την παρθενία του το 1245 , γεννήθηκε στη Μελιτούπολη το 1246. Ο πατέρας του, Χριστόφορος, ήταν διάκονος σε μια από τις εκκλησίες της πόλης. Ο Παρθένιος ήταν αναλφάβητος από την παιδική του ηλικία, αλλά ακούγοντας τις Θείες Γραφές στην εκκλησία, έμαθε πολλά από αυτά τόσο καλά που μπορούσε να συγκριθεί με οποιονδήποτε επιδέξιο γραμματέα. Στα νιάτα του, πήγαινε συχνά σε μια κοντινή λίμνη και, πιάνοντας ψάρια εκεί και πουλώντας τα, μοίραζε τα έσοδα στους φτωχούς. Από τα πρώτα του χρόνια, ήταν γεμάτος με τη χάρη του Θεού. Στην ηλικία των δεκαοκτώ ετών, επικαλούμενος το πανάγιο όνομα του Χριστού, άρχισε να εκβάλλει δαίμονες από τους ανθρώπους και να κάνει πολλά θαύματα. Αφού η φήμη του Αγίου Παρθενίου άρχισε να διαδίδεται, ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος τον κάλεσε. Αφού διερεύνησε όλα όσα είχε ακούσει για τον άγιο νέο και αφού πείστηκε γι' αυτά, θαύμασε την αρετή του και τη χάρη του Θεού μέσα του και διέταξε να διδάξει την τέχνη της γραφής. Λίγο αργότερα, ο Επίσκοπος Φίλιππος, παρά τη θέλησή του, διόρισε τον Άγιο Παρθένιο ιερέα και του εμπιστεύτηκε τη φροντίδα μιας από τις εκκλησίες. Ως ιερέας, ο Άγιος Παρθένιος αγωνίστηκε ακόμη πιο έντονα για την αρετή. Έχοντας λάβει από τον Κύριο μια ιδιαίτερη χάρη αγιότητας και θαυματουργίας, θεράπευσε κάθε είδους ασθένειες και έκανε πολλά θαυμαστά θαύματα στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Μεταξύ αυτών των θαυματουργών σημείων, μεταξύ άλλων, ήταν τα ακόλουθα. Μια μέρα, στο δρόμο του, ο θαυματουργός συνάντησε έναν άνθρωπο του οποίου το μάτι είχε βγάλει ένας νεαρός άνδρας. Το άρρωστο μάτι κρεμόταν στο μάγουλό του, και ο άνθρωπος, υποφέροντας και κλαίγοντας, το στήριξε με το χέρι του. Ο Άγιος Παρθένιος, παίρνοντας το μάτι που είχε βγάλει στο χέρι του, το έβαλε στη θέση του και το έπλυνε με νερό. Τρεις μέρες αργότερα, ο άρρωστος θεραπεύτηκε πλήρως. Μια άλλη φορά, μια γυναίκα, που έπασχε από μια άγρια και ανίατη ασθένεια στο σώμα της, ήρθε στον Άγιο Παρθένιο και τον ζήτησε να την θεραπεύσει. Όταν ο μοναχός έκανε το σημείο του σταυρού στο μέτωπό της, αμέσως έλαβε θεραπεία. Μια μέρα, ο Άγιος Παρθένιος πήγε να επισκεφτεί έναν άρρωστο. Καθώς περπατούσε κοντά στο σπίτι ενός ευγενή, ένα μεγάλο σκυλί, που λύθηκε από το λουρί του, όρμησε πάνω στον άγιο και, ρίχνοντας τα μπροστινά του πόδια στους ώμους του, προσπάθησε να τον δαγκώσει στο πρόσωπο. Αλλά ο άγιος φύσηξε πάνω στον σκύλο και έκανε το σημείο του σταυρού, και αμέσως ο σκύλος πέθανε. Ο Άγιος Παρθένιος τότε τον πέταξε από τους ώμους του. Ακούγοντας για τέτοια θαύματα, ο Αρχιεπίσκοπος Αχιλλέας της Κυζίκου κάλεσε τον Άγιο Παρθένιο και τον χειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψακίας το 1247. Φτάνοντας στην επισκοπή που του είχε ανατεθεί, ο Παρθένιος βρήκε όλους τους κατοίκους της αφοσιωμένους στην ασεβή ελληνική ειδωλολατρία, ενώ οι Χριστιανοί ήταν πολύ λίγοι εκείνη την εποχή. Ο καλός ποιμένας του Χριστού λυπήθηκε πολύ γι' αυτό. Αρχικά άρχισε να παρακινεί, να επιπλήττει και να ικετεύει το ποίμνιό του. Δείχνοντας τους την οδό της αλήθειας και κάνοντας θαύματα στο όνομα του Χριστού, θεράπευσε τους αρρώστους και έτσι οδήγησε πολλούς στη γνώση του αληθινού Θεού. Τελικά, βλέποντας ότι οι κάτοικοι της πόλης προόδευαν στην πίστη και απέρριπταν την ειδωλολατρία, ο Άγιος Παρθένιος συνέλαβε την ιδέα να καταστρέψει τους άθλιους ειδωλολατρικούς ναούς που βρίσκονταν εκεί και να χτίσει στη θέση τους μεγαλοπρεπείς ιερές εκκλησίες του Θεού. Για τον σκοπό αυτό, ο Άγιος Παρθένιος πήγε στον μεγάλο αυτοκράτορα Κωνσταντίνο για να ζητήσει την εξουσιοδότησή του να το πράξει. Αφού έγινε δεκτός από τον ευσεβή και φιλόχριστο αυτοκράτορα με τιμή και πολύ ευγενικά, ο άγιος του Χριστού έλαβε από αυτόν αυτό που επιθυμούσε: Ο Άγιος Κωνσταντίνος ο Μέγας του έδωσε το βασιλικό του διάταγμα για την καταστροφή των ειδωλολατρικών ναών και, ταυτόχρονα, αφού παρέδωσε στον μοναχό πολύ χρυσάφι για την κατασκευή των ιερών εκκλησιών του Θεού, τον απέλυσε εν ειρήνη. Επιστρέφοντας στη Λάμψακο, ο Άγιος Παρθένιος του Θεού ισοπέδωσε αμέσως όλους τους ναούς και σύντομα ανήγειρε έναν τεράστιο και όμορφο ναό του Θεού στη μέση της πόλης· ο ίδιος συμμετείχε στην κατασκευή του και βοήθησε τους οικοδόμους με τα ίδια του τα χέρια. Ενώ χτιζόταν αυτή η εκκλησία, ένας άνθρωπος που είχε καταληφθεί από ένα ακάθαρτο πνεύμα ήρθε στον Άγιο Παρθένιο. Το δαιμόνιο τον είχε κατακτήσει εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν μπορούσε να το καταλάβει. Αυτός ο δαιμονισμένος πλησίασε τον Άγιο Παρθένιο και άρχισε να τον χαιρετά με καλά λόγια. Ο άγιος, ωστόσο, παρατηρώντας την παρουσία του ακάθαρτου πνεύματος μέσα του, απέφυγε να τον χαιρετήσει. Τότε ο δαίμονας μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο, ντροπιασμένος, είπε στον άγιο: «Ήθελα να σε δω, γι' αυτό σε χαιρέτησα· γιατί δεν μου ανταπέδωσες τον χαιρετισμό;» «Με είδες λοιπόν, τι χρειάζεσαι;» απάντησε ο Άγιος Παρθένιος. «Σε είδα και σε αναγνώρισα», είπε ο δαίμονας. «Αν με είχες πραγματικά αναγνωρίσει βλέποντάς με», απάντησε ο Άγιος Παρθένιος, «τότε θα είχες αναδυθεί από αυτό το δημιούργημα του Θεού». Σε αυτό ο δαίμονας είπε: «Σας παρακαλώ, μην με διώξετε από το σπίτι μου, στο οποίο ζω τόσο καιρό.» «Πόσο καιρό είσαι μέσα σε αυτόν τον άνθρωπο;» ρώτησε ο άγιος. «Από την παιδική του ηλικία», απάντησε ο δαίμονας, «και μέχρι τώρα κανείς δεν με έχει προσέξει, μόνο εσύ· και τώρα, όπως βλέπω, με διώχνεις· αλλά αν ναι, πού με διατάζεις να πάω;» «Θα σου δώσω ένα μέρος να εγκατασταθείς», απάντησε ο Άγιος Παρθένιος. «Νομίζω ότι σίγουρα θα με διατάξεις να μπω στο κοπάδι των χοίρων», είπε ο δαίμονας. «Όχι, θα σου δείξω έναν άνθρωπο στον οποίο μπορείς να κατοικήσεις, αλλά βγες από αυτό», απάντησε ο Άγιος Παρθένιος. «Μα θέλεις πραγματικά να το κάνεις αυτό ή απλώς το λες; Πες μου γι' αυτό», ρώτησε ο δαίμονας τον Άγιο Παρθένιο. «Σας λέω την αλήθεια», είπε ο άγιος, «ότι γνωρίζω έναν άνθρωπο στον οποίο, αν θέλετε, μπορείτε να κατοικήσετε — απλώς βγείτε γρήγορα από αυτό». Μετά από αυτό, ο δαίμονας, πεπεισμένος από τα λόγια του αγίου, άρχισε να τον παρακαλεί να του δείξει ένα τέτοιο άτομο. Τότε ο Άγιος Παρθένιος, ανοίγοντας το στόμα του, είπε στον δαίμονα: - Αυτός είναι ο άνθρωπος: ελάτε και κατοικήστε εν εμοί. Ο διάβολος, σαν να τον είχε κάψει φωτιά, φώναξε: «Αλίμονό μου! Αν εσύ, μετά από τόσο καιρό, με διώξεις από έναν ξένο, τότε τι κακό δεν θα μου κάνεις αν μετακομίσω σε σένα; Και πώς θα μπω στον οίκο του Θεού;» Αφού είπε αυτά, ο δαίμονας εξαφανίστηκε σε έρημους και αδιάβατους τόπους· αλλά ο άνθρωπος, με τη χάρη του Θεού, έγινε καλά και δόξασε τον Κύριο. Αφού ολοκληρώθηκε η κατασκευή του ναού, ο Άγιος Παρθένιος άρχισε να φροντίζει για την κατασκευή ενός θρόνου στο ιερό, ώστε να τελείται σε αυτό η Θεία Λειτουργία. Εκείνη την εποχή, βρήκε μια μεγάλη πέτρα σε έναν από τους ερειπωμένους ειδωλολατρικούς ναούς. Από την εμφάνισή της, ήταν πολύ κατάλληλη για την κατασκευή ενός ιερού βωμού, και έτσι ο άγιος του Χριστού διέταξε τους χτίστες να την τελειώσουν καλύτερα και να την προετοιμάσουν για τον εορτασμό του ιερού γεύματος πάνω σε αυτήν. Οι τεχνίτες, αφού τακτοποίησαν και προετοίμασαν αυτήν την πέτρα, την τοποθέτησαν σωστά σε ένα κάρο και έδεσαν δυνατά βόδια πάνω της για να τη μεταφέρουν στην εκκλησία. Ο διάβολος, εξοργισμένος από την πέτρα που αφαιρέθηκε από τον ναό, τρομοκράτησε τα αρματωμένα βόδια, και ξαφνικά όρμησαν προς τα εμπρός τόσο γρήγορα που κανείς δεν μπορούσε να τα συγκρατήσει. Ο ηνίοχος, ο Ευτυχιανός, περπατώντας δίπλα τους και οδηγώντας τους, έπεσε προς τα πίσω κάτω από τους τροχούς, και το άρμα, βαρύ από την πέτρα, κύλησε πάνω στον πεσμένο άνδρα, συντρίβοντας τα κόκαλά του και συνθλίβοντάς τον. Ο ηνίοχος πέθανε ακαριαία. Αφού έμαθε γι' αυτό, ο Άγιος Παρθένιος του Θεού είπε: – Η κακία του διαβόλου το έκανε αυτό, αλλά, ω διάβολε, μην εμποδίζεις το έργο του Θεού! Σηκώθηκε αμέσως, πήρε τους ευσεβείς άνδρες που ήταν μαζί του και έσπευσε στο σημείο όπου είχε συμβεί το ατυχές περιστατικό. Βλέποντας το πτώμα, έσκυψε τα άγια γόνατά του σε προσευχή και, με δάκρυα, άρχισε να προσεύχεται θερμά στον Κύριο: «Παντοδύναμε Θεέ, Δότη ζωής και θανάτου, Εσύ γνωρίζεις γιατί ο κακός εχθρός, με τις πανουργίες του, έφερε τον θάνατο στη δημιουργία Σου· αλλά, Πανάγαθε, όπως πάντα, έτσι και τώρα, κάνε την κακή του πρόθεση μάταιη και αποκατέστησε τη ζωή του δούλου Σου Ευτυχιανού, και έτσι αποκάλυψε την ακατανίκητη δύναμή Σου στους πιστούς, γιατί Εσύ είσαι ο μόνος Θεός, και σε Σένα ανήκει η δόξα στους αιώνες. Αμήν.» Ενώ ο Άγιος Παρθένιος έλεγε ακόμα αυτή την προσευχή, ο νεκρός, μπροστά σε όλο τον κόσμο, αναστήθηκε και αναφώνησε: – Δόξα εις Σένα, Χριστέ ο Θεός ημών, ότι και νεκρούς ανασταίνεις! Και αμέσως, αφού έγινε υγιής όπως και πριν, οδήγησε τα βόδια και μετέφερε την πέτρα στην ίδια την εκκλησία. Τότε όλοι όσοι είδαν αυτό το θαύμα και την ξαφνική ανάσταση των νεκρών έδωσαν δόξα και αίνο στον Πανάγαθο Θεό και άρχισαν να φέρνουν από παντού τους ασθενείς και όσους έπασχαν από ακάθαρτα πνεύματα, και όλοι, με την προσευχή του Αγίου Παρθενίου, θεραπεύτηκαν με τη χάρη και τη δύναμη του Θεού, και εκείνη την εποχή σχεδόν κανείς δεν κατέφευγε στην ιατρική τέχνη, αφού τη θεωρούσαν εντελώς περιττή, και ο λαός σταμάτησε να στρέφεται στους γιατρούς, γιατί όλες οι ασθένειες, στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θεραπεύονταν δωρεάν από τον άγιο του Χριστού. Μεταξύ άλλων αρρώστων, ο Άγιος Παρθένιος θεράπευσε σε τρεις ημέρες την δαιμονισμένη κόρη κάποιου Διονυσίου, από την βασιλική οικογένεια, ονόματι Δάφνη. Μια άλλη φορά θεράπευσε την κόρη του Σμυρναίου πρίγκιπα Μαμαλίου, της οποίας το όνομα ήταν Αγαλματία· κι αυτή ήταν δαιμονισμένη και συχνά κυλιζόταν στο έδαφος· αφρός έτρεχε από το στόμα της, και η ίδια μερικές φορές έμοιαζε σαν νεκρή. Ο Άγιος Παρθένιος βοήθησε επίσης μια ευγενή γυναίκα ονόματι Ζωήλη, η οποία προηγουμένως είχε καταληφθεί από το πνεύμα της απιστίας, το οποίο την στενοχωρούσε πολύ. Κάποια μέρα, ένας νεαρός άνδρας ονόματι Νίκων, γιος ενός ιερέα, φέρθηκε στον άγιο άγιο του Θεού. Κι αυτός ήταν κατειλημμένος από ένα δαιμόνιο που τον βασάνιζε. Οι γονείς, ρίχνοντας τον γιο τους στα πόδια του Αγίου Παρθενίου, τον παρακάλεσαν να τον λυπηθεί και να τον ελευθερώσει από το ακάθαρτο δαιμόνιο. Τότε ο Άγιος του Χριστού τους είπε: «Ο γιος σας δεν είναι άξιος θεραπείας, και το κακό πνεύμα του δόθηκε ως τιμωρία, αφού είναι πατροκτόνος: άλλωστε, εσείς οι ίδιοι, συχνά υποφέροντας από προσβολές και ύβρεις από αυτόν, στη θλίψη της ψυχής σας προσευχηθήκατε να τιμωρηθεί από τον Κύριο. Αφήστε τον λοιπόν σε αυτή την ασθένεια - αυτή η τιμωρία είναι απαραίτητη γι 'αυτόν». Αυτοί, σαν στοργικοί γονείς, θρηνώντας στην καρδιά τους για τον γιο τους, με δάκρυα στα μάτια, φώναξαν στον άγιο: – Προσευχήσου στον Θεό γι’ αυτόν, Άγιο του Θεού, για να λυτρωθεί από τον άγριο διάβολο! Τότε ο μακάριος Παρθένιος, βλέποντας τα δάκρυα των γονέων, τους λυπήθηκε· προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο και το δαιμόνιο έφυγε αμέσως από τον νεαρό. Οι γονείς, βλέποντας τον γιο τους υγιή, επέστρεψαν στο σπίτι, δοξάζοντας και ευλογώντας τον Θεό. Μια κάτοικος της πόλης Αρίσβο, ονόματι Αλεξάνδρα, φέρθηκε επίσης στον Άγιο Παρθένιο. Αυτή η γυναίκα, με τη δύναμη του διαβόλου, κατελήφθη από κάτι που έμοιαζε με πνεύμα φιδιού: μερικές φορές σφύριζε σαν αυτό το ερπετό και, σε τέτοιες στιγμές, σκότωνε πολλούς. Ο Άγιος Παρθένιος, αφού έδιωξε το κακό πνεύμα, την θεράπευσε και την έστειλε πίσω στην οικογένειά της υγιή. Μια άλλη φορά, ο Άγιος Παρθένιος, επιθέτοντας το χέρι του και με προσευχή, θεράπευσε ένα κορίτσι που του έφεραν οι γονείς της, την κόρη ενός πολίτη του Αβιδηνίου, του Συνοδίου, η οποία επίσης ήταν δαιμονισμένη και περιπλανιόταν στα βουνά. Ταυτόχρονα, ο άγιος του Θεού έκανε και ένα θαύμα σε έναν στρατιώτη ονόματι Ακσάν. Όλα τα άκρα του άνδρα ήταν παράλυτα, αλλά ο άγιος του Χριστού τον έπλυνε με νερό και, αφού προσευχήθηκε γι' αυτόν, τον έστειλε πίσω υγιή. Ένας άντρας ονόματι Άλαν, Σύριος στην καταγωγή, υπό την επήρεια ενός πονηρού πνεύματος που κατοικούσε μέσα του, απαγχονίστηκε στην εκκλησία που ίδρυσε ο Άγιος Παρθένιος και κρεμάστηκε νεκρός στον νάρθηκα των κατηχουμένων. Μόλις το έμαθε αυτό, ο άγιος πήγε στο πτώμα του και, αφού έδιωξε τον διάβολο από μέσα του με την προσευχή του, τον ανέστησε από τους νεκρούς. Ο Ευτρόπιος, κάτοικος της Παρέας, μιας πόλης που βρισκόταν ανάμεσα στη Λάμψακο και την Κύζικο, έφερε τη δαιμονισμένη σύζυγό του στον Άγιο Παρθένιο. Ο άγιος εμφύσησε στο πρόσωπο της πάσχουσας και προσευχήθηκε πάνω από το κεφάλι της, θεραπεύοντάς την αμέσως. Ο άγιος του Θεού θεράπευσε επίσης μια άλλη δαιμονισμένη γυναίκα, ονόματι Ακακία, την οποία έφεραν σε αυτόν από το χωριό Φέλεϊ. Ταυτόχρονα, ο Άγιος Παρθένιος θεράπευσε μια κάποια Ευχερία, σύζυγο του ευγενή Αγάπητου. Αφού προσευχήθηκε γι' αυτήν και της έδωσε άγιο λάδι να πιει, την θεράπευσε αμέσως, αν και πριν από αυτό, έχοντας δηλητηριαστεί, είχε υποφέρει σκληρά και βασανιζόταν από το θανατηφόρο δηλητήριο. Ένας νέος, ονόματι Μάξιμος, από την πόλη Βύζα, υπηρετούσε έναν από τους διακόνους ενώ διέμενε στη Λάμψακο. Μια μέρα, αρρώστησε από στομαχική πάθηση, δεν μπόρεσε να αναρρώσει και πέθανε. Οι γονείς του, μαθαίνοντας για τον θάνατο του γιου τους, ήρθαν από τη Βύζα στη Λάμψακο για να τον θάψουν. Παίρνοντας το σώμα του Μάξιμου από το φέρετρό του, το μετέφεραν κλαίγοντας στην εκκλησία και, καθ' οδόν, το έθαψαν στο σημείο όπου αναμενόταν να περάσει ο Άγιος Παρθένιος, ο άγιος ιεράρχης του Θεού. Πλησιάζοντας σε αυτό το σημείο και βλέποντας τον νεκρό να κείτεται εκεί και τους γονείς του να κλαίνε, ο άγιος του Θεού έκλαψε και, γονατίζοντας, προσευχήθηκε στον Θεό γι' αυτόν. Αμέσως, ο Μάξιμος συνήλθε, σηκώθηκε, κάθισε και άρχισε να μιλάει. Ο Άγιος Παρθένιος του άπλωσε τα χέρια του, τον ανέστησε και τον επέστρεψε στους γονείς του υγιή. Όλοι οι κάτοικοι της πόλης θαύμασαν πολύ ένα τόσο ένδοξο θαύμα και δόξασαν τον Κύριο. Επίσης, στην αγία του Θεού έφεραν τη διακόνισσα Θεοφιλά, από το χωριό Ασέρμια, και μαζί της, από το ίδιο χωριό, την παρθένα Ρουφίνα. Και οι δύο ήταν παράλυτες από δαιμονική δύναμη. Ο Παρθένιος, ράντιζοντάς τες με αγιασμό και προσευχόμενος πάνω τους, τις θεράπευσε και τις δύο. Ο άγιος του Χριστού θεράπευσε επίσης με την προσευχή του έναν Φελάσιο, τον μοναχογιό του ιερέα Ιλαρίου· αυτός ο άρρωστος, λόγω της επιρροής του Σατανά, είχε εξασθενήσει στο μυαλό. Μια άλλη φορά θεράπευσε μια φτωχή ηλικιωμένη γυναίκα ονόματι Καλλιόπη, και μαζί της μια νεαρή κοπέλα ονόματι Κυριακή. Και οι δύο έπασχαν από ακάθαρτα πνεύματα. Αφού τους έδωσε χρήματα για φαγητό, τις έστειλε πίσω υγιείς. Εκτός από αυτά και πολλά άλλα ανείπωτα θαύματα του αγίου, παρεμπιπτόντως, συνέβησαν και τα εξής. Ένας διάβολος μπήκε στο σπίτι όπου ετοιμάζονταν βασιλικά πορφυρά ενδύματα και άμφια για τους βασιλικούς αξιωματούχους, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στους εργάτες: κατέστρεψε το έργο τους και τους τρόμαξε με οπτασίες. Αυτό έφερε μεγάλη θλίψη σε όλους, και οι επιστάτες φοβήθηκαν την βασιλική οργή και ακόμη και την εκτέλεση για τη σπατάλη τόσων αγαθών. Ο Άγιος Παρθένιος, μαθαίνοντας αυτό, ήρθε αμέσως μετά από αίτημα των επιστατών και καταράστηκε τον δαίμονα με το φοβερό και άγιο όνομα του Χριστού. Ο δαίμονας που εκδιώχθηκε φώναξε δυνατά, ισχυριζόμενος ότι κάποια θεϊκή φωτιά τον οδηγούσε στη πύρινη Γέεννα. Από εκείνη τη στιγμή και μετά, όλα τα διαβολικά τεχνάσματα σταμάτησαν σε εκείνο το σπίτι. Μια άλλη φορά, ένα ακάθαρτο πνεύμα άρχισε να ενοχλεί τους ψαράδες: όταν κατέβαζαν τα δίχτυα τους στο νερό, λόγω της πλάνης του διαβόλου, φαινόταν πάντα να πιάνουν πλήθος ψαριών, αλλά όταν, με μεγάλη δυσκολία, έβγαζαν τα δίχτυα τους στην ακτή, δεν έβρισκαν ούτε ένα ψάρι. Έτσι, οι ψαράδες μοχθούσαν μάταια για πολύ καιρό. Αυτό συνέβαινε όχι μόνο στη Λάμψακο, αλλά και σε όλες τις γύρω πόλεις και χωριά της χώρας. Έτσι, ψαράδες από παντού συγκεντρώθηκαν στον Άγιο Παρθένιο και τον παρακάλεσαν να προσευχηθεί στον Θεό γι' αυτούς, ώστε ο κόπος τους να μην πάει μάταιος. Όταν ο άγιος του Θεού προσευχήθηκε με δάκρυα στον Κύριο γι' αυτούς, του αποκαλύφθηκε από τον Θεό ότι οι ψαράδες υπέφεραν από αυτές τις απάτες από τον διάβολο. Και αμέσως ο άγιος, σηκώθηκε, πήγε και περιπλανήθηκε σε όλες τις ακτές και τα λιμάνια, προσφέροντας προσευχές και διώχνοντας από παντού τον διάβολο που φωλιούσε στα νερά. Τότε διέταξε τους ψαράδες να ρίξουν τα δίχτυα τους στο νερό μπροστά του. Όταν το έκαναν με χαρά, μέσω των προσευχών του αγίου, η ψαριά τους ήταν τόσο μεγάλη που τα δίχτυα μόλις που μπορούσαν να ρυμουλκηθούν στην ακτή από τον τεράστιο αριθμό ψαριών. Από τότε και στο εξής, όπως και πριν, η ψαριά τους ήταν πάντα άφθονη. Μια μέρα, ενώ ψάρευε, ο Άγιος Παρθένιος καθόταν στην προβλήτα του Καταπτελίου, όταν ένα μεγάλο ψάρι, που ονομαζόταν φίνος (τόνος), πιάστηκε στο δίχτυ των ψαράδων. Πήδηξε από το δίχτυ και έπεσε στα πόδια του αγίου. Κάνοντας το σημείο του σταυρού από πάνω του, διέταξε να το κόψουν και να το μοιράσουν στους αδελφούς για να το φάνε για τη δόξα του Θεού. Τότε ο άγιος του Χριστού θεράπευσε έναν κουτσό άνδρα ονόματι Κάλλιστο, ο οποίος μετά από αυτό άρχισε να περπατάει σωστά. Εκείνη την εποχή θεράπευσε και έναν άλλο άνθρωπο, τον Blades. Ήταν καλυμμένος από την κορυφή ως τα νύχια με κρούστες, έτσι ώστε να μην διέφερε καθόλου από έναν λεπρό: αφού τον άλειψε με ιερό λάδι και προσευχήθηκε γι' αυτόν για τρεις ημέρες, ο άγιος τον έστειλε πίσω υγιή. Μια μέρα, ο Άγιος Παρθένιος, φροντίζοντας για τις εκκλησιαστικές ανάγκες, ταξίδεψε στη Θράκη. Φτάνοντας στην πόλη της Ηράκλειας το 1248 , επισκέφθηκε τον Αρχιεπίσκοπο Υπατιανό, ο οποίος ήταν σοβαρά άρρωστος εκείνη την εποχή, και, συνομιλώντας μαζί του, τον ρώτησε για την αιτία της ασθένειάς του. Την ίδια νύχτα, ο Κύριος αποκάλυψε στον άγιο Παρθένιο ότι ο Αρχιεπίσκοπος Υπατιανός έπασχε από σοβαρή ασθένεια λόγω της φιλαργυρίας και της τσιγκουνιάς του, διότι οικειοποιούνταν τα αγαθά και την περιουσία ακόμη και των φτωχών και των άπορων. Το πρωί ο Άγιος Παρθένιος ήρθε ξανά στον αρχιεπίσκοπο και είπε: - Σήκω, μεγάλε επίσκοπε, γιατί δεν σε διακατέχει σωματική αδυναμία, αλλά τιμωρείς εξαιτίας της πνευματικής σου αδυναμίας: αποτίναξέ την από πάνω σου και θα είσαι υγιής. Σε αυτό ο άρρωστος απάντησε: «Εγώ ο ίδιος αναγνωρίζω ότι είμαι αμαρτωλός, γι' αυτό και ο Κύριος με τιμωρεί, αλλά σας παρακαλώ να προσεύχεστε για μένα, ώστε να καθαρθώ από τις ανομίες μου». Τότε ο Άγιος Παρθένιος του είπε: - Αν κάποιος αμαρτήσει εναντίον του πλησίον του, δεν θα εισακουστεί η προσευχή του; Αλλά εσύ αμάρτησες ενώπιον του Θεού: - Λοιπόν, ό,τι ανήκει στους φτωχούς, επέστρεψέ το στον Θεό, και θα είσαι υγιής στην ψυχή και στο σώμα. Συγκινημένος από αυτά τα λόγια, ο αρχιεπίσκοπος είπε: - Πατέρα, αμάρτησα ενώπιον του Κυρίου μου, - Αυτός είναι ο δίκαιος Κριτής! Και αμέσως, καλώντας τον οικονόμο, διέταξε να φέρουν τα ασήμια που είχε συγκεντρώσει από την περιουσία των φτωχών. Βλέποντας πόσο πολλά υπήρχαν, προσευχήθηκε στον Άγιο Παρθένιο να τα δώσει όλα στους φτωχούς. Αλλά ο άγιος τον συμβούλεψε να μοιράσει ο ίδιος ό,τι ανήκε στους φτωχούς. Τότε ο άρρωστος αρχιεπίσκοπος διέταξε να τοποθετηθεί σε ένα κάρο και να μεταφερθεί στην εκκλησία της Αγίας Μάρτυρος Γλυκερίας. Εκεί, συγκεντρώνοντας τους φτωχούς και τους άπορους, τους μοίρασε όλα τα ασήμι του. Ο αγαθός και ελεήμων Θεός, που δεν περιφρόνησε τα δύο λεπτά της χήρας και τα δάκρυα της πόρνης και που δέχτηκε τη μετάνοια του τελώνη, δέχτηκε και τη μετάνοια αυτού του αρχιεπισκόπου και τον θεράπευσε πλήρως τρεις ημέρες αργότερα. Ο Άγιος Παρθένιος, κάνοντας καθημερινές επισκέψεις στις εκκλησίες της Ηράκλειας, τελούσε τις συνήθεις προσευχές του σε αυτές. Μια μέρα μπήκε σε μια εκκλησία. Εκεί είδε έναν άρρωστο να κείτεται εκεί, εντελώς μαραμένος. Συγκινημένος από συμπόνια, ο άγιος του Θεού γονάτισε και προσευχήθηκε με δάκρυα στον πανάγαθο Θεό. Στη συνέχεια, σηκώνοντας από την προσευχή, άλειψε τον άρρωστο με άγιο λάδι και τον θεράπευσε αμέσως. Ακουμπώντας τον στα πόδια του, του είπε να φύγει. Και ο θεραπευμένος, δοξάζοντας τον Κύριο, επέστρεψε στο σπίτι του εντελώς υγιής. Αφού έμαθαν για αυτό το εξαιρετικό θαύμα, οι πολίτες της Ηράκλειας, ανεξάρτητα από τις ασθένειες και τα νοσήματα που τους μαστίζουν, συνέρρευσαν στον άγιο του Θεού και όλοι, με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μέσω των προσευχών του αγίου, επέστρεψαν υγιείς. Ενώ ο Άγιος Παρθένιος, με τη χάρη και τη δύναμη του Χριστού, έκανε αυτά τα θαύματα, θεραπεύοντας διάφορες ασθένειες, ο αρχιδιάκονος της Εκκλησίας της Ηράκλειας ήταν μαζί του· το όνομά του ήταν το ίδιο με του αρχιεπισκόπου, Υπατιανός. Αυτός ο αρχιδιάκονος, βλέποντας τα θαύματα που έκανε ο Παρθένιος, έπεσε κάποτε στα πόδια του αγίου του Θεού και με δάκρυα στα μάτια του είπε ότι λόγω της ξηρασίας στο χωριό του, οι σπόροι που σπέρνονταν και όλη η βλάστηση, τα χωράφια, οι κήποι και τα αμπέλια είχαν χαθεί. «Τίμιε πατέρα», τον παρακάλεσε, «πήγαινε εκεί, δες όλα όσα είναι ξερά εκεί και προσευχήσου στον Θεό να δώσει βροχή στη γη, ώστε ολόκληρη η περιοχή μας να σωθεί από την πείνα». Ο Άγιος Παρθένιος πήγε με βιασύνη στα χωράφια, τους κήπους και τα αμπέλια και, βλέποντας πώς όλα τα σπαρμένα και όλοι οι κήποι είχαν ξεραθεί, έχυσε δάκρυα και, γονατίζοντας, με δάκρυα στα μάτια του, προσευχήθηκε για πολλή ώρα στον φιλάνθρωπο Θεό, ζητώντας Του να δώσει βροχή στη γη και να βλαστήσει κάθε βλάστηση. Ο Θεός, που εκπληρώνει το θέλημα εκείνων που Τον φοβούνται, ακόμη και κατά τη διάρκεια της προσευχής του αγίου, σκέπασε τον ουρανό με σύννεφα βροχής, και έπεσε δυνατή βροχή, ποτίζοντας τη γη σε σημείο αφθονίας. Αφού διανυκτέρευσε με τον αρχιδιάκονο στο χωριό του, ο Άγιος Παρθένιος πέρασε όλο τον χρόνο προσευχόμενος και το πρωί είπε στον αρχιδιάκονο: «Αδελφέ, πρόσεχε τον εαυτό σου, γιατί ξέρεις ότι ο αρχιεπίσκοπός σου τιμωρήθηκε από τον Θεό με σοβαρή ασθένεια για την φιλαργυρία του. Αυτή τη νύχτα ο Κύριος μου αποκάλυψε ότι σε λίγες μέρες θα αποβιώσει από την εγκόσμια ζωή, και εσύ στη θέση του θα είσαι ο Αρχιεπίσκοπος Ηρακλείου. Γι' αυτό, να ξέρεις ότι πρέπει πάντα να φροντίζεις τους φτωχούς, γιατί αυτό είναι που ευαρεστεί περισσότερο τον Θεό». Τότε ο Άγιος Παρθένιος, αφού ευλόγησε τα χωράφια, τους κήπους και τους αμπελώνες του αρχιδιάκονου και τα έκανε καρποφόρα με την προσευχή και την ευλογία του, επέστρεψε στην πόλη και εκεί πήγε πρώτα στον αρχιεπίσκοπο για να τον χαιρετήσει και στη συνέχεια απέπλευσε για το ταξίδι του. Ο αρχιεπίσκοπος, αφού χαιρέτησε ευγενικά τον άγιο του Θεού, τον φίλησε και όταν κάθισαν και άρχισαν να συνομιλούν, ο Άγιος Παρθένιος του είπε: «Σε πληροφορώ, Άγιε, ότι σε λίγες μέρες θα αφήσεις το σώμα σου και θα πας στον Κύριο, γιατί σε καλεί ο Χριστός, ο αληθινός Θεός μας· και εσύ, αναχωρώντας προς τον Θεό, όπως μου αποκάλυψε ο Κύριος, θα αφήσεις ως διάδοχό σου τον καλό Υπατιανό, τον αρχιδιάκονό σου». Ο Αρχιεπίσκοπος απάντησε σε αυτό: — Γέννησον το θέλημα του Κυρίου! Και, αφού αγκάλιασαν ο ένας τον άλλον με ένα άγιο φιλί, χώρισαν. Ο Άγιος Παρθένιος, αναχωρώντας από την Ηράκλεια, έφτασε λίγες μέρες αργότερα στην πόλη του, τη Λάμψακο. Ο Αρχιεπίσκοπος Ηράκλειας, αφού αρρώστησε ξανά λίγο καιρό, αναπαύθηκε εν Κυρίω. Στη θέση του διορίστηκε ο Υπατιανός, ο πρώην αρχιδιάκονος, και έτσι εκπληρώθηκε η προφητεία του αγίου. Όταν ήρθε η ώρα για τη συγκομιδή και τη συλλογή κάθε είδους φρούτων, ο Αρχιεπίσκοπος Υπατιανός πήγε στα κτήματά του, στα χωράφια και τους αμπελώνες, που είχαν προηγουμένως ξεραθεί από την έλλειψη βροχής, και βρήκε πάνω τους μεγάλη αφθονία φρούτων, περισσότερους από όλα τα προηγούμενα χρόνια - αυτό έγινε χάρη στις προσευχές και την ευλογία του Αγίου Παρθενίου. Ο αρχιεπίσκοπος, αφού γέμισε ένα μεγάλο πλοίο με σιτάρι, κρασί και κάθε είδους φρούτα, πήγε στη Λάμψακο στον θαυματουργό για να τον ευχαριστήσει για την ευλογία του. Ο Άγιος Παρθένιος δέχτηκε τον αρχιεπίσκοπο με καλοσύνη, αλλά δεν ήθελε να δεχτεί τα δώρα που του προσφέρθηκαν, λέγοντας: – Δόξα τω Θεώ για όλα και μοίρασέ το αυτό στους αδελφούς. Μετά από μια αρκετά μακρά και ευγενική συζήτηση με τον άγιο, ο Αρχιεπίσκοπος Υπατιανός, επιστρέφοντας στο σπίτι του, με εντολή του αγίου, μοίρασε στους αδελφούς του πλήθος σιταριού, κρασιού και κάθε είδους φρούτων και μέχρι τον θάνατό του ομολογούσε ενώπιον όλων εκείνων των μεγάλων θαυμάτων του Θεού που ο Κύριος είχε κάνει μέσω του δούλου Του Παρθενίου. Έτσι, ο άγιος του Θεού και μέγας θαυματουργός, Άγιος Παρθένιος, λάμποντας σε αγγελική ζωή, μετέτρεψε πολλούς από την ειδωλολατρία στον αληθινό Θεό και θεράπευσε πλήθος αρρώστων από διάφορες ασθένειες. Τελικά, ο ίδιος αρρώστησε και, κλητευμένος από τον Κύριο, πέθανε την έβδομη ημέρα του Φεβρουαρίου, αναπαυόμενος ειρηνικά σε σεβάσμια γεράματα. Όταν η είδηση του έντιμου θανάτου του αγίου έφτασε στις γύρω πόλεις και χωριά, επίσκοποι από μακριά συνέρρευσαν για την ταφή του - αυτοί της Ηράκλειας, της Κυζίκου, της Μελιτοπόλεως, του Παρίου και πολλοί άλλοι επίσκοποι και ιερείς. Όλοι τους, σαν να είχαν συμφωνήσει, έφτασαν στην πόλη της Λαμψάκου και ταφήσαν τον άγιο με λαμπρότητα. Με ψαλμούς και άλλα πνευματικά τραγούδια, έθαψαν το τίμιο σώμα του κοντά στον καθεδρικό ναό, στο παρεκκλήσι που είχε χτίσει . Και πολλές θεραπείες χορηγήθηκαν στους αρρώστους στον τάφο του Αγίου Παρθενίου: όχι μόνο στη ζωή του, αλλά και μετά τον θάνατό του, αυτός ο δωρεάν και θαυματουργός γιατρός καθάριζε λεπρούς, έδιωχνε δαίμονες από τους ανθρώπους· και τώρα θεραπεύει και θεραπεύει τις ψυχές και τα σώματά μας με τις προσευχές του, και με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα ανήκει η δόξα στους αιώνες, αμήν. Κοντάκιον, Ήχος 3:Τη θεία χάρη έλαβες μέσω θαυμάτων, Θεοσοφέ Άγιε Παρθένιο, θαυματουργέ και Θεοφόρο, που καθαρίζεις τα πάθη όλων των πιστών και εκβάλλεις το πνεύμα της κακίας, Πάτερ. Γι' αυτό, σε ψάλλουμε ως μέγα μυστήριο της χάρης του Θεού. * * * Σημειώσεις 1245 Από την ελληνική λέξη «παρθένος», που σημαίνει «παρθένος», «παρθένος». 1246 Η Μελιτόπολις είναι μία από τις πόλεις της Μυσίας, μιας βορειοδυτικής επαρχίας της Μικράς Ασίας. 1247 Η Λάμψακος είναι μια σημαντική πόλη της Μυσίας, που ιδρύθηκε από τους Θεοκαείς, στη βορειοδυτική περιοχή της Μικράς Ασίας. 1248 Η Ηράκλεια είναι πόλη στη Θράκη, περιοχή της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας στη βορειοανατολική Βαλκανική Χερσόνησο. 1249 Ο Άγιος Παρθένιος πέθανε το 318.
Ο Όσιος Λουκάς ὁ ἐν Στειρίῳ ὄρει ἄσκησας  Μωσαϊκό του 11ου αιώνα μ.Χ. στην ομώνυμη Ιερά Μονή Οσίου Λουκά στο Στεἰρι Βοιωτίας
| ||||||
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου