Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις· τοῦ γάρ Γεννήτορος ἡ φωνή προσεμαρτύρει σοι, ἀγαπητόν σε Υἱόν ὀνομάζουσα· καί τό Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς, ἐβεβαίου τοῦ λόγου τό ἀσφαλές. Ὁ ἐπιφανείς Χριστέ ὁ Θεός, καί τόν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.
Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος β’.
Ὅτε τῇ ἐπιφανείᾳ σου ἐφώτισας τὰ σύμπαντα, τότε ἡ ἀλμυρὰ τῆς ἀπιστίας θάλασσα ἔφυγε, καὶ Ἰορδάνης κάτω ῥέων ἐστράφη, πρὸς οὐρανὸν ἀνυψῶν ἡμᾶς. Ἀλλὰ τῷ ὕψει τῶν θείων ἐντολῶν σου, συντήρησον Χριστὲ ὁ Θεός, πρεσβείες τῆς Θεοτόκου, καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Μετὰ τὴν α' Στιχολογίαν, Κάθισμα
Ἦχος γ'
Ἡ Παρθένος σήμερον
Ὁ Δεσπότης σήμερον, ἐν Ἰορδάνῃ ἐπέστη, βαπτισθεὶς ἐν ὕδασιν, ὑπὸ τοῦ θείου Προδρόμου, ἄνωθεν ὁ Πατὴρ δὲ προσεμαρτύρει· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱὸς ὁ ἀγαπητός μου· καὶ τὸ Πνεῦμα ἐπεφάνη, ἐν ξένῃ θέᾳ, περιστερᾶς ἐπ᾿ αὐτόν.
Μετὰ τὴν β' Στιχολογίαν, Κάθισμα
Ἦχος δ'
Ταχὺ προκατάλαβε
Δόξα... καὶ νῦν... Τῆς Ἑορτῆς, ὅμοιον
Τὰ ῥεῖθρα ἡγίασας τὰ Ἰορδάνια, τὸ κράτος συνέτριψας τῆς ἁμαρτίας, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν· ὑπέκλινας τῇ παλάμῃ, σεαυτὸν τοῦ Προδρόμου, καὶ ἔσωσας ἐκ τῆς πλάνης, τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος· διὸ σε ἱκετεύομεν· Σῶσον τὸν κόσμον σου.
Κοντάκιον
Ἦχος δ’. Αὐτόμελον.
Ἐπεφάνης σήμερον τῇ οἰκουμένῃ, καί τὸ φῶς σου Κύριε, ἐσημειώθη ἐφ᾽ ἡμᾶς, ἐν ἐπιγνώσει ὑμνούντάς σε· Ἦλθες, ἐφάνης, τό Φῶς τὸ ἀπρόσιτον.
Ἐξαποστειλάριον τῆς Ἑορτῆς
Ἦχος γ'
Ἐν πνεύματι τῷ ἱερῷ
Φωτὸς ἀδύτου γέγονεν, ἡ παροῦσα ἡμέρα· Χριστὸς γὰρ ἡ ἀλήθεια, ἦλθεν νῦν ἐπεφάνη· ψαλμοῖς αὐτὸν ἐπαξίως, καὶ ᾠδαῖς ὑμνήσωμεν, ὡς Πλάστην τε καὶ Δεσπότην. Ὢ καινοῦ μυστηρίου! τοῦ Ἀδὰμ ὁ Ποιητής, βουλήσει ἄνθρωπος ὤφθη.
Μεγαλυνάριον
Ἄφεσιν πηγάζων τοῖς ἐξ Ἀδάμ, ὁ τῆς ἀφθαρσίας, ἀνεξάντλητος ποταμὸς, ἐν τῷ Ἰορδάνῃ, βαπτίζεται θελήσει· ἀντλήσωμεν οὖν πάντες, ὕδωρ σωτήριον.
Οι Άγιοι Μάρτυρες
Έρμυλος και Στρατόνικος
Ἡ σαργάνη ναῦς, Ἑρμύλῳ Στρατονίκῳ, Κοινὸν κατάπλουν εἰς βυθὸν ποιουμένοις Ἕρμυλον ἠδ᾿ ἑτάρον δεκάτῃ πνίξε τρίτῃ Ἴστρος. |
Βιογραφία Οι Άγιοι Μάρτυρες Έρμυλος και Στρατόνικος ζούσαν κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα της Ανατολής Λικινίου (308 - 323 μ.Χ). Ο Λικίνιος, όπως είναι γνωστό, για να ευχαριστήσει τους ειδωλολάτρες που αντιπαθούσαν τον Μέγα Κωνσταντίνο, διέταξε, περί το 320 - 322 μ.Χ., διωγμό κατά των Χριστιανών. |
Κοντάκιον τῶν Ὁσίων
Ἦχος α'
Τὰ ἄνω ζητῶν
Ἐκ τῆς κοσμικῆς, συγχύσεως ἐφύγετε, καὶ πρὸς γαληνήν, κατάστασιν μετέστητε, μαρτυρίου αἵμασι, καὶ ἀσκήσεως πόνοις στεφόμενοι· ὅθεν καὶ ἀνεδείχθητε, μαρτύρων καί. Ὁσίων ὁμόσκηνοι.
Ὁ Οἶκος
Τὰ ἐπὶ γῆς νεκρώσαντες μέλη, ζωηφόρῳ νεκρώσει, τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ τὸ πάθος ἐξεικονίσατε, πρότερον ἐν τῇ καλῇ ἀσκήσει, καὶ τὸ δεύτερον πάλιν ἐν τῇ ἀθλήσει. Ὅθεν αὐτός, καὶ διπλοῦς τοὺς στεφάνους κατέπεμψε, ταῖς κάραις ὑμῶν Πατέρες, ἑτοιμάσας σκηνὴν ἐπουράνιον, καὶ τόπον τὸν αἰώνιον, ἔνθα νῦν ἀγαλλόμενοι ὤφθητε, Μαρτύρων καὶ Ὁσίων ὁμόσκηνοι.
Ἐξαποστειλάριον τῶν Ὁσίων
Ἦχος γ'
Ἐν πνεύματι τῷ ἱερῷ
Τοῖς πόνοις τῆς ἀσκήσεως, τὸν ἀρχέκακον ὄφιν, εἰς τέλος ἀπεκτείνατε· ἐπὶ τέλους δὲ στέφη, τοῦ μαρτυρίου ἤρασθε, τῶν Πατέρων καύχημα, καὶ τῶν Μαρτύρων ἡ δόξα, Ῥαϊθὼ καὶ Σιναίου, ἡ πανέορτος πληθύς, τῶν θαυμασίων Πατέρων.
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση GOOGLE)
Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ
Βίοι των Αγίων
Τα πάθη των αγίων μαρτύρων Ερμίλου και Στρατόνικου
Η μνήμη του τιμάται στις 13 Ιανουαρίου
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λικίνιου (513) , ενός ασεβούς και εξαιρετικά ζηλωτή ειδωλολάτρη, όλοι οι Χριστιανοί απειλούνταν με οδυνηρό θάνατο. Αναζητούνταν σε κάθε χώρα, πόλη και χωριό. Και όποιος έβρισκε έναν Χριστιανό και τον κατήγγειλε στον αυτοκράτορα, κέρδιζε έτσι την εύνοιά του και του αποδίδονταν μεγάλες τιμές. Γι' αυτό, για να ευχαριστήσουν τον αυτοκράτορα, όλοι άρχισαν να αναζητούν και να διώκουν τους Χριστιανούς.
Μια μέρα, ενώ ο Λικίνιος καθόταν στο θρόνο και κρατούσε αυλή, ένας στρατιώτης τον πλησίασε και του είπε:
«Υπάρχει εδώ ένας Χριστιανός ονόματι Ερμίλ, ο οποίος κατέχει τον βαθμό του διακόνου μεταξύ των Χριστιανών· έχοντας υπηρετήσει τον Χριστό για πολύ καιρό, γελάει με τους θεούς μας και με εσένα, βασιλιά, και δεν θέλει να σε γνωρίσει».
Ακούγοντάς το αυτό, ο αυτοκράτορας διέταξε να βρεθεί και να συλληφθεί ο Ερμίλος. Ο άγιος προσευχόταν, υψώνοντας τα χέρια του στον Κύριο τον Θεό του, όταν έφτασαν αγγελιοφόροι του αυτοκράτορα. Μόλις έμαθε ότι τον οδηγούσαν σε δίκη και βασανιστήρια για τον Χριστό, χάρηκε και αγαλλίασε, και ακολούθησε τους στρατιώτες, όχι σαν να τον αναγκάζουν, αλλά με χαρούμενη βιασύνη, σαν να πήγαινε να λάβει τιμές. Γεμάτος ευγενές θάρρος, στάθηκε μπροστά στον αυτοκράτορα. Βλέποντάς τον, ο Λικίνιος ρώτησε:
– Πείτε μας, είστε πραγματικά Χριστιανός, όπως έχουμε ακούσει για εσάς;
«Εγώ», απάντησε ο Γερμίλ, «όχι μόνο αναγνωρίζω ελεύθερα τον εαυτό μου ως Χριστιανό, αλλά δηλώνω ότι είμαι αφιερωμένος στον αόρατο Θεό και στέκομαι ενώπιόν Του με το αξίωμα του διακόνου».
«Γίνε διάκονος, δηλαδή υπηρέτης των θεών μας», είπε ο βασιλιάς.
Ο μάρτυρας απάντησε με περιφρόνηση στην πρόταση αυτή του βασιλιά:
«Νομίζω, Βασιλιά, ότι είσαι είτε κουφός είτε τρελός. Σου είπα ότι υπηρετώ τον αόρατο Θεό, όχι τα είδωλά σου, τα οποία, αν και ορατά, δεν βλέπουν τίποτα και δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να είσαι διάκονος. Στην πλάνη σου, τα θεωρείς θεούς, ενώ αυτά είναι άψυχα και κουφά πέτρες και δέντρα, έργα ανθρώπινων χεριών, πιο άξια χλευασμού παρά λατρείας.»
Ο Τσάρος δεν μπορούσε πλέον να ακούσει την ελευθερία του λόγου του μάρτυρα και διέταξε αμέσως να τον χτυπήσουν στα μάγουλα με ειδικά χάλκινα όργανα, προετοιμασμένα εκ των προτέρων για βασανιστήρια, και να τον καταδικάσουν:
- Μην είσαι αυθάδης με τη γλώσσα σου, Ερμίλ, τίμησε τον βασιλιά, κάνε μια θυσία στους θεούς και σώσε τον εαυτό σου από τα βάσανα.
Ο άγιος, όπως φαινόταν, όχι μόνο δεν ένιωθε πόνο κατά τη διάρκεια των πιο σκληρών ξυλοδαρμών, αλλά μάλιστα γέλασε με την ανικανότητα του βασανιστή. Έπειτα, υψώνοντας τη φωνή του, είπε δυνατά στον βασιλιά:
«Εσύ ο ίδιος θα δεχτείς πολλές πληγές και θα βιώσεις το τρομερό χέρι του Θεού πάνω σου, επειδή, έχοντας εγκαταλείψει τον Δημιουργό σου, στρέφεσαι σε κουφούς και άλαλους θεούς, και κυρίως επειδή, σαν να ζηλεύεις τη σωτηρία τους, θέλεις να οδηγήσεις βίαια και άλλους στην ίδια καταστροφή».
Μετά από αυτό, ο βασιλιάς διέταξε να φυλακιστεί ο Άγιος Ερμίλος για τρεις ημέρες, ελπίζοντας ότι θα συνέλθει και θα μετανοήσει για την τόλμη του. Στο δρόμο, ο μάρτυρας έψαλλε:
– «Ο Κύριος είναι με το μέρος μου· δεν θα φοβηθώ· τι μπορεί να μου κάνει ο άνθρωπος;» ( Ψαλμός 118:6 ). «Στον Θεό ελπίζω· δεν θα φοβηθώ· τι μπορεί να μου κάνει η σάρκα;» ( Ψαλμός 56:5 ).
Στην είσοδο της φυλακής τραγούδησε:
– «Ποιμένα του Ισραήλ, άκουσε· εσύ που οδηγείς τον Ιωσήφ σαν ποίμνιο, εσύ που κάθεσαι επάνω στα χερουβείμ, φανέρωσε τον εαυτό σου και έλα να μας σώσεις» ( Ψαλμός 79:2-3 ).
Και ο Κύριος δεν ξέχασε τον δούλο Του, αλλά έστειλε έναν Άγγελο για να τον παρηγορήσει και να τον ενισχύσει, ο οποίος, εμφανιζόμενος, του είπε:
«Γερμίλ! Να είσαι θαρραλέα, μίλα, μην σωπαίνεις και μην φοβάσαι, γιατί σύντομα θα θριαμβεύσεις πάνω στις μηχανορραφίες του βασανιστή και θα λάβεις το πιο άγιο στέμμα από ψηλά για τα βάσανά σου.»
Έτσι, ο Θεός, αφού όπλισε τον πολεμιστή Του για το κατόρθωμα, τον περιέζωσε με δύναμη, ενίσχυσε τα χέρια του για τη μάχη και έδωσε στους μύες του κάτι σαν χάλκινο τόξο και ασπίδα σωτηρίας.
Μετά από τρεις μέρες, ο βασιλιάς κάλεσε ξανά τον Γερμίλ στην αυλή και του είπε:
«Έχεις μετανοήσει και είσαι πρόθυμος να θυσιάσεις στους θεούς για να απελευθερωθείς από το μαρτύριο που σε περιμένει; Ή μήπως εξακολουθείς να σε κυριεύει η τρέλα και να σχεδιάζεις την καταστροφή σου;»
Ο πολεμιστής του Χριστού, προς δόξα του Κυρίου που τον ενδυνάμωσε, απάντησε με θάρρος:
«Τσάρε! Σου το έχω ήδη πει μια φορά, και θα πρέπει να είσαι ικανοποιημένος με τα πρώτα μου λόγια και να μην με ρωτάς άλλο. Έχω έναν ουράνιο Θεό. Ζω μόνο από Αυτόν, είμαι έτοιμος να θυσιαστώ σε Αυτόν, και από Αυτόν περιμένω να λάβω μεγάλη βοήθεια για τον εαυτό μου.»
«Θα δω αν Αυτός που ζει στον παράδεισο θα σε βοηθήσει», είπε ο βασιλιάς και αμέσως διέταξε έξι δυνατούς και σκληρούς πολεμιστές να τον ξαπλώσουν στο έδαφος και να τον χτυπήσουν ανελέητα.
Ο άγιος υπέμεινε υπομονετικά το μαρτύριο, σαν να μην ήταν αυτός που ξυλοκοπούνταν, και έτσι προσευχήθηκε στον Θεό:
– Κύριε Θεέ μου! Για χάρη μου υπέμεινες πληγές και ξυλοδαρμούς υπό τον Πόντιο Πιλάτο 515 · ενίσχυσέ με ο Ίδιος στα βάσανά μου για Σένα, στείλε μου τη δύναμη να υπομείνω αυτά τα βάσανα, ώστε μέσω της συμμετοχής στα βάσανά Σου να γίνω άξιος να είμαι μέτοχος της αιώνιας δόξας Σου.
Ενώ ο Άγιος προσευχόταν έτσι, ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό, η οποία έλεγε:
«Αμήν, αμήν, Γερμίλ! Σε τρεις μέρες θα ελευθερωθείς από αυτό το μαρτύριο και θα λάβεις μεγάλη ανταμοιβή για τα βάσανά σου.»
Αυτή η φωνή ενέπνευσε τον μάρτυρα με μεγάλο θάρρος και δύναμη, αλλά έφερε μεγάλο φόβο και τρόμο στους βασανιστές. Έπεσαν στο έδαφος και ήταν ανίσχυροι. Ο αυτοκράτορας επίσης έτρεμε, αλλά αρνήθηκε να αναγνωρίσει τη δύναμη του Θεού. Με εντολή του, ο άγιος μάρτυρας οδηγήθηκε ξανά στη φυλακή.
Ο δεσμοφύλακας που είχε αναλάβει να φυλάει τον μάρτυρα ήταν ο Στρατόνικος. Ήταν κρυφός Χριστιανός και φίλος του Αγίου Ερμίλου. Η καρδιά του ράγισε στη θέα των παθημάτων του μάρτυρα, αλλά ταυτόχρονα χαιρόταν για το θάρρος και την σταθερότητά του, αν και δεν μπορούσε να υποβληθεί ο ίδιος σε τέτοια παθήματα.
Μπαίνοντας στη φυλακή, ο Άγιος Ερμίλ έψαλλε:
– «Ο Κύριος είναι το φως μου και η σωτηρία μου· ποιον να φοβηθώ; Ο Κύριος είναι η δύναμη της ζωής μου· από ποιον να φοβηθώ;» ( Ψαλμός 27:1 )
Ένα ουράνιο φως από ψηλά τον φώτισε και ακούστηκε ξανά μια φωνή, η οποία τον καλούσε να υπομείνει με θάρρος τα βάσανά του και του υποσχόταν ένα τέλος σε αυτά μετά από τρεις ημέρες.
Το επόμενο πρωί, ο βασιλιάς κάλεσε ξανά τον άγιο στην αυλή. Εμφανίστηκε ενώπιόν του με λαμπερό πρόσωπο, χαρούμενο βλέμμα και χαρά στην καρδιά του. Ο βασανιστής, κουνώντας το κεφάλι του και γελώντας με τον μάρτυρα, είπε:
«Απάντησέ μας: τι όφελος σου έχει φέρει αυτή η σκοτεινή φυλακή; Σε έχουν πείσει τα βάσανα που έχεις υπομείνει να υποταχθείς στον βασιλικό νόμο και να αποδώσεις στους θεούς την τιμή που τους αξίζει; Ή μήπως θα πρέπει να επινοήσουμε περισσότερα βασανιστήρια για να αντιμετωπίσουμε το πείσμα της καρδιάς σου;»
«Η σκοτεινή φυλακή», απάντησε ο μάρτυρας, «με φώτισε· η ψυχή μου είναι γαλήνια, χαρούμενη και φωτεινή, κάτι που μου δίνει καλή ελπίδα να λάβω μια μελλοντική ανταμοιβή· και με εκπλήσσει πολύ που το σκοτάδι στο οποίο είσαι βυθισμένος, που κρύβει την αλήθεια από τα μάτια της ψυχής σου, δεν διαλύεται καθόλου».
Όταν ο άγιος αποκάλυψε έτσι το σφάλμα του βασιλιά, ο Λικίνιος αναφώνησε:
«Φαίνεται ότι δεν είσαι ικανός για τίποτα άλλο από το να με χλευάζεις ανοιχτά με την έλλειψη αυτοσυγκράτησης, την αυθάδειά σου και την τρέλα σου. Απάντησέ μου λοιπόν και πες μου ειλικρινά: θα θυσιάσεις στους θεούς και θα υπακούσεις στην εντολή μας ή θα υποβληθείς στα βασανιστήρια που σου αξίζουν;»
«Έχεις ήδη ακούσει, ω Τσάρε, τι σου απάντησα», είπε ο μάρτυρας του Χριστού, ο Χέρμιλ, «και δεν θα ακούσεις τίποτα άλλο από μένα· κάνε ό,τι θέλεις, υλοποίησε ό,τι έχεις σχεδιάσει».
Ένας εξοργισμένος Λικίνιος διέταξε να ξαπλώσουν τον άγιο γυμνό στο έδαφος και να τον χτυπήσουν με ράβδους στην κοιλιά. Μέσα στα βασανιστήρια, ο άγιος είχε μόνο μία χαρά - εν Χριστώ - και προσευχόταν, υψώνοντας τα μάτια της ψυχής του σε Αυτόν:
- «Τρέξε, Θεέ, να με ελευθερώσεις· σπεύσε, Κύριε, να με βοηθήσεις» ( Ψαλμός 69:2 ).
Η υπομονή του αγίου εξόργισε ακόμη περισσότερο τον βασανιστή και διέταξε να του σκίσουν την κοιλιά με νύχια αετού:
«Ας δει», είπε, «τα σωθικά του με τα ίδια του τα μάτια».
Ο μάρτυρας είπε:
– «Η καρδιά μου και η σάρκα μου ψάλλουν με χαρά για τον ζωντανό Θεό» ( Ψαλμός 84:3 ). «Η ψυχή μου χορτάσε από πάχος και λάδι, και το στόμα μου σε υμνεί με χαρούμενη φωνή» ( Ψαλμός 62:6 ).
Ο Στρατόνικος, βλέποντας τα απάνθρωπα βασανιστήρια του Αγίου Ερμίλου, του φίλου του, και το σχίσιμο της μήτρας του, άρχισε να κλαίει.
Βλέποντας αυτό, μερικοί από τους τριγύρω ανέφεραν αμέσως στον βασιλιά, λέγοντας:
– Ο δεσμοφύλακας Στρατόνικ δεν κρύβει τη συμμετοχή του στην χριστιανική πλάνη και τη φιλία του με τον Ερμίλ, επειδή τον λυπάται και τον κλαίει.
Ο βασιλιάς κάλεσε τον Στρατόνικο και τον ρώτησε: «Είσαι φίλος του Ερμύλου;» Ο Στρατόνικος, απρόθυμος, ως μαθητής της αλήθειας, να πει ψέματα, και βλέποντας ότι είχε έρθει η ώρα να κάνει μια ηρωική πράξη, ανακήρυξε τον εαυτό του φίλο του Ερμύλου και Χριστιανό. Κατήγγειλε την ασπλαχνία των ειδώλων και την ανοησία όσων τα λάτρευαν, και δόξασε τον Ένα Θεό, Δημιουργό του ουρανού και της γης. Ο εξοργισμένος βασιλιάς διέταξε να γδυθεί ο Στρατόνικος και να ξυλοκοπηθεί με ράβδους σε όλο του το σώμα. Μέσα στα βασανιστήρια, ο παθών σήκωσε τα μάτια του στον φίλο του, τον Άγιο Ερμύλο, και είπε:
– Προσευχήσου για μένα στον Χριστό, Γερμίλ, για να με βοηθήσει να φυλάξω σταθερά και ακλόνητα την πίστη και να ξεπεράσω τους βασανιστές μου.
Ταυτόχρονα, έπεισε τον Λικίνιο να σταματήσει να λατρεύει τυφλά και άψυχα είδωλα και να φοβάται την τιμωρία από τον αληθινό Θεό, στα χέρια του οποίου είναι τρομερό να πέσει κανείς ( Εβρ. 10:31 ).
Ο άγιος ξυλοκοπήθηκε μέχρι που σιώπησε, εξαντλημένος από τις πληγές του. Μετά από αυτό, ο βασιλιάς διέταξε να φυλακιστούν και ο Στρατόνικος και ο Ερμύλος. Ο Άγιος Στρατόνικος προσευχήθηκε και είπε:
– «Μη θυμάσαι τις αμαρτίες των προγόνων μου» ( Ψαλμός 78:8 ).
Και οι δύο φώναξαν στον Θεό:
– «Βοήθησέ μας, Θεέ Σωτήρα μας, για τη δόξα του ονόματός σου» ( Ψαλμός 78:9 ).
Σε απάντηση σε αυτό, ακούστηκε μια Θεϊκή φωνή, η οποία έλεγε:
«Τελείωσες την πορεία σου, φύλαξες την πίστη, και σε περιμένει στέφανος δικαιοσύνης (βλ. Β΄ Τιμ. 4:7-8 ), τον οποίο θα λάβεις το πρωί».
Όταν ήρθε το πρωί, ο Ερμίλ οδηγήθηκε ξανά σε δίκη και ο Λικίνιος τον ρώτησε:
– Θα κάνεις θυσία στους θεούς;
«Αυτό που σας είπα προηγουμένως», απάντησε ο άγιος, «θα το επαναλάβω και τώρα. Κάψτε με, μαστιγώστε με και —όπως θέλετε— βασανίστε με, γιατί έχω συνηθίσει να μην φοβάμαι εκείνους που σκοτώνουν το σώμα, αλλά δεν μπορούν να σκοτώσουν την ψυχή» (βλ. Ματθαίος 10:28 ).
Ο βασανιστής διέταξε να κρεμάσουν τον άγιο από ένα δέντρο και να κόψουν το σώμα του με μαχαίρια. Μέσα στα σκληρά βασανιστήρια, ο άγιος προσευχόταν αδιάκοπα και έλεγε:
– Γίνε Βοηθός μου, Κύριε, Σωτήρας μου!
«Μη φοβάσαι· εγώ ο Θεός σου είμαι μαζί σου!» άκουσε μια φωνή από ψηλά.
Μετά από αυτό, ο βασιλιάς καταδίκασε τον Άγιο Ερμίλο σε πνιγμό στον ποταμό Ίστρα 516. Στη συνέχεια, νουθέτησε τον Άγιο Στρατόνικο να προσφέρει θυσία στους θεούς.
«Διαφορετικά, εσύ, ο καταραμένος», είπε, «θα υποφέρεις σαν τον φίλο σου».
Ο ευλογημένος Στρατόνικος απάντησε:
«Αλήθεια, θα ήμουν καταραμένος αν υπάκουα στην παράλογη εντολή σου. Πώς μπορώ να επιθυμώ τη ζωή όταν ο φίλος μου θα πεθάνει για τον Χριστό;»
«Τι λοιπόν; Θέλεις στ' αλήθεια να πεθάνεις με τον Ερμίλο;» ρώτησε ο Λικίνιος.
Ο Άγιος Στρατόνικος απάντησε:
«Το επιθυμώ πολύ! Οι αληθινοί φίλοι πρέπει να υπομένουν κακουχίες και να απολαμβάνουν ευλογίες μαζί. Τι είναι πιο ευχάριστο για εμάς από το να υποφέρουμε και να πεθάνουμε για τον Χριστό;»
Έχοντας χάσει κάθε ελπίδα επιτυχίας, ο Λικίνιος καταδίκασε τον Άγιο Στρατόνικο στον ίδιο θάνατο—να πνιγεί στο νερό μαζί με τον Άγιο Ερμίλο. Και οι δύο άγιοι μάρτυρες οδηγήθηκαν στο ποτάμι. Στην πορεία, έψαλαν με χαρά:
– «Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία!» 517
Όταν οι στρατιώτες τους έφεραν στον ποταμό Ίστρα, τους έβαλαν σε δίχτυα και τους έριξαν σε βαθιά νερά. Έτσι, ο ποταμός δέχτηκε τα σώματα των αγίων μαρτύρων και ο Ουρανός έδωσε στις ψυχές τους την κατοικία τους . 518 Την τρίτη ημέρα, οι πιστοί βρήκαν τα άγια σώματά τους στην ακτή και τα έθαψαν με τιμές δεκαοκτώ στάδια από την πόλη Σιγιδώνα . 519 Τοποθετήθηκαν σε έναν τάφο, ώστε να έχουν τα πάντα: κοινή ομολογία του Χριστού, κοινή φυλακή, κοινά βασανιστήρια, κοινό πνιγμό, κοινή ταφή των σωμάτων τους και κοινή δόξα στους ουρανούς μέσω της χάρης και της αγάπης για την ανθρωπότητα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο, μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα, ανήκει κάθε δόξα, τιμή και προσκύνηση, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
* * *
Σημειώσεις
Ο Λικίνιος ήταν αρχικά συμβασιλέας με τον αυτοκράτορα της Ανατολής Μαξιμιανό Γαλέριο, κατέχοντας τον τίτλο του Αυγούστου. Μετά τον θάνατο του Γαλερίου, έχοντας εξαλείψει τους αντιπάλους του, έγινε Αυτοκράτορας της Ανατολής το 312, ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος έγινε Αυτοκράτορας της Δύσης. Ενώ ο Μέγας Κωνσταντίνος ευνοούσε τους Χριστιανούς, ο Λικίνιος καταπίεζε τους Χριστιανούς υπηκόους του, πιθανώς υποψιαζόμενος ότι συμπαθούσαν τον Κωνσταντίνο. Στη συνέχεια ξέσπασε πόλεμος μεταξύ του Λικίνιου και του Κωνσταντίνου. Ο Λικίνιος ηττήθηκε, στερήθηκε την εξουσία και τελικά εκτελέστηκε το 324.
Διάκονος – που μεταφράζεται από τα ελληνικά σημαίνει: λειτουργός, με την έννοια ενός κατώτερου κληρικού.
Ο Πόντιος Πιλάτος ήταν ο Ρωμαίος κυβερνήτης της Ιουδαίας, υπό τον οποίο υπέφερε και θανατώθηκε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός.
Αυτό ήταν το όνομα του ποταμού Δούναβη.
Τα λόγια της αγγελικής αναγγελίας κατά τη Γέννηση του Χριστού. ( Λουκάς 2:14 ).
Ο θάνατος των αγίων μαρτύρων Ερμίλου και Στρατόνικου συνέβη γύρω στο έτος 315.
Σινγκίντον – τώρα Βελιγράδι, μια πόλη στη δεξιά όχθη του Δούναβη, στα κάτω ρου του, η πρωτεύουσα της Σερβίας.
