ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕΕΠΙΣΚΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 
ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 
ΒΙΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ
ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ὑπό Ἰγνατίου Διακόνου καί Σκευοφύλακος. αὐτοῦ μαθητοῦ (σελίδες 41 -160 )

 

ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΚΑΙ ΗΓΟΥΜΕΝΟΥ
ΛΟΓΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΞΟΡΙΑΝ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΚΑΙ ΕΙΣ ΤΗΝ ΜΕΤΑΚΟΜΙΔΗΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΛΕΙΨΑΝΟΥ ΑΥΤΟΥ
Μνημεία αγιολογικά /νυν πρώτον εκδιδόμενα υπό ιεροδιακόνου Θεοφίλου Ιωάννου ...
Νυν πρώτον εκδιδόμενα. Βενετία :Τύποις Φοίνικος, 1884. (σελίδες 115 - 128 )

 

Νικηφόρου Ιστορία σύντομος (Patrologia Graeca).

 

 
DE S. NICEPHORO PATRIARCHA CONSTANTINOPOLITANO
 

 
Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων
του Αγίου Νικηφόρου του Ομολογητού,
Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως
 
 

 
Νίκης ἑορτὴν ἡ πόλις Νικηφόρε,
Δοχὴν ἄγει σου Λειψάνου Νικηφόρου.
Χοῦς τρισκαιδεκάτῃ Νικηφόρου ἄστυ εἰσήχθη.
Τοῦ Πατριάρχου Πατριάρχης πλησίον,
Θείου γέροντος, Ἀβραὰμ Νικηφόρος.
Δευτερίῃ Νικηφόρος εἰς Ἐδὲμ εὕρατο μοίρην.
 
 

Βιογραφία
(βλέπε καί 2 Ιουνίου)
Ο Άγιος Νικηφόρος, γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το758 μ.Χ. Οι γονείς του Θεόδωρος και Ευδοκία άνηκαν σε αρχοντική και επίσημη κοινωνική τάξη αλλά ήταν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι οι οποίοι γαλούχησαν τον γιο τους με τα νάματα των Θείων Γραφών. Η προσήλωση μάλιστα του πατέρα του στην ορθή πίστη, έγινε αιτία να διωχθεί και να εξορισθεί από τον εικονομάχο και δυσεβή αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε', τον Κυπρώνυμο στη Νίκαια, όπου και πέθανε.

Свт. Никифор. Мозаика 867 г.

Софийского собора. Константинополь.

Μωσαϊκό τού έτους 867 μ.Χ

στόν Καθεδρικό Ιερό Ναό τής Αγίας Σοφίας. Κωνσταντινούπολη.

Св. Еразм (1 июня) и свт. Никифор.

Фреска. Около 1350 года.

Церковь Христа Пантократора. Дечани. Косово. Сербия.

Οι Άγιοι Έρασμος (1 Ιουνίου) καί Νικηφόρος

Τοιχογραφία (Fresco). τού έτους περίπου 1350 μ.Χ

στον Ιερό Ναό τού Χριστού Παντοκράτορα

τής Ιεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.

 
 

Свт. Никифор.

Фреска 1318 год.

Благовещенской церкви

монастыря Грачаница. Сербия (Косово).

Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

Τοιχογραφία (fresco) τού έτους 1318 μ.Χ.

στον Ιερό Ναό Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου

τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο (Κόσσοβο) Σερβία

 

Софийского собора. Константинополь.

Μωσαϊκό τού έτους 867 μ.Χ στόν 

Καθεδρικό Ιερό Ναό τής Αγίας Σοφίας. Κωνσταντινούπολη.
Святитель Никифор Исповедник,
Патриарх Константинопольский.
Фреска Около 1316 года.
церкви Св. Никиты в Чучере,
Иконописцы Михаил Астрапа и Евтихий.
Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής,
Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Τοιχογραφία ( Fresco) τού έτους 1316 μ.Χ.
στον Ναό τύυ Αγίου Νικήτα
στο Chucher-Sandevo, Σκόπια
από τους Θεσσαλονικής αγιογράφους Μιχαήλ Αστραπά και Ευτυχή
 

 Святитель Никифор Исповедник, Патриарх Константинопольский.
Фреска 1316 - 1318 года. церкви Св. Георгия в Старо Нагоричино
Иконописцы Михаил Астрапа и Евтихий.
Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.
Τοιχογραφία ( Fresco) μεταξύ τών ετών 1316 - 1318 μ.Χ.
στον Ναό τύυ Αγίου Γεωργίου Στάρο Ναγκορίτσινο, Σκόπια
από τους Θεσσαλονικής αγιογράφους Μιχαήλ Αστραπά και Ευτυχή
 
 

Святитель Никифор Исповедник,
Патриарх Константинопольский.
Фреска Вторая половина XIII века.
церкви Св. Николая в Манастире
Ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής,
Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης.
Τοιχογραφία (fresco) τού Δεύτερου μισού του 13ου αιώνα μ.Χ.
στον Ναό τού Αγίου Νικολάου στο Manastir. Σκόπια

Προικισμένος με ιδιαίτερες πνευματικές ικανότητες, απέκτησε μεγάλη θεολογική και θύραθεν εκπαίδευση. Γρήγορα όμως αποσύρθηκε σε ένα κτήμα του στον Βόσπορο, όπου αφοσιώθηκε στην άσκηση και τη μελέτη των Θείων Γραφών. Όμως ο αυτοκράτορας τον υποχρέωσε να αναλάβει τη διεύθυνση του μεγάλου πτωχοκομείου της Κωνσταντινουπόλεως. Όταν εκοιμήθη ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ταράσιος, ο αυτοκράτορας Νικηφόρος Α', υπέδειξε ως άξιο διάδοχό του τον Νικηφόρο. και όντως την Κυριακή του Πάσχα του 806 ανήλθε στον Πατριαρχικό Θρόνο. Θρόνος ο οποίος ισοδυναμούσε με Γολγοθά.

Перенесение мощей Никифора патриарха Константинопольского (13 марта)Менологий 13 - 16 марта; Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library)Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής Πατριάρχης ΚωνσταντινούποληςΒυζαντινό Μηνολόγιο τού Μαρτίου (13 - 16) τού 14ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται Αγγλία. Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία

 

Минея - Март (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в.
Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.
Μηναίο - Μάρτιος Εικονίδιο. Russ. τοῦ 17 αἰ..
Από τήν Εκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσειο της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας.

 
Минея - Июнь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии.Μηναίο - ΙούνιοςΕικονίδιο. Russ. τοῦ 17 αἰ.. Από τήν Εκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσειο της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας.

Έδωσε σκληρούς αγώνες για την τιμή και την προσκύνηση των ιερών Εικόνων. Όταν όμως το 813 μ.Χ. ανέβηκε στο θρόνο της Βασιλεύουσας, ο ασεβής Λέων Ε', ο Αρμένιος, ξέσπασε μεγάλος και απηνής διωγμός κατά των εικονολατρών. Η αγέρωχη στάση και εμμονή του Νικηφόρου στην προστασία της Ορθοδοξίας, προκάλεσε την οργή του αυτοκράτορα, ο οποίος τον απομάκρυνε από τον πατριαρχικό θρόνο. Υπέστη πολλές ταλαιπωρίες και τελικά, αρκετά ταλαιπωρημένος παρέδωσε στο δίκαιο μισθαποδότη Θεό το πνεύμα του στις 2 Ιουνίου 822 μ.Χ.

Μετά το τέλος της εικονομαχίας και την αναστήλωση των ιερών εικόνων, με αίτηση του Πατριάρχη Μεθοδίου (842 - 846 μ.Χ.) στους βασιλείς Μιχαήλ και Θεοδώρα , ενεκρίθη η ανακομιδή του λειψάνου του Αγίου Νικηφόρου στη βασιλεύουσα και αναγνωρίστηκε σαν ένας από τους ενδοξότερους αθλητές της Ορθοδοξίας. Μάλιστα, η βασίλισσα παραχώρησε και βασιλικό πλοίο, με το οποίο ο Πατριάρχης Μεθόδιος παρέλαβε το λείψανο του Αγίου Νικηφόρου (το όποιο για 19 χρόνια έμεινε ακέραιο και άθικτο). Κατά την επιστροφή, μεγάλο πλήθος λαού και επισήμων κάλυπτε την παραλία. Το άγιο λείψανο κατετέθη με ιερή πομπή στο ναό των Αγίων Αποστόλων (13 Μαρτίου 846 μ.Χ.).

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θήκη ἔνθεος, καὶ ζωῆς πλήρης, ἀναδέδεικται, τὴ Ἐκκλησία, ἡ σορὸς τῶν μυριπνόων λειψάνων σου ἧς τὴ σεπτὴ κομιδῆ κομιζόμεθα, τᾶς δωρεᾶς Νικηφόρε τοῦ Πνεύματος. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Νικηφόρε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Νίκην ἤνεγκε, τὴ Ἐκκλησία, ἡ σὴ ἔνθεος, ὁμολογία, Νικηφόρε Ἱεράρχα θεόληπτε• τὴν γὰρ Εἰκόνα τοῦ Λόγου σεβόμενος, ὑπερορία ἀδίκως ὠμίλησας. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος. 

 

Свт. Никифор.

Миниатюра .815 г. Константинополь.

Ο Άγιος Νικηφόρος ο Ομολογητής, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης.

Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 815 μ.Χ. στήν Κωνσταντινούπολη

 

Патриарх Никифор направляет императору Михаилу II прошение о восстановлении иконопочитания (миниатюра из Хроники Иоанна Скилицы)Ο Πατριάρχης Νικηφόρος κατευθύνει τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Β 'αίτηση για την αποκατάσταση του σεβασμού των εικόνων(μικρογραφία από τα Χρονικά του Ιωάννη Σκυλίτζη)

 

Никифор попирает иконоборца Иоанна Грамматика.
Хлудовская псалтыр
Ο Νικηφόρος κτυπά τον εικονοκλάστη Ιωάννη Γραμματικό.
Ψαλτήρι Khludovskaya

Κοντάκιον

Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον.

Τήν ψυχήν σου τέθεικας, ὑπέρ τῆς ποίμνης σου Πάτερ, καὶ αὐτῇ τό ἄδολον, τῆς εὐσεβείας ἐνέθου· ὅθεν σου, τήν τῶν λειψάνων λάρνακα θείαν, χαίρουσα, καθυποδέχεται καὶ κραυγάζει· σύ μου καύχημα καὶ σκέπη, ὦ Νικηφόρε, ὁμολογίας λαμπτήρ.

 

 Ἕτερον Κοντάκιον

Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.

Τὸν τῆς νίκης στέφανον, ὢ Νικηφόρε, οὐρανόθεν σήμερον, ὡς εἰληφῶς παρὰ Θεοῦ, σῷζε τοὺς πίστει τιμώντας σέ, ὡς Ἱεράρχην ὁμοὺ καὶ Διδάσκαλον.

Μεγαλυνάριον

Χαίροις Εκκλησίας αμπνεους εικών, και Εικονομάχων, καθαιρέτης ο ισχυρός· χαίροις θεοσδότων, δογμάτων ο προστάτης, θεόφρον Νικηφόρε, πίστεως έρεισμα.

 

 

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

Άγιου Δημήτριου Ροστόφ
Βίοι των αγίων

Ανακομιδή Ιερών Λειψάνων
του Αγίου Νικηφόρου του Ομολογητού,
Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως

Μνήμη 13 Μαρτίου

Ο μεγάλος επίσκοπος του Θεού, ο άγιος Νικηφόρος , πατριάρχης του Τσαρεγκτράτσκι, για την ευσεβή επίθεση των ιερών εικόνων, χτυπήθηκε από το θρόνο του από τον αμαρτωλό βασιλιά Λέοντα τον Αρμένιο και απεστάλη στο νησί του Προκόβιου το 1920 . Εδώ πέρασε δεκατρία χρόνια φυλακισμένος και καταδικασμένος, και αφού είχε αποκατασταθεί στον Κύριο, θάφτηκε στην εκκλησία του ιερού μαρτύρου Θεόδωρου, σε ένα μοναστήρι που ίδρυσε το 1921 .

Λίγα χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο των κακών βασιλιάδων - ο Λέων ο Αρμένιος, ο Μιχάλης Βάλβος και ο γιος του Θεόφιλος - το σκήπτρο του ελληνικού βασιλείου καταλήφθηκε από την ευσεβή Βασίλισσα Θεοδώρα, η οποία κυβέρνησε το βασίλειο με το γιο του Μιχαήλ, πολύ νεαρό το 1922 .

Ταυτόχρονα, πέθαναν και οι ψευτοπαθάρχες της Κωνσταντινούπολης - ο Θεόδωρος Κασίθερ, ο Θεόδωρος Σπασαροκανδίλατ, ο Αντώνιος Φασιμάτ και τέλος ο Ιωάννης, το ψευδώνυμο Annius 1923 . με την πονηριά του, φάνηκε ένας μάγος και, όπως έθεσε παράνομα, από ευσεβείς ανθρώπους, χτυπήθηκε από το θρόνο. Μετά από αυτόν, ο Άγιος Μεθόδιος εισήλθε στο Τμήμα της Κωνσταντινούπολης , ο οποίος επέστρεψε το ιερό της εκκλησίας στην Ιερά Εκκλησία το 1924 . Αυτή τη στιγμή, τα έντιμα κειμήλια του Χριστού ο Ομολογητής, ο Άγιος Νικηφόρος, επέστρεψαν από την Κωνσταντινούπολη στην Κωνσταντινούπολη.

Ο Πατριάρχης Μεθόδιος του Αγιότατου ενημέρωσε την ευσεβή Βασίλισσα Θεόδωρο:

«Δεν είναι σωστό», της είπε, «στον καλύτερο από τους πατριάρχες - τον Άγιο Νικηφόρο, ο οποίος εξορίστηκε από το θρόνο για την Ορθοδοξία - ακόμη και ο αποθανών βρίσκεται ακόμα στην εξορία: το άγιο σώμα του πρέπει να επιστρέψει στο θρόνο του». γιατί δεν θα ξεφύγουμε από την αμαρτία αν αφήσουμε τα λείψανά του σε αιχμαλωσία - φαίνεται ότι ακόμη και αποδεικνύουμε τον εαυτό μας να εγκρίνουμε την απέλαση του και να συμφωνήσουμε ότι αυτή η ανατροπή του από το θρόνο ήταν δίκαιη.Γνωρίζουμε ότι η φυλή του Ιωσήφ ήταν ευλογημένη για τη μεταφορά των οστών του πατέρα του από την Αίγυπτο στη γη Χαναάν τέσσερα εκατό χρόνια αργότερα - εμείς οι υιοί της ευσέβειας - ας υποθέσουμε ακόμη περισσότερο την απουσία των λειψάνων του πατέρα μας, του οποίου η θεία διδασκαλία αναστηθήκαμε με πίστη. αυτή η πολύ βασιλική πόλη, μια από τις καλύτερες στα ουράνια μέρη, λαχταρά για τα έντιμα υπολείμματα του ιερού ηγέτη και του ποιμένα του και είναι έτοιμη να τους κρατήσει στο δέος.Μάλιστα η νύφη να χαίρεται και πάλι - η Εκκλησία του νυμφίου της. Όταν ζούσε, η Εκκλησία τον έχασε εξαιτίας της βασιλικής αδικίας. ας αποδεχθούμε τώρα, υπό την εντολή της ποιμενικά αγαπημένης βασίλισσας, εκείνο το σώμα του Κυρίου που στηριζόταν στον Κύριο. 0, ευσεβής βασίλισσα, βλέπετε πώς ένας λαός, που πεθαίνει για σας από το νόμο, καίει με την επιθυμία να ακούσει στο πνεύμα ακόμα και τον νεκρό ποιμένα του. Αν βλέπει ακόμη και τη σκιά του που θα τον φέρει, θα το θεωρήσει σαν ζωντανό και, αφού το δεχτεί ως ζωντανό, θα διατηρήσει τα απομεινάρια του ως ένα είδος πλουσιότερου θησαυρού.

Με αυτά τα λόγια της Παναγίας του Πατριάρχη Μεθοδίου, η φιλόδοξη Βασίλισσα αυτοκράτειρα Θεοδώρα συμφώνησε αμέσως, λέγοντας:

- Αυτό θα είναι χρήσιμο για τις ψυχές μας και το όνομά μας θα κρατηθεί με τιμή στις επόμενες εποχές.

Τότε ο άγιος πατριάρχης δεν δίστασε, παίρνοντας μαζί του πρεσβυτέρους και μοναχούς, πήγε στο νησί του Προκόννη, συνοδευόμενος από πολλούς ανθρώπους.

Φτάνοντας στο μοναστήρι του αγίου μάρτυρα Θεοδώρου, ο πατριάρχης άνοιξε τον τάφο του Αγίου Νικηφόρου και όλοι είδαν ένα έντιμο σώμα, δεκαεννέα χρόνια μετά την ταφή, πλήρως διατηρημένο. χωρίς κανένα ίχνος αποσύνθεσης, έδωσε ένα άρωμα.

Ο Αγ. Μεθόδιος, αφού ολοκλήρωσε όλη την βραδιά και τη θεία λειτουργία, ανέβηκε στον τάφο και, αγκαλιάζοντας τα τίμια κειμήλια του Αγίου Νικηφόρου, του είπε, σαν να είναι ζωντανός:

- Ω, ο ευλογημένος σύζυγος, σε όλες τις απόψεις, μοιάζει με τον ΆγιοΙωάννη τον Χρυσόστομο , επειδή υποφέρατε τα ίδια έργα και υποφέρατε τα ίδια δεινά που έκανε, όπως ο Άγιος Ιωάννης, με ένα τολμηρό λόγο, καταγγέλλατε την ανομία, υπομείνατε μια άδικη εξορία, και τώρα για περισσότερα από τριάντα χρόνια, πρώτα που ζείτε και στη συνέχεια είστε νεκροί, είστε φυλακισμένοι. Τώρα δώστε μας, αγαπημένους σας γιους, και αναχωρήστε από εδώ, επιστρέψτε στη χώρα σας και οι αγαπημένοι σας άνθρωποι, όπως και πριν, θα σας καλωσορίσουν με χαρά. Ο άθεος βασιλιάς, ο οποίος σας εξέπεμψε παράνομα από την εκκλησία, έλαβε τιμωρία αντάξια των πράξεών του, έχοντας χάσει τόσο το βασίλειο όσο και την ίδια τη ζωή.Τώρα οι ευσεβείς βασιλείς σας φέρνουν πίσω στην εκκλησία σας, σαν ζωντανός . μαζί με εμένα, ως γιοι που αγάπησαν τον Χριστό, καθάρισαν την εκκλησία της αιρετικής βρωμιάς και το κανόνισαν όμορφα όπως ήταν πριν, μετά από τις δικές σας δουλειές. Κοιτάξτε και δείτε τα συναρμολογημένα παιδιά σας. όλα προέρχονταν από κοντινές πόλεις. τα υπόλοιπα, που ζουν πολύ περισσότερο, προσβλέπουν σε εσάς. μην τους αφήνεις ως ορφανοί, λυπημένοι και μην απομακρύνεσαι από αυτούς, ώστε η πόλη σου να έχει τα λείψανά σου ως πολύτιμο δώρο. κοσμείται με αυτά, θα είναι πιο μεγεθυμένο και πιο ωραίο από ένα βασιλικό στέμμα.

Τούτου λεχθέντος, ο Πατριάρχης Μεθόδιος του Αγιότατου ανέστησε τα λείψανα του αγίου και τους έθεσε σε νέο καρκίνο. τότε, μαζί με τον αφιερωμένο καθεδρικό ναό, ανυψώνοντάς τα στο ραβδί, με ψαλμοπενία μεταφέροντας τα ιερά λείψανα στο πλοίο. ανέβηκαν σύντομα στην Κωνσταντινούπολη.

Η ευσεβής Βασίλισσα Θεόδωρος, μαζί με τον γιο του Μιχαήλ και ολόκληρο τον συγχωλίτη, κληρικούς και πολλούς ανθρώπους, με κεριά, θυμιατήρια και τραγούδια, γεμάτα απερίγραπτη χαρά και χαρά, πήγαν στην προβλήτα για να συναντήσουν τα έντιμα κειμήλια του πατριάρχη του Νικηφόρου. Έχοντας πάρει τα ιερά του λείψανα, το έφεραν πρώτα στην καθεδρική εκκλησία της Αγίας Σοφίας, από όπου εκδιώχθηκε ο άγιος Νικηφόρος.

Αυτή η μεταφορά των ιερών κειμηλίων πραγματοποιήθηκε τη δέκατη τρίτη ημέρα του Μαρτίου του 1925 , την ίδια μέρα που ο Άγιος Νικηφόρος εκδιώχθηκε από τον κακό βασιλιά από τη βασιλική πόλη.

Όταν η ημέρα υποκλίθηκε προς το βράδυ, πραγματοποιήθηκαν όλες οι βραδινές αργίες στα ιερά λείψανα της εκκλησίας της Αγίας Σοφίας και το πρωί μεταφέρθηκαν από την εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην εκκλησία των Αγίων Αποστόλων και τοποθετήθηκαν εκεί ευλαβικά. Από εκείνη την εποχή αποφάσισαν να τιμήσουν τη μνήμη του εξομοιωτή του Χριστού Νικηφόρου για τη δόξα του Χριστού του Θεού μας με τον Πατέρα και τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα της δόξας. Αμήν.

* * *

1920 Prokonnis - ένα από τα νησιά της Θάλασσας του Μαρμαρά. αυτό το νησί ονομάζεται σήμερα Μαρμάρα. Το νησί αυτό χρησίμευε ως τόπος εξορίας για πολλούς ομολογείς κατά τη διάρκεια των εικονομαχικών αναταραχών.

1921 Ο Άγιος Νικηφόρος ήταν αρχικά ένας αξιωματούχος στο δικαστήριο της αυτοκράτειρας Ειρήνη και σε μια κοσμική τάξη με δόξα υπερασπίστηκε το σεβασμό των εικόνων στο VII Οικουμενικό Συμβούλιο. κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Νικηφόρου, το 806, ανέβηκε στο πατριαρχικό θρόνο και διακήρυξε την Εκκλησία για 9 χρόνια, μετά την οποία εξορίστηκε στο νησί Προκόνιο. Πέθανε το 828 στις 2 Ιουνίου, μέχρι το θάνατό του, μη σταματώντας να καταθέσει με τις γραφές του την αλήθεια ενάντια στους εικονομάχους. Η μνήμη του γιορτάζεται στις 2 Ιουνίου

1922 Ο αυτοκράτορας Λέων οι Αρμένιοι βασίλεψε από το 813 έως το 820, ο Μίκαελ Βάλβος (ομιλητής της γλώσσας ) βασίλεψε από το 820 έως το 829. Ο Θεόφιλος βασίλεψε από το 829 έως το 842. Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ '(από το 842 έως το 867) ανέβηκε στο θρόνο τεσσάρων χρόνων και επομένως, μέχρι το 855, η μητέρα του, η άγια Τσαρίνα Θεοδώρα ,

1923 Αυτοί οι πατριάρχες κυβερνούσαν την Εκκλησία μεταξύ 815 και 842.

1924 Ο Άγιος Μεθόδιος για τον ζήλο του για σεβασμό των εικονιδίων κάτω από τον Μιχάλη Βάλβο χτυπήθηκε στη φυλακή. Ο διάδοχος Mikhailov Theophilus διέταξε να τον νικήσει στα μάγουλα: το σαγόνι του σπάστηκε στο σημείο ότι μια άσχημη ουλή, όπως μια σφραγίδα του μαρτυρίου, παρέμεινε στο πρόσωπό του για ζωή. Για να τον καλύψει, ο Μεθόδιος, πατριάρχης, έκοψε τα άκρα της κουκούλας και του έδεσε το σαγόνι. Από το σεβασμό για τον εξομολόγο, όλοι οι μοναχοί από εκείνη την εποχή άρχισαν να φορούν κουκούλα με περικοπές. Τότε ο Θεόφιλος τον εξορίστηκε στο νησί, όπου τον φυλάκισε σε ένα βουλωμένο υπόγειο σπήλαιο με δύο ληστές.Η αυτοκράτειρα Θεοδώρα τον ανέβασε στο πατριαρχικό θρόνο και με τη βοήθειά του αποκατέστησε το σεβασμό της εικόνας. Αυτός ο άγιος βόσκωσε την Εκκλησία του Θεού για 4 χρόνια και πάνω από 3 μήνες. Πέθανε το 847 στις 14 Ιουνίου.

1925 Το έτος 846.

 

 

 

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΜΑΡΤΙΟΣ ΙΒ   ΄!! ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Γρηγόριο τον Διάλογο  Ποίημα Αρχιμανδρίτη Νικοδήμου Αεράκη Βιος ἐν συντομία Γρηγορίου Πάπα Ρώμης (σελίδες 152 - 155) Όσιος Γρηγόριος ο Α' Διάλογος  Πάπας Ρώμης Свт. Григорий. Фреска 1546 год. церкви свт. Николая. Монастырь Ставроникита. Афон. Феофан Критский и Симеон. Άγιος Γρηγόριος Διάλογος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1546 μ.Χ. στον Ιερό Ναό ΑγίουΝικολάου τής Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Άγιον Όρος έργο τών αγιογράφων Θεοφάνη τού Κρητός καί Συμεών

Ὁ Γρηγόριος ἐκ μέσου μὲν τοῦ βίου. Ἐν τῷ μέσῳ δὲ τοῦ χοροῦ τῶν Ἀγγέλων.

Βιογραφία Ο Όσιος Γρηγόριος, γεννήθηκε περί το έτος 540 μ.Χ. και έζησε στη Ρώμη, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' του Μεγάλου (527 - 565 μ.Χ.). Ονομάσθηκε δε Διάλογος, επειδή τα περισσότερα έργα του τα έγραψε με διαλογικό τρόπο, δηλαδή με ερωτήσεις και αποκρίσεις. Ο πατέρας του ονομαζόταν Γορδιανός και η μητέρα του Συλβία. Τόσο οι γονείς του όσο και οι δύο αδελφές του πατέρα του, η Ταρσίλα και η Αιμιλιανή, διακρίνονταν για την ευσέβειά τους και επέδρασαν ευεργετικά στην διαμόρφωση της προσωπικότητας του Γρηγορίου. Ως γόνος πλούσιας οικογένειας ο Γρηγόριος έλαβε καλή μόρφωση, ιδιαίτερα στη νομική. Βέβαια έζησε σε μια εποχή όπου η καλλιέργεια της ελληνικής γλώσσας και των ελληνικών γραμμάτων στη Ρώμη είχε σβήσει. Ο Γρηγόριος μάλλον ήταν κάτοχος μόνο της λατινικής γλώσσας, γεγονός που δεν του επέτρεπε να μελετήσει την πλούσια θεολογική γραμματεία των Ελλήνων Πατέρων. Περί το έτος 570 μ.Χ. διορίσθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό Β' (565 - 576 μ.Χ.) στο αξίωμα του πραίτορος της πόλεως της Ρώμης. Δεν παρέμεινε όμως για μακρύ χρονικό διάστημα στην θέση αυτή. Μετά τον θάνατο του πατέρα του διέθεσε το μέγιστο μέρος της περιουσίας που κληρονόμησε σε φιλανθρωπικά έργα και στην ίδρυση μονών. Ίδρυσε έξι μοναστήρια στη Σικελία και περί το έτος 575 μ.Χ. μετέτρεψε την οικία του στην Ρώμη σε μοναστήρι αφιερωμένο στον Απόστολο Ανδρέα. Ο ίδιος έγινε μοναχός αυτής της μονής και αργότερα αναδείχθηκε ηγούμενός της. Στο μοναστήρι ζούσε μια πολύ ασκητική ζωή και αφιερώθηκε στην προσευχή και στη μελέτη της Αγίας Γραφής και των Πατέρων. Свт. Григорий.   Фреска. 1547 г. Афон (Дионисиат). Тзортзи (Зорзис) Фука. Άγιος Γρηγόριος Διάλογος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου τής Ιεράς Μονής Διονυσίου. Άγιον Όρος έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά Δεν έμελλε όμως να παραμείνει για πολύ καιρό στη μονή του, γιατί χειροτονήθηκε διάκονος και το έτος 579 μ.Χ. εστάλη στην αυτοκρατορική αυλή της Κωνσταντινουπόλεως ως αποκρισιάριος, δηλαδή αντιπρόσωπος, του Πάπα Ρώμης. Στην Κωνσταντινούπολη ο Όσιος Γρηγόριος, μαζί με τους μοναχούς που τον συνόδευσαν από την Ρώμη, ζούσε μοναστική ζωή. Είχε όμως την ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά τα πολιτικά και εκκλησιαστικά προβλήματα της αυτοκρατορίας και να συνάψει γνωριμίες με σημαίνοντα πρόσωπα της αυτοκρατορικής αυλής, με τα οποία διατήρησε αλληλογραφία μετά την αναχώρησή του από την Κωνσταντινούπολη. Ανάμεσα στα πρόσωπα αυτά ήταν η Θεοκτίστη, αδελφή του αυτοκράτορα Μαυρικίου (582 - 602 μ.Χ.), ο πατρίκιος Ναρσής, ο ιατρός του αυτοκράτορα Θεόδωρος κ.α. Στην Κωνσταντινούπολη επίσης, γνώρισε τον Επίσκοπο Σεβίλλης Λέανδρο (βλέπε 27 Φεβρουαρίου), ο οποίος ταξίδευε κατά το ίδιο χρονικό διάστημα στην πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και με τον οποίο διατήρησε αδελφική φιλία και αλληλογραφία στα κατοπινά χρόνια. Святитель Григорий Двоеслов.  Фреска церкви Св. Георгия в Старо Нагоричино,1316 - 1318 годы. Иконописцы Михаил Астрапа и Евтихий. Άγιος Γρηγόριος Διάλογος Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών ετών 1316-1318 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου στο Στάρο Ναγκορίτσανε. Σκόπια έργο τών αγιογράφων Μιχαήλ Αστραπά καί Ευτύχιου Περί το έτος 586 μ.Χ. ο Γρηγόριος μετακαλείται στην Ρώμη. Υπάρχει η άποψη ότι με την επανάκαμψή του στην Ρώμη επέστρεψε στο μοναστήρι του και τότε ήταν που έγινε ηγούμενός του. Μια άλλη άποψη υποστηρίζει ότι ο Γρηγόριος μετά την επάνοδό του στην Ρώμη δεν επέστρεψε στη μονή, αλλά υπηρέτησε ως διάκονος της Ρωμαϊκής Εκκλησίας και σύμβουλος του Πάπα Πελαγίου Β'. Σύμφωνα με την άποψη αυτή, ο Γρηγόριος έγινε ηγούμενος πριν την χειροτονία του σε διάκονο και την αποστολή του στην Κωνσταντινούπολη. Свт. Григорий.  Фреска XIV в. храма св. Николая Орфанос. Салоники. Άγιος Γρηγόριος Διάλογος Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στον Ιερό Ναό ΑγίουΝικολάου Ορφανού. Θεσσαλονίκη   Το έτος 590 μ.Χ. ο Πάπας Πελάγιος Β' ασθένησε από επιδημική ασθένεια και πέθανε. Παρά το ότι τόσο ο κλήρος όσο και ο λαός της Ρώμης ζητούσαν τον Γρηγόριο για Επίσκοπό τους μετά την κοίμηση του Πελαγίου Β', η απροθυμία του ιδίου να ανέλθει στον επισκοπικό θρόνο ήταν έκδηλη. Η στάση του αυτή προερχόταν από την συναίσθηση του βάρους της ευθύνης του επισκοπικού αξιώματος και από την ταπεινή πεποίθηση ότι οι δικές του δυνάμεις δεν ήταν επαρκείς για ένα τόσο σπουδαίο έργο. Όταν ο Επίσκοπος Ραβέννας Ιωάννης με επιστολή του το έψεξε για την διστακτικότητά του αυτή, ο Όσιος Γρηγόριος αποφάσισε να του απαντήσει με την συγγραφή μιας ολόκληρης πραγματείας για το βαρυσήμαντο έργο του Επισκόπου και για τα προσόντα που αυτός πρέπει να έχει. Επρόκειτο δηλαδή για μια απολογία του Γρηγορίου σχετικά με τους ενδοιασμούς του να αναλάβει το βάρος του επισκοπικού αξιώματος. Илларион еп. Меглинский и Григорий Двоеслов , свт Фреска ; XIV в.  Монастырь Высокие Дечаны.  Косово.  Сербия  Oi Άγιοi Ιλαρίων  επίακοπος Μογλενῶν καί  Γρηγόριος Διάλογος Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στήν Ιερά Μονή Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο (Κοσσοβο). Σερβία   Ο Γρηγόριος, παρά τους έντονους προσωπικούς του ενδοιασμούς, ανήλθε στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης ως Πάπας Γρηγόριος Α'. Η κατάσταση που είχε να αντιμετωπίσει ήταν πολύ δυσχερής. Αφ' ενός η επιδημία λυμαινόταν τις ζωές των ανθρώπων και αφ' ετέρου μια φοβερή πλημμύρα του ποταμού Τίβερη είχε καταστρέψει σημαντικό αριθμό περιουσιών και σιτηρών. Σημαντικότερο ακόμη πρόβλημα ήταν η παρουσία των Λομβαρδών ως εισβολέων στην Ιταλία, οι οποίοι κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της Βόρειας Ιταλίας και μεγάλο μέρος της Νότιας Ιταλίας. Οι Λομβαρδοί ήταν αιτία συνεχούς αναστατώσεως στην Ιταλία και απειλούσαν να καταλάβουν και τα υπόλοιπα εδάφη της (Ρώμη, Ραβέννα, Νεάπολη, Βενετία, Σικελία, Σαρδηνία, Κορσική), τα οποία ανήκαν στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και εποπτεύονταν από τον έξαρχο του αυτοκράτορα, ο οποίος είχε την έδρα του στη Ραβέννα. Με την ανάληψη του επισκοπικού αξιώματος ο Γρηγόριος αναλώθηκε στην υπηρεσία του ποιμνίου του και της Εκκλησίας στο σύνολό της. φρόντισε με θαυμαστή επιμέλεια το φιλανθρωπικό έργο στη Ρώμη και μερίμνησε με επιτυχία για τον εκχριστιανισμό των Αγγλοσαξόνων, αποστέλλοντας στη Βρετανία από την μονή του Αποστόλου Ανδρέου, ομάδα σαράντα μοναχών, ως ιεραποστόλων, με επικεφαλής τον Αυγουστίνο της Καντουαρίας. Επίσης ενδιαφέρθηκε για την αξιοποίηση, την οργάνωση της καλλιέργειας και την ορθή διάθεση των προσόδων των γαιών του παπικού θρόνου. Αξιοσημείωτο είναι ότι επέμενε να δίνει οδηγίες στους κατά τόπους υπευθύνους των παπικών κτημάτων να μεριμνούν για την αποφυγή κάθε αδικίας και παράνομου πλουτισμού στο διαχειριστικό τους έργο. Ο Όσιος προσκαλούσε κατά διαστήματα τους πιο πτωχούς της πόλεως και έτρωγε μαζί τους. Κάποτε έδωσε εντολή να έλθουν στην Επισκοπή δώδεκα πτωχοί, για να τους προσφέρει φαγητό. Την ώρα που έτρωγαν, ο Όσιος έβλεπε δεκατρείς προσκεκλημένους και ο ένας από αυτούς ήταν διαφορετικός στην όψη. Είχε πρόσωπο φωτεινό και πότε έμοιαζε με γέροντα στην ηλικία, πότε με νέο. Όταν οι άλλοι έφυγαν, τον ρώτησε ποιος είναι και εκείνος απάντησε: «Είμαι Άγγελος Κυρίου. Σε έχω επισκεφθεί και άλλη φορά, όταν ήσουν μοναχός και μου έδωσες ελεημοσύνη. Ο Θεός θέλησε να δοκιμάσει την προαίρεσή σου και με το παράδειγμά σου να διδάξει και άλλους. Μάλιστα, από τότε έλαβα εντολή να είμαι πάντα μαζί σου, για να σε προστατεύω. Ότι θελήσεις από τον Θεό να μου το πεις και θα το μεταφέρω». Свт. Григорий и св. диакон Петр.  Миниатюра из Толкований на книгу Иова. Италия. XI в.  Οι Άγιοι Γρηγόριος και Διάκονος Πέτρος  Μικρογραφία  (Μινιατούρα) τού 11ου αιώνα μ.Χ.  " Η Ερμηνεία στο βιβλίο τού Ιώβ "  από τήν βιβλιοθήκη τής Μονής τού Monte Cassino. Ιταλία Свт. Григорий и св. диакон Петр.  Миниатюра XV в.  из сборника сочинений свт. Григория Великого.  Российская государственная библиотека. Москва.Русь. Οι Άγιοι Γρηγόριος και Διάκονος Πέτρος  Μικρογραφία  (Μινιατούρα) τού 15ου αιώνα μ.Χ.  από τη συλλογή έργων Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας στήν Κρατική Βιβλιοθήκη της Ρωσίας. Μόσχα Επειδή η Ρώμη ήταν ο μόνος Πατριαρχικός θρόνος σε όλη τη Δύση, ο Γρηγόριος προσπαθούσε να επιλύσει κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο το πολλαπλά προβλήματα που παρουσίαζαν οι Εκκλησίες της Ιταλίας, της Γαλατίας, της Ισπανίας και της Βρετανίας. Ένα από τα πιο σημαντικά προβλήματα που είχε να αντιμετωπίσει, ήταν το σχίσμα των Επισκόπων της Λιγουρίας, της Ιστρίας και της Βενετίας, οι οποίοι δεν δέχονταν την Ε' Οικουμενική Σύνοδο, που συνήλθε στην Κωνσταντινούπολη, το έτος 553 μ.Χ. Η αιτία του προβλήματος ήταν ότι η Σύνοδος αυτή είχε καταδικάσει ως νεστοριανικά τα γνωστά ως «Τρία Κεφάλαια», δηλαδή το πρόσωπο και τα έργα του Θεοδώρου Μοψουεστίας, τα έργα του Θεοδωρήτου Κύρου κατά του Κυρίλλου Αλεξανδρείας και την επιστολή του Ίβα Εδέσσης προς Μάριν τον Πέρση. Οι διαφωνούντες δυτικοί Επίσκοποι θεωρούσαν ότι η καταδίκη αυτή προωθούσε ένα συμβιβασμό με τους Μονοφυσίτες, αναιρώντας έτσι την πίστη της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, η οποία συνήλθε στην Χαλκηδόνα, το έτος 451 μ.Χ. Επειδή η Ρώμη, παρά τις αρχικές αντιδράσεις της, είχε αποδεχθεί την Ε' Οικουμενική Σύνοδο και την καταδίκη των «Τριών Κεφαλαίων», οι διαφωνούντες δυτικοί Επίσκοποι είχαν διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία τους με την Ρώμη. Ο Όσιος Γρηγόριος προσπάθησε επανειλημμένως να πείσει τους διαφωνούντες Επισκόπους ότι η Ε' Οικουμενική Σύνοδος δεν ερχόταν σε αντίθεση με το δόγμα της Χαλκηδόνας. Πραγματικά κατόρθωσε να μεταστρέψει τη γνώμη μερικών από αυτούς, αλλά η άρση του σχίσματος έγινε μετά την κοίμησή του. Свтт. Лев, Григорий, Сильвестр Римские.  Фреска. 1037 - 1056 годы. Храм Святой Софии. Охрид. Οι Άγιοι Λέων, Γρηγόριος Διάλογος και Σιλβέστρος Πάπες Ρώμης Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών ετών 1037- 1056 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας Οχρἰδας ( Αχρίδας). Σκόπια Στο μεγάλο πρόβλημα της αντιμετωπίσεως των προκλήσεων των Λομβαρδών, οι οποίοι απειλούσαν να καταλάβουν την Ρώμη, ο Γρηγόριος, παρά της επανειλημμένες εκκλήσεις του, δεν κατέστη δυνατό να λάβει βοήθεια για αναχαίτιση του εχθρού από τον αυτοκράτορα της Κωνσταντινουπόλεως Μαυρίκιο και από τον Βυζαντινό έξαρχο της Ραβέννας Πατρίκιο. Βέβαια ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος βρισκόταν σε δεινή θέση, γιατί εκτός από τους Λομβαρδούς είχε να αντιμετωπίσει σε διαφορετικά μέτωπα τους Πέρσες, τους Σλάβους, τους Αβάρους και τους Μαυρούσιους. Έτσι ο Γρηγόριος αναγκάστηκε να αναλάβει ο ίδιος πολιτική πρωτοβουλία και να συνάψει συνθήκη με τους Λομβαρδούς, πληρώνοντάς τους ένα μεγάλο ποσό χρημάτων και δίνοντας σε αυτούς ετήσιο φόρο πολυτελείας. Свтт. Григорий, Августин, Сильвестр.  Мозаика 1148 г. собора в Чефалу. Сицилия. Италия.  Οι Άγιοι , Γρηγόριος Διάλογος, Αυγουστίνος και Σιλβέστρος Ψηφιδωτό  (Μωσαϊκό) τού έτους 1148 μ.Χ. στον Καθεδρικό Ναό τής Τσεφαλού  πού είναι μια μικρή πόλη και δήμος στην Επαρχία του Παλέρμο, στη βόρεια ακτή της Σικελίας στην Τυρρηνική θάλασσα. Ιταλία Είναι πράγματι λυπηρό το ότι η Βυζαντινή αυτοκρατορία αδυνατούσε να προασπίσει αποτελεσματικά τις δυτικές κτήσεις της στα δύσκολα εκείνα χρόνια. Αυτό είχε οδυνηρές συνέπειες τόσο για την Πολιτεία όσο και για την Εκκλησία. Οι Λατίνοι βυζαντινοί υπήκοοι σταδιακά αποξενώθηκαν από το κέντρο της αυτοκρατορίας, που αδυνατούσε να τους βοηθήσει, οι δυτικές κτήσεις του Βυζαντινού κράτους έπεσαν στα χέρια των βαρβαρικών φύλων, ενώ ο Επίσκοπος Ρώμης ανέλαβε πολιτικές εξουσίες, συνεργάστηκε με τους ηγεμόνες των βαρβαρικών φύλων και σταδιακά έγινε ο ίδιος κοσμικός άρχοντας. Βέβαια ο Όσιος Γρηγόριος δεν φέρει καμία ευθύνη για την μετά από αιώνες εξέλιξη του παπικού θρόνου σε κοσμική εξουσία, ούτε για την συνεργασία μεταγενέστερων παπών με τους Φράγκους. Ο ίδιος έκανε αυτό που θεωρούσε καθήκον και υποχρέωσή του για την προάσπιση του ποιμνίου και της πατρίδος του στους χαλεπούς εκείνους καιρούς. Ο Όσιος Γρηγόριος μπορεί σε ορισμένα θέματα να διαφωνούσε με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα, αλλά αυτό συνέβαινε συχνότατα και με τους Πατριάρχες της Ανατολής. Όπως όμως φαίνεται μέσα από τα γραπτά κείμενά του, θεωρούσε τον εαυτό του πιστό υπήκοο του Βυζαντινού κράτους. Ουδέποτε αμφισβήτησε την εξουσία του Βυζαντινού αυτοκράτορα και συμβούλευε τους πιστούς να αναπέμπουν προσευχές γι' αυτόν. Минея - Март  (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Μάρτιος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας  Ο Όσιος Γρηγόριος ήταν άνθρωπος ταπεινού φρονήματος. Παρά το γεγονός ότι αποδεχόταν χωρίς κριτική εξέταση τη θεωρία περί του παπικού πρωτείου, ο ίδιος αρνιόταν κατηγορηματικά για τον εαυτό του τον τίτλο του «οικουμενικού πάπα», τον οποίο του πρότεινε ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ευλόγιος (579/580 - 607 μ.Χ.) και με ειλικρίνεια προτιμούσε τον τίτλο «δούλος του Θεού». Τόνιζε μάλιστα εμφαντικά - και εν πολλοίς το αποδείκνυε στην πράξη - ότι σεβόταν τα δικαιώματα και την εκκλησιαστική δικαιοδοσία των άλλων Επισκόπων. Ο Όσιος Γρηγόριος κοιμήθηκε από αρθριτική νόσο, το έτος 604 μ.Χ. ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ Сокровищница Базилики Сан Никола (г. Бари, Италия) Мощи папы Римского Григория Двоеслова. Θησαυροφυλάκειο της Βασιλικής του Αγίου Νικολάου (Μπάρι, Ιταλία). Απότμημα λειψάνου τού Αγίου Γρηγορίου τού Α' Διαλόγου Πάπα Ρώμης Св. мощи свт. Григория Двоеслова, папы Римского Храм в честь Спиридона Тримифунтского г. Самара Απότμημα λειψάνου τού Αγίου Γρηγορίου τού Διαλόγου στον Ιερό Ναό τού Αγίου Σπυρίδωνα Τριμυθούντος, Σαμαρά Ενορία τής Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολιτική περιοχή Σαμάρα, Επισκοπή Σαμαρά

Ἀπολυτίκιον   Ἦχος γ’. Θείας Πίστεως. Στόμα γρήγορον καταπλουτήσας, νομεὺς ἄριστος τοῦ θείου λόγου, ἀνεδείχθης Ἱεράρχα Γρηγόριε, τῶν ἀρετῶν γὰρ ἐκφάντωρ γενόμενος, δικαιοσύνης ἐκφαίνεις τὴν ἔλλαμψιν Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμιν τὸ μέγα ἔλεος. ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος, Πάπας Ρώμης Ο Άγιος Γρηγόριος ο Μέγας , ο Διάλογος (συνομιλητής, συνομιλητής), που ονομάστηκε έτσι από το έργο του «Συζητήσεις ή Διάλογοι για τους Βίους και τα Θαύματα των Ιταλών Αγίων», γεννήθηκε στη Ρώμη, γύρω στα μέσα του 6ου αιώνα, και προερχόταν από μια οικογένεια φημισμένη όχι μόνο για την ευγένειά της αλλά και για την ευσέβειά της. Ο παππούς του ήταν ο Πάπας Φήλιξ. Η μητέρα του, Σίλβια, και οι θείες του, Ταρσίλλα και Αιμιλιανή, αγιοποιήθηκαν επίσης από τη Ρωμαϊκή Εκκλησία. Στην κοσμική του υπηρεσία, ο Γρηγόριος, στα νιάτα του, κατείχε τις θέσεις του έπαρχου και του γερουσιαστή, αλλά νιώθοντας μια κλίση προς τον μοναχισμό, μετά τον θάνατο των γονιών του, χρησιμοποίησε όλη την πλούσια κληρονομιά που του άφησαν για να ιδρύσει νοσοκομεία, ξενώνες και μοναστήρια, σε ένα από τα οποία, στο όνομα του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, «αφού αντάλλαξε τα δωμάτιά του με ένα στενό κελί», εισήλθε και ο ίδιος. Το 577, ο Γρηγόριος χειροτονήθηκε διάκονος-περιφερειακός. Στη συνέχεια, ως παπικός νούντσιος (πρέσβης), στάλθηκε για εκκλησιαστικές υποθέσεις στην Κωνσταντινούπολη, από όπου εξελέγη Πάπας Ρώμης το 590. Αυτό συνέβη ενάντια στη θέληση του ταπεινού Γρηγορίου, ο οποίος σεβόταν και αυτοαποκαλούνταν «δούλος των δούλων», επιβαρυνόταν από την κοσμική εξουσία και χρησιμοποιούσε όλα τα μέσα που είχε στη διάθεσή του για να την αποφύγει, αλλά, ντυμένος με αυτήν, επιμελώς, αν και συνεχώς άρρωστος, αφιερώθηκε στην εκπλήρωση των ποιμαντικών του καθηκόντων. - Η κύρια μέριμνα του Πάπα Γρηγορίου ήταν η διάδοση και η εξήγηση του λόγου του Θεού. Προσηλύτισε πολλούς αιρετικούς στην ορθόδοξη πίστη. Συνέβαλε στην ενίσχυση της πίστης στη μακρινή Βρετανία (Αγγλία), στέλνοντας ιεροκήρυκες εκεί το 597 υπό την ηγεσία του Βενεδικτίνου μοναχού Αυγουστίνου, ο οποίος τους έπεισε να δεχτούν το βάπτισμα του Αγίου από τον ίδιο τον βασιλιά Έθελμπερτ, κάτι που τελικά συνέβαλε στην εξάπλωση της χριστιανικής πίστης σε όλη τη χώρα. Ο Άγιος Γρηγόριος διακρινόταν για το εξαιρετικό φιλανθρωπικό του πνεύμα. Εν μέσω των καταστροφών των Λογγοβάρδων, οι οποίοι ερήμωναν τις ρωμαϊκές επαρχίες εκείνη την εποχή, καθώς και σε περιόδους λιμού και μολυσματικών ασθενειών, φρόντιζε το ποίμνιό του με πατρική αγάπη, παρέχοντάς τους οικονομική βοήθεια, ενισχύοντας τις ψυχές τους με τον λόγο του Θεού και μαλακώνοντας ακόμη και τους πιο άγριους βάρβαρους εχθρούς τους. Ο Άγιος Γρηγόριος επέδειξε επίσης μεγάλο ζήλο στην οργάνωση των εκκλησιαστικών λειτουργιών. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη, είχε την ευκαιρία και προσπάθησε να αποκτήσει ακριβή γνώση των τελετουργιών της Ανατολικής Εκκλησίας, η οποία είχε λάμψει με τόσες πολλές σπουδαίες μορφές πίστης και ευσέβειας. Καθοδηγούνταν συνεχώς από αυτές τις τελετουργίες κατά τη διάρκεια της επισκοπικής του θητείας, εισάγοντας καλύτερη τάξη στη διοίκηση της εκκλησίας. Μερικοί Δυτικοί, όπως προκύπτει από μια από τις επιστολές του Αγίου Γρηγορίου, παραπονέθηκαν ότι «εισήγαγε κάτι ξένο, ελληνικό, στις λειτουργίες τους, θέλοντας να τους υποτάξει στους Έλληνες». Ο Άγιος Γρηγόριος ήταν ο συντάκτης της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων, η οποία μέχρι τον έκτο αιώνα τελούνταν μόνο σύμφωνα με την προφορική παράδοση και τα τοπικά έθιμα. Ήταν ο πρώτος που τη συμπλήρωσε με αρκετές προσευχές και την κατέγραψε γραπτώς. Η ιεροτελεστία της Λειτουργίας των Προηγιασμένων Δώρων που συνέταξε έτσι, εγκρίθηκε από την Έκτη Οικουμενική Σύνοδο, και τελικά έγινε δεκτή από ολόκληρη την Ορθόδοξη Εκκλησία. Ο Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος , γνωστός στην ιστορία ως ο Μέγας, πέθανε το 604. Το σώμα του βρίσκεται στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, στο πλευρικό παρεκκλήσι που είναι αφιερωμένο σε αυτόν. Το 747, μια σύνοδος επισκόπων στην Αγγλία αποφάσισε να εορτάσει πανηγυρικά τη μνήμη του Αγίου Γρηγορίου. Ο Άγιος Γρηγόριος άφησε πίσω του αρκετά έργα, τα καλύτερα από τα οποία είναι: «Ποιμαντικός Κανόνας», «Συζητήσεις για τους Βίους των Ιταλών Πατέρων», 848 επιστολές (βλ. για τον Άγιο Γρηγόριο τον Διαλόγο: «Διδασκαλία για τους Πατέρες της Εκκλησίας» Phil. Chern. § 238–240 ). ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ  ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΟΥ  ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΣΙΓΡΙΑΝΗΣ Όσιος Θεοφάνης  ο Ομολογητής της Συγριανής «Άγιος Θεοφάνης εν τω μεγάλο Αγρό» Преподобный Феофан Сигрианский  Фреска церкви свт. Николая.  Монастырь Ставроникита. Афон. 1546 год. Феофан Критский и Симеон Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Τοιχογραφία  (Fresco) τού έτους 1546 μ.Χ. στο Παρεκκλήσιο τού Αγίου Νικολάου  τής Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Αγίου Όρους έργο τών αγιογράφων Θεοφάνη τον Κρήτα και  τον Συμεών  Θεόφανες, φάνηθι πιστοῖς προστάτης, Τιμῶσι πιστῶς σὸν μετ' εἰρήνης τέλος, Δωδεκάτῃ φθινύθοντος ἀπῆρε βίου Θεοφάνης. Βιογραφία Ο Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής, γεννήθηκε το 760 μ.Χ. από ευσεβείς και φιλόθεους γονείς, τον Ισαάκ και την Θεοδότη. Σε ηλικία οκτώ ετών έμεινε ορφανός από πατέρα και η μητέρα του ανέλαβε το δύσκολο έργο της ανατροφής, της διαπαιδαγωγήσεως και της μορφώσεως του υιού της Θεοφάνους. преподобный исповедник Феофан Сигрианский  Фреска Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Τοιχογραφία  (Fresco) Ο Όσιος, κατά παράκληση της μητέρα του, νυμφεύθηκε σε νεαρή ηλικία την ευσεβή και πλούσια Μεγαλώ. Ο γάμος αυτός, που ήταν αντίθετος για τη μοναχική ζωή που επιθυμούσε ο Όσιος, διαλύθηκε. Η μεν σύζυγος αυτού έγινε μοναχή στη μονή της Πριγκίπου και μετονομάσθηκε Ειρήνη, ο δε Όσιος κατέφυγε, το 781 μ.Χ., σ' ένα μοναστήρι κοντά στο βουνό της Συγριανής, το Πολίχνιο. (Η Συγριανή βρισκόταν είτε στη Μήδεια είτε - το πιθανότερο - στην Μυτιλήνη [ακρωτήρι Σίγρι]). Преподобный Феофан Сигрианский  Фреска. Афон (Дионисиат). 1547 г.  Тзортзи (Зорзис) Фука Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Τοιχογραφία  (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου. Αγίου Όρους έργο τού αγιογράφουΤζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά Από τη μονή αυτή, ως λόγιος και ενάρετος μοναχός, προσκλήθηκε μαζί με άλλους ηγουμένους διαπρεπείς, τον ηγούμενο της μονής Σακουδίωνος Πλάτωνα, τους μοναχούς Νικηφόρο και Νικήτα από τη μονή Μηδικίου, το μοναχό Χριστόφορο από τη μονή του Μικρού Αγρού, στην Εβδόμη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιος, το έτος 787 μ.Χ. преподобный исповедник Феофан Сигрианский  Фреска Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Τοιχογραφία  (Fresco)  Феофана Сигрианский, прп. исп.  Минея на март (11-13).   Фреска XIV в.;  Юго-западный купол.Южная  сторона; Монастырь Грачаница.  Косово Сербия. Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Τοιχογραφία  (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στο νοτιοδυτικό θόλο τής νότιας πλευράς στήν Ιερἀ Μονή Γρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο (Κόσσοβο). Σερβία Όταν επέστρεψε, εγκατέστησε ηγούμενο τον μοναχό Στρατήγιο και εκείνος αποσύρθηκε στην απέναντι νήσο Καλώνυμον, όπου ίδρυσε μεγάλη μονή και εκεί, αφού εγκαταβίωσε επί εξαετία, ασχολήθηκε με την καλλιγραφία και τις συγγραφές. Αλλά ατυχώς η υγεία του προσβλήθηκε από οξεία λιθίαση. Σε αυτή την χαλεπή κατάσταση δεν παρέλειψε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη, όταν προσκλήθηκε υπό του Λέοντος του Αρμενίου (813 - 820 μ.Χ.), ο οποίος προσπάθησε διά του Πατριάρχη Ιωσήφ του εικονομάχου να ελκύσει αυτόν στην αίρεση της εικονομαχίας. Ο Όσιος φυσικά δεν ήταν δυνατό να αποδεχθεί μία τέτοια πρόταση και να προδώσει την Ορθόδοξη πίστη. Έτσι τον έκλεισαν σε σκοτεινό μέρος και στην συνέχεια τον εξόρισαν στη Σαμοθράκη, όπου μετά από είκοσι τρεις ημέρες κοιμήθηκε με ειρήνη το έτος 815 (ή κατ' άλλους το 818 μ.Χ.). Αργότερα οι μαθητες του μετεκόμισαν τα ιερά λείψανα του το έτος 822 μ.Χ., στη μονή του, όπου ετελείτο η Σύναξη του, όπως και τη Μεγάλη Εκκλησία. Феофан Сигрианский, прп., исп. (12 марта) Менологий  9 - 12 марта;  Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library) Όσιος Θεοφάνης ο Ομολογητής της Συγριανής Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Μαρτίου (9 - 12)  τού 14ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται Αγγλία. Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’. Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καί σεμνότητος, τῆς Οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Θεοφάνη σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Θεῶ τῷ ἐν σώματι, ἐπιφανέντι ἠμίν, ὁσίως ἐλάτρευσας δι' ἐνάρετου ζωῆς, Θεόφανες Ὅσιε, πᾶσαν γὰρ τὴν προσοῦσαν, ὕπαρξιν ἀπορρίψας, ἄθλους ὁμολογίας, τὴ ἀσκήσει συνάπτεις, ἐντεῦθεν δι' ἀμφοτέρων, φαίνεις τοὶς πέρασι. Κάθισμα Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Ζῆλον ἔνθεον προσκεκτημένος, δόγμα ἄθεον ἀπεβδελύξω, καὶ κινδύνοις πολυτρόποις ὡμίλησας, ὑπερορίαις ἀδίκως στελλόμενος, καὶ εὐσεβῶς παμμάκαρ τελειούμενος, Πάτερ Θεόφανες, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Минея - Март  (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Μάρτιος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας  Κοντάκιον Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν. Ἐξ ὕψους λαβών, τὴν θείαν ἀποκάλυψιν, ἐξῆλθες σπουδῇ, ἐκ μέσου τῶν θορύβων, καὶ μονάσας Ὅσιε, τῶν θαυμάτων εἴληφας τὴν ἐνέργειαν, καὶ προφητείας χάρισμα, συμβίου καὶ πλούτου στερούμενος. Ὁ Οἶκος Ἐπὶ τῆς γῆς μηδὲν προτιμήσας, ἠκολούθησας χαίρων τῷ καλοῦντί σε Χριστῷ, καὶ τὸν ζυγὸν αὐτοῦ ἔλαβες ἐπὶ τῶν ὤμων τῶν σῶν προθύμως, καὶ ἀνάπαυσιν εὗρες τῇ ψυχῇ σου, ἣν περ κἀμοὶ τῷ πτωχῷ καὶ ῥαθύμῳ κατάπεμψον τῷ λέγοντι, καὶ μηδόλως ἐκτελοῦντι, ἀλλ' ἔτι σχολάζοντι, ἐν τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, καὶ θαυμάζοντι, πῶς πάντα ἔφυγες, συμβίου καὶ πλούτου στερούμενος. Ἕτερον Κοντάκιον Ἦχος πλ. β’. Τὴν ὑπὲρ ἡμῶν. Τῆς ζωαρχικῆς, τοῦ Λόγου θεοφανείας, σκεῦος ἐκλεκτόν, Θεόφανες καὶ θεράπων, τῷ ἐνθέῳ σου βίῳ, θεόφρον γενόμενος, τὴν Εἰκόνα τὴν ἐνσώματον, τοῦ Χριστοῦ σεπτῶς ἐτίμησας, ὁμιλήσας πολλαῖς θλίψεσιν· ἀνθ’ ὧν θαυμάτων πηγήν, εἴληφας ἐκ Θεοῦ. Μεγαλυνάριον Τῆς θεοφανείας τῆς μυστικῆς, βίῳ ὑπερτέρῳ, θησαυρίσας τὴν μετοχήν, θέσει ἐθεώθης, Θεοφάνες θεόφρον, καὶ ὤφθης Ἐκκλησίας, στῦλος θεόφωτος.