ΕΠΙΣΚΕΘΦΕΙΤΕ
ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ
Η Ἀκολουθία
Ἁγίων Μαρτύρων Πρόβου, Ταράχου & Ἀνδρονίκου
περιέχεται σε τόμο με άλλες 32 ακολουθίες με τίτλο Ασματικαί Ακολουθίαι,
έκδοσις της Ιεράς Μονής Αγκαράθου, Ηρακλείου Κρήτης.
Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ
(σελίδες 1068 - 1080 )
Οι Άγιοι Μάρτυρες
Πρόβος, Τάραχος και Ανδρόνικος
Ξίφει Τάραχος, Ἀνδρόνικος καὶ Πρόβος, Ἤραντο νίκην, γῆν προβάντες ταράχου. Τμήθη δωδεκάτῃ, Πρόβος, Ἀνδρόνικος, Τάραχός τε. | ||
Βιογραφία Οι Άγιοι Πρόβος, Τάραχος και Ανδρόνικος μαρτύρησαν στο διωγμό κατά της Εκκλησίας, επί Διοκλητιανού (284 - 304 μ.Χ.) και Φλαβιανού ηγεμόνα Κιλικίας. Ο Πρόβος ήταν από την Παμφυλία, ο Ανδρόνικος από την Έφεσο και ο Τάραχος από την Ιλλυρία. Και οι τρεις ήταν στρατιώτες, πραγματικά ευσεβέστατοι και άρτια καταρτισμένοι στην Αγία Γραφή.  Святые мученики Пров, Тарах и Андроник. Фреска Около 1318 г. Свято- Благовещенской церкви. Грачаница.Косово. Ἁγιοι Μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καί Ανδρόνικος. Τοιχογραφία (Fresco) περίπου τοῦ ἔτους 1318 μ.Χ. στόν Ιερό Ναό τού Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα, Κοσσυφοπέδιο Σερβία  Святой мученик Андроник. Фреска Около 1350 года. монастыря Высокие Дечаны, Косово, Сербия. Άγιος Μάρτυς Ανδρόνικος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου το 1350 μ.Χ. στον Ιερό Ναό τού Χριστού τού Παντοκράτορα τής Ιεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.  Святой мученик Андроник. Мозаика 1315 - 1321 годы. церкви монастыря Хора в Константинополе. Άγιος Μάρτυς Ανδρόνικος Μωσαϊκό μεταξύ τών ετών 1315 - 1321 μ.Χ. στην Ιερά Μονή της Χώρας, γνωστή σήμερα ως Καριγιέ Τζαμί, (τουρκ. Kariye Camii ή Kariye Müzesi), στην Κωνσταντινούπολη. Τουρκία  Святой мученик Тарах. Мозаика церкви монастыря Хора в Константинополе. 1315 - 1321 годы. Άγιος Μάρτυς Τάραχος Μωσαϊκό μεταξύ τών ετών 1315 - 1321 μ.Χ. στην Ιερά Μονή της Χώρας, γνωστή σήμερα ως Καριγιέ Τζαμί, (τουρκ. Kariye Camii ή Kariye Müzesi), στην Κωνσταντινούπολη. Τουρκία  Святой мученик Пров. Фреска Около 1376 года. церкви Св. Димитрия в Марковом монастыре близ Скопье, Άγιος Μάρτυς Πρόβος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου το 1376 μ.Χ. στον Ιερό Ναό τού Αγίου Δημητρίου τής Ιεράς Μονής Μάρκοβ, κοντά στα Σκόπια.  Святой мученик Тарах. Фреска Около 1376 года. церкви Св. Димитрия в Марковом монастыре близ Скопье, Άγιος Μάρτυς Πρόβος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου το 1376 μ.Χ. στον Ιερό Ναό τού Αγίου Δημητρίου τής Ιεράς Μονής Μάρκοβ, κοντά στα Σκόπια. Συνελήφθησαν από τον έπαρχο της Ταρσού Μαξέντιο, τον καιρό που βρίσκονταν στην έρημο. Όταν, λοιπόν, παρουσιάστηκαν μπροστά του, και οι τρεις θαρραλέοι στρατιώτες Χριστού έδωσαν γενναίες απαντήσεις. Πρώτος ο γέρων Τάραχος είπε: «Μη βλέπεις, βασιλιά, τα γηρατειά μου. Οι σωματικές μου δυνάμεις μπορεί να υποχώρησαν, αλλά η ακμή της ψυχής παραμένει ακέραια. Γι' αυτό, όλα τα βάσανα και μύριοι θάνατοι δε θα καταισχύνουν και τον πιο μικρό στρατιώτη του Χριστού». Έπειτα, με τη σειρά του ο Πρόβος, είπε και αυτός: «Χριστιανός είμαι και τίποτα δε με τραβά τόσο, όσο να πάθω για το Χριστό μύρια βάσανα και να χύσω το αίμα μου γι' Αυτόν». Τέλος, γενναία ήταν και η απάντηση του Ανδρόνικου: «Μεταχειρισθείτε, είπε, όσα μαρτύρια θέλετε. Το αίμα μου όλο μπορεί να φύγει, αλλά η καρτερία απ' τον Ανδρόνικο δε θα λείψει, έστω και αν κοβόταν μύρια τεμάχια». Κεραυνοβολημένος από τις απαντήσεις ο Μαξέντιος, διέταξε να γδάρουν το κεφάλι του Τάραχου και να βγάλουν τα μάτια των άλλων δύο. Τέλος, μη ανεχόμενος τέτοια ταπείνωση, τους αποκεφά-λισε.  "Οι Άγιοι Πρόβος, Τάραχος καί Ανδρόνικος τήν διά ξίφους έτυχον τελευτήν"
 Святые мученики Пров, Тарах и Андроник Миниатюра 985 г. Минология Василия II. Константинополь. Ватиканская библиотека. Рим. Οι Άγιοι Μάρτυρες Πρόβος, Τάραχος καί Ανδρόνικος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη  Менологий на 12-15 октября Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека Μηνολόγιο 12 -15 Οκτωβρίου Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ. Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη. Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)  ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ   În biserica nouă a Mănăstirii Pângăraţi, îi vom regăsi, prin părticele din sfintele lor moaște Sfinții Mucenici Tarah, Andronic și Prov. Στο νέο Ιερό Ναό τής Ιεράς Μονής Pângăraţi (Mănăstirea Pângărați πόλη: Pângraţi , που βρίσκεται στη διαδρομή Piatra Neamţ-Bicaz România) , θα βρούμε, μέσα από τα αποτμήματα των ιερών λειψάνων τους: ... Άγιους Μάρτυρες Πρόβο, Τάραχο καί Ανδρόνικο...  | ||
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Τὴν ὡραιότητα.
Ἰσχὺν τὴν ἄμαχον, περιζωσάμενοι, κατεπαλαίσατε, ἐχθρῶν τᾶς φάλαγγας, καὶ ἐδοξάσατε Χριστόν, ἀθλήσεως τοὶς ἀγώσι, Πρόβε παναοίδιμε, ὁ πρόβας πρὸς τὰ κρείττονα, ἔνδοξε Ἀνδρόνικε, Ἐκκλησίας ἐκνίκημα, καὶ Τάραχε πιστῶν ἡ γαλήνη, ὁ τρισαυγὴς Μαρτύρων δῆμος.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τῶν Ἁγίωv Μαρτύρωv τὰ κατορθώματα, οὐρανῶν αἱ Δυνάμεις ὑπερεθαύμασαν· ὅτι ἐν σώματι θνητῷ, τὸν ἀσώματον ἐχθρόν, τῇ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ, ἀγωνισάμενοι καλῶς, ἐνίκησαν ἀοράτως, καὶ πρεσβεύουσι τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ'
Τὴν Σοφίαν
Τῆς Ἁγίας Τριάδος τὴν κραταιάν, ὁπλισάμενοι πίστιν νεανικῶς, Ἀνδρόνικος, Πρόβος τε, καὶ ὁ πάνσοφος Τάραχος, τῆς πολυθέου πλάνης, τὸ κράτος διέλυσαν, καὶ λαοὺς πρὸς θείαν, ἀγάπην συνέδησαν· ὅθεν τὰ τῆς νίκης, κομισάμενοι γέρα, χοροῖς συνευφραίνονται, ἀσωμάτων Δυνάμεων, οἷς ἐν πίστει βοήσωμεν· Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Τριάδος ἡμῖv, τὴν δόξαν ἐμφανίσαντες, γενναῖοι Χριστοῦ, ὁπλῖται θεῖοι Μάρτυρες, σὺν Ταράχῳ Πρόβος τε καὶ Ἀνδρόvικος, ἤλεγξαν ἄπασαv, τῶν τυράννων ἀθεότητα, τῇ πίστει γενναίως ἐναθλήσαντες.
Ὁ Οἶκος
Του Ἰησοῦ τὰ πάθη γενναίως μιμησάμενοι, ἅμα σὺν Ταράχῳ τῷ σοφῷ, ὁ Πρόβος τε καὶ Ἀνδρόνικος, χαίροντες ἤχθησαν ἐν σταδίῳ, παρανόμων ἐλέγχοντες ἀθεΐαν. Ὅθεν ἡμεῖς οἱ ἐκ πόθου τιμῶντες τὴν μνήμην αὐτῶν, ἐν ὕμνοις ἀνευφημοῦμεν, καὶ πιστῶς τοὺς ἀγῶνας κηρύττομεν· ἐθαυμάστωσε γὰρ ὁ Κύριος, ὡς φωστῆρας ἐν κόσμῳ, τῇ πίστει γενναίως ἐναθλήσαντας.
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφρταση Google)
Τα βάσανα των αγίων μαρτύρων Ταράχ, Πρόβου και Ανδρόνικου,
Εορτάζεται στις 12 Οκτωβρίου
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, όταν ο Νουμέριος Μάξιμος ήταν ανθύπατος στην Ταρσό της Κιλικίας, τρεις Χριστιανοί, ο Τάραχος, ο Πρόβος και ο Ανδρόνικος, συνελήφθησαν στην πόλη της Πομπηιόπολης το 6558 και οδηγήθηκαν στην Ταρσό για δίκη από τον ανθύπατο Μάξιμο το 6559. Ο ανθύπατος, κοιτάζοντάς τους, είδε ότι ο Τάραχος ήταν ένας αξιοσέβαστος και ηλικιωμένος άνδρας και του είπε:
- Πώς σε λένε; Επειδή εσύ, ως ο μεγαλύτερος σε ηλικία, θα έπρεπε να ερωτηθείς πριν από τους άλλους.
«Είμαι Χριστιανός», απάντησε ο Ταράχ.
Ο ανθύπατος είπε:
- Μην μου πεις για την πονηρή σου πίστη, αλλά πες μου το όνομά σου.
«Είμαι Χριστιανός», είπε ξανά ο Ταράχ.
Τότε ο Μάξιμ διέταξε τους υπηρέτες:
- Χτύπησέ τον στο στόμα και πες: μην απαντάς έτσι στον δικαστή.
Ο Ταράχ, όταν τον χτύπησαν, είπε:
- Ποιο είναι το όνομά μου; Θα πω: Είμαι Χριστιανός· αυτό το όνομα μου είναι πιο αγαπητό από το όνομα που μου έδωσαν οι γονείς μου· αλλά αν θέλετε να μάθετε το όνομά μου, τότε οι γονείς μου με ονόμασαν Ταράχ, και όταν ήμουν πολεμιστής, με φώναζαν Βίκτορ 6560 .
Ο ανθύπατος τον ρώτησε:
- Από ποια οικογένεια είσαι, Ταράχ;
«Προέρχομαι», απάντησε ο Ταράχ, «από μια ρωμαϊκή στρατιωτική οικογένεια στην συριακή πόλη Κλαυδιούπολη το 6561 και, έχοντας γίνει Χριστιανός, εγκατέλειψα τον στρατιωτικό μου βαθμό».
Ο ανθύπατος είπε:
«Ήσουν ανάξιος να υπηρετήσεις ως πολεμιστής, αλλά πες μου πώς άφησες τον στρατιωτικό σου βαθμό».
«Ρώτησα τον αρχιεκδότη», είπε ο Ταράχ, «και με άφησε να φύγω».
Ο ανθύπατος είπε:
- Γλίτωσε τα γηρατειά σου και υπάκουσε στην εντολή των βασιλιάδων μας, για να σε σεβαστώ· έλα να προσφέρεις θυσία στους θεούς μας, γιατί ακόμη και οι βασιλιάδες που κυβερνούν το σύμπαν τους λατρεύουν.
Ο Ταράχ απάντησε:
- Έπεσαν σε πλάνη, εξαπατημένοι από τον Σατανά.
Μετά από αυτή την απάντηση του Ταράχ, ο ανθύπατος διέταξε τους υπηρέτες:
«Σπάστε του τα σαγόνια, γιατί μιλάει εναντίον των βασιλιάδων ότι έχουν εξαπατηθεί και έχουν πέσει σε σφάλμα».
Ο Ταράχ, όταν τον χτύπησαν, είπε:
«Πάντα υποστήριζα, και συνεχίζω να υποστηρίζω, ότι τους θεωρούσαν λανθασμένα ανθρώπους.»
Ο ανθύπατος είπε:
- Άφησε την απερισκεψία σου και κάνε μια θυσία στους θεούς μας.
«Υπηρετώ τον Ένα Θεό μου», απάντησε ο Ταράχ, «και δεν Του προσφέρω αίμα, αλλά μια αγνή καρδιά ως θυσία».
Ο ανθύπατος είπε:
– Φυλάσσοντας τα γηρατειά σας και δείχνοντας επιείκεια, σας συμβουλεύω να εγκαταλείψετε την παράλογη χριστιανική πίστη και να κάνετε θυσία στους θεούς.
«Δεν θα διαπράξω τέτοια ανομία», απάντησε ο Ταράχ, «γιατί αγαπώ τον νόμο του Θεού μου και δεν θα απομακρυνθώ από αυτόν».
Ο ανθύπατος είπε:
- Υπάρχει κι άλλος ένας νόμος που πρέπει να τηρείται, ω κακόκεφαλε.
Ο Ταράχ απάντησε:
«Ο νόμος σας είναι ολέθριος, που σας προστάζει, ασεβείς, να λατρεύετε πέτρες και δέντρα, έργα ανθρώπινων χεριών, και να τα προσκυνάτε.»
Ο ανθύπατος διέταξε τους παρόντες να χτυπήσουν τον Ταράχ στον λαιμό. Ο μάρτυρας, υπομένοντας υπομονετικά τα χτυπήματα, είπε:
– Δεν θα υποχωρήσω από αυτή την εξομολόγηση, η οποία με σώζει.
«Θα σε κάνω», είπε ο Ανθύπατος, «να απομακρυνθείς από αυτή την τρέλα και να σε κάνω λογικό».
«Κάνε ό,τι θέλεις», απάντησε ο μάρτυρας, «εσύ έχεις εξουσία πάνω στο σώμα μου».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Βγάλτε του τα ρούχα και χτυπήστε τον με ραβδιά.
Ο Ταράχ, όταν τον χτύπησαν, είπε:
«Τώρα με έκανες αληθινά σοφό και συνετό, γιατί σε αυτά τα βασανιστήρια εμπιστεύομαι ακόμη περισσότερο τον Θεό και τον Χριστό Του».
«Ασεβέ και εγκληματία», είπε ο ανθύπατος, «πρώτα είπες ότι λατρεύεις έναν Θεό, αλλά τώρα ομολογείς δύο: τον Θεό και τον Χριστό Του. Πώς γίνεται τώρα να λατρεύεις δύο και να απορρίπτεις τους πολλούς θεούς μας;»
«Ομολογώ», απάντησε ο Ταράχ, «τον Έναν Αληθινό Θεό».
Ο ανθύπατος είπε:
– Δεν κατονόμασες τον Θεό και τον Χριστό Του;
Ο Ταράχ απάντησε:
– Ο Χριστός είναι ο Υιός του Θεού (Ένας εν Θεώ με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα), η ελπίδα όλων των Χριστιανών, και θα σωθούμε υποφέροντας γι’ Αυτόν.
Ο Μάξιμος ο ανθύπατος είπε:
- Άφησε την πολυλογία και κάνε μια θυσία στους θεούς μας.
«Δεν λέω κενά λόγια», είπε ο Ταράχ, «αλλά λέω την αλήθεια. Έχω ζήσει εξήντα πέντε χρόνια πιστεύοντας αυτό και τώρα δεν θα παρεκκλίνω από την αλήθεια».
Ένας εκατόνταρχος, ονόματι Δημήτριος, που στεκόταν εκεί, είπε:
- Λυπήσου, γέρο, και υποκλίσου στους θεούς, άκουσε τη συμβουλή μου.
«Φύγε από κοντά μου», απάντησε ο Ταράχ, «με τις συμβουλές σου, υπηρέτη του Σατανά».
Μετά από αυτό, ο ανθύπατος Μάξιμος, αφού διέταξε να δέσουν τον πάσχοντα του Χριστού με σιδερένιες αλυσίδες και να τον ρίξουν στη φυλακή, είπε στους υπηρέτες:
- Φέρε μου άλλον έναν.
Σε αυτό ο εκατόνταρχος Δημήτριος είπε:
- Ορίστε, κύριε, στέκεται μπροστά σας.
Ο Ανθύπατος Νουμέριος Μάξιμος, βλέποντας έναν άλλο Χριστιανό να στέκεται μπροστά του, του είπε:
«Πρώτα απ' όλα, πες μου το όνομά σου.» Ο άντρας που στεκόταν μπροστά του απάντησε:
«Το πρώτο και πιο αξιότιμο όνομά μου είναι Χριστιανός, και το άλλο μου όνομα, που μου δόθηκε από τον λαό, είναι Παροιμ.»
Ο ανθύπατος ρώτησε:
- Από ποια οικογένεια είσαι, Προβ;
«Ο πατέρας μου», απάντησε η Παροιμία, «ήταν από τη Θράκη, αλλά εγώ γεννήθηκα στην Πέργη της Παμφυλίας 6562 και είμαι Χριστιανός».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Αυτό το όνομα δεν σου χρησιμεύει σε τίποτα· υπάκουσέ με, κάνε μια θυσία στους θεούς, και θα λάβεις τιμή από τους βασιλιάδες και θα γίνεις φίλος μας.
Η Προβ απάντησε:
«Δεν θέλω τιμή από βασιλιάδες, ούτε επιθυμώ τη φιλία σας, γιατί είχα σημαντικό πλούτο, τον οποίο άφησα για να υπηρετήσω τον Ζωντανό Θεό».
Ο ανθύπατος είπε:
«Γδύστε τον, ξαπλώστε τον κάτω και χτυπήστε τον με σκληρά μαστιγώματα». Ενώ ο άγιος ξυλοκοπούνταν, ο εκατόνταρχος Δημήτριος του είπε:
- Λυπήσου τον εαυτό σου· δεν βλέπεις ότι το αίμα σου κυλάει στη γη;
«Το σώμα μου», απάντησε η Παροιμία, «είναι στα χέρια σου, και εσύ το βασανίζεις, αλλά ο βασανισμός χρησιμεύει σαν λάδι για μένα».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
– Θα εγκαταλείψεις την τρέλα σου ή θα πετρώσεις μέσα στο πείσμα σου;
«Δεν είμαι ματαιόδοξος», είπε η Παροιμία, «αλλά είμαι πολύ πιο θαρραλέος από εσένα, γιατί έχω θεμέλιο για θάρρος εν Κυρίω».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
- Γύρισέ τον και χτύπησέ τον στην κοιλιά.
Κατά τη διάρκεια αυτού του σκληρού βασανιστηρίου, η Παροιμία αναφώνησε:
«Βοήθησέ με, δούλο Σου, Κύριε!» είπε ο ανθύπατος στους υπηρέτες:
«Όταν τον χτυπήσεις, ρώτα: “Πού είναι ο βοηθός σου;”» Και όταν οι υπηρέτες τον ρώτησαν, η Παροιμία είπε:
«Ο Κύριος με βοηθάει και θα με βοηθήσει, και περιφρονώ τόσο πολύ τα βασανιστήριά σου που δεν θα υποκλιθώ στο θέλημά σου».
Ο Μάξιμος ο ανθύπατος είπε:
- Κοίτα το σώμα σου, δυστυχισμένη, γιατί η γη είναι καλυμμένη με το αίμα σου.
«Να ξέρεις», απάντησε η Παροιμία, «ότι όταν το σώμα μου υποφέρει για τον Χριστό, τότε η ψυχή μου θεραπεύεται και αναζωογονείται».
Αφού διέταξε να σταματήσουν να χτυπούν τον άγιο, ο δικαστής είπε: «Δέστε τα χέρια και τα πόδια του με αλυσίδες και ρίξτε τον στη φυλακή, και μην αφήσετε κανέναν να τον δει, για να μην τον φροντίσει κανείς».
Μετά από αυτό, με εντολή του ανθύπατου, ένας τρίτος Χριστιανός οδηγήθηκε σε δίκη. Όταν ρωτήθηκε για το όνομά του, απάντησε:
- Είμαι Χριστιανός.
Ο ανθύπατος είπε:
«Όσοι ήρθαν πριν από εσάς δεν ωφελήθηκαν από αυτό το όνομα και θα έπρεπε να απαντήσετε διαφορετικά.»
Είπε:
«Το συνηθισμένο μου όνομα είναι Ανδρόνικος.» Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Από ποια οικογένεια είσαι, Ανδρόνικε;
«Προέρχομαι από αξιοσέβαστη οικογένεια», απάντησε ο Ανδρόνικος, «γόνος ενός από τους πιο επιφανείς πολίτες της Εφέσου».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Φυλάξου και άκουσέ με σαν πατέρα· γιατί όσοι ήταν εδώ πριν από εσένα και μίλησαν ανόητα δεν κέρδισαν τίποτα για τον εαυτό τους, αλλά εσύ προσφέρεις θυσία στους θεούς, που είναι οι άρχοντες και πατέρες μας.
«Δικαιώς τους ονομάσατε πατέρες», είπε ο Ανδρόνικος, «γιατί πατέρας σας είναι ο Σατανάς, κι εσείς είστε γιοι του διαβόλου, που κάνετε τα έργα του».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
«Είσαι νέος και με ατιμάζεις! Δεν ξέρεις ότι μεγάλα βασανιστήρια είναι ήδη έτοιμα για σένα;»
«Με θεωρείς, τύραννε», απάντησε ο Ανδρόνικος, «τόσο τρελό που θα ήμουν ανάξιος των πρώην υποφερόντων: είμαι έτοιμος για κάθε βασανιστήριο».
Ο βασανιστής είπε:
- Γδύστε τον, δέστε τον και κρεμάστε τον.
Ο εκατόνταρχος Δημήτριος είπε στον Ανδρόνικο το ίδιο πράγμα που είπε και στους δύο πρώτους:
- Άτυχε, άκουσε τι σου διατάσσεται πριν πέσει η σάρκα σου από τα κόκαλά σου.
«Θα ήταν καλύτερα να χαθεί το σώμα μου», απάντησε ο Ανδρόνικος, «αν μόνο εσύ δεν κάνεις στην ψυχή μου αυτό που θέλεις».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Υποκύψτε σε εμάς και κάντε μια θυσία στους θεούς πριν χαθείτε.
«Από τη νεότητά μου», απάντησε ο Ανδρόνικος, «δεν υπηρέτησα ποτέ είδωλα, και τώρα δεν θα τους προσφέρω θυσίες».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Βασανίστε το σώμα του.
Ο εκατόνταρχος ενός άλλου αποσπάσματος, ο Άνξιος, που στεκόταν εκεί, είπε στον Ανδρόνικο:
- Άκουσε τον ανθύπατο· είμαι ο πατέρας σου στην ηλικία και σου δίνω καλές συμβουλές.
«Είσαι γέρος», απάντησε ο Ανδρόνικος, «και δεν έχεις κανένα λόγο. Μου δίνεις συμβουλές να προσκυνήσω μια πέτρα και να θυσιάσω στους δαίμονες».
Κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων του αγίου μάρτυρα, ο ανθύπατος είπε:
«Δυστυχή, δεν νιώθεις πόνο μέσα σε τέτοιο μαρτύριο; Γιατί δεν λυπάσαι τον εαυτό σου και δεν εγκαταλείπεις αυτή την κενή πίστη που δεν μπορεί να σε σώσει;»
«Αυτό», απάντησε ο Ανδρόνικος, «το οποίο εσύ αποκαλείς παράλογη πίστη, είναι η πιο πολύτιμη ομολογία για όσους έχουν ελπίδα στον Κύριο, αλλά η πρόσκαιρη σοφία σου προετοιμάζει τον αιώνιο θάνατο».
Ο ανθύπατος ρώτησε:
- Ποιος σου έμαθε τέτοια τρέλα; - Ποιος σου έμαθε τέτοια τρέλα;
«Ο λόγος του Θεού», είπε ο Ανδρόνικος, «που δίνει ζωή και μέσω του οποίου αναζωογονούμαστε, έχοντας τον Κύριο στους ουρανούς, την ελπίδα της ανάστασής μας».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Άφησε την απερισκεψία σου πριν σε υποβάλω στα σκληρά βασανιστήρια που σου έχουν ετοιμαστεί.
«Το σώμα μου», απάντησε ο Ανδρόνικος, «βρίσκεται μπροστά σου· η δύναμη είναι δική σου: κάνε ό,τι θέλεις».
Ο ανθύπατος είπε:
- Χτύπησέ τον στο στόμα όσο πιο δυνατά μπορείς.
«Ας δει ο Κύριος», απάντησε ο Ανδρόνικος, «και ας σε κρίνει, ότι με βασανίζεις ως δολοφόνο».
Ο ανθύπατος είπε:
«Δεν ακούτε τις εντολές του βασιλιά και δεν θεωρείτε την κρίση μου τίποτα.»
«Υπομένω αυτά τα βάσανα», απάντησε ο Ανδρόνικος, «επειδή εμπιστεύομαι τον Θεό και ελπίζω στο έλεος και την αλήθεια Του».
Ο δικαστής έφερε αντίρρηση:
- Άρα αμάρτησαν οι βασιλιάδες; Σου αξίζει να πεθάνεις.
«Πράγματι αμάρτησαν», απάντησε ο Ανδρόνικος, «γιατί αν θέλεις να κρίνεις με σωφροσύνη, θα ξέρεις ότι η θυσία στους θεούς είναι μεγάλη αμαρτία και ανομία».
Τότε ο βασανιστής είπε σε εκείνους που τον έδειραν:
- Γυρίζοντας το όπλο, μαχαίρωσέ τον στα πλευρά.
Ο Ανδρόνικος επανέλαβε:
- Να 'μαι μπροστά σας: παραδώστε το σώμα μου σε όποια βασανιστήρια επιθυμείτε.
Κατά τη διάρκεια αυτού του βασανιστηρίου, ο Ανδρόνικος είπε:
– Η σάρκα μου έχει σκληρυνθεί από τις πληγές.
«Με αργό βασανισμό», είπε ο βασανιστής, «θα σε καταστρέψω».
«Δεν φοβάμαι την απειλή σας», απάντησε ο Ανδρόνικος, «το μυαλό μου είναι ανώτερο από τα κακόβουλα σχέδιά σας· γι' αυτό απεχθάνομαι τα βασανιστήρια».
Τότε ο βασανιστής είπε στους υπηρέτες:
- Δέστε τον με αλυσίδες και, αφού αλυσοδέσετε τα πόδια του, φυλάξτε τον.
Αφού πέρασε λίγος καιρός, ο Ανθύπατος Νουμέριος Μάξιμος κάθισε ξανά στο εδώλιο και οι Χριστιανοί οδηγήθηκαν για ανάκριση . 6563. Αρχικά, ο δικαστής ανάγκασε τον Ταράχ, ως τον γηραιότερο σε ηλικία, να τελέσει μια παγανιστική θυσία, υποσχόμενος τιμές. Όταν ο Ταράχ όχι μόνο δεν υπάκουσε αλλά απάντησε και σκληρά στον δικαστή, ο τελευταίος διέταξε να του συνθλίψουν το στόμα με πέτρες και να του βγάλουν τα δόντια. Στη συνέχεια, είπε στους υπηρέτες:
- Φέρτε τη φωτιά και, απλώνοντας τα χέρια του Ταράχ, τοποθετήστε τα πάνω τους.
Ο Ταράχ είπε:
«Δεν φοβάμαι το προσωρινό σου πυρ, αλλά φοβάμαι μήπως, υποταχθώ σε εσένα, τον πονηρό, πέσω στο άσβεστο πυρ».
Και όταν έβαλαν φωτιά στα χέρια του, ο ανθύπατος είπε:
- Δες, τα χέρια σου καίγονται από φωτιά· γιατί λοιπόν δεν εγκαταλείπεις την αφροσύνη σου και δεν προσφέρεις θυσία στους θεούς;
«Επιθυμείς», απάντησε ο Ταράχ, «να με οδηγήσεις με την σκληρότητά σου σε τέτοια απερισκεψία ώστε να υποταχθώ στο θέλημά σου· αλλά να ξέρεις ότι εγώ, με τη βοήθεια του Θεού μου, είμαι έτοιμος να υπομείνω με σταθερότητα όλα τα βασανιστήρια που μου ετοιμάζεις».
Μετά από αυτό, ο ανθύπατος διέταξε να τον κρεμάσουν ανάποδα, να ανάψουν φωτιά από κάτω του και στη συνέχεια να του ρίξουν στα ρουθούνια δυνατό ξίδι ανακατεμένο με αλάτι και μουστάρδα. Βασάνισε τόσο τον Πρόβο όσο και τον Ανδρόνικο με διάφορους τρόπους - χτυπώντας, καίγοντας, ξύνοντας με αιχμηρά σιδερένια εργαλεία και ραντίζοντας τις πληγές με αλάτι. Αλλά, επειδή δεν πέτυχε, διέταξε να τους κρατήσουν αλυσοδεμένους μέχρι το πρωί.
Το πρωί ο ανθύπατος είπε στον εκατόνταρχο Δημήτριο:
- Καλέστε μου τους ασεβείς Χριστιανούς.
Ο εκατόνταρχος είπε:
- Ορίστε, στέκονται μπροστά σας, κύριε.
«Δεν έχεις βασανιστεί ακόμα», είπε ο ανθύπατος στον Ταράχ, «με βασανιστήρια, πληγές και αλυσίδες; Υπάκουσέ με, Ταράχ, και εγκατέλειψε την πίστη σου, η οποία είναι άχρηστη για σένα· πρόσφερε θυσία στους θεούς, μέσω των οποίων συνέβησαν όλα αυτά».
«Πώς θα μπορούσαν εκείνοι για τους οποίους προορίζεται η φωτιά και το αιώνιο μαρτύριο, και όχι μόνο αυτοί, αλλά και όλοι όσοι εκπληρώνουν το θέλημά τους, να κανονίσουν ειρήνη», απάντησε ο Ταράχ.
Ο ανθύπατος συνέχισε:
«Θα σταματήσεις να με συκοφαντείς, πονηρέ; Δεν ξέρεις ότι για τα αναίσχυντα λόγια σου θα σου κόψω αμέσως το κεφάλι, και έτσι θα τελειώσεις πιο γρήγορα τα βασανιστήριά σου;»
Ο Ταράχ απάντησε:
– Στην αρχή είχα τέτοια επιθυμία να μειωθεί ο πόνος μου με έναν γρήγορο θάνατο· τώρα όμως παρατείνω τον βασανισμό μου, ώστε να αυξηθεί το κατόρθωμα της πίστης μου στον Κύριο.
«Μαζί σου», είπε ο ανθύπατος, «και οι φίλοι σου πρέπει να υποφέρουν και να πεθάνουν, σύμφωνα με τον νόμο».
Ο Ταράχ απάντησε:
«Μιλάτε με τρέλα, υποσχόμενοι μας θάνατο, γιατί μόνο όσοι κάνουν το κακό πεθαίνουν, ενώ εμείς, που δεν γνωρίζουμε το κακό, αλλά υποφέρουμε για τον Κύριό μας, περιμένουμε να λάβουμε τιμωρία από Αυτόν».
«Εγκληματίες και άχρηστοι», είπε ο ανθύπατος, «ποια τιμωρία περιμένεις, ζώντας άσχημα και παράνομα;»
«Δεν είναι πρέπον σε σένα, ειδωλολάτρη», απάντησε ο Ταράχ, «να ξέρεις τι είδους ανταμοιβή έχει ετοιμάσει για εμάς ο Κύριος στον ουρανό, για χάρη της οποίας υπομένουμε την έξαλλη οργή σου».
«Έχεις το δικαίωμα», είπε ο Μάξιμ, «να μου μιλάς τόσο τολμηρά, σαν να είσαι φίλος μου;»
Ο Ταράχ απάντησε:
«Δεν είμαι φίλος σου, αλλά έχω το δικαίωμα να μιλήσω και κανείς δεν μπορεί να μου το απαγορεύσει αυτό όταν ο Θεός με ενδυναμώνει».
«Το δίκιο σου», είπε ο Μάξιμος, «το οποίο έχεις, θα το καταστρέψω, ασεβή άνθρωπε!»
Ο Ταράχ απάντησε:
«Κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει αυτό το δικαίωμα, ούτε εσύ, ούτε οι βασιλιάδες σου, ούτε ο πατέρας σου, ο Σατανάς».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
- Δέστε τον γιατί είναι τρελός.
«Αν ήμουν τρελός», απάντησε ο Ταράχ, «θα έτεινα στην κακία σου».
Όταν ο άγιος δέθηκε, ο ανθύπατος είπε:
- Φέρε μια θυσία στους θεούς πριν σε υποβάλω σε βασανιστήρια για τις πράξεις σου.
«Κάνε ό,τι θέλεις», απάντησε ο Ταράχ, «αν και δεν πρέπει να με υποβάλλεις στα συνηθισμένα βασανιστήρια, επειδή ήμουν πολεμιστής· ωστόσο, για να μην νομίζεις ότι φοβάμαι τα βασανιστήρια και θέλω να υποταχθώ στο θέλημά σου, έστρεψε εναντίον μου όλα τα τεχνάσματα της κακίας σου».
Ο ανθύπατος είπε:
«Οι πολεμιστές προσφέρουν πάντα θυσίες στους θεούς για την υγεία των βασιλιάδων τους και τους απονέμεται η τιμή που τους αξίζει, αλλά εσύ είσαι ο χειρότερος από όλους, επειδή έφυγες από το στρατιωτικό αξίωμα και δεν θέλεις να προσφέρεις θυσίες· γι' αυτό, σου έχουν ετοιμαστεί τα πιο σκληρά βασανιστήρια».
Ο Ταράχ είπε:
- Γιατί είσαι θυμωμένος; Σου λέω, κάνε ό,τι θέλεις, πονηρέ άνθρωπε!
«Μην νομίζεις», είπε ο Μάξιμος, «ότι θα σε καταστρέψω μονομιάς· δεν θα σταματήσω να σε βασανίζω και να σε εξαντλώ, και θα δώσω τα υπολείμματα του σώματός σου να τα κατασπαράξουν τα θηρία».
«Μην υπόσχεσαι με λόγια», είπε ο Ταράχ, «αλλά στην πράξη, εκπλήρωσε γρήγορα αυτό που θέλεις να κάνεις».
Ο Μάξιμ είπε:
«Νομίζεις ότι μετά τον θάνατό σου κάποιες γυναίκες με θυμίαμα θα θάψουν το σώμα σου· εγώ όμως θα προσπαθήσω να καταστρέψω ολοσχερώς τα λείψανά σου».
«Και τώρα», απάντησε ο Ταράχ, «ακόμα και μετά θάνατον, κάνε ό,τι θέλεις με το σώμα μου».
«Κάνε πρώτα μια θυσία», είπε ο Μάξιμ.
«Τρελέ», είπε ο Ταράχ, «το έχω πει πολλές φορές ότι δεν θα το φέρω».
Τότε ο βασανιστής Μάξιμ είπε στους υπηρέτες:
- Χτύπησε το πρόσωπο και το στόμα του.
Όταν οι υπηρέτες χτύπησαν τον Ταράχ, είπε:
- Παραμόρφωσες το πρόσωπό μου, αλλά σε αντάλλαγμα αναζωογόνησες την ψυχή μου.
«Δυστυχή», είπε ο βασανιστής, «άφησε τις τρελές σου σκέψεις και κάνε μια θυσία στους θεούς για να απαλλαγείς από αυτό το μαρτύριο».
Ο Ταράχ απάντησε:
«Με θεωρείτε ανόητο, επειδή εγώ, εμπιστευόμενος στον Κύριο, είμαι βέβαιος ότι θα ζήσω στον παράδεισο· εσείς όμως, που ενδίδετε στη σάρκα, ζείτε προσωρινά και θα καταστρέψετε την ψυχή σας για πάντα».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
«Ζέστανε το σίδερο και βάλε το στα σαγόνια του.» Υπομένοντας τέτοιο μαρτύριο, ο Ταράχ είπε:
– Αν κάνεις κάτι περισσότερο, δεν θα αναγκάσεις τον δούλο του Θεού να κάνει θυσία στους θεούς.
Τότε ο δικαστής διέταξε να φέρουν ένα ξυράφι, να κόψουν τα αυτιά του μάρτυρα, να γδάρουν το δέρμα από το κεφάλι του και να βάλουν αναμμένα κάρβουνα στο κεφάλι του. Ο Ταράχ είπε:
«Ακόμα κι αν διατάξεις να γδαρθεί το δέρμα από ολόκληρο το σώμα μου, δεν θα απομακρυνθώ από τον Θεό μου, ο οποίος με ενδυναμώνει στην υπομονή των οργάνων της κακίας σου».
Ενώ συνέβαιναν όλα αυτά, ο ανθύπατος είπε:
- Μάζεψε τα σιδερένια εργαλεία και, ζεσταίνοντας τα ακόμα περισσότερο, τοποθέτησέ τα κάτω από τους μύες του!
Ο Ταράχ, υπομένοντας αυτό, είπε:
– Είθε ο Κύριος να το δει αυτό από τον ουρανό και να σας κρίνει!
Ο ανθύπατος ρώτησε:
- Ποιον Κύριο επικαλείσαι, εγκληματία;
«Αυτόν που δεν γνωρίζεις», απάντησε ο Ταράχ, «Αυτόν που θα ανταμείψει τον καθένα σύμφωνα με τις πράξεις του».
Τότε ο ανθύπατος διέταξε να συλληφθεί ο Ταράχ και να προσαχθεί ένας άλλος για ανάκριση. Όταν ο Πρόβος οδηγήθηκε ενώπιον του ανθυπάτου, ο εκατόνταρχος Δημήτριος είπε:
- Εδώ, κύριε, στέκεται ο Προφήτης μπροστά σας.
«Σε συμβουλεύω, Πρόβο», είπε ο ανθύπατος, «να μην υποβληθείς στα ίδια βασανιστήρια όπως πριν, γιατί όσοι επέμεναν πριν από εσένα έχουν μετανοήσει γι' αυτό· εσύ όμως τώρα προσφέρεις μια θυσία και θα τιμηθείς και από εμάς και από τους θεούς».
Η Προβ απάντησε:
«Έχουμε ένα φρόνημα και λατρεύουμε τον Θεό με μία καρδιά· μην περιμένετε να ακούσετε τίποτα άλλο από εμάς, γιατί έχετε ήδη ακούσει και δει ότι δεν μπορείτε να μας απομακρύνετε από τον Θεό. Ιδού, τώρα στέκομαι ενώπιόν σας και δεν φοβάμαι τις απειλές σας· τι περισσότερο περιμένετε;»
«Συμφωνήσατε», είπε ο ανθύπατος, «να απορρίψετε τους θεούς μέσα στην κακία σας».
Έπειτα, διατάζοντας να τον δέσουν και να τον κρεμάσουν ανάποδα, συνέχισε:
- Φύλαξε το σώμα σου όσο δεν βασανίζεσαι ακόμα, γιατί βλέπεις τι βασανιστήρια είναι ετοιμασμένα για σένα.
«Κάνε», απάντησε η Παροιμία, «ό,τι θέλεις· όλο το κακό που ετοίμασες για μένα θα είναι παρηγοριά στην ψυχή μου».
Ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
- Ζεστάνετε τις ράβδους και κάψτε τα πλευρά του για να μην τρελαθεί.
Η Προβ. είπε:
– Όσο κι αν με θεωρείτε ανόητο, εγώ είμαι σοφός στο νόμο του Κυρίου.
Ο ανθύπατος είπε ξανά στους υπηρέτες:
– Βάλτε του χοτ ρόμπ στην πλάτη.
Η Παροιμία, υπομένοντας αυτό, είπε:
«Είθε ο Κύριος να δει από τον ουρανό την ταπεινότητα και την υπομονή μου!» Μετά από αυτό, ο βασανιστής, διατάζοντας να φέρουν το θυσιαστικό κρέας και το κρασί, είπε:
– Ρίξτε κρασί και βάλτε κρέας στο στόμα του.
Όταν οι υπηρέτες το έκαναν αυτό, η Παροιμία είπε:
– Είθε ο Κύριος να δει αυτό το μαρτύριο από το ύψος του θρόνου Του και να κρίνει την κρίση σας!
«Πολλά έχεις υποφέρει, δυστυχή», είπε ο δικαστής, «αλλά παρόλα αυτά δέχτηκες τροφή που θυσιάστηκε στα είδωλα».
«Δεν έκανες τίποτα σπουδαίο», απάντησε η Παροιμία, «προκαλώντας μου βία· ο Κύριος γνωρίζει το θέλημά μου».
«Εσύ», είπε ο Δικαστής Μάξιμ, «και έφαγες και ήπιες την θυσία».
«Ο Κύριος γνωρίζει», απάντησε η Παροιμία, «και βλέπει τη βία που υπομένω».
Ο Ανθύπατος Μάξιμος είπε:
– Τρυπήστε του τις κνήμες με πυρωμένες βέργες.
Η Παροιμία επανέλαβε:
«Ούτε η φωτιά, ούτε τα βάσανα, ούτε ο πατέρας σας ο Σατανάς μπορούν να αποσπάσουν τον δούλο του Θεού από το να Τον ομολογήσει».
«Ζέστανε μερικά αιχμηρά καρφιά», είπε ο ανθύπατος, «και κάρφωσέ τα στα χέρια του».
«Σε ευχαριστώ, Κύριε», είπε η Παροιμία, «γιατί άφησες τα χέρια μου να υποφέρουν για το Όνομά Σου».
Ο ανθύπατος είπε:
- Από πολλά βασανιστήρια έχεις χάσει τα λογικά σου.
«Η μεγάλη σου δύναμη», απάντησε η Παροιμία, «όχι μόνο σε τρέλανε, αλλά σε τύφλωσε κιόλας, γιατί ούτε εσύ ξέρεις τι κάνεις».
Ο ανθύπατος είπε:
«Σακωλέ, τολμάς να μου πεις τέτοια λόγια; Αφού του άφησα ολόκληρα τα μάτια, τότε ας τα βγάλω.»
Όταν αυτό έγινε, η Παροιμία είπε:
– Αν και μου αφαίρεσες τα φυσικά μου μάτια, ποτέ δεν θα μπορέσεις να μου αφαιρέσεις τα ζωντανά μάτια της πίστης.
Ο ανθύπατος είπε:
«Μετά από τέτοιο μαρτύριο, ελπίζεις καν να επιβιώσεις; Ή μήπως νομίζεις ότι θα σε αφήσουμε να πεθάνεις εν ειρήνη;»
«Γι’ αυτό αγωνίζομαι», απάντησε η Παροιμία, «να κάνω μια καλή και ολοκληρωμένη εξομολόγηση και να θανατωθώ από εσάς χωρίς έλεος».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
«Πάρτε τον από εδώ και, αφού τον δέσετε, φυλάξτε τον, ώστε κανένας από τους γνωστούς του να μην έρθει κοντά του και να τον τιμήσει για την ασεβή ανυπακοή του».
Μετά από αυτό είπε:
– Γνώρισέ με τον Ανδρόνικο.
«Να τον», απάντησε ο εκατόνταρχος, «να στέκεται μπροστά σας, κύριε».
Και ο ανθύπατος είπε στον Ανδρόνικο:
– Κάνε μια θυσία στους θεούς και θα απελευθερωθείς από τα δεσμά.
«Δεν θα συμβεί ποτέ, βασανιστή», απάντησε ο Ανδρόνικος, «να κάνω κάτι που θα παραβιάζει τον νόμο του Θεού μου».
Ο ανθύπατος είπε:
- Τρελαίνεσαι, Ανδρόνικε.
«Αν ήμουν δαιμονισμένος», απάντησε ο Ανδρόνικος, «θα σε άκουγα· αλλά, ομολογώντας, Κύριέ μου, δεν είμαι δαιμονισμένος, ενώ εσύ ο ίδιος είσαι δαιμονισμένος και τυφλός, αφού κάνεις δαιμονικές πράξεις».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
– Φτιάξτε ματσάκια από ψάθα, μουλιάστε τα σε λάδι και κάψτε τα στην κοιλιά του.
Και αμέσως οι υπηρέτες, αφού έγδυσαν τον Ανδρόνικο και τον έστρωσαν στο έδαφος, έβαλαν στην κοιλιά του μια μεγάλη ποσότητα φλοιού μουσκεμένου σε λάδι. Είπε:
«Ακόμα κι αν κάψεις τα πάντα, δεν θα με νικήσεις, πονηρέ, γιατί ο Κύριος, τον οποίο υπηρετώ, στέκεται μπροστά μου και με ενδυναμώνει».
Ο ανθύπατος είπε:
– Ζεστάνετε τις ράβδους και τοποθετήστε τες ανάμεσα στα δάχτυλά του.
Ο Ανδρόνικος είπε:
- Τρελέ εχθρέ του Θεού, είσαι εντελώς γεμάτος από δαιμονικά σχέδια· βλέπεις το σώμα μου, εξαντλημένο από τα βασανιστήριά σου, και νομίζεις ότι σε φοβάμαι· έχω μαζί μου τον Χριστό τον Υιό του Θεού και σε παραμελώ.
«Άνομε», είπε ο ανθύπατος, «δεν ξέρεις Ποιον αποκαλείς—τον Άνθρωπο που εκτελέστηκε από τον Πόντιο Πιλάτο και για τα βασανιστήρια του οποίου υπάρχουν γραπτά κείμενα».
«Σώπα, ασεβή άνθρωπε», απάντησε ο Ανδρόνικος, «γιατί δεν πρέπει να μιλάς άσχημα γι' Αυτόν».
Ο ανθύπατος είπε:
– Τι σας ωφελεί να ελπίζετε σε εκείνον τον Άνθρωπο που αποκαλείτε Χριστό;
«Πράγματι, είναι μεγάλο όφελος», απάντησε ο Ανδρόνικος, «και μεγάλη ανταμοιβή, γι' αυτό και τα υπομένω όλα αυτά με υπομονή».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
- Άνοιξε το στόμα του και βάλε μέσα λίγο κρέας θυσίας και ρίξε λίγο κρασί.
Όταν αυτό έγινε, ο Ανδρόνικος είπε:
– Κύριε, Κύριε! Κοίτα τη βία που υπομένω.
Ο ανθύπατος είπε:
«Πόσο καιρό θα υποφέρετε, υποκείμενοι σε βασανιστήρια; Άλλωστε, έχετε ήδη γευτεί τη θυσία στους θεούς μας.»
Ο Ανδρόνικος είπε:
- Ας χαθούν αυτοί που λατρεύουν τα είδωλα, εσείς και οι βασιλιάδες σας!
«Εσύ, πονηρέ κεφαλή, προσβάλλεις τους βασιλιάδες», είπε ο ανθύπατος, «που έχουν ειρηνεύσει τον κόσμο εδώ και πολύ καιρό».
«Καταραστήκα τους καταστροφείς και τους αιμοβόρους», απάντησε ο Ανδρόνικος, «που διαταράσσουν την ειρήνη, τους οποίους ο Κύριος θα ανατρέψει και θα καταστρέψει με το ισχυρό Του χέρι».
Τότε ο ανθύπατος είπε στους υπηρέτες:
«Βάλτε του σίδερο στο στόμα και σπάστε τα δόντια του. Κόψτε τη βλάσφημη γλώσσα του, για να μην βλασφημήσει τους βασιλιάδες και κάψει τη γλώσσα του». Και οι υπηρέτες έκαναν όλα όσα είχε διατάξει ο βασανιστής. Μετά από αυτό, ο Ανδρόνικος συνελήφθη.
Αυτό ολοκληρώνει την ιστορία των παθημάτων των αγίων μαρτύρων, η οποία προέρχεται από τα δικαστικά αρχεία που συνέταξαν οι γραμματείς την ίδια εποχή που οι άγιοι βασανίζονταν και βασανίζονταν. Για τα άλλα παθήματα και τον θάνατο των αγίων, τρεις ευσεβείς άνδρες: ο Μακάριος, ο Φήλιξ και ο Βέριας, οι οποίοι παρακολούθησαν το τέλος των αγίων μαρτύρων, έγραψαν τα εξής στην επιστολή τους προς τους πιστούς 6564 :
«Ο Νουμέριος Μάξιμος, ανθύπατος της Κιλικίας, κάλεσε τον Τερεντιανό, τον ιερέα της Κιλικίας, και διέταξε να ετοιμαστεί ένα αμφιθέατρο το επόμενο πρωί, χίλια βήματα από την πόλη , όπου οι μάρτυρες θα παραδίδονταν στα άγρια θηρία για να καταβροχθιστούν. Όταν το αμφιθέατρο γέμισε με ανθρώπους που είχαν έρθει να παρακολουθήσουν τα βασανιστήρια, έφτασε και ο Μάξιμος για να παρακολουθήσει το θέαμα, ενώ εμείς σταθήκαμε σε ένα κρυφό μέρος και παρακολουθούσαμε με μεγάλο φόβο. Και έτσι, πρώτοι, οι άλλοι κατάδικοι, από τους οποίους υπήρχαν πολλοί, παραδόθηκαν στα άγρια θηρία για να καταβροχθιστούν· έπειτα ο Μάξιμος διέταξε τους στρατιώτες να φέρουν τους Χριστιανούς μάρτυρες - τον Τάραχο, τον Πρόβο και τον Ανδρόνικο.»
Οι στρατιώτες ανάγκασαν τους μάρτυρες να μεταφερθούν στους ώμους τους, επειδή ήταν τόσο σοβαρά τραυματισμένοι που δεν μπορούσαν πλέον να περπατήσουν. Όταν τους είδαμε να μεταφέρονται στην αρένα, γυρίσαμε πίσω και κλάψαμε. Και οι άγιοι εγκαταλείφθηκαν στη μέση της αρένας. Τότε φόβος έπεσε πάνω σε όλους, και άρχισαν να γκρινιάζουν εναντίον του Μάξιμου για την κρίση του. Και πολλοί εγκατέλειψαν το θέαμα, χλευάζοντας τον Μάξιμο και την ωμή σκληρότητά του. Βλέποντας αυτό, ο Μάξιμος διέταξε τους στρατιώτες που στέκονταν κοντά να σημειώσουν τους δραπέτες, ώστε να μπορέσει αργότερα να διερευνήσει την ενοχή τους.
Έτσι, διέταξε να εξαπολυθούν τα άγρια θηρία πάνω στους μάρτυρες, και όταν αρνήθηκαν να τα αγγίξουν, διέταξε να ξυλοκοπηθούν οι διοργανωτές του θεάματος, απαιτώντας να απελευθερώσουν τα πιο άγρια θηρία. Μια αρκούδα αφέθηκε ελεύθερη, η οποία είχε σκοτώσει τρεις άντρες εκείνη την ημέρα. Και όταν πλησίασε τον Ανδρόνικο, κάθισε και άρχισε να γλείφει τις πληγές του. Ο Ανδρόνικος την παρότρυνε να την καταβροχθίσει, αλλά παρέμεινε πράος. Ο εξοργισμένος ανθύπατος διέταξε τους λογχοφόρους να σκοτώσουν την αρκούδα. Τότε ο Τερεντιανός, φοβούμενος τον ανθύπατο, έσπευσε να εξαπολύσει πάνω στους μάρτυρες μια λέαινα που στάλθηκε από την Αντιόχεια. Αφημένη στην αρένα, η λέαινα έτρεξε τριγύρω, τρομοκρατώντας τους συγκεντρωμένους θεατές, αλλά, πλησιάζοντας τους μάρτυρες, γονάτισε μπροστά στον Τάραχο. Αυτός, τεντώνοντας το χέρι του για να την πιάσει με το χέρι του, την έσυρε, ώστε, έτσι εξοργισμένη, να τον καταβροχθίσει. Η λέαινα παρέμεινε με τον Τάραχο πράος σαν πρόβατο.
Βλέποντας αυτό το θαύμα, ο λαός έβγαλε μια δυνατή κραυγή. Ντροπιασμένος και ενοχλημένος από αυτό το θαύμα, ο ανθύπατος διέταξε τους υπηρέτες του να προκαλέσουν τη λέαινα, αλλά αυτή, βρυχώμενη δυνατά, πήγε στις πόρτες και άρχισε να τις ροκανίζει. Όλος ο λαός, φοβισμένος, φώναξε:
- Ανοιχτά για τη λέαινα, γιατί οι πόρτες έχουν ήδη σπάσει.
Τότε ο Μάξιμος, εξοργισμένος, κάλεσε τον Τερεντιανό και διέταξε να θανατωθούν οι άγιοι μάρτυρες. Ο Τάραχος, ο Πρόβος και ο Ανδρόνικος μαχαιρώθηκαν με σπαθιά και διαμελίστηκαν, και έτσι πέθαναν . Φεύγοντας από το θέαμα, ο Μάξιμος άφησε δέκα στρατιώτες να φυλάνε τα σώματα των μαρτύρων, διατάζοντας να τοποθετηθούν μαζί με τα πτώματα των ασεβών, για να μην τους αναγνωρίσουν και τους παρασύρουν οι Χριστιανοί. Εμείς, βλέποντας αυτό, προσευχηθήκαμε στον Κύριο να μας δώσει μια ευνοϊκή στιγμή για να μπορέσουμε να τους συλλάβουμε κρυφά. Μετά από αυτό, πλησιάζοντας, είδαμε τους φρουρούς να τρώνε δείπνο και μια φωτιά αναμμένη για τη νυχτερινή βάρδια. Στη συνέχεια, γονατίζοντας, προσευχηθήκαμε στον Κύριο και τον Χριστό Του να εκπληρώσει την επιθυμία μας - να στείλει βοήθεια από τον ουρανό και να μας δώσει τα σώματα των αγίων. Ξαφνικά έγινε σεισμός, συνοδευόμενος από βροντές, αστραπές και καταιγίδα. Προσευχηθήκαμε ξανά και, πλησιάζοντας τα σώματα, βρήκαμε τη φωτιά σβησμένη, και κανένας στρατιώτης δεν ήταν εκεί, έχοντας φύγει από τη βροχή και την καταιγίδα. Έπειτα υψώσαμε τα χέρια μας στον ουρανό, προσευχόμενοι να μας αποκαλύψει ο Κύριος με ένα ιδιαίτερο σημάδι τα λείψανα των αγίων μαρτύρων, ώστε να τα αναγνωρίσουμε ανάμεσα στο πλήθος των άλλων πτωμάτων. Η νύχτα ήταν πολύ σκοτεινή. Ξαφνικά, τρία κεριά, σαν αστέρια, εμφανίστηκαν πάνω από τα λείψανα των αγίων. Παίρνοντας κρυφά τα λείψανα των αγίων μαρτύρων, αναχωρήσαμε, με προπορευόμενους εκείνα τα ουράνια κεριά. Ακολουθώντας τα, στρίψαμε στην άλλη πλευρά του βουνού - και τα ουράνια κεριά έγιναν αόρατα. Βρήκαμε μια σπηλιά σκαμμένη στον βράχο εκεί, τοποθετήσαμε τα σώματα των αγίων μέσα και σφραγίσαμε την είσοδο με ασφάλεια, για να μην τα ανακαλύψουν άπιστοι . Μετά από αυτό, πήγαμε στην πόλη για να μάθουμε τι συνέβαινε και ακούσαμε ότι οι φρουροί είχαν σκοτωθεί από τον Μάξιμο. Ευχαριστήσαμε τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, που ζει στους αιώνες των αιώνων.
«Εγώ —ο Μακάριος, ο Φήλιξ και ο Μπέρια— επιθυμώ να περάσουμε το υπόλοιπο της ζωής μας εδώ, ώστε τα σώματά μας να ταφούν εδώ με τους αγίους μάρτυρες. Είθε οι ψυχές μας να λάβουν την ικανοποίηση της αιώνιας ζωής στους ουρανούς μαζί με τους αγίους πάσχοντες. Και να δεχτείτε με σεβασμό όσους σας στέλνουμε με αυτή την επιστολή, γιατί είναι δούλοι του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σας παρακαλούμε να μας θυμάστε στις προσευχές σας. Είθε η χάρη του Θεού να είναι μαζί σας. Αμήν.»
Τροπάριο, Ήχος 5:
Οι άγιοι μάρτυρες έμειναν έκπληκτοι από τη διόρθωση των ουράνιων δυνάμεων, διότι στα θνητά τους σώματα, αφού αγωνίστηκαν καλά, νίκησαν αόρατα τον ασώματο εχθρό με τη δύναμη του σταυρού: και προσεύχονται στον Κύριο να ελεήσει τις ψυχές μας.
Κοντάκιον, Ήχος 2:
Μας αποκάλυψαν τη δόξα της Αγίας Τριάδας, γενναίοι οπλουργοί και μάρτυρες του Χριστού, μαζί με τον Ταράχ, τον Πρόβο και τον Ανδρόνικο: γιατί εξέθεσαν την ασέβεια όλων των βασανιστών, υποφέροντας γενναία με πίστη.
* * *
Σημειώσεις
Η Πομπηιόπολη, γνωστή και ως Σόλοι, ήταν μια σημαντική αρχαία πόλη στην Κιλικία, από την οποία σήμερα σώζονται μόνο ερείπια.
Οι ακόλουθες ιστορίες για τα βάσανα των αγίων μαρτύρων είναι γνήσιες πράξεις των μαρτύρων, οι οποίες, όπως προκύπτει από την επιστολή των Χριστιανών της πόλης Ανάζαρβου (στην Κιλικία), όπου οι άγιοι μάρτυρες υπέστησαν τον θάνατο, προς τους Χριστιανούς της πόλης Ικονίου, αποκτήθηκαν από τους Χριστιανούς της Ανάζαρβου μέσω ενός μεσάζοντος για 200 δηνάρια.
Η λέξη Βίκτωρ από τα ελληνικά σημαίνει νικητής.
Η Κλαυδιούπολη είναι πόλη στην Ισαυρία, η οποία ανήκε στην Κιλικία.
Η Πέργα είναι μια πόλη στη Μικρά Ασία.
Η δεύτερη ανάκριση των αγίων μαρτύρων έλαβε χώρα στη Μοψουεστία, μια πόλη στην περιοχή της Κιλικίας στη Μικρά Ασία.
Μια ένδειξη σχετικά με τον θάνατο των αγίων μαρτύρων βρίσκεται επίσης στην Επιστολή των Αναζάρβιων Χριστιανών.
Ένα αμφιθέατρο ήταν ένα οβάλ, ανοιχτό κτίριο σχεδιασμένο για μάχες ζώων και ανθρώπων. Στο κέντρο ακριβώς βρισκόταν μια αρένα καλυμμένη με άμμο (ο χώρος όπου λάμβαναν χώρα οι πραγματικές μάχες). Ένας φράχτης περιέβαλλε την αρένα. Πίσω από αυτόν τον φράχτη, σειρές από παγκάκια για το κοινό υψώνονταν σε σκαλοπάτια.
Αυτό λέγεται εκ μέρους των Χριστιανών.
Ο θάνατος των αγίων μαρτύρων χρονολογείται από το έτος 304.
Οι μάρτυρες έχαιραν μεγάλης φήμης στην αρχαιότητα. Ο επίσκοπος Αυξέντιος Β΄ της Μοψουεστίας, στα μέσα του 5ου αιώνα, έχτισε μια εκκλησία στην πόλη αφιερωμένη σε αυτούς τους αγίους μάρτυρες και, αφού έλαβε τμήματα των λειψάνων τους από τον Ανάζαρβο, τα τοποθέτησε σε αυτήν την εκκλησία.
