ΙΕΡΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ ΑΛΥΚΟΥ

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦθΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΡΤΙΝΙΑΝΟΥ

Βιβλίον καλομευνον[sic] Εκλόγιον τουτέστιν οι ωραιότεροι Βίοι των αγίων / 

Εκ του μεταφραστού Συμεώνος, εκλελεγμένοι,

 και εις κοινήν μεταφρασθέντες διάλεκτον, παρά Αγαπίου μοναχού του Κρητός. 

Ενετίησιν: Παρά Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων, αψηθ'. 1799.

(σελίδες 230 - 242 )

 

 

De S. Martinianus eremita in Palaestina

(σελίδες 666 - 671)

 

Martinianus eremita in Palaestina - Febr. 13

 

Vita sancti Martiniani eremitae in Palaestina

 

 

Ο Όσιος Μαρτινιανός

Минологий-Февраль (прп. Мартиниан).
Фреска Около 1318 г.
церкви Благовещения. Грачаница. Косово. Сербия.
Μηνολόγιο Φεβρουαρίου. (Όσιος Μαρτινιανός).
Τοιχογραφία (Fresco) περίπου τού έτους 1318 μ.Χ.
στόν Ιερό Ναό τού Ευαγγελισμού τής Θεοτόκου
τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία.



Μαρτινιανός, σαρκικὴν σβέσας φλόγα,
Φεύγει τελευτῶν μὴ τελευτῶσαν φλόγα.
Ἐν τριτάτῃ δεκάτῃ δέμας ἐξέδυ Μαρτινιανός.

O Όσιος Μαρτινιανός καταγόταν από την Καισάρεια της Παλαιστίνης και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Μικρού στις αρχές του 5ου μ.Χ. αιώνα. Από μικρός ποθούσε τον βίο της άσκησης και της αφοσίωσης.

Преподобный Мартиниан Кесарийский
Όσιος Μαρτινιανός.

Преподобный Мартиниан Кесарийский
Όσιος Μαρτινιανός.

Σε ηλικία 18 ετών αποσύρθηκε στο όρος του Κιβωτού και ζούσε εκεί ασκούμενος στην προσευχή και την νηστεία. Κάποια γυναίκα αμαρτωλή εμφανίστηκε με δολιότητα στη θύρα του κελιού του Αγίου και παρακαλούσε να την δεχθεί για διανυκτέρευση μέσα στο κελί, διότι έχασε, όπως έλεγε, το δρόμο και κινδύνευε να κατασπαραχθεί από τα θηρία κατά την διάρκεια της νύχτας. Ο Άγιος ενεργώντας με φιλανθρωπία την φιλοξένησε στο εξωτερικό μέρος του ερημητηρίου του. Η γυναίκα αυτή όμως απέβαλε το προσωπείο και ποικιλοτρόπως προκαλούσε τον Άγιο. Ο γενναίος τους Χριστού αθλητής προς κατανίκηση της εμπαθούς επιθυμίας, άναψε φωτιά και έριξε τον εαυτό του εντός αυτής. Μόλις η γυναίκα είδε αυτό, τα μάτια του πνεύματός της που έβλεπαν μόνο την διαφθορά, ανέβλεψαν για πρώτη φορά. Η αμαρτωλή γυναίκα μετανόησε και αφού έφυγε έγινε μοναχή με το όνομα Παύλα και σώθηκε ζώντας οσιακά στη Βηθλεέμ.

Прп. Мартиниан. 

Фреска.  1547 г.  Афон (Дионисиат). 

Тзортзи (Зорзис) Фука. 

Όσιος Μαρτινιανός. 

Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ.  

 στην Ιερά Μονή  Διονυσίου Αγίου Όρους

έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά 

Святой Преподобный Мартиниан Кесарийский.

 Фреска  Около 1295

церкви Богородицы Перивлепты в Охриде

Όσιος Μαρτινιανός. 

Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου 1295 μ.Χ.  

 στόν Ιερό Ναό Παναγίας Περιβλέπτου. Οχρίδα(Αχρίδα). Σκόπια

прп Савваит, Феодосий Великий, Мартиниан Кесарийский (Палестинский) XIV в. Сербия. Косово. Печь Патриаршия. Храм во имя Святых апостолов. Неф.

Αγίου Σαββαίτης, Μ. Θεοδόσιος, Μαρτινιανός της Καισαρείας (Παλαιστίνιος)

Τοιχογραφία (fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ.

στόν Ιερό Ναό τών Αγίων Αποστόλων

τής Πατριαρχικής Ιεράς Μονής Πεκίου (Πετς)

Κοσσυφοπέδιο (Κόσσοβο). Σερβία

Η φήμη του, εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη τη γύρω περιοχή, με αποτέλεσμα να συρρέουν στο κελί του πλήθος κόσμου, που ζητούσε παρηγοριά και τις συμβουλές του. Μεταξύ των άλλων έρχονταν και γυναίκες και κόρες, ζητώντας στήριγμα κατά των καταιγίδων και ασπίδα κατά των πειρασμών της ζωής.

Прп. Мартиниан. 

Мозаика. Греция (Хосиос Лукас). Начало XI в.

Όσιος Μαρτινιανός. 

Μωσαϊκό στις αρχές τού  11ου αιώνα μ.Χ.  

στην Ιερά Μονή  Οσίου Λουκά στο Στείρι Βοιωτίας

Ο Μαρτινιανός, κάνοντας το έργο του πνευματικού, πήγε σε πολλά μέρη. Τελικά κατέληξε σ' ένα ησυχαστήριο έξω από την Αθήνα. Συχνά δε έλεγε τα λόγια των αποστόλων Πέτρου και Παύλου: ότι ο Διάβολος περιέρχεται σα θηρίο και ζητά ποιόν να καταπιεί. Οφείλουμε λοιπόν να προφυλαγώμαστε από τις επιθέσεις του, έτοιμοι πάντοτε για να τον αποκρούσομε. Πέθανε σε βαθιά γεράματα στο ερημητήριό του περί τα τέλη του 5ου ή τις αρχές του 6ου αιώνα μ.Χ.

Η Σύναξη του Οσίου ετελείτο στο Αποστολείο των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, που ήταν κοντά στην Μεγάλη Εκκλησία.

Прп. Мартиниан . Миниатюра Минология Василия II. 

Константинополь. 985 г. Ватиканская библиотека. Рим.

Όσιος Μαρτινιανός .  Μικρογραφία (Μινιατούρα) 

στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη. 

Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ’.  Τήν φλόγα τῶν πειρασμῶν, δακρύων τοῖς ὀχετοῖς, ἐναπέσβεσας Μακάριε, καί τῆς θαλάσσης τά κύματα, καί τῶν θηρῶν τά ὁρμήματα, χαλινώσας ἐκραύγαζες· Δεδοξασμένος εἶ Παντοδύναμε, πυρός καί ζάλης ὁ σώσας με. Минея - Февраль (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Φεβρουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Κοντάκιον Ἦχος β’. Τούς ἀσφαλεῖς. Ὡς ἀσκητήν τῆς εὐσεβείας δόκιμον, καί ἀθλητήν τῇ προαιρέσει τίμιον, καί ἐρήμου καρτερόψυχον, πολίτην ἅμα καί συνίστορα, ἐν ὕμνοις ἐπαξίως εὐφημήσωμεν. Μαρτινιανόν τόν ἀεισέβαστον, αὐτός γάρ τόν ὄφιν κατεπάτησε.   Ὁ Οἶκος Ἀπὸ περάτων ἕως περάτων διεξῆλθεν ὁ φθόγγος τῶν τερπνῶν ἀρετῶν, καὶ τῶν ἐνθέων ἀγώνων σου· νέος γὰρ ὑπάρχων τῇ ἡλικίᾳ, ἐρήμοις ἐπόθησας συνδιαιτᾶσθαι, ὕμνους Χριστῷ, ψαλμῳδίας, εὐχὰς ἀναπέμπων ἀεί, ἡμέραν τε καὶ νύκτα συναύξων ἔν τε πόνοις καὶ δάκρυσιν, ἁγνῶς τὸν βίον ἐτέλεσας, καὶ σοφῶς τὸν ἀρχέκακον ᾔσχυνας· αὐτὸς γὰρ τὸν ὄφιν κατεπάτησας.   ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡ τού Αγίου Δημητρίου του Ροστόφ (μετάφραση google)   Ο βίος του Οσίου Πατρός ημών Μαρτινιανού και η μνήμη των Αγίων Γυναικών Ζωής και Φωτεινίας Μνήμη 13 Φεβρουαρίου Ο βίος του Οσίου Πατρός ημών Μαρτινιανού και η μνήμη των Αγίων Γυναικών Ζωής και Φωτεινίας Εορτάζεται στις 13 Φεβρουαρίου Στην Παλαιστίνη, κοντά στην πόλη της Καισάρειας (1369) , υπάρχει ένα βουνό που ονομάζεται «Τόπος της Κιβωτού». Πολλοί ερημίτες εργάστηκαν εκεί, ανάμεσά τους και ο ευλογημένος και αξιέπαινος μοναχός, γεμάτος θεία χάρη - ο Άγιος Μαρτινιανός. Από νεαρή ηλικία, αγάπησε τον Θεό και άρχισε να ζει μοναχική ζωή. Ο όμορφος Μαρτινιανός, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, άφησε την πόλη και τους συγγενείς του, απαρνήθηκε την εγκόσμια ματαιοδοξία και ήρθε σε αυτό το βουνό για μια ζωή σιωπής και μοναξιάς. Ζώντας σαν ασώματοι άγγελοι, παρέμεινε εδώ για 25 χρόνια. Για την ενάρετη ζωή του, κρίθηκε άξιος να λάβει από τον Θεό το χάρισμα της θεραπείας παθήσεων και ασθενειών. Πολλοί, μέσω των ιερών προσευχών του, θεραπεύτηκαν από διάφορες ασθένειες. Πολλοί, που κατείχαν κακά πνεύματα, ήρθαν σε αυτόν στο βουνό και απελευθερώθηκαν από τις δολοπλοκίες του πονηρού. Ο Θεός έκανε πολλά άλλα θαύματα μέσω των προσευχών του αγίου Του. Μέρα με τη μέρα, ο Μαρτινιανός γινόταν όλο και πιο επιτυχημένος στις ασκητικές του προσπάθειες. Η φήμη της ενάρετης ζωής του εξαπλώθηκε πολύ πέρα ​​από τα σύνορα εκείνης της γης. Όλοι όσοι άκουσαν γι' αυτόν ήρθαν σε αυτόν για πνευματική ωφέλεια. Αλλά ο εχθρός της ανθρωπότητας, ο διάβολος, δεν μπορούσε να ανεχθεί μια τόσο ενάρετη ζωή ενός νεαρού ασκητή, τόσο στολισμένου με πνευματικούς αγώνες. Στην αρχή, άρχισε να βάζει σε πειρασμό τον ευλογημένο Μαρτινιανό με κάθε τρόπο και προσπαθούσε να τον εκφοβίσει με διάφορους τρόπους. Τότε ο αρχαίος φθόνος της ανθρωπότητας χρησιμοποίησε το ίδιο όπλο με το οποίο κάποτε έδιωξε τον Αδάμ από τον παράδεισο, θέλοντας να διώξει αυτόν τον ασκητή από την σιωπηλή του έρημο και να τον στερήσει από την αιώνια ευδαιμονία. Μια μέρα, ενώ ο μακάριος Μαρτινιανός έψαλλε τους Ψαλμούς του Δαβίδ, ο διάβολος πήρε τη μορφή ενός μεγάλου φιδιού και, πλησιάζοντας τον τοίχο του κελιού του αγίου, άρχισε να σκάβει με δύναμη. Ήθελε να υπονομεύσει τη γη και να γκρεμίσει το κελί πάνω στον μακάριο. Αλλά ο Μαρτινιανός, χωρίς φόβο ή αμηχανία, τελείωσε το τραγούδι, κοίταξε έξω από το παράθυρο του κελιού και είπε στο φίδι: «Αλήθεια, είσαι άξιος να σέρνεσαι στη γη· γιατί κοπιάζεις μάταια; Τα σχέδιά σου δεν θα με τρομάσουν· γιατί ο Κύριός μου Ιησούς Χριστός με βοηθάει· θα νικήσει τα σχέδιά σου και θα καταντροπιάσει τη δύναμή σου». Ακούγοντας αυτό, ο διάβολος, μεταμορφωμένος σε σκοτεινό ανεμοστρόβιλο, έφυγε τρέχοντας ντροπιασμένος, λέγοντας: «Περίμενε, περίμενε· ξέρω πώς να σε νικήσω. Θα σε κάνω σκλάβο μου, θα διαλύσω όλες σου τις ελπίδες. Θα σου φέρω τέτοιο πειρασμό που δεν θα μπορείς να τον αντέξεις· θα σε ξεριζώσω από το κελί σου, θα σε πετάξω στην άκρη σαν φύλλο που το πετάει ο άνεμος. Τότε θα δω ποιος θα σε βοηθήσει.» Αφού είπε αυτά, ο διάβολος εξαφανίστηκε. Ο Μαρτινιανός, ωστόσο, ήταν τόσο δυνατός στην πίστη που παρέμεινε χωρίς κανένα φόβο ή ανησυχία, σαν να μην είχε δει καμία οπτασία. Απλώς δόξαζε τον Κύριο, ασκώντας τον στοχασμό του στον Θεό και διαβάζοντας και κατανοώντας τις Θείες Γραφές. Μετά από αυτό, συνέβη το εξής. Κάποιοι κάτοικοι της Καισάρειας συζητούσαν κάποτε για την ενάρετη ζωή του Μαρτινιανού. Θαύμασαν πολύ το θάρρος και την υπομονή του. Μια πόρνη άκουσε αυτή τη συζήτηση. Υπό την παρότρυνση του διαβόλου, πλησίασε τους άντρες με τα εξής λόγια: Γιατί σας εκπλήσσει τόσο η ζωή αυτού του ασκητή; Είναι πράγματι τόσο ακλόνητος στην αρετή; Αν ήθελα, θα μπορούσα να τον ταρακουνήσω, όπως ο άνεμος τινάζει ένα φύλλο σε ένα δέντρο. Και τι άξιο επαίνου βρήκατε σε αυτόν; Δεν είναι ότι, σαν άγριο θηρίο, υποχώρησε στην έρημο, ανίκανος να παλέψει στην πόλη με την επιθυμία της σάρκας και τους κοσμικούς πειρασμούς; Και τι θαύμα αν παραμένει απαθές, χωρίς να έχει δει ποτέ ούτε μία γυναίκα; Εσείς οι ίδιοι γνωρίζετε καλά ότι το σανό δεν καίγεται χωρίς φωτιά. Αλλά θα ήταν πολύ περίεργο αν το σανό που τοποθετείται κοντά στη φωτιά δεν έπιανε φωτιά. Έτσι πρέπει να σκέφτεται κανείς για αυτόν τον άνθρωπο. Αν πάω σε αυτόν και παραμείνει εξίσου απαθές και δεν σαγηνευτεί από την ομορφιά μου, τότε θα είναι μεγάλος όχι μόνο ενώπιον των ανθρώπων, αλλά και ενώπιον του Θεού και των Αγγέλων Του. Μετά από αυτά τα λόγια, στοιχημάτισε χρήματα με τους άντρες και πήγε σπίτι. Εκεί έβγαλε τα πλούσια ρούχα της, φόρεσε λεπτά και κουρελιασμένα ρούχα, κάλυψε το κεφάλι της με κουρέλια και δέθηκε με ένα σχοινί. Όλα τα πλούσια ρούχα της, τα δαχτυλίδια και τα σκουλαρίκια της, τα χρυσά δαχτυλίδια της, τα περιδέραιά της και όλα όσα αιχμαλωτίζουν το μυαλό και τα μάτια των νέων, τα έβαλε σε μια τσάντα και την πήρε μαζί της. Το ίδιο βράδυ, έφυγε από την Καισάρεια και τη νύχτα έφτασε στο βουνό στην έρημο όπου ζούσε ο άγιος. Η νύχτα ήταν βροχερή και θυελλώδης. Πλησιάζοντας το κελί του Μαρτινιανού, η γυναίκα, προσποιούμενη ένα στεναγμό, άρχισε να παρακαλεί τον άγιο: «Ελέησόν με, δούλε του Θεού! Μη με εγκαταλείψεις, τον άθλιο, να με καταβροχθίζουν τα άγρια ​​θηρία. Χάνομαι στην έρημο και δεν ξέρω πού να πάω. Ελέησέ με, λυπήσου με σε τέτοια θλίψη και μην με περιφρονείς, τον αμαρτωλό, γιατί κι εγώ είμαι δημιούργημα του Θεού. Σε παρακαλώ, άγιε πατέρα, μην με αφήσεις χωρίς βοήθεια». Είπε αυτά και πολλά άλλα με δάκρυα και θρήνους. Ο ευλογημένος Μαρτινιανός άνοιξε το παράθυρό του, κοίταξε μέσα και, βλέποντάς την με τόσο φτωχικά ρούχα, να στέκεται μέσα στην καταρρακτώδη βροχή, σκέφτηκε: Αλίμονο σε μένα, τον άθλιο αμαρτωλό! Τώρα αντιμετωπίζω έναν πειρασμό: είτε πρέπει να εκπληρώσω την εντολή του Θεού να είμαι ελεήμων, είτε πρέπει να παραβιάσω τους μοναστικούς μου όρκους. Αν δεν δεχτώ αυτή τη γυναίκα στο κελί μου, σε τόσο αξιοθρήνητη κατάσταση, θα την καταβροχθίσουν άγρια ​​θηρία ή θα πεθάνει από το μεγάλο κρύο. Τότε θα μολύνω την ψυχή μου και θα γίνω σαν δολοφόνος. Αν την φέρω στο κελί μου, φοβάμαι ότι θα με καταλάβει ο πειρασμός. Τότε θα μολύνω και το σώμα μου και την ψυχή μου, και θα είμαι ένας ακάθαρτος πόρνος ενώπιον του Κυρίου μου. Δεν ξέρω τι να κάνω. Και σηκώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό, ο ευλογημένος Μαρτινιανός φώναξε: « Προς σε, Κύριε, υψώνω την ψυχή μου» ( Ψαλμός 25:1 ). Μη με αφήσεις να πέσω σε πειρασμό και να γίνω δούλος του απατηλού διαβόλου. Αλλά φύλαξέ με σε αυτή την ώρα και προστάτεψέ με από τις συκοφαντίες του εχθρού, γιατί εσύ είσαι ευλογημένος στους αιώνες. Αφού προσευχήθηκε, άνοιξε τις πόρτες, έφερε τη γυναίκα στο κελί και, αφού άναψε φωτιά, της πρόσφερε να ζεσταθεί, έπειτα έφερε μερικούς χουρμάδες, τους οποίους έκοψε από ένα δέντρο που βρισκόταν κοντά στο κελί του, της τους έδωσε και είπε: - Γυναίκα! Φάε και ζεσταίνεσαι εδώ κοντά στη φωτιά, και το πρωί φύγε από το κελί μου εν ειρήνη. Μετά από αυτό, την άφησε στο εξωτερικό μισό του κελιού, ενώ ο ίδιος μπήκε στο εσωτερικό, κλειδώνοντας τις πόρτες πίσω του. Στις τρεις το πρωί, σύμφωνα με το καθιερωμένο του έθιμο, άρχισε να ψέλνει ψαλμούς και προσευχές. Μετά από αυτό, ξάπλωσε στο έδαφος και αποκοιμήθηκε. Αλλά ο Σατανάς τον ταλαιπώρησε εκείνο το βράδυ με σαρκική λαγνεία. Τα μεσάνυχτα, η γυναίκα σηκώθηκε, πήρε όλα τα κοσμήματά της από τον σάκο της και τα φόρεσε για να βάλει σε πειρασμό την αγία. Αφού έβαλε τα φτωχικά της ρούχα στον σάκο, περίμενε να βγει ο Μαρτινιανός σε αυτήν. Το πρωί, ο άγιος βγήκε από το μισό του, θέλοντας να διώξει τη γυναίκα από το κελί του. Βλέποντάς την πλούσια ντυμένη και στολισμένη, δεν την αναγνώρισε. Τρομοκρατημένος, σταμάτησε και παρέμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα. Τελικά, της είπε: - Ποιος είσαι και από πού ήρθες, και από πού πήρες τέτοιες δαιμονικές στολές; Του απάντησε ότι ήταν η ίδια γυναίκα που ο ίδιος είχε αφήσει να μπει στο κελί του. «Γιατί άλλαξες ρούχα;» τη ρώτησε ο Μαρτινιανός. «Απόψε ήσουν ντυμένη με φτωχικά κουρέλια, αλλά τώρα φοράς πλούσια ρούχα». Τότε είπε: «Είμαι από την Καισάρεια της Παλαιστίνης· έχω ακούσει πολλά για σένα, για την ομορφιά σου, και η καρδιά μου φλέγεται από αγάπη για σένα. Έχω ταξιδέψει τόσο μακριά για σένα. Γιατί απέχεις, γιατί ταλαιπωρείς το σώμα σου με τόσο αυστηρή νηστεία; Σε ποια βιβλία έχεις διαπιστώσει ότι δεν πρέπει να πίνεις, να τρώς ή να παντρεύεσαι; Δεν είπε ο Απόστολος Παύλος: «Τίμιος ο γάμος σε όλους, και η κλίνη αμόλυντος»» ( Εβραίους 13:4 ); Ποιος από τους προφήτες έχασε τη Βασιλεία των Ουρανών απλώς επειδή είχε γυναίκα; Δεν ήταν παντρεμένος ο μέγας και θαυμαστός Ενώχ; Κι όμως, αναλήφθηκε στον ουρανό και δεν έχει γευτεί θάνατο μέχρι σήμερα ( Γέν. 5:24 , Εβρ. 11:5 ). Ο προπάτορας Αβραάμ είχε τρεις γυναίκες και μάλιστα ονομάστηκε φίλος του Θεού. Επιπλέον, μάλιστα, θεωρήθηκε άξιος να δεχτεί τον ίδιο τον Θεό σε τρία πρόσωπα υπό τη σκιά του ( Γέν. 18 ). Ο Ισαάκ, το πρωτότυπο του Χριστού, ήταν επίσης παντρεμένος ( Γέν. 24:67 ). Ο Ιακώβ είχε δύο γυναίκες και δύο παλλακίδες, κι όμως μπόρεσε να παλέψει με τον Άγγελο και θεωρήθηκε άξιος να δει τη δόξα του Θεού ( Γέν. 22 ). Δεν ήταν παντρεμένος ο μέγας Μωυσής, ο υπέρτατος προφήτης και δούλος του Θεού ( Έξ. 2 ); «Άλλωστε, συνομίλησε με τον Θεό, απελευθέρωσε τον εβραϊκό λαό από τη σκληρή δουλεία των ξένων και θεωρήθηκε άξιος της Βασιλείας των Ουρανών. Ο Δαβίδ, άλλοι προφήτες και άγιοι άνδρες είχαν επίσης νόμιμες συζύγους και παιδιά—και όλοι τους θα εδραιωθούν στη Βασιλεία των Ουρανών». Μιλώντας έτσι, η αμαρτωλή προσπάθησε να μπερδέψει τον άγιο και να τον ταρακουνήσει· εκείνη του άρπαξε τα χέρια και άρχισε να τον σέρνει στην καταστροφή. «Αλλά αν σε κάνω γυναίκα μου», είπε ο Μαρτινιανός, «τι θα κάνω μαζί σου; Πώς θα σε συντηρήσω όταν δεν έχω τίποτα; Βλέπεις τη ζωή μου· από τη νεότητά μου, ποτέ δεν επιδίωξα να αποκτήσω κανένα από τα φθαρτά αγαθά». Σε αυτό η σύζυγος απάντησε: «Κύριε, μείνε μαζί μου και άσε με να απολαύσω την ομορφιά σου, και μην ανησυχείς για τα υπόλοιπα. Έχω ένα σπίτι, πολλή περιουσία: χρυσό, ασήμι, άνδρες και γυναίκες σκλάβους. Εσύ θα είσαι ο κύριος όλων αυτών.» Ακούγοντας τα λόγια αυτής της γυναίκας, ή μάλλον, του ίδιου του διαβόλου, του αρχαίου δολοφόνου, από τα χείλη της, ο Μαρτινιανός άρχισε να διστάζει, σκεπτόμενος να διαπράξει αμαρτία. Τελικά, είπε στη γυναίκα του: «Περίμενε λίγο: μερικοί συνήθως έρχονται σε μένα για μια ευλογία. Θα πάω να δω αν υπάρχει κανείς εκεί, για να μην μας δουν. Δεν μπορούμε να κρύψουμε την αμαρτία μας από τον Θεό· ας την κρύψουμε τουλάχιστον από τους ανθρώπους, για να μην μας βλασφημήσουν ή μας βρίσουν». Αφού είπε αυτά, έφυγε από το κελί του και, όρθιος σε μια πέτρα που βρισκόταν εκεί, άρχισε να εξετάζει προσεκτικά τον δρόμο. Αλλά ο Θεός, ο Φιλάνθρωπος, δεν επιθυμεί την καταστροφή κανενός. Δεν παραμέλησε τους κόπους του Αγίου Μαρτινιανού, που είχε αναλάβει από τη νεότητά του, θυμήθηκε τις προσευχές του, του έδωσε τη βοήθειά Του και μετέτρεψε τις κακές του σκέψεις σε καλές. Κατεβαίνοντας από την πέτρα, ο Μαρτινιανός βρήκε μερικά ξερά ξύλα, τα μάζεψε και τα μετέφερε στο κελί του. Τοποθετώντας τα στο κέντρο του κελιού, τα άναψε. Όταν η φωτιά άναψε δυνατά, ο άγιος, βγάζοντας τα σανδάλια του και μπαίνοντας στις φλόγες, στάθηκε εκεί μέχρι που η φωτιά άρχισε να καίει ολόκληρο το σώμα του. Μετά από αυτό, βγήκε από τις φλόγες και είπε, σαν να κατηγορούσε τον εαυτό του: «Λοιπόν, Μαρτινιανέ, είναι καλό αυτό το προσωρινό πυρ; Είναι ευχάριστο αυτό το μαρτύριο; Αν μπορείς να το αντέξεις, τότε πλησίασε αυτή τη γυναίκα. Αυτή, ή ο διάβολος μέσω αυτής, θα ετοιμάσει αιώνιο πυρ για σένα. Όχι, δεν φταίει αυτή, αλλά ο διάβολος, που της ενέπνευσε αυτή τη σκέψη — το κάνει αυτό επειδή θέλει να σε σύρει στην άβυσσο της καταστροφής. Σκέψου, ανάξιε Μαρτινιανέ, το μαρτύριο που βρίσκεται μπροστά σου, θυμήσου το αιώνιο πυρ· αυτό το προσωρινό πυρ μπορεί να σβήσει με νερό. Υπάρχει φως σε αυτό. Αλλά η φωτιά της κόλασης δεν έχει λάμψη· όλες οι θάλασσες και τα ποτάμια κάτω από τον ουρανό δεν μπορούν να τη σβήσουν. Αν μπορείς να αντέξεις αυτό το άσβεστο πυρ, τότε πλησίασε αυτή τη γυναίκα και εκπλήρωσε την επιθυμία σου.» Έτσι μίλησε στον εαυτό του. Όταν ο πόνος του άρχισε να υποχωρεί λίγο, ξαναμπήκε στη φωτιά και στάθηκε εκεί για πολλή ώρα, όσο περισσότερο μπορούσε. Βγαίνοντας από τη φωτιά, έπεσε στο έδαφος και, με συντριβή στην καρδιά, αναστενάζοντας και κλαίγοντας, φώναξε στον Κύριο: «Κύριε, Θεέ μου, ελέησον με τον αμαρτωλό, συγχώρεσε το σκοτάδι του νου μου και την τάση μου προς την αμαρτία. Εσύ, που ερευνάς τις καρδιές και τις εσωτερικές σκέψεις, γνωρίζεις και την καρδιά μου. Ξέρεις ότι σε αγαπώ από την πρώτη μου νεότητα και για χάρη Σου έκαψα το σώμα μου με φωτιά. Συγχώρεσέ με, Δέσποινά μου και Κύριέ μου, γιατί εσύ είσαι μόνος αγαθός και ελεήμων, γιατί εσύ είσαι ευλογημένος για πάντα.» Έτσι προσευχόταν ο άγιος, ξαπλωμένος μπρούμυτα στο έδαφος: δεν μπορούσε να σταθεί όρθιος λόγω σοβαρών εγκαυμάτων. Μετά από αυτό, άρχισε να ψάλλει: «Πόσο καλός είναι ο Θεός προς τον Ισραήλ, προς τους καθαρούς στην καρδιά! Εγώ όμως παραλίγο να γλιστρήσω, παραλίγο να γλιστρήσω στα βήματά μου» ( Ψαλμός 72:1-2 ) . Βλέποντας αυτό, η γυναίκα εξεπλάγη που ο άγιος, για τη δική του σωτηρία, είχε εκτεθεί στις πύρινες φλόγες. Η ίδια θυμήθηκε τις αμαρτίες της και αναζωπυρώθηκε πνευματικά, σαν να ξύπνησε από όνειρο. Έβγαλε τα ρούχα της και όλα τα κοσμήματά της, τα πέταξε στη φωτιά και, ντυμένη ξανά με τα φτωχικά της κουρέλια, έπεσε στα πόδια του Αγίου Μαρτινιανού και άρχισε να του λέει με δάκρυα: «Συγχώρεσέ με, έναν άθλιο και αμαρτωλό δούλο του Θεού. Εσύ, Κύριε, γνωρίζεις πόσο ισχυρές και ποικίλες είναι οι πονηριές και οι πειρασμοί του διαβόλου. Αυτός με ενέπνευσε επίσης με την ιδέα να σε βάλω σε πειρασμό. Προσευχήσου για μένα, άγιε πατέρα, ώστε μέσω των προσευχών σου κι εγώ, ένας μεγάλος αμαρτωλός, να λάβω σωτηρία. Μάθε λοιπόν, πατέρα, ότι δεν θα επιστρέψω πια στην πόλη, δεν θα μπω στο σπίτι μου, δεν θα δω την οικογένεια και τους φίλους μου. Όχι, έχω αποφασίσει ακράδαντα να εγκαταλείψω τις άθλιες πράξεις μου. Θα ασχοληθώ μόνο με τη σωτηρία της άθλιας ψυχής μου. Μάθε επίσης αυτό, κύριέ μου: στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, θα πολεμήσω ενάντια στον διάβολο με τον ίδιο τρόπο που με ενέπνευσε να επαναστατήσω εναντίον σου. Και ελπίζω να τον ντροπιάσω: αυτός ο αρχαίος κόλακας, σηκώνοντάς με εναντίον σου, με ξεσήκωσε εναντίον του εαυτού του». Ήθελε να σε νικήσει μέσω εμού, αλλά με τη βοήθεια του Κυρίου μας, που καλεί ακόμη και τις πόρνες σε μετάνοια, ο ίδιος θα νικηθεί από εμένα. Είπε αυτά, χύνοντας δάκρυα. ​​Η ευλογημένη της απάντησε: «Είθε ο Κύριος και Θεός μου να σε συγχωρέσει, γυναίκα, για την αμαρτία σου. Πήγαινε εν ειρήνη και, όπως είπες, φρόντισε για τη σωτηρία της ψυχής σου. Πολέμησε τα πάθη σου, επιβάλλοντας στον εαυτό σου τη μετάνοια, και έτσι θα μπορέσεις να ντροπιάσεις τον πονηρό». Απαντώντας σε αυτό, είπε στον ευλογημένο: – Σε παρακαλώ και σε παρακαλώ, Πατέρα, οδήγησέ με στο δρόμο της σωτηρίας· πες μου πώς μπορώ να αποκτήσω σωτηρία; Αυτός απάντησε: «Πήγαινε στη Βηθλεέμ και βρες εκεί την αγία παρθένο, που ονομάζεται Παύλα , η οποία έχτισε εκεί την αγία εκκλησία. Όταν έρθεις σε αυτήν, πες της όλα όσα συνέβησαν και αναζήτησε καταφύγιο σε αυτήν.» Η σύζυγος σηκώθηκε, του έκανε μια υπόκλιση και του είπε: – Προσευχήσου, Πατέρα, για μένα, τον αμαρτωλό! Ο άγιος, καταβεβλημένος από έντονο πόνο, μόλις που μπορούσε να σηκωθεί από το έδαφος. Έδωσε στη γυναίκα μερικές ημερομηνίες για το ταξίδι, την οδήγησε έξω από το κελί και, δείχνοντάς της τον δρόμο για τα Ιεροσόλυμα, είπε: Πήγαινε εν ειρήνη και σώσε την ψυχή σου, και αγωνίσου για μετάνοια. Πρόσεχε να μην γυρίσεις πίσω: «Κανείς, που βάζει το χέρι του στο άροτρο και κοιτάζει πίσω, δεν είναι κατάλληλος για τη βασιλεία του Θεού» ( Λουκάς 9:62 ). Πρόσεχε τον εαυτό σου, μήπως πάλι εμπαιχτείς από τον εχθρό· μείνε αδιάκοπα στη μετάνοια, γιατί ο Θεός δέχεται εκείνους που μετανοούν. Ακούγοντας αυτό, η γυναίκα έκλαψε ακόμα πιο δυνατά και είπε: «Και εμπιστεύομαι σε Αυτόν στον οποίο εμπιστεύτηκαν τα έθνη και δεν ντροπιάστηκαν. Πιστεύω ακράδαντα και ελπίζω ότι από τώρα και στο εξής ο διάβολος δεν θα βρει υπηρέτη σε μένα». Ο ευλογημένος Μαρτινιανός, αφού έκανε το σημείο του σταυρού πάνω της, είπε: – Κύριος ο Θεός μου ας διαφυλάξει την ψυχή σου και ας σε φυλάξει μέχρι τέλους. Η γυναίκα, αφού υποκλίθηκε στην αγία, αναχώρησε και ο άγιος επέστρεψε στο κελί του, όπου άρχισε να προσεύχεται στον Κύριο με δάκρυα. ​​Εν τω μεταξύ, η γυναίκα συνέχισε, προσευχόμενη δακρυσμένη στον Θεό να την καθοδηγήσει στο δρόμο της σωτηρίας. Είχε ήδη πέσει η νύχτα και εκείνη εξακολουθούσε να περπατάει στην έρημο. Εδώ σταμάτησε για τη νύχτα. Σηκώθηκε το πρωί και συνέχισε ξανά το δρόμο της, προσευχόμενη και χύνοντας δάκρυα. ​​Μόνο αργά το επόμενο βράδυ έφτασε στη Βηθλεέμ. Μπαίνοντας στο μοναστήρι που έχτισε η Οσία Παύλα, υποκλίθηκε σε αυτήν και της διηγήθηκε όλα όσα είχαν συμβεί. Ακούγοντας την ιστορία της, η Οσία Παύλα δόξασε τον Αγάπη της Ανθρωπότητας, την δέχτηκε με χαρά στο μοναστήρι της και κάθε μέρα την δίδασκε και την καθοδηγούσε στο δρόμο της σωτηρίας. Αυτή η γυναίκα άρχισε να αγωνίζεται και να νηστεύει τόσο έντονα που η Οσία Παύλα της έλεγε συχνά: - Φύλαξε τη σάρκα σου, παιδί μου, για να μην εξαντληθεί, προσπάθησε να μπορέσεις να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι στη νηστεία μέχρι τέλους. Αλλά δεν εξασθένισε τους αγώνες της. Λίγο πριν από το θάνατό της, η Οσία Ζωή - αυτό ήταν το όνομα της γυναίκας - ζήτησε από τον Κύριο να αποκαλύψει αν η μετάνοιά της είχε γίνει δεκτή. Ως ένδειξη του ελέους Του, ο φιλάνθρωπος Θεός της χάρισε το χάρισμα της θεραπείας. Μια γυναίκα που υπέφερε πολύ από την όρασή της ήρθε στο μοναστήρι, ελπίζοντας να θεραπευτεί. Η Οσία Παύλα, επιθυμώντας να μάθει τη μετάνοια της Ζωής, της είπε: – Προσευχήσου, παιδί μου, γι’ αυτή τη γυναίκα· ίσως, με την προσευχή σου, ο Κύριος της χαρίσει την ίασή της. Λίγο αργότερα, ενώ η Ζωή προσευχόταν για την άρρωστη γυναίκα, θεραπεύτηκε. Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για την θεραπεία της, η γυναίκα έδωσε μοναχικούς όρκους στο μοναστήρι και άρχισε να ασκείται μοναστικά με μεγαλύτερο ζήλο. Η ευλογημένη Ζωή ασκήτευσε δώδεκα χρόνια νηστεύοντας και παρέδωσε ειρηνικά την ψυχή της στον Κύριο. Καθ' όλη τη διάρκεια της μετάνοιάς της, δεν έτρωγε κρασί, λάδι ή λαχανικά, παρά μόνο λίγο ψωμί και νερό. Έτρωγε μόνο μία φορά την ημέρα, το βράδυ, και μερικές φορές κάθε δύο ημέρες, και το κρεβάτι της ήταν το γυμνό χώμα. Αυτή ήταν η ασκητική ζωή της αγίας, και αυτό ήταν το τέλος της. Ας στραφούμε όμως ξανά στην ιστορία του ευλογημένου Μαρτινιανού. Ο Άγιος Μαρτινιανός θεραπεύτηκε από τα εγκαύματά του μόνο μετά από επτά μήνες. Στη συνέχεια, άρχισε να συλλογίζεται: «Αν δεν φύγω από εδώ για κάποιο άλλο μέρος, ο πονηρός εχθρός δεν θα με αφήσει και δεν θα μου δώσει ησυχία. Και θα έπρεπε να ζήσω σε ένα μέρος όπου οι γυναίκες δεν θα έχουν καθόλου πρόσβαση.» Αφού το σκέφτηκε αυτό, σηκώθηκε και προσευχήθηκε στον Θεό: «Κύριε του ουρανού και της γης και Δημιουργέ της θάλασσας! Κάνε ό,τι με ωφελεί, μη με εγκαταλείψεις, μη με αφήσεις να χαθώ ολοκληρωτικά, γίνε βοηθός και προστάτης μου. Κύριε των δυνάμεων! Δείξε μου το δρόμο της σωτηρίας.» Αφού έκανε το σημείο του σταυρού του, ο ευλογημένος έφυγε από το κελί του και κατευθύνθηκε προς τη θάλασσα. Βλέποντας τον ασκητή να φεύγει, ο διάβολος φώναξε: «Ας δοξαστεί το όνομά μου, γιατί σε έδιωξα, Μαρτινιανέ, από το κελί σου, έκαψα το σώμα σου, σε έκανα φυγά και αιχμάλωτό μου. Λοιπόν, Μαρτινιανέ, φεύγεις από εδώ; Αλλά να ξέρεις ότι όπου κι αν πας, θα σε ακολουθήσω. Όπως σε έδιωξα από αυτό το μέρος, έτσι θα σε διώξω από όπου κι αν εγκατασταθείς. Δεν θα σε αφήσω μέχρι να σε νικήσω εντελώς και να σε κάνω σκλάβο μου». Ο ευλογημένος απάντησε: «Αδύναμε και άθλια! Εσύ, που δεν έχεις καμία δύναμη, πιστεύεις πραγματικά ότι με έδιωξες από αυτό το κελί ή μήπως το εγκατέλειψα απελπισμένος; Όχι, έφυγα από εδώ για να παλέψω καλύτερα μαζί σου και να σε νικήσω. Αν οι δύο πειρασμοί που μου έφερες δεν ήταν αρκετοί, τότε προσπάθησε να με βάλεις σε πειρασμό ξανά. Με τη βοήθεια του Θεού μου, κατέστρεψα την πονηρή σου απάτη και υπέφερα όχι για σένα, αλλά για χάρη του ονόματος του Κυρίου του Θεού μου. Ακόμα και αυτή η γυναίκα, στην οποία ενέπνευσες την ιδέα να με βάλεις σε πειρασμό, τώρα γνωρίζει την αναξιότητά σου και σε συγκρίνει με καπνό: έχει καταπατήσει τις πονηρές και κακές σου μηχανορραφίες, έτσι που δεν τολμάς ούτε καν να πλησιάσεις τη σκιά της.» Ακούγοντας αυτά τα λόγια του αγίου, ο διάβολος εξαφανίστηκε. Ο μακάριος άρχισε να ψέλνει τον ψαλμό: «Αναστήτω ο Θεός, και ας διασκορπιστούν οι εχθροί Του, και ας φύγουν από μπροστά του οι μισούντες Αυτόν» ( Ψαλμός 68:2 ). Ψάλλοντας αυτόν τον ψαλμό, κατευθύνθηκε προς τη θάλασσα. Φτάνοντας σε ένα λιμάνι, βρήκε έναν θεοσεβούμενο ναύτη και του είπε: - Αδερφέ! Ξέρεις κανένα μικρό, ακατοίκητο νησί στη θάλασσα; Ο πλοιοκτήτης του απάντησε: - Γιατί ρωτάς γι' αυτό; Γιατί το χρειάζεσαι αυτό; «Θέλω να αποσυρθώ από αυτόν τον μάταιο κόσμο και να επιχειρήσω το κατόρθωμα της σιωπής», απάντησε ο Μαρτινιανός, «αλλά δεν γνωρίζω τόπο κατάλληλο για αυτό». Αυτός ο σύζυγος είπε: – Υπάρχει ένα τέτοιο μέρος, αλλά είναι τρομακτικό: στη μέση της θάλασσας υπάρχει ένας ψηλός πέτρινος βράχος, από όπου δεν μπορείς καν να δεις τη στεριά. «Ένα τέτοιο μέρος είναι βολικό για μένα», απάντησε ο ευλογημένος, «θέλω να εγκατασταθώ εκεί, γιατί δεν υπάρχει πρόσβαση για γυναίκες εκεί». «Μα ποιος θα σου παρέχει φαγητό;» τον ρώτησε ο ναύτης. Ο Μαρτινιανός είπε: «Θέλω να σε ρωτήσω γι' αυτό. Θα μου φέρεις φαγητό και θα προσευχηθώ για σένα. Αν φέρεις κλαδιά φοίνικα, θα κάνω την ύφανση. Όταν έρθεις, θα πάρεις τα χειροτεχνήματά μου και θα τα πουλήσεις. Και με αυτά τα χρήματα θα μου αγοράσεις ψωμί. Θα μου φέρεις και νερό σε ένα δοχείο. Σε παρακαλώ να έρχεσαι σε μένα με ψωμί και νερό δύο ή τρεις φορές το χρόνο.» Ακούγοντας αυτό, ο ναύτης συνειδητοποίησε ότι ένας άγιος άνθρωπος στεκόταν μπροστά του· υποσχέθηκε να εκπληρώσει όλα όσα θα ζητούσε ο ευλογημένος. Μπαίνοντας στο πλοίο, απέπλευσαν για εκείνο το έρημο μέρος. Με ευνοϊκό άνεμο, έφτασαν σε εκείνον τον βραχώδη βράχο προς το βράδυ. Βλέποντάς το, ο ευλογημένος αγαλλίασε εν πνεύματι και δόξασε τον Θεό. Αφού ευλόγησε τον ναύτη, ανέβηκε στον βράχο και άρχισε να ψάλλει: «Ελπίστηκα ακλόνητα στον Κύριο, και Αυτός έσκυψε προς εμένα και άκουσε την κραυγή μου. Με έβγαλε από το τρομερό λάκκο, από τον λασπώδη βάλτο, και έβαλε τα πόδια μου πάνω σε έναν βράχο και στερέωσε τα βήματά μου» ( Ψαλμός 39:2 ). (Ο λάκκος των παθών, σύμφωνα με τον Άγιο Αθανάσιο, είναι η κακία και η άγνοια. Και από τον πηλό της λάσπης, γιατί όσοι πιάνονται στις αμαρτίες βουλιάζουν στη λάσπη.) Αφού τελείωσε τον ψαλμό, προσευχήθηκε και είπε στον ναύτη: - Πήγαινε εν ειρήνη, αδελφέ, και φέρε μου ψωμί, νερό και κλαδιά για να φτιάξω καλάθια. «Αν θέλεις», απάντησε ο βαρκάρης, «θα φέρω και μερικά δέντρα. Θα σου φτιάξουμε εδώ μια μικρή καλύβα». Αλλά ο μακάριος δεν το επιθυμούσε αυτό: παρέμεινε να ζει σε αυτόν τον βράχο κάτω από τον ανοιχτό ουρανό, υπομένοντας υπομονετικά τόσο τη ζέστη της ημέρας όσο και το κρύο της νύχτας. Δύο ή τρεις φορές το χρόνο, ο καπετάνιος ενός πλοίου του έφερνε ψωμί και νερό, όπως είχε ζητήσει ο άγιος. Ζώντας στον βράχο, ο μακάριος Μαρτινιανός χαιρόταν πολύ που έφευγε από την εγκόσμια ματαιοδοξία. Μέρα και νύχτα, δόξαζε τον Θεό και ασχολούνταν αδιάκοπα με τη θεολογία. Αλλά ο κακός διάβολος δεν ήθελε να εγκαταλείψει τον άγιο ούτε εδώ και προσπαθούσε να τον ενοχλήσει με κάθε τρόπο. Μια νύχτα, σήκωσε μια μεγάλη καταιγίδα στη θάλασσα και σήκωσε ένα τεράστιο κύμα πάνω από το κεφάλι του μακάριου. Υψώθηκε δεκαπέντε πήχεις πάνω από τον βράχο. Τότε, ο διάβολος φώναξε: - Τώρα θα σε πνίξω, Μαρτινιανέ! Ο ευλογημένος απάντησε χωρίς αμηχανία: «Μάταια κοπιάζεις, αδύναμε και ταλαίπωρε· οι πανουργίες σου δεν θα με τρομάσουν, οι μηχανορραφίες σου δεν θα με τρομοκρατήσουν. Έχω εμπιστοσύνη στον Κύριό μου Ιησού Χριστό, και στο όνομά Του θα σε ντροπιάσω». Αφού είπε αυτά, ο μακάριος άρχισε να ψάλλει: «Σώσε με, Θεέ, γιατί τα νερά έφτασαν στην ψυχή μου. Βυθίστηκα σε βαθύ βάλτο και δεν υπάρχει τόπος να σταθώ. Μπήκα στα βάθη των νερών και το ορμητικό τους ρεύμα με παρασύρει» ( Ψαλμός 68:2 ). Αφού τελείωσε αυτόν τον ψαλμό, ο Μαρτινιανός άρχισε να προσεύχεται: «Κύριε, Ιησού Χριστέ», φώναξε, «Μονογενής Υιέ του αόρατου Πατρός, κατέβηκες στη γη για τη σωτηρία μας. Εσύ κυριαρχείς πάνω στη θάλασσα, προστάζοντας τους ανέμους. Όλα σε ακούνε με φόβο. Άκουσέ με, Δάσκαλε, αυτή την ώρα και πάψε αυτή την καταιγίδα, ντρόπιασε τον διάβολο που ζητάει να με καταστρέψει. Όλα είναι δυνατά για Σένα, Κύριε, όλα είναι στη δύναμή Σου». Με αυτά τα λόγια του αγίου, ο διάβολος εξαφανίστηκε. Η καταιγίδα σταμάτησε χωρίς να προκαλέσει στον άγιο καμία βλάβη. Μετά από αυτό, ο άγιος παρέμεινε σε εκείνο το βράχο για άλλα έξι χρόνια, υπομένοντας βροχή, κρύο και ζέστη για τη σωτηρία του. Αλλά ο διάβολος δεν σταμάτησε τις απάτες του. Οδήγησε τον άγιο σε έναν άλλο, ακόμη πιο σοβαρό πειρασμό και τον υπέβαλε σε ακόμη μεγαλύτερη συμφορά. Μια μέρα, ο διάβολος είδε ένα πλοίο να επιπλέει στη θάλασσα, μεταφέροντας άνδρες και γυναίκες. Ξεσήκωσε μια καταιγίδα και ένας δυνατός άνεμος έσπρωξε το πλοίο σε έναν βράχο και το κατέστρεψε. Όλοι οι επιβαίνοντες πνίγηκαν, εκτός από ένα νεαρό κορίτσι που κατάφερε να αρπάξει μια σανίδα και να πλεύσει στον βράχο όπου ζούσε ο Μαρτινιανός. Κρατώντας την πέτρα, το κορίτσι άρχισε να φωνάζει: - Ελέησόν με, δούλε του Θεού, δώσε μου το χέρι σου, σώσε με και μη με αφήσεις να χαθώ. Βλέποντας ότι κανείς άλλος εκτός από αυτόν δεν μπορούσε να σώσει το νεαρό κορίτσι, ο ευλογημένος είπε: - Και αυτά είναι τα τεχνάσματα του διαβόλου, αλλά τώρα, διάβολε, δεν μπορείς να με νικήσεις. Σκεπτόμενος αυτό, ο ευλογημένος είπε: «Αλίμονό μου, τον αμαρτωλό, γιατί ο πειρασμός με αντιμετωπίζει για άλλη μια φορά: τι να κάνω; Αν δεν δώσω το χέρι μου στην κοπέλα και δεν την σώσω από το νερό, θα πνιγεί, και μια βαριά αμαρτία θα πέσει πάνω στην ψυχή μου, γιατί τότε θα είμαι ο δολοφόνος της. Αλλά αν την σώσω, δεν μπορώ να μείνω εδώ μαζί της. Τότε θα υπάρξει μια συμφορά για μένα, μεγαλύτερη από την πρώτη. Πριν, ενώ ήμουν στη στεριά, μπορούσα να φύγω, αλλά τώρα - πού μπορώ να καταφύγω; Άλλωστε, υπάρχει μόνο ένας μικρός βράχος εδώ, περιτριγυρισμένος από τη θάλασσα παντού.» Τότε, απλώνοντας τα χέρια του προς τον ουρανό, ο ευλογημένος άρχισε να προσεύχεται: - Κύριε, μη με αφήσεις να χαθώ, αλλά κανόνισε τα πάντα για το καλό της ψυχής μου. Αφού είπε αυτά, έδωσε στην κοπέλα το χέρι του και την οδήγησε έξω από τη θάλασσα πάνω στον βράχο. Βλέποντας ότι ήταν πολύ όμορφη, ο Μαρτινιανός είπε: «Πραγματικά, το σανό και η φωτιά δεν μπορούν να συνυπάρξουν. Είναι αδύνατο για εσένα και εμένα να ζήσουμε εδώ μαζί. Μείνε εδώ και μην φοβάσαι τίποτα. Υπάρχει ψωμί και νερό εδώ. Ένας καπετάνιος τα παραδίδει. Θα φτάσει εδώ σε δύο μήνες. Πες του όλα όσα έχουν συμβεί και θα σε πάει πέρα ​​από τη θάλασσα.» Μετά από αυτό, ο άγιος έκανε το σημείο του σταυρού πάνω από τη θάλασσα και είπε: «Κύριε Ιησού Χριστέ! Εσύ επέπληξες τους ανέμους, που σε ακούν με τρόμο. Επίβλεψέ με και ελέησέ με, και μη με αφήσεις να χαθώ. Στο όνομά Σου θα ριχτώ στη θάλασσα, γιατί είναι καλύτερο για μένα να πεθάνω στα κύματα παρά να καταναλωθώ από σωματικό πάθος για μια γυναίκα». Έπειτα, στρέφοντας προς τη νεαρή γυναίκα, ο Μαρτινιανός είπε: – Σώσε τον εαυτό σου, κοριτσάκι· ο Θεός θα προστατεύσει την ψυχή σου από όλες τις εχθρικές επιθέσεις και θα σε φυλάξει μέχρι τέλους! Με αυτά τα λόγια, βούτηξε στη θάλασσα και κολύμπησε. Με την πρόνοια του Θεού, δύο δελφίνια τον σήκωσαν στις πλάτες τους και τον μετέφεραν μακριά. Βλέποντάς το αυτό, η κόρη τον κοίταξε μέχρι που χάθηκε από τα μάτια της. Τα δελφίνια μετέφεραν τον ευλογημένο στην στεριά. Μόλις έφτασε στην στεριά, ο Μαρτινιανός άρχισε να ευχαριστεί τον Κύριο: «Σε δοξάζω, Κύριε Θεέ μου, ότι έδειξες θαυμαστά το έλεός Σου σε μένα, τον αμαρτωλό και ανάξιο δούλο Σου. Μη με εγκαταλείψεις μέχρι τέλους». Μετά από αυτό άρχισε να σκέφτεται ως εξής: «Δεν ξέρω τι να κάνω; Ο εχθρός δεν με εγκαταλείπει στα βουνά ή στην έρημο. Ούτε στη θάλασσα με έχει εγκαταλείψει. Αλλά πρέπει πάντα να έχω τα λόγια του Ευαγγελίου στην καρδιά μου: «Όταν σας καταδιώξουν σε αυτή την πόλη, φύγετε σε άλλη. Γιατί αληθινά σας λέω, δεν θα έχετε διασχίσει τις πόλεις του Ισραήλ πριν έρθει ο Υιός του Ανθρώπου» ( Ματθαίος 10:23 ). Αφού είπε αυτά, ο ευλογημένος άρχισε να μετακινείται από το ένα μέρος στο άλλο, από τη μια πόλη στην άλλη και μίλησε ως εξής: - Τρέξε, Μαρτινιανέ, για να μην σε βρει καμία ατυχία. Έτσι, περιπλανώμενος συνεχώς, περνούσε τη ζωή του. Δεν κουβαλούσε ούτε μπαστούνι, ούτε σακί, ούτε ψωμί, ούτε δύο χιτώνα, ούτε χρήματα - με λίγα λόγια, τίποτα που να είναι απαραίτητο για τη ζωή μας. Όταν έμπαινε σε μια πόλη ή σε ένα χωριό, ρωτούσε ποιος από τους κατοίκους διακρινόταν για την ευσέβειά του, και με αυτό το άτομο έμενε και έτρωγε. Περνούσε τη νύχτα όπου τον έπιανε η νύχτα: στην έρημο ή στον αγρό· και ξάπλωνε για να ξεκουραστεί μόνο για το συντομότερο δυνατό χρονικό διάστημα. Περιπλανώμενος έτσι, σε δύο χρόνια επισκέφθηκε εκατόν εξήντα τέσσερις πόλεις και τελικά έφτασε στην Αθήνα το 1372. Ο Θεός ευδόκησε να αποκαλύψει τα πάντα για τον ευλογημένο Μαρτινιανό στον επίσκοπο αυτής της πόλης . Εδώ, διαισθανόμενος την προσέγγιση του τέλους του, ο άγιος, ήδη άρρωστος, μπήκε στην εκκλησία, ξάπλωσε στο έδαφος και είπε στους γύρω του: – Καλέστε γρήγορα τον επίσκοπο εδώ! Όσοι τον περιέβαλαν νόμιζαν ότι ήταν τρελός. Αλλά όταν ο Μαρτινιανός τους παρακάλεσε ξανά, τον υπάκουσαν, πήγαν στον επίσκοπο και του είπαν: «Ένας άνθρωπος είναι ξαπλωμένος στην εκκλησία. Δεν ξέρουμε αν είναι τρελός ή τι. Μας ζήτησε να σας καλέσουμε κοντά του.» Ο επίσκοπος τους απάντησε: – Μάταια αποκαλείτε αυτόν τον άνθρωπο τρελό: είναι πολύ καλύτερος και ψηλότερος από μένα! Αφού σηκώθηκε, ο επίσκοπος πήγε στην εκκλησία. Ο μακάριος, βλέποντας τον επίσκοπο, δεν μπόρεσε να σηκωθεί. Απλώνοντας τα χέρια του προς αυτόν, θέλησε να αποδώσει την οφειλόμενη τιμή στον ιεράρχη του Θεού. Ο επίσκοπος προσπάθησε επίσης να τον τιμήσει και είπε: «Ο Θεός κάποτε υποσχέθηκε να μου δείξει τον δούλο Του. Τώρα η υπόσχεσή Του έχει εκπληρωθεί. Όταν κριθείτε άξιοι της Βασιλείας των Ουρανών, θυμηθείτε και εμένα». Ο ευλογημένος απάντησε: – Ευλόγησέ με, Πάτερ, και προσευχήσου για μένα στον Κύριο, για να φανώ ακαταδίκη ενώπιον της δίκαιης κρίσης Του. Αφού είπε αυτά, ο άγιος σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και είπε: – Κύριε Ιησού Χριστέ! Εις τας χείρας Σου παραδίδω το πνεύμα μου! Και κάνοντας το σταυρό του, είπε στον επίσκοπο: – Θάψε με, Πάτερ, για όνομα του Κυρίου! Τότε, το πρόσωπο του ευλογημένου έλαμψε με ένα χαμόγελο και έτσι παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο . Έτσι, ο Άγιος Μαρτινιανός τελείωσε με τιμή την επίγεια ζωή του, διατήρησε την πίστη και κρίθηκε άξιος να λάβει το στέμμα που του είχε ετοιμαστεί στη Βασιλεία των Ουρανών. Ο επίσκοπος, με μεγάλη τιμή, έθαψε το άγιο σώμα του σε εκείνη την εκκλησία. Ποιος δεν θα θαύμαζε αυτόν τον ασκητή; Ποιος δεν θα ευλόγησε τη μνήμη του; Αγωνίστηκε μέχρι το τέλος των ημερών του για να σώσει την ψυχή του. Υπέβαλε ακόμη και τον εαυτό του οικειοθελώς σε βασανιστήρια. Οι Χριστιανοί δεν είχαν ακόμη διωχθεί, αλλά ο άγιος οργάνωσε το δικό του μαρτύριο. Νίκησε τον διάβολο και ματαίωσε όλες τις απάτες του. Ήταν ο διώκτης του εαυτού του και επέβαλε οικειοθελώς στον εαυτό του τα βάσανα. Πράγματι, θα έπρεπε να ονομάζεται μάρτυρας και καλός πάσχων· μέσω του πρόσκαιρου πυρός, νίκησε το αιώνιο πυρ. Ο διάβολος έστρεψε τη γυναίκα του εναντίον του, και αυτός ο ευλογημένος την έστρεψε στο σωστό και καλό δρόμο. Ας στραφούμε όμως σε εκείνο το κορίτσι που άφησε ο Μαρτινιανός στον βράχο, και θα δούμε ότι η προσευχή της μακαρίας τη βοήθησε πολύ. Παραμένοντας στον βράχο, η Φωτεινία —γιατί αυτό ήταν το όνομα της κόρης— συντηρούνταν με ψωμί και νερό, όπως της είχε δώσει εντολή η ευλογημένη. Όπως συνηθιζόταν, δύο μήνες αργότερα, ένας ναύτης κατευθύνθηκε προς τον βράχο, κουβαλώντας ψωμί και νερό για τον άγιο. Πλησιάζοντας τον βράχο, είδε την κόρη αντί για τον μοναχό και νόμιζε ότι ήταν φάντασμα. Τρομοκρατημένος, άρχισε να κολυμπάει μακριά από τον βράχο. Η Φωτεινία άρχισε να του φωνάζει: «Μη φοβάσαι τίποτα, είμαι αληθινή γυναίκα και Χριστιανή· μη με εγκαταλείπεις, αλλά έλα να ακούσεις τι θα σου πω». Αλλά ο ναύτης δεν την πίστεψε. Τότε εκείνη, επικαλούμενη τον, άρχισε να μιλάει: «Σου ορκίζομαι στον Χριστό ότι είμαι Χριστιανός· έλα εδώ χωρίς φόβο και άκουσε την ιστορία μου». Τότε ο ναύτης, προσγειωμένος στον βράχο, της είπε: «Πού είναι ο μοναχός που ήταν εδώ; Πώς και πού θα μπορούσε να πάει από εδώ; Ποιος σε έφερε και σε άφησε σε αυτή την πέτρα;» Αφού έκανε τον σταυρό της, η Φωτεινία άρχισε να διηγείται όλα όσα της είχαν συμβεί. Μόλις άκουσε την ιστορία της, ο άντρας έμεινε έκπληκτος και της είπε: - Πήγαινε, θα σε μεταφέρω από εδώ στο έδαφος για να μπορέσεις να πας στην πόλη σου. «Όχι, αδελφέ», του απάντησε, «σε παρακαλώ, μην με πάρεις μακριά από εδώ, αλλά κάνε μου μια χάρη: πήγαινε στο χωριό, φέρε μου ένα ανδρικό ένδυμα από τρίχινο πουκάμισο· φέρε μου ψωμί και νερό, όπως έκανες για τον ευλογημένο άνθρωπο, και θα λάβεις την ευλογία του Θεού που υποσχέθηκε. Γιατί δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ αρσενικού και θηλυκού φύλου, όπως είπε ο Απόστολος: «Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Έλληνας, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει αρσενικό ούτε γυναίκα· όλοι σας είστε ένας εν Χριστώ Ιησού» ( Γαλ. 3:28 ). Μη με περιφρονείς, την αμαρτωλή, γιατί κι εγώ θέλω να λάβω σωτηρία. Ίσως ο Θεός, θέλοντας να με σώσει, με τη σοφή Του πρόνοια ευδόκησε να με εγκαταστήσει σε αυτόν τον βράχο. Μη με εγκαταλείπεις μόνο και μόνο επειδή είμαι γυναίκα· θυμήσου ότι ο Θεός δημιούργησε τον Αδάμ και την Εύα, και ότι ο Ίδιος ευδόκησε να γεννηθεί από την Υπεραγία Παρθένο Μαρία. Υπηρέτησέ με όπως υπηρετούσες εκείνον τον δίκαιο άνθρωπο, και φέρε μου όλα όσα σου ζήτησα. Φέρε και λίγο μαλλί, για να μπορώ να κάνω το κέντημά μου. Ας έρθει εδώ η γυναίκα σου. μαζί σου: θα με ντύσει με ανδρικά ρούχα και θα εργαστώ όπως αυτή προστάζει. Είθε ο Κύριος και Θεός μου να είναι μαζί σου σε όλη σου τη ζωή και να σου χαρίζει χάρη, έλεος και άφεση αμαρτιών σε αυτή τη ζωή και στην επόμενη. Ο ναύτης της απάντησε: «Θα κάνω ό,τι μου ζητήσεις, απλώς να είσαι δυνατός και θαρραλέος, και ο Θεός θα εκπληρώσει την επιθυμία σου». Με αυτά τα λόγια, απέπλευσε για το σπίτι. Δύο μέρες αργότερα, επέστρεψε με τη σύζυγό του, παίρνοντας μαζί του όλα όσα είχε ζητήσει η κοπέλα. Αποβιβαζόμενη από το πλοίο, η σύζυγός του ανέβηκε στον γκρεμό προς την ευλογημένη Φωτεινή. Τη φίλησε και υποκλίθηκε μέχρι εδάφους. Έπειτα έφερε τα ρούχα και το ψωμί της από το πλοίο. Ζητώντας από τον ναύτη να απομακρυνθεί λίγο, η ευλογημένη Φωτεινή έβγαλε τα γυναικεία της ρούχα, αφήνοντας στην άκρη και τη γυναικεία της αδυναμία, και φόρεσε ανδρική ενδυμασία, περιζωμένη με σοφία και ανδρική δύναμη. Καθώς το έκανε αυτό, προσευχήθηκε, φωνάζοντας: «Κύριε Θεέ! Έχεις ακούσει τις προσευχές όλων των αγίων Σου από αμνημονεύτων χρόνων. Άκουσέ με, τον αμαρτωλό, και βοήθησέ με να ζήσω ήσυχα και ευλαβικά σε αυτόν τον τόπο, ντυμένος με ανδρικά ρούχα. Φύλαξε την ψυχή μου, στήριξε την καρδιά μου, ενίσχυσε το σώμα μου και οδήγησε με στο δρόμο της σωτηρίας. Αντάμειψε αυτούς τους ανθρώπους που θα με υπηρετήσουν με την πρέπουσα ανταμοιβή. Διότι είσαι ευλογημένος και δοξασμένος στους αιώνες. Αμήν.» Μετά από αυτό είπε στη γυναίκα της: «Κυρία μου, σε παρακαλώ: προμήθευσέ μου μαλλί μαζί με ψωμί και νερό, για να μην φάω το ψωμί σου χωρίς αποζημίωση, και πάρε αυτά τα ρούχα μου ως ανάμνηση της ταπεινότητάς μου». Μετά από αυτό, τους έστειλε ειρηνικά. Τον τρίτο μήνα, ο ναύτης και η γυναίκα του επέστρεψαν στη Φωτεινία και της έφεραν λίγο ψωμί. Ενώ βρισκόταν στο νησί, η ευλογημένη παρθένος δόξαζε τον Κύριο για τη ζωή της. Καθημερινά, προσεύχονταν δώδεκα στον Θεό και κάθε βράδυ ενέτεινε αυτή την ευσεβή πράξη, προσευχόμενη στον Κύριο είκοσι τέσσερις φορές. Μια λίβρα ψωμί την χρησίμευε για δύο ημέρες. Έτσι, με τη βοήθεια του Θεού, έφτασε στο τέλος της ζωής της. Όταν εγκαταστάθηκε σε αυτόν τον βράχο, ήταν είκοσι πέντε ετών και είχε μοχθήσει στον βράχο για έξι χρόνια. Γι' αυτό, εν ειρήνη, παρέδωσε την αγνή και άγια ψυχή της στον Κύριο. Μόλις δύο μήνες μετά τον θάνατό της, όταν ο ναύτης και η σύζυγός του έφτασαν την καθορισμένη ώρα, βρήκαν την ευλογημένη Φωτεινή νεκρή. Τα χέρια της ήταν σταυρωμένα, το πρόσωπό της έλαμπε και φαινόταν σαν να κοιμόταν. Αφού προσκύνησαν το άγιο σώμα της και το πήραν, το έβαλαν σε ένα πλοίο και έπλευσαν για την πόλη της Καισάρειας στην Παλαιστίνη. Εκεί ο ναύτης πήγε στον Επίσκοπο Καισαρείας και του είπε τα πάντα για την ενάρετη ζωή της Αγίας Φωτεινής. Με όλο τον κλήρο του, ο επίσκοπος έθαψε με τιμή το σώμα της, ψάλλοντας θεόπνευστους ψαλμούς και ύμνους, αποδίδοντας τιμή και δόξα στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν. Τροπάριο, Ήχος 8: Έσβησες τη φλόγα των πειρασμών με ρυάκια δακρύων, ευλογημένη, και αφού χαλιναγώγησες τα κύματα της θάλασσας και τα θηρία, αναφώνησες: Δοξασμένος είσαι, Παντοδύναμε, που με έσωσες από φωτιά και καταιγίδα. Κοντάκιον, Ήχος 2: Ως επιδέξιος ασκητής ευσεβείας, και πάσχων με έντιμη θέληση, και ερημίτης και ερημίτης, ας επαινούμε επάξια τον αείτιμο Μαρτινιανό σε τραγούδια: γιατί πάτησε το φίδι. * * * Σημειώσεις 1369  Η Καισάρεια είναι μια μεγάλη πόλη στην Παλαιστίνη, στη Μεσόγειο Θάλασσα· οι Ρωμαίοι επιτρόποι είχαν την έδρα τους εκεί. 1370  Δηλαδή, κινδύνευα να εγκαταλείψω υγιείς και υποστηρικτικές σκέψεις και να υποβληθώ στη μεγαλύτερη καταπάτηση. – Ο προφήτης αποκαλεί τις σκέψεις «πόδια και πόδια», όπως εξηγεί ο όσιος Θεοδώρητος. 1371  Η χήρα του Οσίου Παύλου εργάστηκε στη Βηθλεέμ για 20 χρόνια, από το έτος 384· πέθανε στις 26 Ιανουαρίου 404. 1372  Μια πόλη στην Ελλάδα· τώρα η πρωτεύουσα του ελληνικού βασιλείου· στην αρχαιότητα αυτή η πόλη ήταν διάσημη για τη μόρφωσή της. 1373  Ο Άγιος Μαρτινιανός πέθανε στα τέλη του 4ου ή στις αρχές του 5ου αιώνα.