Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ  Α Ν Ε Σ Τ Η

Φορητή εικόνα της Ανάστασης του Χριστού. Ζωγράφος: Ηλίας Μόσκος. 1679.
Από τα Επτάνησα. ΒΧΜ 1578

 

Α Λ Η Θ Ω Σ  Α Ν Ε Σ Τ Η  Ο  Κ Υ Ρ Ι Ο Σ  Μ Α Σ

Ἦχος β' 
Ὅτε κατῆλθες πρὸς τὸν θάνατον, ἡ Ζωὴ ἡ ἀθάνατος, τότε τὸν ᾍδην ἐνέκρωσας τῇ ἀστραπῇ τῆς Θεότητος, ὅτε δὲ καὶ τοὺς τεθνεῶτας ἐκ τῶν καταχθονίων ἀνέστησας, πᾶσαι αἱ Δυνάμεις τῶν ἐπουρανίων ἐκραύγαζον· Ζωοδότα Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν δόξα σοι.

Ἦχος β' 
Ὁ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελών, τὸ ἄχραντόν σου Σῶμα, σινδόνι καθαρᾷ εἱλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

Ἦχος β' 
Ταῖς μυροφόροις Γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· Τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια, Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος· ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος.

 

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ 

ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ

 

 

 

 

Ὁμιλία στὸ Δ΄ Ἐωθινινὸ Εὐαγγέλιο Θεοφάνους Κεραμέως

Των Αγίων Μυροφόρων γυναικών,
έτι δε Ιωσήφ του εξ Αριμαθαίας
και του νυκτερινού μαθητού Νικοδήμου

Tο Xαίρε των Mυροφόρων - 1546 μ.Χ. - 

Ιερἀ Mονή Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος 

(Κρητική σχολή, Θεοφάνης ο Kρής)

Χριστῷ φέρουσιν αἱ Μαθήτριαι μύρα, ἐγὼ δὲ ταύταις ὕμνον, ὡς μύρον, φέρω. Mihail Damascus  16ου αἰ. Κρήτη 16ος αι. Ἱερα Μονή Ἁγ. Αἰκατερίνης Σινᾶ  7ου αἰ. ΠΟΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΣΕΣ ΗΤΑΝ ΑΙ ΜΥΡΟΦΟΡΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ; (ΑΓΙΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΣΤΟΥΔΙΤΟΥ - ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΤΗΣ)    «...Πρῶτον λοιπόν ζήτημα ἔχομεν πόσες ἦταν οἱ Μυροφόρες γυναῖκες οἱ ὁποῖες ἐπῆγαν εἰς τόν Τάφον τοῦ Χριστοῦ μέ τά μύρα; Καί λέγομεν εἰς αὐτό ὅτι πολλές καί διάφοροι εἶναι αἱ Μυροφόρες πλήν οἱ κυριώτερες  Μυροφόρες γυναῖκες ἦταν ἑπτά. Αὐτές δέ ἦταν οἱ ἑξῆς: Πρώτη εἶναι Μαρία ἡ Μαγδαληνή (22 Ίουλίου) ἀπό τήν ὁποία ὁ Χριστός ἔβγαλε ἑπτά δαιμόνια καί διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν ἀκολουθοῦσε καί ἀγαποῦσε τόν Χριστόν. Μαγδαληνή δέ ὀνομάζετο ἡ Μαρία διότι ἐκατάγετο ἀπό τά Μάγδαλα. Μετά δέ τήν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ ἐπῆγεν εἰς τήν Ρώμην, πρός τόν Αὐτοκράτορα Τιβέριον, ὁ ὁποῖος ἔπασχε ἀπό τόν ἕνα ὀφθαλμόν καί τόν ἐθεράπευσε. Διά τήν εὐεργεσίαν αὐτήν τῆς Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ὁ Τιβέριος ἔφερε εἰς τήν Ρώμη τούς Ἀρχιερεῖς τῶν Ἰουδαίων καί τόν Πόντιον Πιλᾶτον καί ἀφοῦ τούς ἐδίκασε, τούς κατεδίκασε εἰς θάνατον, ἐπειδή ἐσταύρωσαν ἕναν ἀθῶον, τόν Ἰησοῦν Χριστόν. Τέλος ἡ Μαρία ἀπέθανεν εἰς τήν Ἔφεσον ὅπου καί τήν ἔθαψεν ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Θεολόγος. Ἀργότερον ὁ Βασιλεύς Λέων ὁ Σοφός ἔφερε τό ἅγιον λείψανόν της εἰς τήν Κωνσταντινούπολιν. Η δεξιά στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους. Η αριστερά αδιάφθορη στη Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους. Μέρος του αριστερού ποδός στη Μονή Εσφιγμένου Αγίου Όρους. Αποτμήματα στις Μονές αγ. Γεωργίου Φενεού Κορινθίας και 40 Μαρτύρων Σπάρτης, στη Ρ. Κ. Βασιλική του Λατερανού Ρώμης, στη Ρ Κ Βασιλική του αγ. Μαξιμίνου Μασσαλίας και στον ομώνυμο ΡΚ Ναό Vezelau Γαλλία Δεύτερη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σαλώμη, περί τῆς ὁποίας λέγουσι κάποιοι ὅτι ἦτο ἡ νόμιμη γυναῖκα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος. Ἄλλοι δέ λέγουν ὅτι ἦταν θυγατέρα τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Μνήστορος, τό ὁποῖον εἶναι ἀληθέστερον, διότι ὁ Ἰωσήφ ὁ Μνήστωρ εἶχε ἑπτά παιδιά. Τέσσερα ἀγόρια, τόν Ἰάκωβον (ὁ ὁποῖος ὀνομάζετο μικρός) τόν Ἰωσῆν, τόν Σίμωνα καί τόν Ἰούδα, ὄχι τόν προδότην, ἀλλά τόν λεγόμενον Ἀδελφόθεον. Εἶχε δέ καί τρεῖς θυγατέρες, τήν Ἐσθήρ, τήν Θάμαρ καί τήν Σαλώμην τήν γυναῖκα τοῦ μικροῦ Ζεβεδαίου. Ὤστε ὅταν ἀκούεις αὐτό πού λέγεται στό Εὐαγγέλιο «Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου τοῦ  μικροῦ καί Ἰωσῆ μήτηρ» (Μάρκ. ιε΄, 40) τήν Παναγία Θεοτόκον νόμιζε ὅτι λέγει, διότι ὡς μήτηρ τῶν τέκνων τοῦ Ἰωσήφ ἐφαίνετο ἡ Παναγία. Ἐκ τούτου δέ προκύπτει ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Θεολόγος καί ὁ Χριστός ἦταν ἀνεψιός καί θεῖος. Ὁ μέν Χριστός θεῖος, ὁ δέ Ἰωάννης ἀνεψιός. Τρίτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Ἰωάννα, ἡ ὁποῖα ἦταν γυναίκα τοῦ Χουζᾶ, ὁ δέ Χουζᾶς αὐτός ἦτο ἐπίτροπος καί οἰκονόμος εἰς τόν οἶκον τοῦ βασιλέως Ἠρώδου. Τέταρτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ ἀδελφή του Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί προτύτερα εἰς τόν οἶκον της ἤλειψε τό Χριστόν μέ τό Μύρον, ὅταν ἀνέστησε τόν ἀδελφόν της τόν Λάζαρον, καθώς τό ἀναφέρει ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης λέγων: «Ἡ οὖν Μαρία λαβοῦσα λίτραν μύρου νάρδου πιστικῆς» ( Ἰω. ιβ΄, 3). Πέμπτη Μυροφόρα εἶναι ἡ Μάρθα ἡ ἀδελφή τῆς Μαρίας καί τοῦ Λαζάρου, ἡ ὁποῖα καί πολλήν προθυμίαν ἔδειξε πρός τόν Χριστόν ἀπό τήν ἀρχήν, διότι αὐτή τόν ὑπηρέτει εἰς ὅλα τά σωματικά. Ἕκτη Μυροφόρος εἶναι ἡ Μαρία ἡ γυναίκα τοῦ Κλωπᾶ. (23 Μαίου) Κλωπᾶν δέ κάποιοι τόν Κλεόπαν ὀνομάζουσιν. Αὐτή τήν Μαρία ὁ Εὐαγγελιστής Ἰωάννης, ἀδελφήν τῆς Θεοτόκου τήν ὀνομάζει, λέγων εἰς τήν Σταύρωσιν αὐτό: «Εἰστήκεσαν δέ παρά τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὐτοῦ καὶ ἡ ἀδελφὴ τῆς μητρὸς αὐτοῦ, Μαρία ἡ τοῦ Κλωπᾶ» (Ἰω. ιθ΄, 25).   Πῶς δέ ἦταν ἀδελφή τῆς Παναγίας ἀκούσατε. Ὁ Ἰωακείμ ὁ πατήρ τῆς Παναγίας, εἶχεν ἀδελφό, ὅστις ἀπέθανε χωρίς νά ἀποκτήσει τέκνον, κατά δέ τόν Νόμον τοῦ Μωϋσέως ἐπῆρε τήν νύμφην του διά γυναῖκα καί ἔκαμε ἀπό ἐκείνην αὐτήν τήν Μαρίαν. Ἀπό δέ τήν  Ἄννα ἔκαμε τήν Παναγίαν Θεοτόκον. Ὥστε λοιπόν ἀδελφή τῆς Παναγίας μας ἦταν ἀπό τόν πατέρα μόνον. Απότμημα στη Μονή Παν. Τουρλιανής Μυκόνου. Ἑβδόμη Μυροφόρος εἶναι ἡ Σωσσάνα. Ἦσαν δέ καί ἄλλες πολλές ὡς τό λέγει ὁ Εὐαγγελιστής Λουκᾶς  «αἵτινες ἦσαν διακονοῦσαι αὐτῶ» (Λουκ. η΄, 3 και Ματθ. κζ΄, 55) δηλαδή τόν Χριστόν, ἀλλά οἱ Εὐαγγελιστές δέν ἔγραψαν τά ὀνόματα ὅλων διότι δέν ὑπῆρχε λόγος. Ἐδιαλύσαμεν μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ τό πρῶτον ζήτημα. Ἄς ἔλθωμεν τώρα καί είς τό δεύτερον»... (Δαμασκηνοῦ Στουδίτου - Μητροπολίτου Ἄρτης) (Ο ΜΕΓΑΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, ΤΟΜΟΣ ΙΔ΄, σελ. 38. Ὅρα καί «Θησαυρός Δαμασκηνοῦ» σελ. 130) Ο Άγιος Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας αναζητά το σώμα τού Ιησού από τον Πιλάτο Снятие с Креста. Икона. Византия, XIV век. Византийский музей в Никосии, Кипр. Αποκαθήλωση Εικόνα βυζαντινή τού 14ου αιώνα μ.Χ. στο Βυζαντινό Μουσείο στη Λευκωσία, Κύπρος. Снятие с Креста. Фреска 1316 - 1318 годы. церкви Св. Георгия в Старо Нагоричино, Иконописцы Михаил Астрапа и Евтихий. Фрагмент. Αποκαθήλωση Τοιχογραφία (Fresco) μεταξύ τών έτών 1316 - 1318 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Στάρο Ναγκορίτσινο. Σκόπια έργο τών αγιογράφων Μιχαήλ Αστραπά καί Ευτύχιου

Ἀπολυτίκιον Ἦχος β΄. Ὀ εὐσχήμων Ἰωσήφ, ἀπὸ τοῦ ξύλου καθελὼν τὸ ἄχραντόν σου σῶμα, σινδόνι καθαρὰ εἰλήσας καὶ ἀρώμασιν, ἐν μνήματι καινῷ, κηδεύσας ἀπέθετο· ἀλλὰ τριήμερος ἀνέστης Κύριε, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ταῖς μυροφόροις γυναιξί, παρὰ τὸ μνῆμα ἐπιστάς, ὁ Ἄγγελος ἐβόα· τὰ μύρα τοῖς θνητοῖς ὑπάρχει ἁρμόδια· Χριστὸς δὲ διαφθορᾶς ἐδείχθη ἀλλότριος· ἀλλὰ κραυγάσατε· Ἀνέστη ὁ Κύριος, παρέχων τῷ κόσμῳ τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ΄ Κανόνας πίστεως. (Ἀπολυτίκιον Νικοδήμου Μυροφόρου) Χριστὸν τὸν Κύριον ἐν νυχτὶ ἐπεσκέψατο, ἀναγέννησιν ἄνωθεν ἐκδιδαχθεὶς ἐμαθήτευσεν, ὡς κεκρυμμένος ἀπόστολος. Εὐθαρσῶς διεφώνει πρὸς φαρισαίους καὶ γραμματεῖς, τὸν Σωτῆρα διώκοντας. Ὃν νεκρὸν καθεῖλεν ἐκ τοῦ Σταυροῦ, μῦρα τῇ ταφῇ ἐνεγκών, Νικόδημος ὁ ἔνθερμος. Κοντάκιον Ἦχος β΄. Τὸ Χαῖρε ταῖς Μυροφόροις φθεγξάμενος, τὸν θρῆνον τῆς προμήτορος Εὔας κατέπαυσας, τῇ Ἀναστάσει Σου Χριστὲ ὁ Θεός· τοῖς Ἀποστόλοις δὲ τοῖς σοῖς κηρύττειν ἐπέταξας· ὁ Σωτὴρ ἐξανέστη τοῦ μνήματος. Γιατί στις μυροφόρες το πρώτο «Χριστός ανέστη»; «Ο δε λέγει αυταίς- Μη εκθαμβείσθε- Ιησούν ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον ηγέρθη, ουκ εστίν ώδε…» (Μαρκ. 16, 6) Εξακολουθούμε, αγαπητοί μου, να εορτάζουμε το μέγα, το κοσμοσωτήριο γεγονός της αναστάσεως του Σωτήρος Χριστού. Οι περισσότεροι ύμνοι που ψάλλονται την περίοδο αυτή ως θέμα έχουν την ανάσταση του Χριστού. Άλλα και αυτή η θεία λειτουργία, που γίνεται τις Κυριακές αυτές του Πεντηκοσταρίου, διαφέρει από τη θεία λειτουργία του υπολοίπου εκκλησιαστικού έτους• διότι αμέσως μετά το «Ευλογημένη η βασιλεία…» δεν λέμε αμέσως τα ειρηνικά, δεν λέμε τις αιτήσεις «Εν ειρήνη του Κυρίου δεηθώμεν…», άλλα ο ιερεύς θυμιάζει την αγία τράπεζα απ’ όλες τις πλευρές καθώς και όλο το ναό και ψάλλει μαζί με τους ψάλτες κατ’ επανάληψιν, δέκα φορές, το «Χριστός ανέστη». Το «Χριστός ανέστη» ακούγεται όλες τις Κυριακές αλλά και όλες τις ημέρες μέχρι της Αναλήψεως. Το «Χριστός ανέστη» είναι, αδελφοί μου ο γλυκύτερος χαιρετισμός, χαιρετισμός που μεταφέρει από στόμα σε στόμα, από γενεά σε γενεά το μέγα μήνυμα, την πιο χαρμόσυνη είδηση, ότι ο Κύριος νίκησε το θάνατο. Χιλιάδες φορές – αμέτρητες ακούστηκε, και ακούγεται, και θα εξακολούθηση ν’ ακούγεται το «Χριστός ανέστη». Άλλα πότε ελέχθη για πρώτη φορά; ποιά αυτιά το πρωτοάκουσαν; ποιός είναι εκείνος που άκουσε για πρώτη φορά το «Χριστός ανέστη»; Όπως τη γέννηση του Χριστού δεν την έμαθαν πρώτοι οι μεγάλοι και ισχυροί και πλούσιοι, αλλά οι ταπεινοί και φτωχοί βοσκοί που έβοσκαν τα ποίμνια τους στα βοσκοτόπια της Βηθλεέμ, έτσι και την ανάσταση του Χριστού, το γεγονός ότι ο Ιησούς σύντριψε τις πύλες του άδου, δεν το άκουσαν πρώτοι οι επιφανείς και αξιωματούχοι, δεν το άκουσαν οι ισχυροί άνδρες, δεν το άκουσαν ούτε και αυτοί οι μαθηταί του Χριστού•  Αλλά γιατί το μήνυμα της Αναστάσεως το άκουσαν πρώτες απ’ όλους οι μυροφόρες; Γιατί η πρώτη εμφάνισης του αναστάντος Κυρίου να γίνει σ’ αυτές; Μήπως ο Χριστός στην περίπτωση αυτή ενήργησε μεροληπτικώς; Μεροληπτικώς σε καμία στιγμή της ζωής του δεν συμπεριφέρθηκε ο Κύριος. Ήταν δίκαιος• και συνεπώς, εάν τώρα όχι οι άντρες, όχι οι απόστολοι, όχι ο Πέτρος και ο Ιωάννης, αλλά οι γυναίκες άκουσαν το χαρμόσυνο μήνυμα, υπάρχει λόγος• λόγος όχι κάποιας ιδιαιτέρας συμπαθείας, αλλά λόγος δικαιοσύνης. Ο Χριστός αγαπά όλα τα παιδιά του και αμείβει το καθένα χωρίς να μεροληπτεί εις βάρος άλλου. Άκουσαν πρώτες οι μυροφόρες γυναίκες το «Χριστός ανέστη», διότι τους άξιζε πράγματι να το ακούσουν. και τους άξιζε, διότι αυτές έδειξαν αρετές που δεν έδειξαν ούτε οι μαθηταί του Κυρίου. Ποιές αρετές έδειξαν; Από την πρώτη μέρα που γνώρισαν τον Κύριο στη Γαλιλαία, έγιναν πιστές μαθήτριές του, τον ακολουθούσαν και δαπανούσαν από τα υπάρχοντά τους για τη συντήρηση εκείνου καθώς και του ομίλου των μαθητών του• «ότε ην εν τη Γαλιλαία ηκολούθουν αυτώ» (Μαρκ. 15,41) και «διηκόνουν αυτώ εκ των υπαρχόντων αυταίς» (Λουκ. 8,3). και μόνο τότε; Την ώρα της θυσίας του, ενώ όλοι είχαν εγκαταλείψει τον Κύριο, ενώ ο μεν Ιούδας τον πρόδωσε για τριάκοντα αργύρια, ενώ ο Πέτρος τον αρνήθηκε εμπρός σε μία υπηρέτρια και μάλιστα με όρκο, ενώ οι άλλοι μαθηταί πλην του Ιωάννου «πάντες αφέντες αυτόν έφυγαν» (Ματθ. 26,56), ενώ όλοι όσους είχε ευεργετήσει καθ’ όλο το διάστημα της δημοσίας δράσεώς του πήγαν και ενώθηκαν μαζί με τους εχθρούς και φώναζαν «Άρον άρον, σταύρωσον αυτόν» (Ιωάν. 19,15), μέσα στη γενική αυτή εγκατάλειψη οι μυροφόρες έμειναν πιστές και αφοσιωμένες στον Κύριο. Έμειναν κοντά στον Διδάσκαλο, ζώντας το δράμα από απόσταση τόση όση τους επέτρεπαν οι συνθήκες. ούτε ένα λεπτό δεν αποχωρίσθηκαν από αυτόν. «Ήσαν δε εκεί και γυναίκες πολλαί από μακρόθεν θεωρούσαι, αίτινες ηκολούθησαν τω Ιησού από της Γαλιλαίας διακονούσαι αυτώ• εν αίς ην Μαρία η Μαγδαληνή, και Μαρία η του Ιακώβου και Ιωσή μήτηρ, και η μήτηρ των υιών Ζεβεδαίου» (Ματθ. 27,55-56) «και Σαλώμη, αι…και διηκόνουν αυτώ, και άλλαι πολλαί αι συναναβάσαι αυτώ εις Ιεροσόλυμα» (Μαρκ. 15,40-41). Βρήκαν το ψυχικό σθένος να μείνουν εκεί, στο Γολγοθά. Είδαν το φρικτό θέαμα. Άκουσαν όλους τους λόγους, που είπε ο Χριστός επάνω στο σταυρό, άκουσαν και το «Τετέλεσται» (Ιωάν. 19,30). Αλλά και μετά το θάνατό του δεν αναχώρησαν. Έμειναν θρηνώντας κοντά στο σταυρό. Καί μόλις παρουσιάστηκε ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και ο Νικόδημος με την άδεια του ενταφιασμού, αυτές έτρεξαν, τους βοήθησαν, τους συνόδευσαν στο μνημείο, και δεν έφυγαν από ‘κεί παρά μόνο όταν ο ήλιος της δραματικωτέρας αυτής ημέρας έριξε πάνω στη γη τις τελευταίες του ακτίνες. Την αγάπη τους όμως, την ανδρεία τους, τη μεγάλη ψυχή τους την έδειξαν κατ’ εξοχήν τη νύχτα της Αναστάσεως, «τη μια των σαββάτων» (Λουκ. 24,1). Τότε, ενώ ήξεραν ότι το μνήμα είναι σφραγισμένο, ότι λίθος μεγάλος και βαρύς φράζει την είσοδό του, ότι ένοπλοι Ρωμαίοι στρατιώτες φρουρούν τον τάφο κ’ έχουν εντολή να χτυπήσουν καθένα που θα τολμούσε να πλησίαση εκεί, εν τούτοις οι μυροφόρες γυναίκες «λίαν πρωί» (Μαρκ. 16,2), «όρθρου βαθέος» (Λουκ. 24,1), πριν ακόμη ανατείλει ο ήλιος, ξεκινούν να έρθουν στο μνήμα φέρνοντας μαζί τους αρώματα, τα οποία είχαν ετοιμάσει, για να μυρώσουν το σώμα του Χριστού. Κανένας φόβος και καμιά δυσκολία δεν στάθηκαν ικανά να τις εμποδίσουν. Το μόνο που τις απασχολούσε ήταν, πως θ’ αποκυλίσουν τον τεράστιο και ασήκωτο εκείνο λίθο από το άνοιγμα του μνημείου. Μία τέτοια αγάπη, μία τέτοια αφοσίωση, μία τέτοια ανδρεία ήταν δυνατόν να μη δεί, να μην εκτιμήσει, να μη βραβεύσει ο Κύριος; Αμοιβή λοιπόν της αγάπης τους ήταν το ότι πρώτες αυτές άκουσαν τη μεγάλη είδηση, το άγγελμα της Αναστάσεως, το «Χριστός ανέστη», από άγγελο Κυρίου. Καί εν συνεχεία, ότι πρώτες αυτές βλέπουν τον αναστάντα Κύριο και παίρνουν εντολή, να μεταδώσουν το μήνυμα αυτό στους μαθητάς και στις άλλες μαθήτριες. Κ’ εμείς σήμερα, αγαπητοί μου, που εορτάζουμε τη μνήμη των αγίων μυροφόρων γυναικών, άντρες και γυναίκες ας μιμηθούμε των μυροφόρων τις αρετές, ιδίως την αγάπη που είχαν στον Κύριο. Είναι αλήθεια, ότι και μέχρι σήμερα οι γυναίκες αγαπούν το Θεό περισσότερο από τους άντρες. Αυτές εκκλησιάζονται περισσότερο. Αυτές έρχονται στους ναούς «όρθρου βαθέος». Αυτές μελετούν το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Αυτές τρέχουν στο κήρυγμα, όπου ακούγεται λόγος Θεού. Αυτές είναι προθυμότερες στην άσκηση της φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης. Αυτές… Ω, πόσα δεν οφείλει ή Εκκλησία στις γυναίκες τις θερμές! Σήμερα όμως, στους χρόνους αυτούς της απιστίας και της διαφθοράς, και οι γυναίκες αρχίζουν να κλονίζονται, να χάνουν το άρωμα της πίστεως και της ευσεβείας. Οι πειρασμοί είναι μεγάλοι. Τα κακά παραδείγματα, τα θέατρα, οι κινηματογράφοι, τα αισχρά περιοδικά, η μόδα, όλα μαζί σπρώχνουν τη γυναίκα να λησμονήσει τον προορισμό της, την αποστολή της, να προδώσει την πίστη και την ηθική. Αλλ’ όχι! Οι γυναίκες, όσες τουλάχιστον κατοικούν στη γωνία αυτή της γης, ας μη παρασύρονται από τα απατηλά συνθήματα, ας μη θαμπώνονται από φανταχτερές εικόνες και άλλα είδωλα, ας κλείσουν τα αυτιά στις εισηγήσεις του όφεως. Ας μη μιμηθούν την Εύα, που άκουσε τη συμβουλή του εωσφόρου και απολεσθεί• ας μιμηθούν τις μυροφόρες, τις άγιες που αγάπησαν τον Κύριον. Να είσθε δε βέβαιοι, ότι τότε θα έχουν και στην παρούσα ζωή την ευλογία του Κυρίου και θ’ αξιωθούν και αυτές ως μυροφόρες της βασιλείας των ουρανών. Αμήν. (†) επίσκοπος Αυγουστίνος- Απομαγνητοφωνημένη ομιλία, η οποία έγινε στον ι. ναό Ζωοδόχου Πηγής Δάφνης – Αθηνών την 5-5-1957.

Δωρεά λειψάνου του Ευαγγελιστού Μάρκου στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας

 

 

Χ Ρ Ι Σ Τ Ο Σ   Α Ν Ε Σ Τ Η

Φορητή Εἰκόνα ἀπό τόν Ἱ. Ναό Ἁγίας Τριάδος στά Καυσοκαλύβια Ἁγίου Ὄρους

Α Λ Η Θ Ω Σ  Α Ν Ε Σ Τ Η  Ο  Κ Υ Ρ Ι Ο Σ  Μ Α Σ

 

ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΗΣ ΨΗΛΑΦΗΣΕΩΣ 

ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΘΩΜΑ

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

Οἱ χριστιανοὶ μέσα στὸν κόσμο

Παναγιώτη Νέλλα

Η ψηλάφισις του Θωμά - 1546 μ.Χ. - Mονή Σταυρονικήτα, Άγιον Όρος (Κρητική σχολή,

 

Εἰ νηδύος κλείς, ἢ τάφου μὴ κωλύει,
Σὴν Σῶτερ ὁρμήν, κλεὶς θυρῶν πῶς κωλύσει;

 

Βιογραφία
Ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή Του, επισκέφθηκε τους Μαθητές Του στο υπερώον όπου ήταν συνηγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, ζήτησε να Τον δη και να ψηλαφίση τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και την πλευρά Του. Ο Χριστός όταν επισκέφθηκε και πάλι τους Μαθητές Του μετά από οκτώ ημέρες, κάλεσε τον Απόστολο Θωμά να ψηλαφήση τα σημάδια των πληγών στο Σώμα Του. Τότε ο Απόστολος Θωμάς Τον ανεγνώρισε και Τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του. Τον ανεγνώρισε από τις πληγές του Σταυρού, οι οποίες αποτελούν σημάδι της αγάπης Του, αλλά και της δυνάμεώς Του. Την ομολογία του Θωμά οι άγιοι Πατέρες την ονομάζουν σωτήριο. Και πραγματικά οδηγεί στην σωτηρία όλους εκείνους που την απευθύνουν στον Χριστό εκζητώντας ταπεινά το έλεός Του.

Der Unglaube des Thomas.

Detail einer russischen Ikone. 15. Jhd.

Η απιστία του Θωμά.

Λεπτομέρεια από μια ρωσική εικόνα τού 15ου αιώνα μ.Χ.

Η ψηλάφηση του Θωμά - φορητἠ εικόνα 17ου αιώνα-

Μουσείο εκκλησιαστικής τέχνης Ιεράς Μονής Στροφάδων και Αγίου Διονυσίου Ζάκυνθος

Το γεγονός ότι ο Απόστολος Θωμάς αρχικά απουσίαζε κατά την εμφάνιση του Χριστού στους Μαθητές Του, φαίνεται ότι ήταν οικονομία Θεού, για να γίνη πιστευτό το θαύμα της Αναστάσεως και να διαλυθή κάθε είδους αμφιβολία.

Мучение ап. Фомы.
Тзортзи (Зорзис) Фука. Фреска. Афон (Дионисиат). 1547 г.
Μαρτύριο τού Αποστόλου Θωμά.
Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ.
στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους
έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά

Ο Απόστολος Θωμάς, μετά την Πεντηκοστή, κήρυξε το Ευαγγέλιο στους Πάρθους, τους Πέρσες, τους Μήδους και τους Ινδούς και είχε μαρτυρικό τέλος.

Ιερά Λείψανα

Η Κάρα του Αγίου Θωμά βρίσκεται στη Μονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου Πάτμου.

 

Ιερά Λείψανα των Αγίων Αποστόλου Θωμά, Παντελεήμονος, Ελευθερίου, Αρτεμίου, Τρύφωνος,
Χαραλάμπους και Ιωάννου του Χρυσοστόμου σε λειψανοθήκη του 1806. στήν Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Αγίου Διονυσίου του εν Ολύμπω

Сокровищница Базилики Сан Никола (г. Бари, Италия)
Мощи Апостола Фомы.
Θησαυροφυλάκειο στην Βασιλική τού Αγίου Νικολάου (Μπάρι, Ιταλία)
Απότμημα λείψανου τού Αποστόλου Θωμά.

The Basilica of St. Thomas the Apostle, also Ortona Cathedral (Italian: Basilica-Concattedrale di San Tommaso Apostolo; Duomo d'Ortona) is a Roman Catholic cathedral and minor basilica in Ortona, Abruzzo, Italy, famous for holding the relics of Saint Thomas the Apostle. It was formerly also the episcopal seat of the diocese of Ortona and is now a co-cathedral in the diocese of Lanciano-Ortona.

Η Βασιλική τού Απόστολου Αγίου Θωμά, επίσης ο καθεδρικός ναός Ortona (ιταλική: Βασιλική - Concattedrale di San Tommaso Apostolo, Duomo d'Ortona) είναι ένας ρωμαιοκαθολικός καθεδρικός ναός και μια μικρή βασιλική στην Ortona, Abruzzo της Ιταλίας, γνωστή για την κατοχή των λειψάνων του Αγίου Θωμά τού Απόστολου. Ήταν παλιά και η επισκοπική έδρα της μητρόπολης Ortona και τώρα είναι ένας συν-καθεδρικός ναός στη μητρόπολη Lanciano-Ortona.

Racla cu moaștele Sfântului Apostol Toma, orașul Ortona, Italia
Λειψανοθήκη με Ιερά Λείψανα
τού Αγίου Αποστόλου Θωμά,
Ορτόνα, Ιταλία

Situat în zona de centru a Italiei, Pescara este cel mai mare oraș din regiunea Abruzzo și una dintre principalele destinaţii turistice de pe coasta Adriaticii. Provincia Pescara are o suprafaţă de 1.224 km². Pe lângă multe atracţii turistice găsim, la circa 20 km de orașul Pescara, orașul Ortona, un oraș de mare importanţă pentru lumea creștină, deoarece, din data de 6 septembrie 1258, moaștele Sfântului Apostol Toma au fost aduse de căpitanul ortonez Leone Acciaiuoli din insula Chios (Grecia) în catedrala din Ortona, loc în care se află și astăzi.

Ευρίσκεται στο κέντρο της Ιταλίας, Pescara είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Abruzzo και ένας από τους κύριους τουριστικούς προορισμούς στις ακτές της Αδριατικής. Η επαρχία Πεσκάρα έχει έκταση 1.224 km². Ανάμεσα στα πολλά αξιοθέατα βρίσκουμε, περίπου 20 χλμ από την πόλη Πεσκάρα Ορτόνα, μια πόλη μεγάλης σημασίας για τον χριστιανικό κόσμο, διότι, με ημερομηνία 6 Σεπτεμβρίου 1258, τα λείψανα του Αγίου Apostol Toma έφεραν Captain Ορτόνα Λεόνε Acciaiuoli το νησί Χίου (Ελλάδα) στον Καθεδρικό Ναό της Ορτόνα, όπου είναι ακόμα σήμερα.

Deasemenea se pastreaza o mana
la biserica Sfantul Denis, din Paris.
Υπάρχει επίσης ένα χέρι που κρατιέται στην εκκλησία του Saint Denis στο Παρίσι.

racla cu moaştele mâna Sfântului Apostol Toma
Απότμημα Ιερού Λειψάνου τής δεξιάς χειρός τουύ Αγίου Αποστόλου Θωμά
ευρίσκονται στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους,

στο Κοπτικό Πατριαρχείο της Αιγύπτου

 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος βαρὺς.

Ἐσφραγισμένου τοῦ μνήματος ἡ ζωὴ ἐκ τάφου ἀνέτειλας Χριστὲ ὁ Θεός, καὶ τῶν θυρῶν κεκλεισμένων, τοῖς Μαθηταῖς ἐπέστης ἡ πάντων ἀνάστασις, πνεῦμα εὐθὲς δι' αὐτῶν ἐγκαινίζων ἡμῖν, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.

 

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ΄.

Τῇ φιλοπράγμονι δεξιᾷ, τὴν ζωοπάροχόν σου πλευράν, ὁ Θωμᾶς ἐξηρεύνησε Χριστὲ ὁ Θεός· συγκεκλεισμένων γὰρ τῶν θυρῶν ὡς εἰσῆλθες, σὺν τοῖς λοιποῖς Ἀποστόλοις ἐβόα σοι· Κύριος ὑπάρχεις καὶ Θεός μου.

 

Μεγαλυνάριον

Θυρῶν κεκλεισμένων τοῖς Μαθηταῖς, ἐπέστης Σωτήρ μου τὴν εἰρήνην σου δοὺς αὐτοῖς· ὅθεν ὁ Θωμᾶς σε, δακτύλῳ ψηλαφήσας, ἐβόα· Σὺ Θεός μου, πέλεις καὶ Κύριος

Άγιος Μάρκος 

ο Απόστολος και Ευαγγελιστής

Άγιος Μάρκος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής (Tετραευάγγελο) - β' μισό 12ου αι. μ.Χ. - 
Mονή Διονυσίου, Άγιον Όρος

Σύροντες εἰς γὴν Μᾶρκον οἱ μιαιφόνοι, Πρὸς οὐρανοὺς πέμποντες αὐτὸν ἠγνόουν. Εἰκάδι πέμπτῃ Μᾶρκον ἑνὶ χθονὶ ἄφρονες εἷλκον.

ΒιογραφίαΟ Απόστολος και Ευαγγελιστής Μάρκος ήταν ανεψιός του Αποστόλου Βαρνάβα και η μητέρα του ονομαζόταν Μαρία. Η καταγωγή του ήταν μάλλον από την Κύπρο, αργότερα όμως εγκαταστάθηκε στα Ιεροσόλυμα. Το ιουδαϊκό όνομα του ευαγγελιστού ήταν Ιωάννης. Μάρκος ήταν το Ρωμαϊκό του επώνυμο, που πήρε κατά τη συνήθεια που υπήρχε τότε. Και μ' αυτό έμεινε γνωστός στον χριστιανικό κόσμο Ο Μάρκος από πολύ νωρίς μπήκε στην υπηρεσία της Εκκλησίας, συνοδεύοντας το θείο του Βαρνάβα και τον Απ. Παύλο στις διάφορες περιοδείες τους. Επίσης, εργάσθηκε για πολύ καιρό κοντά στον Απ. Πέτρο. Κατά την παράδοση, ο Μάρκος κήρυξε το Ευαγγέλιο στην Αίγυπτο, τη Λιβύη, τη Βαρβαρία, και είχε χρηματίσει πρώτος επίσκοπος Αλεξανδρείας. Ο ευαγγελιστής Μάρκος πιστεύεται ακόμη ότι είναι εκείνος ο νεανίσκος, που, όπως αναφέρει ο ίδιος στο Ευαγγέλιο του (Μαρ. ιδ', 51-52), ακολούθησε τον Ιησού μετά τον Μυστικό Δείπνο στον κήπο της Γεθσημανής τυλιγμένος σ' ένα σινδόνι, Μετά τη σύλληψη του θείου Διδασκάλου οι υπηρέτες όρμισαν και προς αυτόν. Μα ο νεανίσκος, για να γλιτώσει, αφήκε το σινδόνι κι έφυγε γυμνός. Για τον τρόπο του θανάτου του οι γνώμες διίστανται. Η μία αναφέρει ότι πέθανε ειρηνικά στην Αλεξάνδρεια, ενώ η άλλη, ότι πέθανε δια λιθοβολισμού από τους ειδωλολάτρες. Σύμφωνα με την δεύτερη εκδοχή, ο Απόστολος Μάρκος, κάποια μέρα που κήρυττε, τον άρπαξαν οι εχθροί της πίστεως, οι εθνικοί κι οι ειδωλολάτρες, κι αφού τον έδεσαν με σχοινιά, τον έσυραν στους δρόμους της Αλεξανδρείας, όπου και πέθανε από τα τραύματα του στις πέτρες. Το άγιο λείψανο του το περιμάζεψαν με πόνο οι χριστιανοί και το έθαψαν σ' ένα γειτονικό χωριό. Άγιος Μάρκος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής - γύρω στα 1170-1180 μ.Χ. -  Mονή Bατοπαιδίου, Άγιον Όρος Το σπουδαίο είναι ότι ο Μακρός έγραψε το δεύτερο κατά σειρά στην Καινή Διαθήκη Ευαγγέλιο περί το 65 μ.Χ. και είναι και το συντομότερο από τα τέσσερα κι είναι γνωστό σαν το Ευαγγέλιο των θαυμάτων του Ιησού. Μέσα σ' αυτό ο ιερός ευαγγελιστής, παρόλο που δεν ήταν από τον κύκλο των δώδεκα αποστόλων, έχει περιλάβει αρκετά από τα γεγονότα της ζωής του Κυρίου μας. Ολίγα από τη διδασκαλία Του, τα θαύματα Του, τα Πάθη και την Ανάσταση Του. Παραλείπει την επί του όρους Ομιλία και τις πιο πολλές από τις μακρές ομιλίες του Ιησού Χριστού. Πιο πολύ ο ευαγγελιστής διηγείται αυτά που έκανε ο θείος Διδάσκαλος κι όχι αυτά που είπε. Και τούτο, γιατί κύριος σκοπός της συγγραφής του ήταν με την έκθεση αυτή των θαυμάτων να αποδείξει τη θεϊκή του Ιησού καταγωγή και τη δύναμη Του, ιδιαίτερα δια των θαυμάτων. Γι΄ αυτό και οι αγιογράφοι τοποθετούν δίπλα στον ευαγγελιστή Μάρκο ένα λιοντάρι, που είναι σύμβολο της δύναμης. Άγιος Μάρκος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής (Eυαγγέλιο) -  1337 μ.Χ., 1360 μ.Χ.  - Mονή Xιλανδαρίου, Άγιον Όρος Ап. Марк. Миниатюра Евангелия. Византия. 950 г.  Иверский монастырь. Афон. Απόστολος Μἀρκος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 950 μ.Χ.. Βυζάντιο. σε Ευαγγέλιοστην Ιερά Μονή Ιβήρων. Άγιον Όρος Άγιος Μάρκος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής (Kαινή Διαθήκη, Λόγοι, Διάφορα) -  12ος αι. μ.Χ. - Mονή Παντοκράτορος, Άγιον Όρος Миниатюра из Евангелия cod. 204. Византия. Конец X - начало XI века. Монастырь св. Екатерины. Синай. Μικρογραφία από το Ευαγγέλιο κωδ. 204. Βυζάντιο. Τέλος 10ου - η αρχή τού 11ου αιώνα μ.Χ. στην Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης . Σινά. Αίγυπτος Деисус со свв. Евангелистами (фрагмент). Миниатюра. Византия. XII в. Монастырь св. Екатерины на Синае. Δέηση με τους Αγίους Ευαγγελιστές. Μικρογραφία (Μινιατούρα) βυζαντινή τού 11ου αιώνα μ.Χ.  στην Ιερά Μονή Αγίας  Αικατερίνης στο Σινά. Αἰγυπτος Ап. Марк. Миниатюра. Византия. Απόστολος Μἀρκος. Μικρογραφία (Μινιατούρα). Βυζάντιο. Ап. Марк. Миниатюра Евангелия. Византия. XI в. Афины. Απόστολος Μἀρκος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) από  βυζαντινό Ευαγγέλιο  τού 11ου αιώνα μ.Χ.. Αθήνα Ап. Марк. Миниатюра Евангелия (фрагмент).  Византия. 1133 г. Афины. Απόστολος Μἀρκος. Μικρογραφία (Μινιατούρα) από  βυζαντινό Ευαγγέλιο  τού έτους 1133 μ.Χ.. Αθήνα Ап. Марк. Икона. Византия. XIV в. Απόστολος Μάρκος. Βυζαντινή Εικόνα τού 14ου αιώνα μ.Χ. Мозаика Киевского Собора Святой Софии XI в. Μωσαϊκό τού 11ου αιώνα μ.Χ. στον Καθεδρικό Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας στο Κίεβο. Ουκρανία Марк Евангелист, ап. (25 апреля) Менологий  24 - 27 апреля;  Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library) Άγιος Μάρκος ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Απριλίου (24 - 27)  τού 14ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται Αγγλία. Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία Κατά τον 9ο αιώνα έμποροι Ενετοί μετέφεραν τα άγια λείψανα στη Βενετία και τα τοποθέτησαν σ' ένα πολύ μεγάλο και ωραιότατο ναό, που έκτισαν προς τιμή του. Мощи святого апостола Марка. Храм св. апостола Марка. Венеция. Язычники хотели сжечь тело святого апостола. Но когда развели костер, все померкло, раздался гром и произошло землетрясение. Язычники в страхе разбежались, а христиане взяли тело святого апостола и погребли его в каменной гробнице. Это было 4 апреля 63 года. Память его Церковь празднует 25 апреля. В 310 году над мощами святого апостола Марка была построена церковь. В 828 году, когда в Египте установилась власть арабов-магометан и Христианскую Церковь теснили иноверные, мощи святого перенесли в Венецию и поставили в храме его имени. Эти Мощи привезли из Александрии в Венецию венецианские купцы Буоно и Рустико. При таможенном досмотре венецианцам пришлось прибегнуть к хитрости. Они положили мощи апостола Марка в корзину и завалили свиными тушами. Мусульмане брезгуют даже прикасаться к свинине, так что этот груз не стали досматривать тщательно. Мощи были спасены.  Мощи св. апостола Марка в храме св. апостола Марка. Венеция. Принесение мощей в Венецию стало национальным праздником. Началось строительство храма, который был закончен в 832 году. Пожар 976 года повредил базилику. Ее отреставрировали, но потом разобрали. В 1063 году началось возведение византийского храма апостола Марка. Строительство продолжалось 30 лет.  В настоящее время собор является действующим храмом. Будничные богослужения проводятся в капелле святого Исидора. Кроме мощей апостола Марка среди реликвий базилики выделяется глава апостола Иакова Младшего, мощи мученика Исидора и образ Богородицы "Никопея", что делает её центром христианского паломничества.  Наверх  Τα λείψανα του Αγίου Μάρκου του Αποστόλου. (μετάφραση google)  Ναός Αποστόλου Μάρκου. Βενετία. Οι ειδωλολάτρες ήθελαν να κάψουν το σώμα του αγίου αποστόλου. Αλλά όταν άναψε μια φωτιά, όλα τα ξεθωριασμένα, υπήρξε κεραυνός και ένας σεισμός. Οι ειδωλολάτρες κατέφυγαν στην τρομοκρατία, και οι Χριστιανοί πήραν το σώμα του Αγίου Αποστόλου και το έθαψαν σε ένα πέτρινο τάφο. Ήταν 4 του Απριλίου 63 μ.Χ.. Η μνήμη του η Εκκλησία εορτάζει στις 25 Απριλίου. Κατά το έτος 310 μ.Χ. του λειψάνου του Αγίου Μάρκου η εκκλησία του Αποστόλου χτίστηκε. Κατά το έτος 828 μ.Χ., όταν η Αίγυπτος κυβερνήθηκε από τους Άραβες,  τά λείψανα του αγίου μεταφέρθηκαν στη Βενετία και τοποθετήθηκαν στο όνομα της εκκλησίας. Αυτά τα λείψανα μεταφέρθηκαν από την Αλεξάνδρεια στη Βενετία από Βενετούς εμπόρους Buono και Rustico. Στο τελωνειακό έλεγχο οι Ενετοί αναγκάστηκαν να καταφύγουν σε τεχνάσματα. Βάζουν τα λείψανα του Αγίου Μάρκου στο καλάθι και συσσωρεύονται πτώματα χοιρινό κρέας. Μουσουλμάνοι περιφρόνησαν να αγγίξουν ακόμα και το χοιρινό κρέας, έτσι ώστε το φορτίο δεν εξετάσθηκε προσεκτικά. Τα λείψανα σώθηκαν.. Φέρνοντας τα λείψανα στη Βενετία έγινε μια εθνική εορτή. Η κατασκευή του ναού, η οποία ολοκληρώθηκε το 832 μ.Χ.. Η φωτιά κατέστρεψε το 976 μ.Χ.την παλιά Βασιλική. Αποκαταστάθηκε, αλλά στη συνέχεια διαλύθηκε. Το 1063 μ.Χ. άρχισε η κατασκευή ενός βυζαντινού ναού του Αγίου Μάρκου. Η κατασκευή διήρκεσε 30 χρόνια. Επί του παρόντος, ο Καθεδρικός Ναός είναι ένας ενεργός ναός. Καθημερινά λειτουργεί το παρεκκλήσι του Αγίου Ισιδώρου.  Δωρεά λειψάνου του Ευαγγελιστού Μάρκου στο Πατριαρχείο Αλεξανδρείας Ένα από τα σπουδαιότερα γεγονότα που έλαβαν χώρα κατά τις ημέρες παρουσίας της Α.Θ.Μ., του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής κ.κ. Θεοδώρου Β΄, στην Ιερά Επισκοπή Μοζαμβίκης (14-19/2/2014), ήταν η προσφορά από την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία, ύστερα από αίτημα του Θεοφ. Επισκόπου Μοζαμβίκης κ.Ιωάννου, αποτμήματος Ιερού Λειψάνου του Αγίου ενδόξου πανευφήμου Αποστόλου και Ευαγγελιστού Μάρκου, ιδρυτού της Αλεξανδρινής Εκκλησίας. Διαβάστε περισσότερα: Η τελετή παράδοσης του Ιερού Λειψάνου στον Προκαθήμενο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αφρικανική γη, έγινε στο τέλος της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας και της Ακολουθίας των Εγκαινίων του Καθεδρικού Ναού των Παμμεγίστων Ταξιαρχών, στο Maputo της Μοζαμβίκης, στις 16 Φεβρουαρίου 2014. Το Ιερό Λείψανο εισόδευσε εντός του Καθεδρικού Ναού και προσκόμισε στον Πατριάρχη, ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας του Maputo, συνοδευόμενος από την πολυμελή νεανική χορωδία της Ρωμαιοκαθολικής Eκκλησίας, η οποία έψαλε υπέροχους δοξολογικούς ύμνους προς τον Θεό. Της πομπής προπορεύονταν η εικόνα του Ευαγγελιστού Μάρκου, έργο του σπουδαίου καλλιτέχνη ζωγράφου-αγιογράφου Διονύση Πάλμα.      Αφού το παρέδωσε στα χέρια του Πατριάρχου, ο Μακαριώτατος, εμφανώς συγκινημένος παρέλαβε το Ιερό Λείψανο, το ασπάσθηκε ευλαβικά και ευλόγησε τον λαό εντός του Ιερού Ναού. Στη συνέχεια, ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας ανέγνωσε στην Λατινική γλώσσα το επίσημο  ενσφράγιστο βεβαιωτικό γράμμα γνησιότητας του αγίου Λειψάνου, προερχόμενο από Μονή στην περιοχή του Μιλάνο της Ιταλίας. Το ιερό Λείψανο είχε τοποθετηθεί σε περίτεχνη ασημένια λειψανοθήκη, διακοσμημένη με σμάλτα, κατασκευασμένη στην Αθήνα στο εργαστήριο αγρυροχρυσοχοΐας «Γρηγόρη Κατσακιόρη», ύστερα από οδηγίες του Θεοφιλ. Μοζαμβίκης κ.Ιωάννου. Μικρό τεμάχιο του Ιερού Λειψάνου του Ευαγγελιστού Μάρκου, παρέμεινε εντός του Καθεδρικού Ναού, το οποίο τοποθετήθηκε σε ειδική ασημένια θήκη εντός ενός νέου ξυλόγλυπτου εικονοστασίου, επάνω στο οποίο τοποθετήθηκε περίτεχνη εικόνα βυζαντινής τέχνης του Αποστόλου Μάρκου, έργο και αυτή του καλλιτέχνη Διονύση Πάλμα.   Ο Μακαριώτατος, μετά το πέρας της επίσημης επίσκεψής του στην Μοζαμβίκη, διαβεβαίωσε ότι θα μεταφέρει το Ιερό Λείψανο στην έδρα του Πατριαρχείου στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, για να το καταθέσει στο σκευοφυλάκιο του Πατριαρχικού Ναού. Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Τοῦ Πέτρου συνέκδημος, καὶ κοινωνὸς ἱερός, τοῦ Λόγου διάκονος, καὶ ὑποφήτης σοφός, ἐδείχθης Ἀπόστολε, ὅθεν τὸ τοῦ Σωτῆρος, Εὐαγγέλιον θεῖον, Μᾶρκε διαχαράττεις, ὡς οὐράνιος μύστης, διὸ Εὐαγγελιστὰ σέ, πόθω γεραίρομεν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ’. Ἀπόστολε ἅγιε καὶ Εὐαγγελιστά Μάρκε, πρέσβευε τῷ ἐλεήμονι Θεῷ ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν, παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Βυζαντινό καί Χριστιανικο Μουσεῖο (1875-1910) Σε αυτό το έργο ο ζωγράφος ακολουθεί τις αρχές της ναζαρηνής ζωγραφικής για την απόδοση του ευαγγελιστή. Минея - Апрель (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο -Απρίλιος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήν Ἐκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας Κοντάκιον Ἦχος β. Τὰ ἄνω ζητῶν. Ἐξ ὕψους λαβών, τὴν χάριν τὴν τοῦ Πνεύματος, ῥητόρων πλοκάς, διέλυσας Ἀπόστολε, καί τά ἔθνη ἅπαντα, σαγηνεύσας, Μᾶρκε ἀοίδιμε, τῷ Δεσπότῃ προσήγαγες, τό θεῖον κηρύξας Εὐαγγέλιον. Μεγαλυνάριον Πέτρω τω Θεόπτη μαθητευθείς, των υπερκοσμίων, εχρημάτισας μιμητής· όθεν του Σωτήρος, ημίν ευηγγελίσω, ώ Μάρκε θεηγόρε, την συγκατάβασιν.   Άγιος Μακεδόνιος Β' Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης   Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού Κυπερουντα Κύπρου (Ιερός Ναός Αγίας Μαρίνας, Παναγίας-Χρυσοσώτηρος και Τιμίου Σταυρού Η εκκλησία όμως που παρουσιάζει ιδιαίτερο ιστορικό και αρχαιολογικό ενδιαφέρον το παρεκκλήσι του Τιμίου Σταυρού που διαθέτει ένα από 'τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία εκκλησιαστικής γλυπτικής' καθώς και τοιχογραφίες που ανάγονται στα 1521. Το παρεκκλήσι κατέχει μια θέση στον κατάλογο της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Unesco και έχει μετατραπεί σε μουσείο.)   Ἐκστάς, Μακεδόνιε, τοῦ φθαρτοῦ θρόνου, Ὑμνεῖς τὸ Θεῖον σὺν Σεραφὶμ καὶ θρόνοις.   Ο Άγιος Μακεδόνιος Β' από προσβύτερος και σκευοφύλακας της Αγίας Σοφίας, για την ευσέβεια του, στην οποία τον παιδαγώγησε ο θείος του Πατριάρχης Γεννάδιος, κλήθηκε να διοικήσει τον Οικουμενικό θρόνο (496-511), αντί του Πατριάρχη Ευφημίου, που εξορίστηκε στα Ευχάϊτα. Ο λαός έτρεφε μεγάλη αγάπη στο πρόσωπο του. Ο αιρετικός όμως αυτοκράτορας Αναστάσιος ο Δίκορος (491-518), ζήτησε από το Μακεδόνιο ένα γράμμα - που ο Αναστάσιος είχε δώσει στον προκάτοχο του Μακεδονίου, Ευφήμιο, και κατόπιν αυτός το είχε δώσει στον Μακεδόνιο - με το όποιο διαβεβαίωνε ίδιογράφως, ότι θα τηρήσει απαραχάρακτα τα δόγματα της Εκκλησίας. Διαβεβαίωση που καταπάτησε βάναυσα. Ο Μακεδόνιος αρνήθηκε να του το δώσει και ο Αναστάσιος εξοργισμένος τον κατέβασε από το θρόνο, και τον εξόρισε πρώτα στη Χαλκηδόνα και έπειτα στα Ευχάΐτα. Αλλά λόγο των επιδρομών των Ούννων στον Πόντο, κατέφυγε στη Γάγγρα, όπου και πέθανε το 517 μ.Χ.  Αναδείχτηκε αληθινός επίσκοπος, υπέρμαχος της Ορθοδοξίας και της Εκκλησίας απέναντι στις αυτοκρατορικές αυθαιρεσίες.