ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΤΗΣ ΟΣΙΑΣ ΜΗΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΞΕΝΗΣ
Βιβλίον καλομευνον[sic] Εκλόγιον τουτέστιν οι ωραιότεροι Βίοι των αγίων /
Εκ του μεταφραστού Συμεώνος, εκλελεγμένοι,
και εις κοινήν μεταφρασθέντες διάλεκτον, παρά Αγαπίου μοναχού του Κρητός.
Ενετίησιν: Παρά Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων, αψηθ'. 1799.
(σελίδες 190 - 197 )
Εις την Ξένην.
Ἀποξενοῦται τοῦδε τοῦ βίου Ξένη,
Οὗ ζώσα καὶ πρίν, ὡς ἀληθῶς ἦν ξένη.
Εις τας δύω θεραπαινίδας.
Θνῄσκουσιν ἄμφω τῆς Ξένης αἱ δουλίδες,
Οὐ τῶν ἐκείνης ἀρετῶν οὖσαι ξέναι.
Εἰκάδι οὐρανοῦ εἰς ξενίην Ξένη ἦλθε Τετάρτη.
 Прп. Ксения. Фреска. 1721 г. Монастырь Ватопед (Афон). Οσία Ξένη. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1721 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου Άγιον Όρος ΑΙΩΝΙΑ ΠΟΛΗΒρισκόμαστε στον Ε΄ μ.Χ. αιώνα. Η Ρώμη εξακολουθεί να παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον από το παλιό της μεγαλείο.Η Ρώμη θα θυμίζει πάντοτε τις πιο ευγενικές μορφές που έζησαν στην πόλη αυτή τα πρώτα χριστιανικά χρόνια. Θα θυμίζει ένα Σεβαστιανό και έναν Παγκράτιο μια Αγνή και μια Καικιλία και πλήθος άλλων μαρτύρων.Η ΝΕΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗΑλλά και μετά την εποχή των διωγμών η πόλη δεν έπαψε να γεννά ευγενικές και εκλεκτές ψυχές. Μια τέτοια ψυχή είναι η Οσία Ξένη. Ευσεβία ήταν το πρώτο της όνομα. Οι γονείς της ήταν ειδωλολάτρες επιφανείς και πλούσιοι.Γι’ αυτό φρόντισαν να δώσουν στην κόρη τους ανάλογη αγωγή και μόρφωση. Η Ευσεβία, όσο ήταν δυνατό σε μια κοπέλα της εποχής της, αγάπησε τα γράμματα, αλλά περισσότερο αγάπησε την αρετή. Ήταν ψυχή ενάρετη, ήταν όμως ειδωλολάτρισσα.Αλλά μια τόσο καλοπροαίρετη ψυχή ήταν αδύνατο να μείνει μακριά από τη χριστιανική πίστη. Μέσα στο αρχοντικό της υπήρχαν πολλές δούλες και δύο από αυτές ήταν χριστιανές. Αυτές οι δύο ανέλαβαν, με πολλή προσευχή, αγάπη και υπομονή να κατηχήσουν τη νεαρή Ευσεβία, που έγινε μια πιστή και αφοσιωμένη μαθήτρια του Ιησού. Η καρδιά της ήταν «γη αγαθή»,και ο σπόρος του Θείου Λόγου ρίζωσε και καρποφόρησε πλούσια.ΝΥΜΦΗ ΧΡΙΣΤΟΥΌταν η χριστιανή Ευσεβία ενηλικιώθηκε, διέθετε πολλά προσόντα. Είχε ευγενική καταγωγή, μόρφωση, ομορφιά και ήταν πλούσια. Γι’ αυτό πολλοί επιφανείς Ρωμαίοι τη ζήτησαν σε γάμο. Οι γονείς της διάλεξαν τον επιφανέστερο. Η κόρη όμως δυσαρεστήθηκε, γιατί στην καρδιά της είχε ανάψει η φλόγα της αγάπης στον Ιησού. Προτιμούσε να γίνει νύμφη Χριστού και όχι ενός Ρωμαίου άρχοντα. Ωστόσο οι γονείς της γίνονταν καθημερινά φορτικοί και επέμεναν στο γάμο. Έτσι η Ευσεβία αποφάσισε να φύγει κρυφά σε άγνωστο μέρος, όπου θα μπορούσε ελεύθερη και απερίσπαστη να δοθεί ολοκληρωτικά στα δύο μεγάλα της ιδανικά: Στη λατρεία του Ιησού και στη διακονία του πλησίον.Αλλά μόνη της πού θα πήγαινε; Αποφάσισε λοιπόν να εμπιστευθεί την απόφασή της στις δύο χριστιανές θεραπαινίδες της και να τις καλέσει στο δικό της τρόπο ζωής λέγοντάς τους την απόφασή της: «Επιθυμώ να σας εμπιστευθώ ένα μυστικό της καρδιάς μου. Σας εξορκίζω όμως να μην αποκαλύψετε τίποτε και σε κανέναν. Επιπλέον σας παρακαλώ να με ακολουθήσετε, για να με βοηθήσετε στον ιερό σκοπό μου, αλλά κι εσείς να σώσετε τις ψυχές σας».Ύστερα από αυτά πρόσθεσαν και εκείνες: «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου. Προτιμούμε να πεθάνουμε μαζί σου παρά να βασιλεύσουμε μακριά σου».ΑΠΟΔΗΜΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥΗ Ευσεβία ευχαρίστησε το Θεό για την κατανόηση που βρήκε από τις δύο πιστές θεραπαινίδες και επιδόθηκε στην προετοιμασία του μεγάλου εγχειρήματος. Μοίρασε στους φτωχούς της πόλης όλα τα χρυσά και ασημένια στολίδια της, ενώ για τον εαυτό της κράτησε όσα χρήματα της ήταν αναγκαία. Πώς όμως θα έφευγε από το σπίτι της , χωρίς να γίνει αντιληπτή η αναχώρησή της; Προσευχήθηκε πολύ στον Κύριο και αποφάσισε να αναχωρήσουν νύχτα από το σπίτι της.Και για να μη δώσουν υποψία σε κανένα φόρεσαν ανδρικές στολές.Φωτισμένες από την προσευχή κατέβηκαν στο επίνειο της Ρώμης, την Όστια. Εκεί ένα πλοίο ήταν έτοιμο να αναχωρήσει για την Αλεξάνδρεια. Ανέβηκαν στο καράβι και ξεκίνησαν για την Αλεξάνδρεια. |
  Ксения (в миру Евсевия) Миласская, диакониса; Византия; XI в.; памятник: Императорский менологий cod. Walters 521 на январь; местонахождение: США. Балтимор. WAM (Walters Art Museum) Οσία Ξένη (κατἀ κόσμο Ευσεβία) Milasskaya, διακόνισσα. Μικρογραφία (Μινιατούρα) Βυζαντινή τού 11ου αιώνα μ.Χ. από το Αυτοκρατορικό Μηνολόγιο (πού είναι μια βυζαντινή συλλογή βιογραφιών αγίων. Τα κείμενα είχαν κάθε ένα και από μια προσευχή για να έχει ο θεός καλά τον αυτοκράτορα. Πρόκειται προφανώς για τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Δ' (1034-1041). Το μηνολόγιο αρχικά περιείχε δύο επί 365 αγιογραφίες, δηλαδή δύο αγιογραφίες για κάθε μέρα του έτους. Σήμερα σώζονται μόνο 200 κείμενα). Τώρα ευρίσκεται στο Μουσείο Τέχνης Walters στην Βαλτιμόρη τών Ηνωμένων Πολιτειῶν Αμερικής     Ксения Миласская, прп,прп. Вавила, сщмч., Агапий и Тимофей, прмч. Сицилийские (24 января) Менологий 22-25 января; Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library) Οσία Ξένη (Μύλασσα Καρίας), Άγιοι Βαβύλας ο εν Σικελία και Αγάπιος και Τιμόθεος οι μαθητές του Βυζαντινό Μηνολογία (22-25 Ιανουαρίου) τού 14ου αιώνα μ.Χ. Τώρα ευρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Bodleian. Οξφόρδη. Αγγλία  Ιερά Λείψανα
https://greekorthodoxreligioustourism.blogspot.com/2018/01/blog-post_98.html?fbclid=IwAR2mkgD1T7m8qOO-EnfT6h97JpbquNFwmeuNY_SPVKXlQXuyywKfHnN4a44 Η Κάρα της Αγίας βρίσκεται στο Ναό Τιμίου Προδρόμου Καβάλας.
Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας βρίσκονται στις Μονές Αγάθωνος Φθιώτιδος, Μεταμορφώσεως Σωτήρος Νικητών Χρυσουπόλεως Καβάλας, Λειμώνος Λέσβου και Νταού Πεντέλης και στον ομώνυμο Ναό Νικαίας Πειραιώς.
мощей святой Ксении Римлянины прибыла в Десятинный монастырь, где и будет теперь пребывать постоянно. Desyatinny μοναστήρι που βρίσκεται στην παλιά τέλος Lyudin, στα νότια της πρωσικής δρόμο, δίπλα στη γραμμή του άξονα της πόλης Roundabout. Δεν είναι σαφές τι προκάλεσε το όνομά του, αν και είναι γνωστό ότι η πρώτη πέτρινη εκκλησία που χτίστηκε στο Κίεβο, λίγο μετά το Βάπτισμα των Ρως, που ονομάζεται «δεκάτη», καταστράφηκε από Τατάρ-Μογγόλους το 1240 Ίσως το όνομα του οφείλεται στο γεγονός ότι η κατασκευή ανεγερθεί σε οικόπεδο του πρίγκιπα - ". δεκάτη"
Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’. Ἐν σοί Μῆτερ ἀκριβῶς διεσώθη τό κατ᾽ εἰκόνα· λαβοῦσα γάρ τόν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καί πράττουσα ἐδίδασκες, ὑπεροράν μέν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δέ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ, διό καί μετά Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὁσία Ξένη τό πνεῦμά σου.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Ξένην ἤνυσας, ζωὴν ἐν κόσμῳ, ξένην ἔσχηκας, προσηγορίαν, ὑπεμφαίνουσαν τὴ κλήσει τὸν τρόπον σου, σὺ γὰρ νυμφίον λιποῦσα τὸν πρόσκαιρον, τῷ ἀθανάτῳ ὁσίως νενύμφευσαι. Ξένη ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.  Минея - Январь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии Μηναῖο - Ιανουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας
Κάθισμα
Минея - Январь (фрагмент). Икона. Русский Север. 1-я половина XVI в. 55.9 х 40.2. Из коллекции Н.И.Репникова. В 1964 из собрания Ф.А. Калинина поступила в ГРМ. Санкт-Петербург. Μηναίο - Ιανουάριος (τεμάχιο). Εικονίδιο Ρωσικό τού 1ου εξάμηνου τού 16ου αιώνα μ.Χ. Από τη συλλογή Repnikov, Nikolai Ivanovich. Το 1964 στην συλλογή Fyodor Antonovich Καλίνιν - συλλέκτη. Αγία Πετρούπολη.
Κοντάκιον Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου. Τό σόν ξενότροπον Ξένη μνημόσυνον, ἐπιτελοῦντες οἱ πόθῳ τιμῶντές σε, ὑμνοῦμεν Χριστόν τόν ἐν ἅπασι, σοί παρέχοντα ἰσχύν τῶν ἰάσεων· ὅν πάντοτε δυσώπει, ὑπέρ πάντων ἡμῶν.
Ὁ Οἶκος Ἵλεων Ξένη, τὸν ξενοτρόπως ἐκ Παρθένου τεχθέντα, ἐκδυσώπει Χριστὸν ἡμῖν γενέσθαι Ἀοίδιμε, τοῖς κατὰ χρέος σοι προσφοιτῶσιν ἐκ ψυχῆς καὶ καρδίας καθαρωτάτης, καὶ εὐσεβῶς τὴν σὴν μνήμην ὑμνῆσαι σπουδάζουσιν, ἣν πᾶσαι τῶν οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις ἀξίως ἐτίμησαν, ὡς φωτοφόρον καὶ ἄμωμον καὶ ἁγίαν πανήγυριν, Ἔνδοξε, πρεσβεύουσα ἀπαύστως ὑπὲρ πάντων ἡμῶν.
Ἐξαποστειλάριον Ἦχος β' Γυναῖκες ἀκουτίσθητε Ξενίαν τὴν οὐράνιον, ποθοῦσα Ξένη πάνσεμνε, ξένην σαυτὴν θεοφόρε, πατρίδος πλούτου καὶ γένους, φιλευσεβῶς πεποίηκας· τὸν σταυρόν σου δὲ ἄρασα, Χριστῷ προθύμως ἔδραμες, τῷ ξενοτρόπως ἐλθόντι, σῶσαι βροτοὺς ἐκ Παρθένου.
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ Ο βίος της Οσίας Μητέρας μας Ξένιας, κατά κόσμον ΕυσεβίαςΗ μνήμη του τιμάται στις 24 Ιανουαρίου Στη Ρώμη ζούσε ένας ευγενής και σεβαστός άνδρας, μέλος των ανώτερων συγκλητικών, χριστιανός στην πίστη, βαθιά ευσεβής και πατέρας ενός μοναχοπαιδιού, μιας κόρης που ονομαζόταν Ευσεβία, κόρης του οφθαλμού του. Όταν έφτασε στην παρθενική ηλικία, ένας ευγενής, επίσης συγκλητικός, ζήτησε από τους γονείς της Ευσεβίας να δώσουν την κόρη τους στον γιο του. Οι γονείς της Ευσεβίας, αφού συμβουλεύτηκαν μεταξύ τους, την αρραβώνιασαν με έναν ευγενή νέο ίσο με αυτούς σε τιμή και πλούτο, και η ημέρα του νόμιμου γάμου είχε ήδη οριστεί. Η κόρη, γεμάτη αγάπη για τον Θεό, επιθυμούσε να παραμείνει η αιώνια νύφη του άφθαρτου Νυμφίου, του πιο όμορφου στην τελειότητά Του από όλους τους γιους των ανθρώπων, του ίδιου του Κυρίου Χριστού, και να διατηρήσει την παρθενία της για πάντα. Ωστόσο, έκρυψε την επιθυμία της από τους γονείς της, γιατί ήξερε ότι αν είχαν μαντέψει την πρόθεσή της, θα αρνούνταν να την ακούσουν. Θα την εμπόδιζαν με κάθε δυνατό τρόπο, είτε με κολακεία και χάδια, είτε με εντολές, και θα την είχαν αναγκάσει σε γάμο, ειδικά επειδή ήταν η μοναδική κληρονόμος όλου του πλούτου τους. θα ήθελαν να παρηγορηθούν από τον γάμο της και τα παιδιά της. Η ευλογημένη Ευσεβία είχε δύο πιστούς δούλους που μεγάλωσαν μαζί της από την παιδική της ηλικία και την υπηρετούσαν με ζήλο και αφοσίωση. Απομονωμένη μαζί τους, είπε: «Θέλω να σας αποκαλύψω ένα μυστικό, αλλά πρώτα σας εξορκίζω στον Κύριο Θεό να μην πείτε σε κανέναν όσα ακούτε από εμένα: Θέλω να σας μεταδώσω την κρυφή σκέψη και επιθυμία της καρδιάς μου. Φροντίστε να μην ανακαλύψει κανένας θνητός το μυστικό μου· ακόμα καλύτερα, αν συμφωνείτε μαζί μου. Τότε θα σώσετε και τις ψυχές σας και θα βοηθήσετε στην αναξιότητά μου.» Οι σκλάβοι της απάντησαν: «Θα εκπληρώσουμε όλα όσα μας προστάζεις, κυρία μας, ειδικά επειδή οι ψυχές μας θα ωφεληθούν από το σχέδιό σου. Προτιμούμε να πεθάνουμε για σένα παρά να πούμε σε κανέναν αυτά που έχεις να μας αποκαλύψεις.» Τότε το κορίτσι τους είπε: «Ξέρεις ότι οι γονείς μου θέλουν να παντρευτώ, αλλά η σκέψη του γάμου δεν μου έχει περάσει ποτέ από το μυαλό. Αυτό το ζήτημα, το οποίο οι γονείς μου με συμβουλεύουν να αναλάβω, είναι πολύ βαρύ για μένα. Τι σημαίνει μια τέτοια ζωή για μένα; Μόνο ένα φάντασμα, μια ομίχλη και ένα όνειρο. Άκουσέ με: ας αποφασίσουμε μαζί να ζήσουμε μια αγνή ζωή, και αν το θέλημα του Κυρίου ευλογήσει την πρόθεσή μου, και ακολουθήσεις τη συμβουλή μου και κρατήσεις μυστικό αυτό που σου έχω πει, τότε θα εξετάσουμε όλα όσα πρέπει να γίνουν. Πίστεψέ με, ακόμα κι αν οι γονείς μου το έμαθαν αυτό και ήθελαν να με αναγκάσουν να παντρευτώ, τότε, με τη βοήθεια του Θεού, δεν θα μπορέσουν ποτέ να με αλλάξουν γνώμη, ακόμα κι αν με καταδικάσουν σε φωτιά, σπαθί ή άγρια θηρία». Αφού το άκουσαν αυτό, και οι δύο σκλάβοι είπαν: «Ας γίνει το θέλημα του Κυρίου! Συμφωνούμε με τις προθέσεις σας και αγωνιζόμαστε για το ίδιο πράγμα με εσάς, κυρία μας. Προτιμούμε να πεθάνουμε μαζί σας παρά να βασιλεύσουμε χωρίς εσάς.» Ακούγοντας τέτοια λόγια από τους δούλους της, η ευλογημένη Ευσεβία δόξασε τον Θεό. Μετά από αυτό, και οι τρεις παρθένες, που μοιράζονταν την ίδια αγάπη για τον Χριστό, συλλογίζονταν συνεχώς τι θα μπορούσαν να κάνουν για να εξασφαλίσουν ότι η επιθυμία τους θα πραγματοποιούνταν. Και προσευχήθηκαν στον Θεό να τους δώσει καλές συμβουλές. Από την ημέρα που αφιερώθηκαν με αγάπη στον Κύριο, αποφασίζοντας να ζήσουν αγαμία, η Ευσεβία, κρυφά από τους γονείς τους, μοίρασε όλα τα υπάρχοντά της στους άπορους μέσω των κοριτσιών της: χρυσό, ασήμι και όλα τα πολύτιμα πράγματα. Οι κορές έδωσαν επίσης ό,τι περιουσία είχαν, προετοιμάζοντας τη φτώχεια για την αγάπη του Χριστού. Όταν πλησίασε η ημέρα του γάμου και όλοι προετοιμάζονταν γι' αυτήν, η ευλογημένη Ευσεβία, αφού συμβουλεύτηκε τις κορές της, ντύθηκε μαζί με αυτές με ανδρικά ρούχα και, παίρνοντας μερικά απαραίτητα υπάρχοντα, έφυγε κρυφά από το σπίτι μαζί τους, καθώς οι πόρτες ήταν ξεκλείδωτες. Αφού έκαναν τον σταυρό τους, στράφηκαν στον Χριστό Θεό με μια προσευχή: – Μείνε μαζί μας, Υιέ του Θεού, και δείξε μας τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, γιατί για χάρη της αγάπης μας προς Εσένα εγκαταλείπουμε το σπίτι και όλα όσα υπάρχουν σε αυτό, και αποφασίζουμε μάλλον να περιπλανηθούμε και να ζήσουμε μέσα στις θλίψεις, αγωνιζόμενοι για Εσένα και επιθυμώντας να Σε βρούμε. Έτσι προσευχήθηκαν με δάκρυα καθώς έφευγαν από το σπίτι, και μετά συνέχισαν, κλαίγοντας και χαρούμενοι ταυτόχρονα. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, η Αγία Ευσεβία απευθύνθηκε στους υπηρέτες της: Από τώρα και στο εξής, να είστε αδελφές και ερωμένες μου· θα σας υπηρετώ καλύτερα σε όλη μου τη ζωή. Μόνο, ερωμένες μου, ας αφήσουμε τα πάντα για χάρη του Θεού και ας μην επιζητήσουμε τίποτα άλλο στη γη παρά μόνο τη σωτηρία των ψυχών μας. Ας αποφύγουμε όλες τις μάταιες κοσμικές φροντίδες που είναι επιβλαβείς για την ψυχή· ας πιστέψουμε στον Κύριο, ο οποίος πρόσταξε: «Πας όστις άφησε σπίτια ή πατέρα ή μητέρα ή αγρούς, ένεκεν του ονόματός μου, εκατονταπλάσια λάβη και αιώνια ζωή κληρονομήσει» ( Ματθαίος 19:29 ). Ναι, αδελφές μου, ας φροντίσουμε για τη σωτηρία των ψυχών μας. Ενώ ο άγιος συνομιλούσε μαζί τους, έφτασαν στη θάλασσα και, βρίσκοντας ένα πλοίο έτοιμο να σαλπάρει για τα περίχωρα της Αλεξάνδρειας, πλήρωσαν το ναύλο του και επιβιβάστηκαν σε αυτό. Επειδή ο άνεμος ήταν ευνοϊκός, έφτασαν στην Αλεξάνδρεια σε λίγες μέρες. Αφήνοντας το πλοίο, έφτασαν σε ένα νησί που ονομαζόταν Κοία, δεκαπέντε χιλιάδες βήματα από την πόλη της Καρίας, την Αλικαρνασσό . Περιπλανήθηκαν από τόπο σε τόπο, επιθυμώντας να βρουν ένα άγνωστο μέρος, μήπως και τους ανακαλύψουν οι γονείς τους. Παραμένοντας σε αυτό το νησί χωρίς φόβο να τους ψάξουν, άλλαξαν ξανά την εμφάνισή τους από άνδρα σε γυναίκα και, νοικιάζοντας ένα μικρό απομονωμένο σπίτι, έζησαν εκεί, ευχαριστώντας τον Θεό, στον οποίο προσεύχονταν συνεχώς, να τους στείλει έναν άνδρα από τον κλήρο, που θα μπορούσε να τους ντύσει με τη μοναστική στολή και να φροντίσει τις ψυχές τους. Η Αγία Ευσεβία παρότρυνε τους συντρόφους της, λέγοντας: «Σας παρακαλώ, αδελφές μου, για όνομα του Κυρίου: ας κρατήσουμε το μυστικό μας και ας μην πούμε σε κανέναν για την πατρίδα μας και τον λόγο για τον οποίο φύγαμε από το σπίτι, καθώς και για το όνομά μου, για να μην με βρουν οι γονείς μου με το όνομά μου, που είναι το ονοματεπώνυμό μου, και με την πατρίδα από την οποία φύγαμε. Σας εξορκίζω στον Θεό να φυλάξετε όλο αυτό το μυστικό για το υπόλοιπο της ζωής μου και να μην πείτε σε κανέναν τίποτα για το τι μας συνέβη ή τι πρόκειται να συμβεί. Αν κάποιος σας ρωτήσει για το όνομά μου, πείτε ότι ονομάζομαι Ξένια, που σημαίνει «ξένη » · γιατί, όπως βλέπετε, είμαι περιπλανώμενη, έχοντας εγκαταλείψει το σπίτι και τους γονείς της για χάρη του Θεού. Από τώρα και στο εξής, μην με φωνάζετε Ευσεβία, αλλά Ξένια, αφού δεν έχω μόνιμη κατοικία εδώ, αλλά, περιπλανώμενη μαζί σας σε αυτή τη ζωή, αναζητήστε το μέλλον.» Απαντώντας σε αυτή την ομιλία της Αγίας Ευσεβίας προς τους φίλους της, αυτοί υποσχέθηκαν να κρατήσουν μυστικά όλα όσα τους ειπώθηκαν, και από τότε η αγία νύφη του Χριστού άρχισε να ονομάζεται, αντί για Ευσεβία, Ξένια. Μια μέρα, γονάτισε με τις φίλες της και άρχισε να κλαίει και να λέει: «Θεέ μου, δείξε το μεγάλο Σου έλεος σε εμάς, τους περιπλανώμενους και τους φτωχούς, όπως έκανες σε όλους τους αγίους Σου. Στείλε μας, Κύριε, έναν άνθρωπο που να Σοι ευαρεστεί, μέσω του οποίου εμείς οι ταπεινοί θα σωθούμε». Αφού προσευχήθηκαν έτσι, η Αγία Ξένια και οι αδελφές της έφυγαν από το σπίτι όπου έμεναν. Είδαν έναν σεβάσμιο, γκρίζο γέροντα να πλησιάζει από την προβλήτα, ντυμένο με μοναχική ενδυμασία, με το πρόσωπό του σαν αγγέλου. Πλησιάζοντάς τον, η αγία κόρη έπεσε στα πόδια του και κλαίγοντας άρχισε να λέει: «Άνθρωπε του Θεού, μην περιφρονείς τον ταξιδιώτη σε ξένη χώρα, μην απορρίπτεις τον φτωχό ζητιάνο, μην περιφρονείς την προσευχή ενός αμαρτωλού, αλλά γίνε σαν τον άγιο Απόστολο Παύλο και γίνε οδηγός και δάσκαλος για εμάς, όπως ήταν στην Αγία Θέκλα. Θυμήσου την ανταμοιβή που ο Θεός ετοίμασε για τους δίκαιους, και σώσε με μαζί με αυτές τις δύο αδελφές». Ακούγοντας αυτό, ο δούλος του Θεού ένιωσε οίκτο και, βλέποντας τα δάκρυά τους, ρώτησε: - Τι θέλεις και τι πρέπει να κάνω για σένα; Εκείνη απάντησε: – Γίνε πατέρας και δάσκαλός μας εν Θεώ. Οδήγησέ μας εκεί που θα μπορούσαμε να σωθούμε· είμαστε ξένοι και δεν ξέρουμε πού να πάμε· ντρεπόμαστε να φανερωθούμε στους ανθρώπους. Στη συνέχεια ρώτησε: – Από πού κατάγεσαι και ποιος είναι ο λόγος που νιώθεις τόσο μόνος; Ο άγιος απάντησε: «Είμαστε από μια πολύ μακρινή χώρα, δούλοι του Χριστού. Συμφωνήσαμε να εγκαταλείψουμε μαζί την πατρίδα μας και ήρθαμε σε αυτή την περιοχή. Προσευχόμασταν στον Θεό μέρα νύχτα να μας στείλει κάποιον που θα μπορούσε να μας βοηθήσει να σωθούμε. Και έτσι ο Θεός μας έδειξε εσένα, έναν πνευματικό πατέρα που μπορεί να αντέξει τις αδυναμίες μας». Ο άγιος γέροντας είπε σχετικά: «Πιστέψτε με, αδελφές, κι εγώ είμαι περιπλανώμενη εδώ, όπως βλέπετε. Έρχομαι από τους ιερούς τόπους· αφού προσκυνήσω εκεί, επιστρέφω στην πατρίδα μου». Ο δούλος του Χριστού ρώτησε - Από ποια χώρα είσαι, πνευματικέ πάτερ, κύριέ μου; Αυτός απάντησε: - Είμαι από την Καρική χώρα, από την πόλη Μίλασσα. Τότε ο δούλος του Χριστού στράφηκε ξανά προς αυτόν: – Παρακαλώ την Αγιότητά σας: πείτε μας ποιος είναι ο βαθμός σας, διότι νομίζω ότι είστε επίσκοπος. Ο πρεσβύτερος της είπε: «Συγχώρεσέ με, αδελφή! Είμαι αμαρτωλός άνθρωπος και ανάξιος για μοναχικό αξίωμα. Με τη χάρη του Θεού, είμαι ιερέας και ηγούμενος μιας μικρής αδελφότητας στο μοναστήρι του αγίου και ενδόξου Αποστόλου Ανδρέα. Το όνομά μου είναι Παύλος.» Ακούγοντας αυτά ο δούλος του Χριστού, δόξασε τον Θεό λέγοντας: – Δόξα εις Σένα, Θεέ, που με άκουσες, τον άθλιο, και με έστειλες, όπως κάποτε στην Αγία Θέκλα , τον Άγιο Παύλο με αυτές τις δύο αδελφές. Έπειτα γύρισε στον πρεσβύτερο: «Σε παρακαλώ, δούλε του Θεού, μη μας απορρίψεις, τους περιπλανώμενους, αλλά γίνε πατέρας μας σύμφωνα με τον Θεό». Ο ευλογημένος Παύλος τους απάντησε: «Σου είπα ότι κι εγώ είμαι ξένος και δεν ξέρω τι καλό μπορώ να σου κάνω εδώ. Αν θέλεις να πας στην πόλη μου, τότε ελπίζω ότι ο Κύριος θα σου δείξει το έλεός Του και θα σε φροντίσω όσο καλύτερα μπορώ.» Οι κοπέλες, υποκλίνοντας τον γέροντα με δάκρυα στα μάτια, είπαν: «Ναι, δούλε του Θεού! Πάρε μας μαζί σου. Θα πάμε όπου μας διατάζεις, αλλά μόνο δείξε έλεος στους περιπλανώμενους και γίνε ο οδηγός μας στην αιώνια ζωή.» Ο άνθρωπος του Θεού πήρε τις αγίες παρθένες μαζί του και πήγε μαζί τους στην πόλη Μίλασσα. Εκεί τους βρήκε κατάλυμα σε ένα απομονωμένο μέρος κοντά σε μια εκκλησία. Η αγία κόρη τις αγόρασε με χρήματα που πήρε από το σπίτι της και στη συνέχεια έχτισε μια μικρή εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Πρωτομάρτυρα Στέφανο. Λίγο αργότερα, ίδρυσε ένα μοναστήρι, συγκεντρώνοντας αρκετές παρθένες και αφιερώνοντάς τες στον Χριστό. Ο ηγούμενος, Άγιος Παύλος, τις φρόντιζε. Επίσης, κούρεψε την Αγία Ξένια και τους δύο υπηρέτες της σε μοναχισμό. Κανείς δεν έμαθε ποτέ, μέχρι τον θάνατό της, από πού καταγόταν αυτή η αγία κόρη, γιατί έφυγε από την πατρίδα της ή ποιο ήταν το πραγματικό της όνομα, αν και αυτοαποκαλούνταν Ξένια, που σημαίνει περιπλανώμενη. Ο Άγιος Παύλος, ωστόσο, είπε σε όσους ρωτούσαν για αυτές τις παρθένες: - Τα πήρα από το νησί Κόι και τα έφερα εδώ. Από εκεί νόμιζαν όλοι ότι προέρχονταν. Γι' αυτό το μοναστήρι πήρε το όνομά του από το νησί Κόι. Λίγο καιρό αργότερα, ο Κύριλλος, ο επίσκοπος εκείνης της πόλης, εκοιμήθη εν Κυρίω, και ο Άγιος Παύλος, ηγούμενος της Μονής του Αγίου Ανδρέα, εξελέγη στη θέση του. Αφού έλαβε την επισκοπική του χειροτονία, ήρθε στο μοναστήρι και, παρά τη θέλησή της, χειροτόνησε την Ξένια διακόνισσα, ως απολύτως άξια του αξιώματος. Γιατί ενώ ζούσε ακόμα κατά σάρκα, είχε ζήσει μια αγγελική ζωή. Αν και, ως κόρη ενός συγκλητικού, είχε ανατραφεί στην πολυτέλεια και μέσα σε κάθε άνεση, παρόλα αυτά αγωνίστηκε για μια τόσο δύσκολη και ασκητική ζωή και ανακάλυψε ορατά εντελώς νέους, ασυνήθιστους και δύσκολους δρόμους προς την τελειότητα της νηστείας. Ακόμα και οι δαίμονες φοβόντουσαν την εγκράτειά της. Νικημένοι από τη νηστεία και τους ασκητικούς αγώνες της, έφευγαν, μη τολμώντας να την πλησιάσουν. Έτρωγε φαγητό μόνο τη δεύτερη ή τρίτη ημέρα, και πολλές φορές έμενε όλη την εβδομάδα χωρίς φαγητό. Όταν ερχόταν η ώρα να φάει, δεν έτρωγε χόρτα, φασόλια, κρασί, λάδι, λαχανικά κήπου ή οποιαδήποτε άλλη θρεπτική τροφή, παρά μόνο λίγο ψωμί βρεγμένο με τα δικά της δάκρυα. Έπαιρνε στάχτη από το θυμιατήρι και την ράντιζε πάνω στο ψωμί. Το έκανε αυτό σε όλη της τη ζωή, εκπληρώνοντας τον προφητικό λόγο: «Στάχτη τρώω σαν ψωμί και το ποτό μου αναμειγνύω με δάκρυα» ( Ψαλμός 101:10 ). Έκανε ό,τι μπορούσε για να κρύψει αυτή την αποχή από τις άλλες αδελφές, και μόνο δύο από τις υπηρέτριές της, που ζούσαν μαζί της, παρακολουθούσαν κρυφά τι έκανε και οι ίδιες μιμούνταν την ενάρετη ζωή της. Διατηρούσε πάντα τόσο μεγάλο σθένος που από το βράδυ μέχρι τον όρθρο, στεκόταν όλη τη νύχτα στην προσευχή, με τα χέρια της απλωμένα προς τα πάνω. Οι αδελφές την παρακολουθούσαν με αυτόν τον τρόπο κρυφά σε όλη της τη ζωή. Μερικές φορές, γονατίζοντας το βράδυ, προσευχόταν μέχρι το πρωί, χύνοντας άφθονα δάκρυα. Έτσι υπηρετούσε πάντα τον Κύριο, και το έκανε με τόση ταπεινότητα, σαν να θεωρούσε τον εαυτό της κατώτερο από όλους τους ανθρώπους. Αλλά ποιος μπορεί να απαριθμήσει όλες τις άλλες αρετές της; Ποια λέξη θα ήταν αρκετή για να περιγράψει όλα τα κατορθώματά της! Τι, πάνω απ' όλα, μπορεί να ειπωθεί για την πραότητά της; Κανείς δεν την είδε ποτέ θυμωμένη· καμία ματαιοδοξία ή υπερηφάνεια δεν σκίασε τη ζωή της. Το πρόσωπό της ήταν πάντα ταπεινό, το μυαλό της απαλλαγμένο από αλαζονεία, το πρόσωπό της λιτό, το σώμα της εξαντλημένο από τους κόπους της νηστείας, η καρδιά της ήρεμη, ατάραχη από καμία αμφιβολία. Ποιες αρετές δεν διέθετε; Χαρακτηριζόταν από συνεχή επαγρύπνηση, εξαιρετική εγκράτεια, ανείπωτη ταπεινότητα και απεριόριστη αγάπη. Βοηθούσε τους φτωχούς, έδειχνε συμπόνια για τους πονεμένους, ήταν ελεήμων προς τους αμαρτωλούς και οδηγούσε όσους είχαν πέσει σε πειρασμό στο δρόμο της μετάνοιας. Τα ρούχα της είναι περιττό να πούμε: φορούσε πολύ φθαρμένα ρούχα - ένα φόρεμα και ένα πουκάμισο - αλλά θεωρούσε τον εαυτό της ανάξιο ακόμη και για αυτά. Όλη της η ζωή πέρασε με εγκάρδια τρυφερότητα και συνεχή έκχυση δακρύων. Θα προτιμούσε κανείς να δει τις άφθονες πηγές νερού να στερεύουν σε μια καυτή ζέστη παρά να δει τα μάτια της να σταματούν να δάκρυσαν. Ατενίζοντας πάντα τον αγαπημένο της Νυμφίο, τον Χριστό, τα μάτια της έτρεχαν δάκρυα. Λαχταρούσε να Τον δει πρόσωπο με πρόσωπο και να πει μαζί με τον Δαβίδ: «Πότε θα έρθω και θα εμφανιστώ ενώπιον του Θεού;» — στο πρόσωπο του γλυκύτατου Νυμφίου μου; «Τα δάκρυά μου έγιναν ψωμί μου ημέρα και νύχτα» ( Ψαλμός 42:3-4 ). Όταν πλησίασε ο καιρός για την αείμνηστη αυτή παρθένο, την άμωμη νύφη του Χριστού, να αναχωρήσει από την παρούσα επίγεια ζωή, έφτασε η εορτή του Αγίου Εφραίμ, ο οποίος κάποτε ήταν επίσκοπος εκείνης της πόλης. Ο μακάριος Επίσκοπος Παύλος ξεκίνησε με όλο τον κλήρο του για ένα χωριό που ονομαζόταν Λεύκινο. Υπήρχε μια εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Εφραίμ, και μέσα σε αυτήν φυλάσσονταν τα πολύτιμα λείψανά του. Την ημέρα αυτή, η Αγία Ξένια κάλεσε όλες τις αδελφές της στην εκκλησία του μοναστηριού και άρχισε να τους μιλάει: «Κυρίες και αδελφές μου! Γνωρίζω την αγάπη που μου δείξατε—πώς υπομείνατε τις αδυναμίες μου και με βοηθήσατε, μια ξένη. Τώρα σας παρακαλώ: παρατείνετε την αγάπη σας για μένα, τη δούλη σας, μέχρι το τέλος· θυμηθείτε με, μια άθλια, αμαρτωλή και ξένη, στις προσευχές σας, εξιλάζοντας τον Θεό για μένα, για να μην με επιβαρύνουν οι αμαρτίες μου, αλλά για να μπορέσω, μέσω των προσευχών σας, να περάσω ανεμπόδιστα στον Χριστό μου. Ιδού, το τέλος μου είναι κοντά· η ψυχή μου υποφέρει πολύ και θρηνεί, αφού αφήνω το σώμα μου χωρίς την κατάλληλη προετοιμασία. Ο πατέρας και αφέντης μας, ο Επίσκοπος Παύλος, δεν είναι πια εδώ σήμερα. Γι' αυτό, εσείς, αντί για μένα, πείτε του πότε θα έρθει: έτσι μίλησε η φτωχή Ξένια: «Για όνομα του Θεού, τίμιε πατέρα, θυμήσου με, μια περιπλανώμενη· με έβαλες στο μονοπάτι και με έφερες σε αυτή τη ζωή· προσευχήσου για μένα, για να μην με ντροπιάσει ο Κύριος στην ελπίδα μου». Ακούγοντας αυτό, όλες οι αδελφές άρχισαν να κλαίνε και να λένε: «Παναγία μας και Οδηγήτρια των Ψυχών μας! Μας εγκαταλείπεις στην ορφάνια και τη δυστυχία. Ποιος θα μας οδηγήσει στο αληθινό μονοπάτι της ζωής; Ποιος θα μας διδάξει; Ποιος θα προσευχηθεί για εμάς στην απελπισία μας; Όχι, Παναγία μας. Μην μας εγκαταλείπεις αυτή τη στιγμή. Θυμήσου πώς εσύ ο ίδιος μας μάζεψες μέσα σε αυτό το περίβλημα. Πρόσεχε, Παναγία, τις ψυχές μας και προσευχήσου στον Θεό να σου χαρίσει λίγο περισσότερο χρόνο για χάρη μας, των φτωχών, ώστε να μας οδηγήσεις στο μονοπάτι της σωτηρίας.» Οι δύο σκλάβοι της άρχισαν επίσης να προσκυνούν τα πόδια της και να κλαίνε πικρά, λέγοντας: «Μας αφήνετε ήδη, κυρία μας, και φεύγετε από εδώ χωρίς εμάς. Τι θα κάνουμε χωρίς εσάς, οι άθλιοι; Τι θα κάνουμε, οι περιπλανώμενοι, σε ξένη χώρα; Αλίμονο σε εμάς, τους άθλιους, τους φτωχούς και τους περιπλανώμενους! Παραμελήσαμε τους εαυτούς μας, και γι' αυτό θέλετε να μας αφήσετε μόνους, κυρία μας. Θυμηθείτε τις λύπες μας, για τις οποίες θρηνήσαμε μαζί σας. Θυμηθείτε το κοινό μας ταξίδι, στο οποίο ήμασταν σύντροφοί σας. Θυμηθείτε πώς σας υπηρετούσαμε πάντα με επιμέλεια. Θυμηθείτε μας και προσευχηθείτε στον Θεό για εμάς· πάρτε μας μαζί σας, για να μην χωριστούμε από εσάς, κυρία μας.» Όταν ακολούθησαν δυνατά λυγμοί και σύγχυση, η ίδια η Ξένια άρχισε να μιλάει με δάκρυα στα μάτια: «Ξέρετε, αδελφές μου, πόσο καιρό πριν από αυτό ο Άγιος Απόστολος Πέτρος διακήρυξε: «Ο Κύριος δεν αργοπορεί στην υπόσχεσή του, όπως μερικοί θεωρούν αργοπορία, αλλά μακροθυμεί προς εσάς, μη θέλοντας να χαθεί κανείς, αλλά όλοι να έρθουν σε μετάνοια. Η ημέρα όμως του Κυρίου θα έρθει ως κλέπτης τη νύχτα» ( Β΄ Πέτρου 3:9-10 ). Γνωρίζοντας αυτό, αδελφές μου, ας μην είμαστε οκνηροί σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα, αλλά ας αγρυπνούμε. Ας ανάψουμε τα λυχνάρια μας, ας γεμίσουμε τα σκεύη μας με λάδι και ας ετοιμαστούμε να υποδεχτούμε τον Νυμφίο, γιατί δεν ξέρουμε ποια ώρα θα μας καλέσει ο Κύριος· ιδού, ο θερισμός έρχεται, και οι εργάτες είναι έτοιμοι, αλλά περιμένουν μόνο την εντολή του Κυρίου. Όταν η αγία είπε αυτά, και όλοι έκλαιγαν και έπεφταν στα πόδια της, σήκωσε τα χέρια της στον ουρανό και, χύνοντας άφθονα δάκρυα, άρχισε να προσεύχεται ως εξής: «Θεέ μου, που προνόησες για το επίγειο ταξίδι μου μέχρι σήμερα! Άκουσέ με, την άθλια και αμαρτωλή δούλη Σου· ελέησέ με αυτές τις δούλες Σου, τις αδελφές μου. Φύλαξέ τες και σώσε τες από όλα τα τεχνάσματα του διαβόλου, για τη δόξα και το μεγαλείο του αγίου ονόματός Σου. Σε παρακαλώ, Θεέ μου: θυμήσου και αυτές τις δύο αδελφές μου, που ταξίδεψαν μαζί μου για χάρη της αγάπης Σου. Όπως σε αυτή την πρόσκαιρη ζωή δεν χωρίστηκαν ποτέ από μένα, έτσι και μη μας χωρίσεις στη Βασιλεία Σου, αλλά δώσε μας σε όλους μαζί το νυμφικό Σου δωμάτιο». Αφού προσευχήθηκε έτσι, ζήτησε από όλες τις αδελφές να φύγουν για λίγο και να την αφήσουν μόνη της για προσευχή. Όταν όλοι έφυγαν από την εκκλησία, κλείστηκε εκεί μόνη της, και οι δύο υπηρέτριές της, που παρέμειναν μπροστά στις πόρτες, παρακολουθούσαν μέσα από μια τρύπα. Την είδαν να προσεύχεται, γονατιστή στο έδαφος, και στη συνέχεια, στη μέση της προσευχής της, έπεσε στο έδαφος σε σχήμα σταυρού. Αφού έμεινε έτσι για αρκετή ώρα, ένα φως έλαμψε ξαφνικά στην εκκλησία, σαν αστραπή στην όψη. Ταυτόχρονα, άρχισε να αναδύεται μια έντονη ευωδία από την εκκλησία. Οι αδελφές μπήκαν βιαστικά και ήθελαν να την σηκώσουν από το έδαφος, αλλά τη βρήκαν ήδη αναπαυμένη εν Κυρίω. Αυτό συνέβη στις 24 Ιανουαρίου 951 , Σάββατο, στις έξι το απόγευμα. Αυτές οι δύο αδελφές έφυγαν από την εκκλησία κλαίγοντας και κάλεσαν τις άλλες, λέγοντας: «Μητέρες και αδελφές μας! Ας πάμε να κλάψουμε για την κοινή μας ορφάνια. Ας πάμε να θρηνήσουμε το θάνατο αυτής που ήταν η στύλος μας. Χάσαμε την σεβάσμια μητέρα μας. Η οδηγός μας έφυγε από κοντά μας και μείναμε μόνοι. Η Αγία Ξένια, η μητέρα μας, κοιμήθηκε.» Μόλις μπήκαν στην εκκλησία, όλοι την είδαν να φεύγει από αυτή τη ζωή για έναν άλλο κόσμο. Τότε άρχισαν κλάματα και μεγάλοι θρήνοι. Ο Θεός, ο Φιλάνθρωπος, θέλοντας να δείξει σε όλους τι θησαυρός είχε κρυφτεί από όλους στη γη, αποκάλυψε ένα μεγάλο και αγιότερο σημάδι στον ουρανό. Την ίδια ώρα που η Αγία Ξένια παρέδωσε την αγία ψυχή της στα χέρια του Κυρίου, το απόγευμα, σε απόλυτα καθαρό και φωτεινό καιρό, ένα πολύ φωτεινό στέμμα από αστέρια εμφανίστηκε στον ουρανό πάνω από το μοναστήρι, με έναν σταυρό στη μέση του, που έλαμπε πιο φωτεινά από τον ήλιο. Αυτό το σημάδι ήταν ορατό σε όλους. Οι πολίτες της Μίλασσα, που ήταν με τον επίσκοπό τους, τον Άγιο Παύλο, στο χωριό Λευκία, βλέποντας το σημάδι στον ουρανό, έμειναν έκπληκτοι και προβληματισμένοι, ρωτώντας ο ένας τον άλλον: Τι θα μπορούσε να σημαίνει αυτό; Ο ευλογημένος Επίσκοπος Παύλος, κατανοώντας πνευματικά την έννοια του σημείου, είπε σε ολόκληρη τη συνάθροιση του λαού: «Η Παναγία Ξένια πέθανε και σε αυτή την περίπτωση εμφανίστηκε το σημάδι του στέμματος.» Αμέσως μετά το τέλος της λειτουργίας, επέστρεψε στην πόλη με όλους τους παρευρισκόμενους στη γιορτή, και εκεί οι πολίτες βρήκαν, όπως τους είχε πει ο επίσκοπος, την Αγία Ξένια να έχει κοιμηθεί. Αμέσως ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο μοναστήρι, πολλοί άνδρες και γυναίκες με παιδιά, παρασυρμένοι από το ορατό σημάδι στον ουρανό. Φώναξαν δυνατά: Δόξα εις Σένα, Χριστέ ο Θεός μας, που έχεις πλήθος αγίων που σε ευαρεστούν κρυφά! Δόξα εις Σένα, ενσαρκωμένε Υιέ του Θεού, που σε σταύρωσες οικειοθελώς για εμάς τους αμαρτωλούς, για να αποκαλύψεις σε όλους τον μεγάλο Σου θησαυρό, που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένος εδώ! Δόξα εις Σένα, Δέσποτα, ότι έκρινες την ταπεινή πόλη της Μίλασσας άξια να είναι η κατοικία και το φυλάκιο αυτού του θησαυρού Σου. Φύλαξες εκεί μέχρι τώρα το πολύτιμο μαργαριτάρι, το ανεκτίμητο μαργαριτάρι, την αγία Σου νύφη! Αφού την έλαβες στην ουράνια κατοικία Σου, άφησες το αγνό και άγιο σώμα της για την ασφάλεια της πόλης Σου. Έτσι, κλαίγοντας, όλοι φώναξαν και κοίταξαν το στέμμα και τον σταυρό που ήταν ορατός στον ουρανό. Τότε όλος ο φιλόχριστος λαός, και ιδιαίτερα οι γυναίκες, παρακινημένες από ζήλο, φώναξαν με δυνατή φωνή στον άγιο Επίσκοπο Παύλο: Μην κρύβεις τη δόξα της πόλης μας, αξιότιμε επίσκοπε! Μην σιωπάς για τη δόξα μας, μην κρύβεις τα μαργαριτάρια που μας αποκάλυψε ο Θεός. Δείξε σε όλους το λαμπερό κερί, που μέχρι τώρα ήταν κρυμμένο και έλαμπε στα κρυφά. Δείξε το σε όλους, ώστε ακόμη και οι αντίπαλοί μας να δουν και να μάθουν τι είδους Κύριο υπηρετούμε. Ας δουν οι ειδωλολάτρες και ας ντραπούν. Ας δουν οι Ιουδαίοι το μυστήριο του σταυρού και ας μάθουν ότι Αυτός που σταύρωσαν είναι ο Θεός. Ας το δουν αυτό όλοι όσοι αντιτίθενται στον Σταυρό του Χριστού και ας κλάψουν. Ας δουν πώς, ακόμη και μετά θάνατον, ο Κύριος των Αγγέλων δοξάζει τους δούλους Του. Ας δουν με ποια δόξα από τον Χριστό Θεό στεφανώνεται η νύφη Του Ξένια, την οποία οι άνθρωποι θεωρούσαν μια εντελώς άγνωστη περιπλανώμενη και αιχμάλωτη. Ας δουν όλοι τι δώρο και χάρη έχει δοθεί στην φτωχή μας πόλη! Ενώ ο λαός φώναζε με θέρμη στον επίσκοπο, αυτός και οι ιερείς πλησίασαν το τίμιο σώμα της Αγίας Ξένιας. Αφού το τοποθέτησε σωστά σε ένα φέρετρο - αφού άναψε πολλά κεριά και πρόσφερε θυμίαμα - ο επίσκοπος έσκυψε τον λαιμό του και, μαζί με τους ιερείς, σήκωσε το φέρετρο στους ώμους του, μετά το οποίο το μετέφεραν με ψαλμωδία στο κέντρο της πόλης. Όλοι θαύμασαν το ένδοξο θαύμα που είχε συμβεί, γιατί καθώς το φέρετρο που μετέφερε το σώμα της αγίας περνούσε, ένα στέμμα με σταυρό εμφανίστηκε στον ουρανό, περνώντας από πάνω του. Όταν τοποθέτησαν το φέρετρο στο κέντρο της πόλης, το στέμμα σταμάτησε και αυτό πάνω του. Τότε ένα αμέτρητο πλήθος συγκεντρώθηκε από τα γύρω χωριά, έχοντας δει το θαυμαστό σημάδι στον ουρανό. Ολόκληρη η πόλη γέμισε με πλήθος ανθρώπων και υπήρχε μεγάλη συνωστισμός μέσα. Ο μακάριος Επίσκοπος Παύλος, μαζί με τον λαό, παρέμεινε με την αγία όλη εκείνη την Κυριακή το βράδυ, μένοντας ξύπνιοι και ψάλλοντας ύμνους μέχρι το πρωί. Πολλές θεραπείες έγιναν επίσης από τα λείψανά της: όποιος έπασχε από οποιαδήποτε ασθένεια, απλώς άγγιζε το κρεβάτι της αγίας, θεραπευόταν αμέσως. Όταν έφτασε η Κυριακή, το τίμιο σώμα της Αγίας Ξένιας σκεπάστηκε με καθαρά σάβανα και, με την ψαλμωδία νεκρικών ύμνων, μεταφέρθηκε σε ένα μέρος που βρισκόταν στη νότια είσοδο της πόλης, που ονομαζόταν Συκίνιο (Συκιά). Εκεί, πριν από το θάνατό της, η αγία είχε δώσει οδηγίες να ταφεί το σώμα της. Όλος ο λαός είδε ξανά ότι καθώς το σώμα της μεταφέρθηκε από το φέρετρό της, ένα στέμμα με έναν σταυρό από αστέρια, ορατό στον ουρανό, ακολουθούσε το φέρετρο. Και πάλι, όταν τοποθετήθηκε το φέρετρο, το στέμμα έπεσε και από πάνω. Όταν έγινε η ταφή, όσοι στέκονταν κοντά χώρισαν τα σάβανα που κάλυπταν τα πολύτιμα λείψανα σε μικρά κομμάτια και τα φύλαξαν με πίστη - για θεραπεία από διάφορες ασθένειες. Ο επίσκοπος, αφού άλειψε το άγιο σώμα της Αγίας Ξένιας με μύρο σύμφωνα με το έθιμο, το τοποθέτησε σε έναν νέο τάφο. Μόλις ολοκληρώθηκε η τιμητική ταφή, το έναστρο στέμμα με τον σταυρό που έλαμπε στον ουρανό έγινε αμέσως αόρατο. Ταυτόχρονα, πολλές θεραπείες δόθηκαν από τον ιερό τάφο σε όλους όσους προσήλθαν σε αυτόν με πίστη. Λίγο αργότερα, πέθανε ένας από τους υπηρέτες της Αγίας Ξένιας. Πολύ σύντομα, ο άλλος πέθανε στην αιώνια ζωή. Και οι δύο θάφτηκαν στα πόδια της αγίας κυρίας τους. Όταν πέθανε ο άλλος υπηρέτης, όλες οι μοναχές ήρθαν σε αυτήν και, επικαλούμενες την, την παρακάλεσαν να τους πει για όλα τα έργα της κυρίας της, Ξένιας. Βλέποντας τον εαυτό της ήδη στο νεκροκρέβατό της, τους είπε λεπτομερώς τα πάντα για την αγία: από πού καταγόταν, ποιοι ήταν οι γονείς της, γιατί έφυγε από το σπίτι της και την πατρίδα της με τους δύο υπηρέτες της και πώς έκρυψε το όνομά της. Γιατί το πραγματικό της όνομα ήταν Ευσεβία και αυτοαποκαλούνταν Ξένια επειδή περιπλανήθηκε για την αγάπη του Θεού. Έτσι, όλοι έμαθαν για την προηγουμένως άγνωστη ζωή της Ξένιας, της νύφης του Χριστού. Έτσι ευαρέστησε η αγία τον Θεό: στον κόσμο ήταν ξένη, αλλά στον ουρανό πολίτης· ήταν ορατή στη σάρκα, αλλά συγκρίθηκε με τους ασώματους αγγέλους· απελευθέρωσε τον εαυτό της από το σώμα σαν από ρούχα και πάτησε τον διάβολο σαν φίδι· θεωρούσε όλα τα εγκόσμια σκουπίδια, αλλά διατήρησε την άψογη παρθενία της σαν απύθμενο θησαυρό· με την αγάπη της έγινε νύφη του Χριστού, στεφανωμένη με πίστη, και αυτό που ήλπιζε το έλαβε, και τώρα χαίρεται στο δωμάτιο του αθάνατου Νυμφίου της. Με τις προσευχές της βοηθάει πολύ τους πιστούς, γιατί ο θάνατος δεν κατέστρεψε τη δύναμή της ούτε περιόρισε τις ευεργεσίες της σε κανένα όριο. Αφού τέλεσε πολλές αρετές για χάρη του Χριστού, για χάρη της και ο Χριστός μας δείχνει πολλά ελέη, δεχόμενος τις άγιες προσευχές της αγαπημένης του νύφης. Αρκετά χρόνια μετά τον θάνατο της Αγίας Ξένιας, εκοιμήθη και ο Σεβασμιότατος Επίσκοπος Παύλος, ο πνευματικός της πατέρας. Κι αυτός ευαρέστησε τον Θεό μέχρι τέλους, διότι με τις προσευχές του διώχνονταν οι δαίμονες και θεραπεύονταν κάθε είδους ασθένειες. Τάφηκε στην εκκλησία του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα, όπου προηγουμένως ήταν ηγούμενος, και η αγία ψυχή του στάθηκε ενώπιον του Θεού στη δόξα των αγίων. Με τις θερμές του μεσιτείες για εμάς ενώπιον του Θεού, με τις προσευχές της Αγίας Ευσεβίας, η οποία έλαβε το όνομα Ξένια, και με τις μεσιτείες και των δύο αγίων δούλων της, είθε ο Κύριος να μας χαρίσει το έλεός Του, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Κοντάκιον, Ήχος 2:Τιμώντας την παράξενη μνήμη σου, Ξένια, σε προσκυνούμε με αγάπη και ψάλλουμε στον Χριστό, που σου δίνει τη δύναμη της θεραπείας σε όλα τα πράγματα, στον οποίο προσευχόμαστε πάντα για όλους μας. * * * Σημειώσεις 949 Η Καρία βρίσκεται στο νοτιοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας. Η Αλικαρνασσός είναι μια από τις σημαντικότερες πόλεις της Καρίας. 950 Από την ελληνική λέξη για τον ξένο, αλλοδαπός. 951 Ο θάνατος της Αγίας Ξένιας συνέβη στο δεύτερο μισό του 5ου αιώνα.
|
