Συμεών τοῦ Μεταφραστοῦ
(σελίδες 187 - 198 )
Ο Άγιος Φίλιππος
ο Απόστολος εκ τών 12
Ἀρθεὶς Φίλιππος ἐκ ποδῶν ἐπὶ ξύλου, Τὰ τῶν ποδῶν σοι νίπτρα Σῶτερ ἐκτίνει. Ἤρθης κἀκκεφαλῆς δεκάτῃ Φίλιππε τετάρτῃ. | ||||||
Βιογραφία Ο Άγιος Φίλιππος ήταν ένας από τους δώδεκα μαθητές του Κυρίου. Καταγόταν από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας, απ' όπου και ο Ανδρέας με τον Πέτρο. Τον κάλεσε μαθητή Του ο ίδιος ο Κύριος, και κατόπιν ο Φίλιππος έφερε στον Κύριο το Ναθαναήλ. Παραθέτουμε ορισμένα χωρία της Καινής Διαθήκης, στα οποία ο άναγνώστης μπορεί να μάθει περισσότερα για το Φίλιππο, σχετικά με τη ζωή του κοντά στο Χριστό: Ματθ. ι' -3, Μάρκ. γ' -18, Λουκ. στ' -14, Ιωάν. α' 44-49, Ιωάν. ιβ' 20-23, Πράξ. α' 13. Αξίζει, όμως, να αναφέρουμε ένα διάλογο ( Ευαγγέλιο Ιωάννου, ιδ') που είχε ο Φίλιππος με τον Κύριο, όπου δίνει αφορμή στον Κύριο να φανερώσει ο ίδιος ότι είναι ομοούσιος με τον Πατέρα Θεό.  Είπε λοιπόν ο Φίλιππος: «Κύριε, δεῖξον ἡμῖν τὸν πατέρα καὶ ἀρκεῖ ἡμῖν» (Κύριε, αποκάλυψε μας, δείξε μας τον Πατέρα, και αυτό μας αρκεί). Και ο Κύριος μεταξύ άλλων του απάντησε: «Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ᾿ ἑμαυτοῦ οὐ λαλῶ· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα» (Δεν πιστεύεις, Φίλιππε, ότι εγώ είμαι αχώριστα συνδεδεμένος με τον Πατέρα, ώστε εγώ να είμαι και να μένω μέσα στον Πατέρα και ο Πατέρας να είναι και να μένει μέσα μου; Είμαι δε τόσο πολύ ενωμένος, ώστε αυτά πού σας διδάσκω δεν είναι από τον εαυτό μου. Άλλα ο Πατέρας μου πού μένει μέσα μου, αυτός ενεργεί τα υπερφυσικά έργα).  Η παράδοση αναφέρει ότι ο Φίλιππος κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους και πέθανε μαρτυρικά στην Ιεράπολη της Συρίας.  Мучение ап. Филиппа. Фреска. 1547 г. Афон (Дионисиат). Тзортзи (Зорзис) Фука Μαρτύριο τού Αποστόλου Φιλίππου. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. από τον Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους  Фреска. Около 1350 года. Церковь Христа Пантократора. Дечани. Косово. Сербия. Μαρτύριο τού Αποστόλου Φιλίππου. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1350 μ.Χ. στην Εκκλησία του Χριστού Παντοκράτορα. τής Ιεράς Μονής Βισόκι Ντέτσανι. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.  Миниатюра 985 г. Минология Василия II. Константинополь. Ватиканская библиотека. Рим. Μαρτύριο τού Αποστόλου Φιλίππου. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 985 μ.Χ. στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. Κωνσταντινούπολη. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη   Ап. Филипп. Менологий на 13 - 16 ноября Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека Μηνολόγιο 13 - 16 Νοεμβρίου Βυζαντινή Μηνολόγιο τού 14ου αιώνα μ.Χ. Τώρα ευρίσκεται στην Αγγλία. Οξφόρδη. Bodleian Βιβλιοθήκη (Bodleian Library)  To 2011 ο ιταλός διευθυντής των ανασκαφών της Ιεράπολης (Τουρκία) Francesco D’Andria έφερε στο φως τάφο του 1ου μχ αιώνα που, όπως υποστήριξε με πειστικότητα, ήταν ο τάφος του Αποστόλου Φιλίππου. Ο τάφος δεν βρέθηκε στο οκταγωνικό μαρτύριο πάνω στο λόφο, όπως αναμενόταν, αλλά σε μια εκκλησία σαράντα περίπου μέτρα μακριά. Η πρωτοχριστιανική εκκλησία χτίστηκε τον 4ο ή 5ο αιώνα γύρω από τον τάφο, ενώ το κοντινό μαρτύριο χτίστηκε την ίδια περίπου εποχή, πιθανόν στις αρχές του 5ου αιώνα. Και τα δύο κτήρια ήταν σημαντικά χριστιανικά προσκυνήματα κατά τη βυζαντινή εποχή.  Το σεπτό σκήνωμα του αποστόλου για πολλά χρόνια στόλισε τον ιερό ναό που είχε κτισθεί στην Ιεράπολη προς τιμή του αγίου. Η δε αγία κάρα του τιμήθηκε από διάφορους αυτοκράτορες, όπως τον Θεοδόσιο, τον Ηράκλειο και άλλους με τις βασιλικές σφραγίδες τους. Μετά την άλωση της Βασιλίδος των πόλεων από τους Λατίνους κατά το 1204 μ.Χ. το σεπτό λείψανο μεταφέρθηκε στην Κύπρο και για πολλά χρόνια φυλασσόταν στο χωριό Άρσος (Αρσινόη της Πάφου) στον ιερό ναό που κτίστηκε εκεί προς τιμή του αποστόλου. Αργότερα ένα μέρος των λειψάνων για ευλογία διανεμήθηκε σε διάφορα μέρη. Η θήκη δε με την ιερή κάρα προ του 1788 μ.Χ. για μεγαλύτερη ασφάλεια μετακομίσθηκε στην Ιερά Μονή του Σταυρού στο Όμοδος και εκεί φυλάσσεται μέχρι σήμερα.   Η Τιμία Κάρα τού Αγίου Αποστόλου Φιλίππου Η κάρα του αποθησαυρίζεται σήμερα στην Ιερά Μονή Τιμίου Σταυρού Ομόδους στην Κύπρο. Σύμφωνα με τον Κύπριο ιστορικό Ιωάννη Τσικνόπουλο μετά την Άλωση της Πόλης από τους Λατίνους το 1204 το λείψανο του Αποστόλου μεταφέρθηκε από την Ιεράπολη στην Κύπρο και συγκεκριμένα στο χωριό Άρσος. Εκεί χτίστηκε ναός, όπου κατατέθηκε το λείψανο μαζί με την κάρα του. Ο Ρώσσος Μοναχός και περιηγητής Βασίλειος Μπάρσκυ, ο οποίος επισκέφθηκε το 1735 το Άρσος γράφει ότι φυλάσσονται λείψανα του Αποστόλου Φιλίππου, τα οποία ήταν παραμελημένα. Σύμφωνα με τον Μπάρσκυ αυτά ήταν μέρος της κάρας- κρανίου, το μέτωπο και τα οστά των αγκώνων με την επιγραφή «Αποστόλου Φιλίππου». Το 1738 ο Μητροπολίτης Πάφου Ιωακείμ, όπως αναφέρεται στις σχετικές πηγές, κατέθεσε μέσα σε πρόχειρη θήκη σημείωμα του επιβεβαιωτικό της ταυτότητας του αποστολικού κρανίου. Το 1770 ο Άγιος Μητροπολίτης Πάφου Πανάρετος κατασκεύασε και αφιέρωσε στον Απόστολο Φίλιππο νέο καλλιτεχνικό κόσμημα της κάρας του. Ο Αρχιμανδρίτης Κυπριανός στο έργο του ιστορία «Χρονολογική της νήσου Κύπρου» το 1788 αναφέρει ότι η κάρα – κρανίο του Αποστόλου Φιλίππου μεταφέρθηκε από την Εκκλησία του Άρσους στο Όμοδος για φύλαξη και προστασία.   ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ . Άγια λείψανα του Οσίου Ιερόθεου του Ιβηρίτου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Δημητρίου, του Οσίου Αρσενίου του Καππαδόκου, του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης, του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Νεομάρτυρος Κωνσταντίνου του Υδραίου, Μύρον εκ του Τάφου του Αγίου Νικολάου κ.ά.  ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΙΒΗΡΩΝ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ .Άγια Λείψανα του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Νέστορος, του Οσίου Ιλαρίωνος, των Αγίων μαρτύρων Μηνοδώρας, Νυμφοδώρας, και Μητροδώρας, του Αγίου Αποστόλου Ανδρέα, του Αγίου Γεωργίου, Αίμα των Αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού, της Αγίας Οσιομάρτυρος Ανυσίας, του Αγίου Αποστόλου Φιλίππου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Μάμαντος, του Αγίου Νεομάρτυρος Παχωμίου του Αγιοπαυλίτου, του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του εν Αλικαρνασσώ, του Αγίου Ιωάννου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Νηστευτού, του Αγίου Οσιομάρτυρος Κοσμά Πρώτου του Αγίου Όρους, της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, του Οσίου Κυριάκου του Αναχωρητού, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ευσταθίου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Ιακώβου του Πέρσου, των Αγίων Δισμυρίων, του Οσίου Μακαρίου του Αιγυπτίου, του Αγίου Μηνά του Καλλικέλαδου, του Αγίου Ιερόθεου Αθηνών, του Αγίου Διονυσίου του Αεροπαγίτου κ.ά.  Μέρος των Λειψάνων του Αγίου βρίσκονται στη ρωμαιοκαθολική Βασιλική των Αγίων Αποστόλων Ρώμης. 
| ||||||
Ἀπολυτίκιον Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  Эпистилион (фрагмент). Икона. Византия. XII в. Эрмитаж. Санкт-Петербург. Επιστήλιο (τεμάχιο). Εικονίδιο. Βυζάντιο. τού 12ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται τώρα στο Μουσείο Ερμιτάζ στην Αγία Πετρούπολη. Ρωσία  Святые Симеон Столпник, Иоанн Богослов, апостол Филипп. Икона (таблетка). Новгород. Конец XV в. 24 х 19. Из Софийского собора. Новгородский музей. Ο Άγιος Συμεών ο Στυλίτης, ο Άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής, ο Άγιος Φίλιππος ο Απόστολος. Εικονίδιο (δισκίο). τού έτους τέλος του 15ου αιώνα μ.Χ.. Από τον Καθεδρικό Ναό τής Αγίας Σοφίας Νόβγκοροντ στο Μουσείο Νόβγκοροντ  Апостол Филипп. Фреска Начало XIV в. церкви Успения Богородицы в Протате. Афон. Мануил Панселин. Απόστολος Φίλιππος. Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα από τόν Μάνουήλ Πανσέληνο στον Ιερό Ναό τής Κοιμήσεως της Θεοτόκου στο Πρωτάτο. Καρυές. Άγιον Όρος  Ап. Филипп. Фреска 1546 год. церкви свт. Николая. Монастырь Ставроникита. Афон. Феофан Критский и Симеон. Απόστολος Φίλιππος . Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1546 μ.Χ. από τον Θεοφάνη τον Κρήτα και τον Συμεών στο Παρεκκλήσιο τού Αγίου Νικολάου. τής Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Αγίου Όρους  Св. Филипп. Икона. Византия. X в. 32,8 х 20,2. Монастырь св. Екатерины на Синае. Египет. Απόστολος Φίλιππος. Εικονίδιο. Βυζάντιο τού 10ου αιώνα μ.Χ.. στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Αίγυπτο.  Απόστολος Φίλιππος. Μικρογραφία (Μινιατούρα ) τού έτους 1133 μ.Χ. σε Ιερό Ευαγγέλιο στην Αθήνα. Κάθισμα Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν. Ἐλατὴρ τῶν δαιμόνων ἀναδειχθείς, καὶ φωστὴρ τῶν ἐν σκότει ἀποφανθείς, ἔδειξας τὸν Ἥλιον, ἐκ Παρθένου ἐκλάμψαντα, καὶ ναοὺς εἰδώλων, συντρίψας ἀνήγειρας, ἐκκλησίας Μάκαρ, εἰς δόξαν Θεοῦ ἡμῶν· ὅθεν σε τιμῶμεν, καὶ τὴν θείαν σου μνήμην, λαμπρῶς ἑορτάζομεν, καὶ συμφώνως βοῶμέν σοι, Ἀπόστολε Φίλιππε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.  Минея - Ноябрь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Νοέμβριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Κοντάκιον
Ἕτερον Κοντάκιον Ὁ Οἶκος
Μεγαλυνάριον
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
Άγιου Δημήτριου του Ροστόφ Η ζωή του Αγίου Αποστόλου ΦιλίππουΕορτάζεται στις 14 Νοεμβρίου Δίπλα στη Θάλασσα της Γαλιλαίας, κοντά στη Χοραζίν και την Καπερναούμ, βρισκόταν μια πόλη που ονομαζόταν Βηθσαϊδά . Τρεις από τους 12 αποστόλους του Χριστού γεννήθηκαν σε αυτήν την πόλη: ο Πέτρος, ο Ανδρέας και ο Φίλιππος. Ο Πέτρος και ο Ανδρέας ήταν ψαράδες, ένα επάγγελμα που ακολούθησαν μέχρι την κλήση τους από τον Χριστό. Ο Φίλιππος, ωστόσο, ήταν αφοσιωμένος από τους γονείς του στη βιβλιογραφία από τη νεότητά του. Διαβάζοντας και μελετώντας επιμελώς τις Άγιες Γραφές και τις προφητείες για τον πολυπόθητο Μεσσία, άναψε από μια ένθερμη αγάπη γι' Αυτόν και μια έντονη επιθυμία να δει τον Κύριο πρόσωπο με πρόσωπο, αν και δεν γνώριζε ακόμη ότι Αυτός που τόσοι πολλοί λαχταρούσαν να δουν, περιμένοντας την έλευσή Του, είχε ήδη έρθει στη γη. Αλλά ο Χριστός ήρθε στην περιοχή της Γαλιλαίας και βρήκε εκεί τον Φίλιππο, να καίγεται από τόση αγάπη για τον Μεσσία. «Ακολούθησέ με », είπε ο Ιησούς στον Φίλιππο ( Ιωάννης 1:43 ). Ο Φίλιππος, ακούγοντας το κάλεσμα του Κυρίου, πίστεψε με όλη του την καρδιά ότι ήταν ο αληθινός Μεσσίας, που είχε υποσχεθεί ο Θεός μέσω των προφητών, και Τον ακολούθησε. Ακολουθώντας την αγιότερη ζωή του Κυρίου, ο Φίλιππος προσπάθησε να Τον μιμηθεί και έμαθε από Αυτόν τη θεϊκή σοφία, η δύναμη της οποίας αργότερα υπερνίκησε την ειδωλολατρική ανοησία. Χαίροντας για την ανακάλυψη ενός τέτοιου Θησαυρού, μέσω του οποίου ολόκληρος ο κόσμος θα λυτρωνόταν, ο Φίλιππος δεν ήθελε να πλουτίσει μόνο από Αυτόν, αλλά επιθυμούσε και άλλοι να συμμετάσχουν στο ίδιο δώρο. Συναντώντας τον φίλο του Ναθαναήλ, του ανακοίνωσε με χαρά: «Βρήκαμε Αυτόν για τον οποίο έγραψε ο Μωυσής στον Νόμο και οι προφήτες, τον Ιησού, τον γιο του Ιωσήφ, από τη Ναζαρέτ » . Ο Ναθαναήλ, ακούγοντας αυτό και μη πιστεύοντας ότι ο Μεσσίας, ο Βασιλιάς του Ισραήλ, μπορούσε να προέρχεται από μια μικρή πόλη και από μια απλή οικογένεια, είπε: «Μπορεί κάτι καλό να βγει από τη Ναζαρέτ;» Τότε ο Φίλιππος, χωρίς να πει τίποτα, τον συμβούλεψε μόνο να Τον κοιτάξει. «Πήγαινε», είπε, «και δες » . Ένιωσε ότι μόλις ο Ναθαναήλ έβλεπε τον Ιησού και άκουγε τα σωτήρια λόγια Του, θα πίστευε αμέσως ότι ήταν ο Μεσσίας. Και έτσι όντως συνέβη. Όταν ο Φίλιππος περπάτησε μαζί του προς τον Ιησού, τον Κύριο, που ερευνά τις καρδιές και τα μυαλά των ανθρώπων και διαβάζει τις κρυφές σκέψεις και καρδιές των ανθρώπων, είδε τον Ναθαναήλ να έρχεται προς Αυτόν, τον αναγνώρισε και είπε γι' αυτόν: «Ιδού, αληθινός Ισραηλίτης, στον οποίο δεν υπάρχει δόλος » . Όταν ο Ναθαναήλ άκουσε αυτά τα λόγια, εξεπλάγη πολύ και του είπε: «Πώς με γνωρίζεις;» Ο Κύριος του απάντησε: «Πριν σε φωνάξει ο Φίλιππος, όταν ήσουν κάτω από τη συκιά, σε είδα » . Ο Ναθαναήλ, ενώ βρισκόταν κάτω από τη συκιά, συλλογιζόταν τον Θείο Μεσσία, στην ελπίδα του οποίου βρισκόταν όλη η χαρά και η αγαλλίαση των πιστών δούλων του Θεού. Και ο Θεός του χάρισε εκείνη τη στιγμή μια καρδιά μεταμελημένη και ζεστά δάκρυα, τα οποία πρόσθεσε στην ένθερμη προσευχή του να εκπληρώσει ο Κύριος την υπόσχεσή Του στους αρχαίους πατέρες και να στείλει στη γη τον Σωτήρα του κόσμου. Το παντογνώστη μάτι του Θεού είδε τον Ναθαναήλ εκείνη τη στιγμή, ο οποίος βρισκόταν σε πνεύμα κατάνυξης. Γι' αυτό, ο Κύριος του είπε ότι όταν ο Ναθαναήλ ήταν κάτω από τη συκιά, τον είδε. Ο Ναθαναήλ εξεπλάγη ακόμη περισσότερο από αυτά τα λόγια. Θυμήθηκε τι σκεφτόταν κάτω από τη συκιά και με πόση τρυφερότητα είχε προσευχηθεί στον Θεό για την αποστολή του Μεσσία. Ήξερε ότι κανείς δεν ήταν εκεί μαζί του για να τον δει και ότι κανείς άλλος εκτός από τον Θεό δεν μπορούσε να διακρίνει τις σκέψεις του. Επομένως, ο Ναθαναήλ πίστεψε αμέσως ότι ο Ιησούς ήταν ο Μεσσίας, τον οποίο ο Θεός είχε υποσχεθεί να στείλει για τη σωτηρία της ανθρώπινης φυλής, και αναγνώρισε τη θεϊκή φύση στον Ιησού Χριστό, ο οποίος είχε δει τα μυστικά της καρδιάς του. Γι' αυτό, φώναξε: «Διδάσκαλε, εσύ είσαι ο Υιός του Θεού, εσύ είσαι ο Βασιλιάς του Ισραήλ» ( Ιωάννης 1:45-49 ). Πόσο ευγνώμων ένιωθε αργότερα ο Ναθαναήλ απέναντι στον Φίλιππο που του κήρυξε τον Σωτήρα που είχε έρθει στη γη και που τον τράβηξε στον υποσχεμένο Μεσσία! Ο Άγιος Φίλιππος χαιρόταν στην καρδιά του που οι άνθρωποι είχαν βρει τον Θείο Θησαυρό κρυμμένο στα βάθη της ανθρώπινης φύσης, και έκαιγε από ακόμη μεγαλύτερη αγάπη για τον Κύριό του. Παρ' όλα αυτά, ο Άγιος Φίλιππος έβλεπε στον Θείο Δάσκαλό του μόνο τις υψηλότερες ανθρώπινες τελειότητες, αλλά δεν αναγνώριζε ακόμη τη Θεότητά Του. Και έτσι ο Χριστός προσπάθησε να τον διορθώσει. Μια μέρα, ο Κύριος, περπατώντας πάνω από τη Θάλασσα της Τιβεριάδος με πέντε χιλιάδες ανθρώπους και επιθυμώντας να θρέψει θαυματουργικά ένα τόσο πλήθος ακροατών Του, είπε στον Φίλιππο: «Πού θα αγοράσουμε ψωμί για να ταΐσουμε αυτούς;» ( Ιωάννης 6:5-6 ). Το είπε αυτό για να τον δοκιμάσει, γιατί ήξερε ότι δεν υπήρχε ψωμί. Ήξερε επίσης εκ των προτέρων τι θα απαντούσε ο Φίλιππος. Γι' αυτό ρώτησε τον Φίλιππο σχετικά με αυτό, ώστε να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και, ντροπιασμένος για την έλλειψη πίστης του, να διορθώσει τον εαυτό του. Και πράγματι, ο Φίλιππος δεν θυμήθηκε την παντοδυναμία του Θεού και δεν είπε: «Συ, Κύριε, μπορείς να κάνεις τα πάντα· δεν είναι πρέπον να ρωτάς κανέναν σχετικά με αυτό· απλώς θέλησε, και όλοι θα ικανοποιηθούν αμέσως· «Δίνεις σε αυτούς, και λαμβάνουν· ανοίγεις την χείρα σου, και χορταίνουν από αγαθά»» ( Ψαλμ. 104:28 ). Ο Φίλιππος δεν το είπε αυτό, αλλά, σκεπτόμενος τον Κύριό του ως άνθρωπο και όχι ως Θεό, είπε: «Διακόσια δηνάρια ψωμί δεν θα τους φτάσουν ούτε λίγο για να πάρουν» ( Ιωάννης 6:7 ). Έπειτα, μαζί με τους άλλους μαθητές, πρόσθεσε: «Αποστείλε το πλήθος για να πάει στα γύρω χωριά και να αγοράσει τρόφιμα για τον εαυτό του» ( Μάρκος 6:36 ). Όταν ο Κύριος έκοψε τα πέντε ψωμιά και τα δύο ψάρια για τους πέντε χιλιάδες ανθρώπους ( Λουκάς 9:16 ), ο Φίλιππος είδε ότι από το χέρι του Κυρίου, σαν από μια ανεξάντλητη σιταποθήκη, όλοι λάμβαναν επαρκή τροφή μέχρι να χορτάσει όλο το πλήθος. Τότε ο απόστολος ντράπηκε βαθιά για την έλλειψη πίστης του και, ενισχυμένος στην πίστη του, δόξασε, μαζί με άλλους, τη δύναμη του Θεού εν Ιησού Χριστώ. Στη συνέχεια, ο Φίλιππος καταμετρήθηκε από τον Κύριο ανάμεσα στους δώδεκα εκλεκτούς αποστόλους, έλαβε χάρη από Αυτόν και του παραχωρήθηκε στενή κοινωνία μαζί Του. Μια μέρα, κατά τη διάρκεια μιας γιορτής, μερικοί Έλληνες συγκεντρώθηκαν στην Ιερουσαλήμ και δεν μπόρεσαν να πλησιάσουν τον Ιησού, επειδή ήταν άπιστοι ειδωλολάτρες. Γι' αυτό, πλησιάζοντας τον Φίλιππο, τον παρακάλεσαν λέγοντας: «Κύριε, θέλουμε να δούμε τον Ιησού!» Αυτός, πρώτος απ' όλα, είπε γι' αυτό στον Ανδρέα και, μαζί με αυτόν, τόλμησε να ενημερώσει τον Ιησού για την επιθυμία των Ελλήνων, χαρούμενος που και τα έθνη επιδίωκαν να δουν και να ακούσουν τον Κύριό και Δάσκαλό του. Τότε άκουσε από τον Ιησού μια θαυμαστή διδασκαλία και προφητεία για τα έθνη, που θα πίστευαν σε Αυτόν όχι τότε, αλλά μετά τον θάνατό Του. «Εάν ο κόκκος του σιταριού δεν πέσει στη γη και πεθάνει, μένει μόνος· εάν όμως πεθάνει, πολύ καρπό κάνει» ( Ιωάννης 12:24 ). Με αυτό ο Χριστός φαινόταν να λέει: «Ενώ ζω στη γη, έχω μόνο ένα μέρος του οίκου Ισραήλ που πιστεύει σε μένα· αν όμως πεθάνω, τότε όχι μόνο ο οίκος Ισραήλ, αλλά και πολλά έθνη θα πιστέψουν σε μένα». Μια άλλη φορά, μετά τον Μυστικό Δείπνο, ο Φίλιππος τόλμησε να ρωτήσει τον Κύριο για το μέγα μυστήριο της Θεότητας, όταν προσευχήθηκε σε Αυτόν για την αποκάλυψη του Πατέρα σε αυτούς, λέγοντας: «Κύριε, δείξε μας τον Πατέρα, και μας είναι αρκετό!» ( Ιωάννης 14:8 ). Με αυτή την ερώτηση, έφερε μεγάλο όφελος στην Εκκλησία του Χριστού, διότι από αυτήν μάθαμε να αναγνωρίζουμε την ομοούσια φύση του Υιού με τον Πατέρα και να φιμώνουμε τους αιρετικούς που απέρριπταν αυτή τη θεϊκή αλήθεια. Ο Κύριος απάντησε με μια ήπια επίπληξη: «Τόσο καιρό είμαι μαζί σας, και δεν με γνωρίζετε, Φίλιππε. Αυτός που έχει δει εμένα, έχει δει τον Πατέρα. Πώς λοιπόν λες: “Δείξε μας τον Πατέρα;” Δεν πιστεύεις ότι εγώ είμαι εν τω Πατέρα, και ο Πατήρ εν εμοί; Τα λόγια που σας λέω δεν τα λέω από μόνος μου. Ο Πατέρας που μένει εν ημίν, αυτός κάνει τα έργα. Πιστέψτε με ότι εγώ είμαι εν τω Πατέρα, και ο Πατήρ εν εμοί” ( Ιωάννης 14:9-11 ). Αυτή η απάντηση του Κυρίου δίδαξε τον Άγιο Φίλιππο και μαζί του ολόκληρη την Καθολική Αποστολική Εκκλησία να πιστέψει επάξια στην ισότητα της Θεότητας του Υιού με τον Πατέρα και καταγγέλλει τη βλασφημία του Άρειου, ο οποίος είπε ότι ο Υιός του Θεού είναι κτίσμα και όχι ο Δημιουργός. Μετά το εκούσιο πάθος και την ανάσταση του Υιού του Θεού, ο Άγιος Φίλιππος είδε μαζί με τους άλλους αποστόλους τον Κύριό του ήδη σε ένα αθάνατο και δοξασμένο σώμα, έλαβε ειρήνη και ευλογία από Αυτόν, και είδε επίσης την ανάληψή Του. Μετά από αυτό, του δόθηκε η χάρη του Αγίου Πνεύματος και έγινε κήρυκας του Χριστού ανάμεσα στους ειδωλολάτρες, γιατί του έπεσε η κλήρωση να κηρύξει στη Μικρά Ασία και τη Συρία. Κήρυξε πρώτα στη Γαλιλαία. Εκεί, μια μέρα, τον συνάντησε μια γυναίκα, που κρατούσε στην αγκαλιά της το νεκρό βρέφος της και έκλαιγε απαρηγόρητα. Βλέποντάς την, ο απόστολος του Χριστού τη λυπήθηκε και, απλώνοντας το χέρι του πάνω στο νεκρό παιδί, είπε: «Σήκω! Αυτό σε προστάζει ο Χριστός, τον οποίο εγώ κηρύττω». Και αμέσως το βρέφος ζωντάνεψε. Η μητέρα, βλέποντας τον αναστημένο γιο της ζωντανό και καλά στην υγεία του, έπεσε με χαρά στα πόδια του αποστόλου, ευχαριστώντας τον για την ανάστασή του και ζητώντας το βάπτισμά του, γιατί πίστευε στον Χριστό τον Κύριο που κήρυττε. Ο απόστολος, αφού βάπτισε μητέρα και γιο, αναχώρησε για ειδωλολατρικές χώρες. Κηρύττοντας το Ευαγγέλιο στην Ελλάδα, έκανε πολλά θαύματα με τη δύναμη του Χριστού, θεραπεύοντας τους αρρώστους και ανασταίνοντας έναν νεκρό. Αυτό το θαύμα εξέπληξε τους Ιουδαίους που ζούσαν εκεί και έστειλαν μήνυμα στους Ιουδαίους αρχιερείς και πρίγκιπες στην Ιερουσαλήμ ότι ένας άγνωστος άνδρας ονόματι Φίλιππος είχε έρθει σε αυτούς, κηρύττοντας το όνομα του Ιησού, με το οποίο έδιωχνε δαιμόνια και θεράπευε κάθε είδους ασθένειες. Είχε μάλιστα αναστήσει έναν νεκρό με το ίδιο όνομα, Ιησού. Πολλοί είχαν ήδη πιστέψει στον Χριστό. Σύντομα ένας αρχιερέας έφτασε από την Ιερουσαλήμ με γραμματείς, πικραμένοι και ενοχλημένοι με τον Φίλιππο. Αφού φόρεσε τα αρχιερατικά του άμφια, κάθισε αλαζονικά και περήφανα στο βήμα της κρίσης παρουσία πλήθους ανθρώπων, τόσο Ιουδαίων όσο και Εθνικών. Ο Απόστολος Φίλιππος οδηγήθηκε επίσης εκεί και τοποθετήθηκε ανάμεσα στο συγκεντρωμένο πλήθος. Ρίχνοντας του ένα αυστηρό βλέμμα, ο αρχιερέας άρχισε να μιλάει θυμωμένα: «Δεν σας ήταν αρκετό να ζείτε στην Ιουδαία, τη Γαλιλαία και τη Σαμάρεια, εξαπατώντας απλούς και αμόρφωτους ανθρώπους; Κι όμως, ήρθατε εδώ ανάμεσα στους σοφούς Έλληνες για να διαδώσετε το σκάνδαλο που μάθατε από τον Ιησού, τον εχθρό του νόμου του Μωυσή, για το οποίο καταδικάστηκε, σταυρώθηκε και πέθανε με επαίσχυντο θάνατο. Θάφτηκε μόνο λόγω της γιορτής του Πάσχα που λάμβανε χώρα τότε. Εσείς, οι μαθητές Του, τον κλέψατε κρυφά και, για να εξαπατήσετε πολλούς, διακηρύξατε παντού ότι ο ίδιος είχε αναστηθεί από τους νεκρούς». Όταν ο επίσκοπος είπε αυτά τα λόγια, το πλήθος φώναξε στον Φίλιππο: «Τι θα απαντήσεις σε αυτό, Φίλιππε;» Μεγάλη αναταραχή ξέσπασε ανάμεσα στον λαό: μερικοί ήθελαν να θανατωθεί αμέσως ο Φίλιππος, ενώ άλλοι ήθελαν να μεταφερθεί στην Ιερουσαλήμ για εκτέλεση. Τότε ο άγιος απόστολος άνοιξε το στόμα του και είπε στον αρχιερέα: «Μάταια αγάπησες τη ματαιότητα και έλεγες ψέματα! Γιατί η καρδιά σου παραμένει σκληρή και αρνείσαι να ομολογήσεις την αλήθεια; Δεν ήσασταν εσείς που σφράγισατε τον τάφο και τοποθετήσατε φρουρό, και όταν ο Κύριός μας αναστήθηκε χωρίς να σπάσει τη σφραγίδα του τάφου, δεν δώσατε τότε χρυσό στους στρατιώτες για να πουν ψέματα, ισχυριζόμενοι ότι οι μαθητές Του τον έκλεψαν από τους νεκρούς ενώ κοιμόντουσαν; Πώς γίνεται τώρα να μην ντρέπεστε να διαστρεβλώνετε την αλήθεια; Οι ίδιες οι σφραγίδες του τάφου θα χρησιμεύσουν την ημέρα της κρίσης ως σαφείς καταδίκες των ψεμάτων σας, ως μάρτυρες της αληθινής ανάστασης του Χριστού». Με αυτά τα λόγια του αποστόλου, ο επίσκοπος εξοργίστηκε ακόμη περισσότερο και, σε μια ξέφρενη οργή, όρμησε εναντίον του, σκοπεύοντας να συλλάβει και να σκοτώσει τον ίδιο τον απόστολο. Αλλά εκείνη τη στιγμή, τυφλώθηκε και έγινε εντελώς μαύρος. Οι παρόντες, βλέποντας τι είχε συμβεί, το απέδωσαν σε μαγεία και, ορμώντας στον Φίλιππο, ήθελαν να τον καταστρέψουν ως μάγο. Ωστόσο, όλοι όσοι προσπάθησαν να τον συλλάβουν υπέστησαν την ίδια τιμωρία με τον επίσκοπο. Ταυτόχρονα, η γη σείστηκε τρομερά και όλοι έτρεμαν από φόβο και αναγνώρισαν τη μεγάλη δύναμη του Χριστού. Ο Απόστολος Φίλιππος, βλέποντας την τύφλωση της ψυχής και του σώματος τους, έκλαψε γι' αυτούς και στράφηκε προσευχόμενος στον Θεό, ζητώντας φώτιση. Έτσι, μέσω της προσευχής του αγίου, στάλθηκε θεραπεία από ψηλά σε όλους τους βασανισμένους. Αυτό το θαύμα οδήγησε πολλούς να στραφούν στον Χριστό και να πιστέψουν σε Αυτόν. Αλλά ο επίσκοπος, ακόμα τυφλωμένος από κακία, όχι μόνο αρνήθηκε να μεταμορφωθεί και να αναγνωρίσει την αλήθεια μετά την τιμωρία που είχε υποστεί, αλλά άρχισε και πάλι να εκφέρει πολλές βλασφημίες εναντίον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τότε τον χτύπησε μια ακόμη μεγαλύτερη τιμωρία. Ξαφνικά, η γη, ανοίγοντας τα βάθη της, τον κατάπιε, όπως είχε καταπιεί κάποτε τον Δαθάν και τον Αβιρών . Μετά τον θάνατο του επισκόπου, ο Άγιος Φίλιππος βάπτισε πολλούς εκεί και χειροτόνησε έναν σεβάσμιο και άξιο άνδρα ονόματι Νάρκισσο ως επίσκοπό τους. Ο ίδιος αναχώρησε για την Παρθία. Στο δρόμο, ζήτησε από τον Θεό βοήθεια στους κόπους του. Και καθώς γονάτισε στην προσευχή, η εικόνα ενός αετού με χρυσά φτερά απλωμένα σαν τον εσταυρωμένο Χριστό του εμφανίστηκε από τον ουρανό. Ενδυναμωμένος από αυτό το όραμα, ο Άγιος Φίλιππος ξεκίνησε ξανά για να κηρύξει και, αφού περιόδευσε στις αραβικές και κανδακικές πόλεις, επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο και απέπλευσε προς τη συριακή πόλη Άζωτο . Εκείνη τη νύχτα, ξέσπασε μια σφοδρή καταιγίδα στη θάλασσα και όλοι απελπίστηκαν για τη ζωή τους. Τότε ο άγιος απόστολος σηκώθηκε για να προσευχηθεί και αμέσως το σημάδι ενός φωτεινού σταυρού εμφανίστηκε στον ουρανό, φωτίζοντας το σκοτάδι της νύχτας. Η θάλασσα ξαφνικά ηρέμησε και τα κύματά της κόπασαν. Φτάνοντας στις ακτές της Άζωτου, ο Φίλιππος αποβιβάστηκε και έγινε δεκτός στο σπίτι ενός προσκυνητή ονόματι Νικοκλείδα, του οποίου η κόρη Χαριτίνη υπέφερε από ασθένεια στο ένα μάτι. Μπαίνοντας στο σπίτι της Νικοκλείδας, ο απόστολος άρχισε να κηρύττει τον λόγο του Θεού στους παρόντες και όλοι άκουγαν με χαρά. Η Χαριτίνα ήταν επίσης παρούσα. Η διδασκαλία της απόστολου την κατέκλυσε τόσο πολύ που ξέχασε ακόμη και την ασθένειά της. Βλέποντας τον ζήλο της για τον λόγο του Θεού, την διέταξε να επικαλεστεί το όνομα του Ιησού Χριστού και να βάλει το χέρι της στο πονεμένο μάτι της. Μόλις η Χαριτίνη το έκανε αυτό, το μάτι της θεραπεύτηκε αμέσως και όλη η οικογένεια της Νικοκλείδας πίστεψε στον Χριστό και έλαβε το άγιο βάπτισμα. Από την Άζωτο, ο Απόστολος Φίλιππος κατευθύνθηκε στην Ιεράπολη της Συρίας το 7406 , όπου, κηρύττοντας τον Χριστό, προκάλεσε έντονη οργή στον λαό, ο οποίος μάλιστα απείλησε να τον λιθοβολήσει. Αλλά η μεσολάβηση ενός ισχυρού πολίτη ονόματι Ηρ τον έσωσε από την δημόσια κατακραυγή. «Πολίτες!» απευθύνθηκε στον λαό. «Ακούστε τη συμβουλή μου: μην κάνετε κακό σε αυτόν τον ξένο μέχρι να μάθουμε αν η διδασκαλία του είναι αληθινή, και αν δεν είναι, τότε θα τον καταστρέψουμε». Ο λαός δεν τόλμησε να αντικρούσει τον Ίρο, ο οποίος στη συνέχεια έφερε τον Φίλιππο στο σπίτι του. Ο απόστολος συνέχισε το συνηθισμένο του κήρυγμα και προσηλύτισε τον Ίρο, ολόκληρο το σπιτικό του και τους γείτονές του στην αγία πίστη, φωτίζοντάς τους με το μυστήριο του αγίου βαπτίσματος. Οι πολίτες, μαθαίνοντας ότι ο Ίρος είχε βαπτιστεί, συγκεντρώθηκαν τη νύχτα και περικύκλωσαν το σπίτι του, σκοπεύοντας να κάψουν τον Ίρο εκεί στον ύπνο του, μαζί με τον απόστολο και ολόκληρο το σπιτικό του. Ανακαλύπτοντας την πλεκτάνη τους, ο απόστολος τους αντιμετώπισε άφοβα. Αυτοί, σαν άγρια θηρία, τρίζοντας τα δόντια τους, τον άρπαξαν και τον οδήγησαν στο συμβούλιο. Ο επικεφαλής του συμβουλίου, που ονομαζόταν Αρίσταρχος, βλέποντας τον απόστολο, άπλωσε το χέρι του και τον άρπαξε από τα μαλλιά, αλλά εκείνη τη στιγμή το χέρι του μαράθηκε και έχασε την όραση και την ακοή του. Τότε συνέβη μια αλλαγή στα συναισθήματα του λαού: ο θυμός τους στη θέα αυτού του θαύματος έδωσε τη θέση του σε έκπληξη και άρχισαν να παρακαλούν τον απόστολο να θεραπεύσει τον κυβερνήτη της πόλης τους, τον Αρίσταρχο. Ο Φίλιππος απάντησε: «Αν δεν πιστεύει στον Θεό που κηρύττω, δεν θα θεραπευτεί». Εκείνη την ώρα, μια νεκρώσιμη πομπή κινούνταν κοντά τους, και ο λαός, θέλοντας να χλευάσει τον απόστολο, είπε: «Αν αναστήσεις αυτόν τον νεκρό, τότε ο Αρίσταρχος και εμείς θα πιστέψουμε στον Θεό σου». Ο απόστολος σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό, προσευχήθηκε για πολλή ώρα και μετά, γυρίζοντας προς τον νεκρό, είπε με ήρεμη φωνή: «Θεόφιλε!» Αμέσως ο νεκρός σηκώθηκε στο κρεβάτι, κάθισε και άνοιξε τα μάτια του. Τότε ο Φίλιππος του είπε για δεύτερη φορά: «Ο Χριστός σε προστάζει: Σήκω και μίλησέ μας!» Ο αποθανών, σηκώνοντας το κρεβάτι του, έπεσε στα πόδια του αποστόλου με τα λόγια: «Σε ευχαριστώ, άγιε δούλο του Θεού, που με έσωσες αυτή την ώρα από ένα μεγάλο κακό: δύο μαύροι και δυσάρεστοι Αιθίοπες με έσυραν μακριά, και αν δεν με είχες εμποδίσει και ελευθερώσει από αυτούς, τότε θα είχα ριχτεί στον σκοτεινό Τάρταρο». Τότε όλοι όσοι ήταν μάρτυρες αυτού του ένδοξου θαύματος δόξασαν ομόφωνα τον Έναν Αληθινό Θεό που κήρυξε ο Φίλιππος. Ο απόστολος έκανε νόημα με το χέρι του στο πλήθος να σιωπήσει για λίγο και διέταξε τον Ίρο να κάνει το σημείο του σταυρού με το δικό του χέρι στα τραυματισμένα άκρα του Αρίσταρχου. Μόλις ο Ίρος το έκανε αυτό, το μαραμένο χέρι του Αρίσταρχου θεραπεύτηκε αμέσως και άρχισε να βλέπει και να ακούει, πλήρως θεραπευμένος. Αυτά τα θαύματα, που εκτέλεσε ο Άγιος Φίλιππος με τη δύναμη του Χριστού, μετέτρεψαν τους κατοίκους της Ιεράπολης στον Χριστό και όλοι έσπευσαν να συντρίψουν τα είδωλά τους. Ο πρώτος που πίστεψε ήταν ο πατέρας του Θεόφιλου, ο οποίος συνέτριψε δώδεκα χρυσά είδωλα και μοίρασε το χρυσό στους φτωχούς. Ο απόστολος βάπτισε όλους και χειροτόνησε τον Ίρο επίσκοπό τους. Έχοντας έτσι ιδρύσει την εκκλησία στην Ιεράπολη και επικυρώσει τους νεοφωτισμένους στην αγία πίστη, ο Άγιος Φίλιππος ξεκίνησε να κηρύττει σε άλλες χώρες. Αφού διέσχισε τη Συρία και τα ασιατικά υψίπεδα, έφτασε στη Λυδία και τη Μυσία το 7407 και, περνώντας από αυτές τις χώρες, μετέτρεψε τους άπιστους ειδωλολάτρες στον Αληθινό Θεό. Εκεί τον συνάντησε ο άγιος Απόστολος Βαρθολομαίος , ο οποίος κήρυττε σε γειτονικές πόλεις εκείνη την εποχή και είχε σταλεί από τον Θεό για να βοηθήσει τον Φίλιππο. Η αδελφή του Φιλίππου, η παρθένα Μαριάμνη , τον ακολούθησε επίσης και μαζί άρχισαν να υπηρετούν την υπόθεση της σωτηρίας της ανθρωπότητας. Ταξιδεύοντας μέσα από τη Λυδία και τη Μυσία και κηρύττοντας τον λόγο του Θεού, υπέμειναν πολλές δοκιμασίες, ξυλοδαρμούς και βάσανα από τους άπιστους. Φυλακίστηκαν και λιθοβολήθηκαν. Αλλά παρά όλους τους διωγμούς, με τη χάρη του Θεού παρέμειναν ζωντανοί για τους μελλοντικούς τους αγώνες διάδοσης της χριστιανικής πίστης. Σε ένα από τα χωριά της Λυδίας, συνάντησαν τον αγαπημένο μαθητή του Χριστού, τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, και μαζί ξεκίνησαν για τη γη της Φρυγίας. Μπαίνοντας στην πόλη της Ιεράπολης 7408Κήρυξαν εκεί τον Χριστό. Η πόλη ήταν γεμάτη είδωλα, που λατρεύονταν από όλους τους κατοίκους της. Ανάμεσα στις ψεύτικες θεότητες ήταν και μια άλλη, μια οχιά, για την οποία χτίστηκε ένας ειδικός ναός, όπου της προσφερόταν τροφή και γίνονταν πολυάριθμες και ποικίλες θυσίες. Οι τρελοί λάτρευαν επίσης άλλα ερπετά και οχιές. Ο Άγιος Φίλιππος, μαζί με την αδελφή του, οπλίστηκαν πρώτα με προσευχή εναντίον της οχιάς, με τη βοήθεια του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου, που ήταν μαζί τους εκείνη την εποχή. Μαζί, με προσευχή, σαν με δόρυ, νίκησαν την οχιά και, με τη δύναμη του Χριστού, την σκότωσαν. Μετά από αυτό, ο Ιωάννης ο Θεολόγος έφυγε από αυτούς, αφήνοντας την Ιεράπολη σε αυτούς για να κηρύττουν τον λόγο του Θεού, ενώ ο ίδιος πήγε σε άλλες πόλεις, διαδίδοντας το άγιο ευαγγέλιο παντού. Οι Άγιοι Φίλιππος, Βαρθολομαίος και Μαριάμνη παρέμειναν στην Ιεράπολη, αγωνιζόμενοι με ζήλο να εξαλείψουν το σκοτάδι της ειδωλολατρίας και να φέρουν το φως της αλήθειας στους χαμένους. Εργάζονταν μέρα νύχτα, διδάσκοντας τον λόγο του Θεού στους άπιστους, νουθετώντας τους ανόητους και καθοδηγώντας τους χαμένους στο αληθινό μονοπάτι. Στην πόλη ζούσε ένας άνθρωπος ονόματι Στάχυς, ο οποίος ήταν τυφλός για σαράντα χρόνια. Οι άγιοι απόστολοι, με τη δύναμη της προσευχής, φώτισαν τα σωματικά του μάτια και, μέσω του κηρύγματος του Χριστού, φώτισαν την πνευματική του τύφλωση. Αφού βάπτισαν τον Στάχυ, οι άγιοι παρέμειναν στο σπίτι του. Η φήμη διαδόθηκε σε όλη την πόλη ότι ο τυφλός Στάχυς είχε ξαναβρεί την όρασή του. Πλήθη ανθρώπων άρχισαν να συγκεντρώνονται στο σπίτι του. Οι άγιοι απόστολοι δίδαξαν σε όλους όσους συνέρρεαν κοντά τους την πίστη στον Χριστό Ιησού. Έφεραν εκεί πολλούς ασθενείς και οι άγιοι απόστολοι τους θεράπευσαν όλους με προσευχή και έδιωξαν δαιμόνια, έτσι ώστε μεγάλος αριθμός ανθρώπων πίστεψε στον Χριστό και βαπτίστηκε. Η σύζυγος του δημάρχου εκείνης της πόλης, ονόματι Νικάνωρ, δαγκώθηκε από ένα φίδι και αρρώστησε, κοντά στον θάνατο. Ακούγοντας για τους αγίους αποστόλους, οι οποίοι βρίσκονταν στο σπίτι του Στάχυ, οι οποίοι θεράπευαν κάθε είδους ασθένεια με έναν μόνο λόγο, αυτή, κατά την απουσία του συζύγου της, διέταξε τους υπηρέτες της να την πάνε κοντά τους και έλαβε διπλή θεραπεία: μια σωματική από το δάγκωμα του φιδιού και μια πνευματική από τη δαιμονική πλάνη. Διδαγμένη από τους αγίους αποστόλους, πίστεψε στον Χριστό. Όταν ο δήμαρχος επέστρεψε σπίτι, οι υπηρέτες του ανέφεραν ότι η σύζυγός του είχε μάθει να πιστεύει στον Χριστό από κάποιους ξένους που διέμεναν στο σπίτι του Στάχυ. Οργισμένος, ο Νικάνωρ διέταξε να συλληφθούν αμέσως οι απόστολοι και να καεί το σπίτι του Στάχυ, κάτι που έγινε. Συγκεντρώθηκε ένα μεγάλο πλήθος, και οι άγιοι απόστολοι Φίλιππος και Βαρθολομαίος και η αγία παρθένα Μαριάμνη σύρθηκαν στην πόλη με ξυλοδαρμούς, χλευάστηκαν και τελικά ρίχτηκαν στη φυλακή. Μετά από αυτό, ο κυβερνήτης της πόλης κάθισε στο βήμα για να κρίνει τους κήρυκες του Χριστού, και όλοι οι ιερείς των ειδώλων και οι ιερείς της νεκρής οχιάς συγκεντρώθηκαν μπροστά του, διαμαρτυρόμενοι κατά των αγίων αποστόλων και λέγοντας: «Κύριε! Εκδικήσου την ατίμωση των θεών μας, γιατί από τότε που εμφανίστηκαν αυτοί οι ξένοι, οι βωμοί των μεγάλων θεών μας έχουν ερειπωθεί στην πόλη μας και ο λαός ξεχνά να τους προσφέρει τις συνήθεις θυσίες. Η φημισμένη θεά μας, η οχιά, έχει χαθεί και ολόκληρη η πόλη έχει γεμίσει ανομία. Θανατώστε αυτούς τους μάγους». Τότε ο κυβερνήτης της πόλης διέταξε να αφαιρεθούν τα ρούχα του Αγίου Φιλίππου, νομίζοντας ότι περιείχαν μαγεία. Ωστόσο, όταν έβγαλαν τα ρούχα του, δεν βρέθηκε τίποτα. Έκαναν το ίδιο και με τον Άγιο Βαρθολομαίο, αλλά δεν βρήκαν τίποτα στα ρούχα του. Όταν πλησίασαν τη Μαριάμνη με την ίδια πρόθεση, σκοπεύοντας να βγάλουν τα ρούχα της και να εκθέσουν το παρθενικό της σώμα, ξαφνικά μεταμορφώθηκε σε πύρινη φλόγα μπροστά στα μάτια τους, και οι ασεβείς έφυγαν από αυτήν φοβισμένοι. Οι άγιοι απόστολοι καταδικάστηκαν σε σταύρωση από τον κυβερνήτη. Ο Άγιος Φίλιππος ήταν ο πρώτος που υπέφερε. Αφού τρύπησαν τα πόδια του και πέρασαν σχοινιά μέσα από αυτά, τον σταύρωσαν ανάποδα μπροστά στις πόρτες του ναού της οχιάς, ενώ τον πέταξαν με πέτρες. Στη συνέχεια, σταύρωσαν τον Άγιο Βαρθολομαίο στον τοίχο της εκκλησίας. Ξαφνικά, ένας μεγάλος σεισμός έγινε. Η γη άνοιξε και κατάπιε τον κυβερνήτη της πόλης, μαζί με όλους τους ιερείς και ένα πλήθος απίστων. Όλοι όσοι επέζησαν, τόσο πιστοί όσο και ειδωλολάτρες, κυριεύτηκαν από φόβο και, με δάκρυα, παρακάλεσαν τους αγίους αποστόλους να τους ελεήσουν και να ικετεύσουν τον Ένα Αληθινό Θεό τους να μην τους καταπιεί η γη όπως τους είχε καταπιεί. Γρήγορα έσπευσαν να απομακρύνουν τους σταυρωμένους αποστόλους από τον σταυρό. Ο Άγιος Βαρθολομαίος κρεμάστηκε χαμηλά και απομακρύνθηκε γρήγορα. Αλλά ο Φίλιππος δεν μπορούσε να μετακινηθεί γρήγορα από τον σταυρό επειδή κρεμάστηκε ψηλά και κυρίως επειδή ήταν ιδιαίτερο θέλημα Θεού αυτός ο απόστολος, μέσα από τα βάσανα και τον θάνατό του στον σταυρό, να περάσει από τη γη στον ουρανό, όπου τα βήματά του είχαν κατευθυνθεί σε όλη του τη ζωή. Κρεμασμένος έτσι, ο Άγιος Φίλιππος προσευχήθηκε στον Θεό για τους εχθρούς του, να τους συγχωρήσει ο Κύριος τις αμαρτίες τους και να φωτίσει το μυαλό τους στη γνώση της αλήθειας. Ο Κύριος υποκλίθηκε στην προσευχή του και αμέσως διέταξε τη γη να ξεράσει ζωντανά τα θύματα που είχε καταπιεί, με εξαίρεση τον κυβερνήτη της πόλης και τους ιερείς-οχιές. Τότε, με δυνατή φωνή, όλοι ομολόγησαν και δόξασαν τη δύναμη του Χριστού, εκφράζοντας την επιθυμία τους να βαπτιστούν. Όταν ήθελαν να απομακρύνουν τον Άγιο Φίλιππο από τον σταυρό, είδαν ότι είχε ήδη παραδώσει την αγία ψυχή του στον Θεό και τον κατέβασαν νεκρό. Η αδελφή του, η Αγία Μαριάμνη, η οποία παρακολουθούσε συνεχώς τα βάσανα και τον θάνατο του αδελφού της Φιλίππου, αγκάλιασε και φίλησε με αγάπη το σώμα του καθώς το κατέβαζαν από το δέντρο και χάρηκε που ο Φίλιππος είχε κριθεί άξιος να υποφέρει για τον Χριστό. Ο Άγιος Βαρθολομαίος βάπτισε όλους όσους πίστευαν στον Κύριο και διόρισε τον Στάχυ επίσκοπό τους. Οι νεοφώτιστοι έθαψαν με ευλάβεια το σώμα του Αγίου Φιλίππου του Αποστόλου. Στο σημείο όπου έρεε το αίμα του Αγίου Φιλίππου, Απόστολε, ένα αμπέλι φύτρωσε σε τρεις ημέρες, ως σημάδι ότι ο Άγιος Φίλιππος, για το αίμα που έχυσε στο όνομα του Χριστού, απολαμβάνει αιώνια ευδαιμονία με τον Κύριό του στη Βασιλεία Του 7409 . Ο Άγιος Βαρθολομαίος και η ευλογημένη παρθένος Μαριάμνη, μετά την ταφή του Αγίου Φιλίππου, πέρασαν αρκετές ημέρες στην Ιεράπολη και, αφού ενίσχυσαν τη νεοσύστατη εκκλησία στη χριστιανική πίστη, αποσύρθηκαν από εκεί στην πόλη Αλβάν στη Μεγάλη Αρμενία το 7410 , όπου σταυρώθηκαν. Η Αγία Μαριάμνη πήγε στη Λυκαονία το 7411 και εκεί, αφού προσηλύτισε πολλούς στην αγία πίστη, πέθανε ειρηνικά. Για όλα αυτά, δόξα στον Θεό μας, τώρα και πάντα, και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
| ||||||
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου