ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

Λόγος Πανηγυρικὸς στὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου Μαρίας 
 Ἠλία Μηνιάτη

Θεοτόκος ἡ ἀειπάρθενος
 π. Δημήτριος Staniloae

Προεόρτια

τοῦ Εὐαγγελισμοῦ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου.

Στιχηρὰ Προεόρτια 

Ἦχος δ' 

Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσιν 

Κεκρυμμένον μυστήριον, καὶ Ἀγγέλοις ἀγνώριστον, Γαβριὴλ πιστεύεται ὁ Ἀρχάγγελος, καὶ ἐπὶ σὲ νῦν ἐλεύσεται, τὴν μόνην ἀκήρατον, καὶ καλὴν περιστεράν, καὶ τοῦ γένους ἀνάκλησιν, καὶ βοήσει σοι· Παναγία τό, Χαῖρε, ἑτοιμάζου, διὰ λόγου Θεὸν Λόγον, σοῦ ταῖς λαγόσιν εἰσδέξασθαι.

 

Ἦχος δ' 

Φωτοφόρον Παλάτιον, ἡτοιμάσθη σοι Δέσποτα, ἡ νηδὺς ἡ ἄφθορος τῆς Θεόπαιδος, δεῦρο πρὸς τοῦτο κατάβηθι, οἰκτείρας τὸ πλάσμα σου, φθονερῶς πολεμηθέν, καὶ δουλείᾳ κρατούμενον τοῦ ἀλάστορος, καὶ τὸ κάλλος τὸ πρώην ἀπολέσαν, καὶ τὴν σὴν σωτηριώδη, προσαναμένον κατάβασιν.

 

Ἦχος δ' 

Γαβριὴλ ὁ Ἀρχάγγελος, ἐπὶ σὲ Παναμώμητε, ἐμφανῶς ἐλεύσεται καὶ βοήσει σοι· Χαῖρε κατάρας λυτήριον, πεσόντων ἀνόρθωσις, χαῖρε μόνη ἐκλεκτή, τῷ Θεῷ χρηματίσασα, χαῖρε ἔμψυχε, τοῦ Ἡλίου νεφέλη ὑποδέχου, τὸν ἀσώματον ἐν μήτρᾳ, τῇ σῇ οἰκῆσαι θελήσαντα. 

 

Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι Δεσποτικοθεομητορική εορτή. Αυτό σημαίνει ότι είναι Δεσποτική επειδή αναφέρεται στον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος συνελήφθη στην γαστέρα της Θεοτόκου, και θεομητορική εορτή επειδή αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στην σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.

Η Θεοτόκος Μαρία έχει μεγάλη αξία και σπουδαία θέση στην Εκκλησία, ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που περίμεναν όλες οι γενεές, και αυτή έδωσε στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση. Έτσι, το πρόσωπο της Θεοτόκου συνδέεται στενά με το Πρόσωπο του Χριστού. Και η αξία της Παναγίας δεν οφείλεται μόνον στις αρετές της, αλλά κυρίως στον καρπό της κοιλίας της. Γι’ αυτό, η Θεοτοκολογία συνδέεται στενώτατα με την Χριστολογία. Όταν κάνουμε λόγο για τον Χριστό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτήν που του έδωσε σάρκα, και όταν κάνουμε λόγο για την Παναγία, αναφερόμαστε ταυτόχρονα και στον Χριστό, γιατί από Αυτόν αντλεί Χάρη και αξία. Αυτό φαίνεται καθαρά στην ακολουθία των Χαιρετισμών, στην οποία υμνείται η Θεοτόκος, αλλά πάντοτε εν συνδυασμώ με το ότι είναι μητέρα του Χριστού: «Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα».

Αυτός ο σύνδεσμος Χριστολογίας και Θεοτοκολογίας φαίνεται και στην ζωή των αγίων. Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα των αγίων, που είναι τα πραγματικά μέλη του Σώματος του Χριστού, είναι ότι αγαπούν την Παναγία. Είναι αδύνατον να υπάρχη άγιος ο οποίος δεν την αγαπά.

α´

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι η αρχή όλων των Δεσποτικών εορτών. Στο απολυτίκιο της εορτής ψάλλουμε: «σήμερον της σωτηρίας ημών το κεφάλαιον και του απ’ αιώνος μυστηρίου η φανέρωσις…». Το περιεχόμενο της εορτής αναφέρεται στο γεγονός κατά το οποίο ο αρχάγγελος Γαβριήλ – ο άγγελος εκείνος με τον οποίο συνδέονται όλα τα γεγονότα που έχουν σχέση με την ενανθρώπηση του Χριστού – επισκέφθηκε με εντολή του Θεού την Παναγία και την πληροφόρησε ότι έφθασε ο καιρός της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού, και ότι αυτή θα γίνη η μητέρα Του. (βλ. Λουκά α’, 26-56).

Η λέξη «ευαγγελισμός» αποτελείται από δύο επί μέρους λέξεις, ήτοι εύ και αγγελία, και δηλώνει την καλή είδηση, την καλή αγγελία. Πρόκειται για την πληροφορία που δόθηκε δια του αρχαγγέλου ότι ο Λόγος του Θεού θα ενανθρωπήση για την σωτηρία του ανθρώπου. Ουσιαστικά πρόκειται για την εκπλήρωση της υποσχέσεως του Θεού, που δόθηκε μετά την πτώση του Αδάμ και της Εύας (βλ. Γεν. γ’, 15), η οποία λέγεται πρωτευαγγέλιο. Γι’ αυτό, η πληροφορία της ενανθρωπήσεως του Λόγου του Θεού είναι η μεγαλύτερη είδηση μέσα στην ιστορία.

Κατά τον άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή, το ευαγγέλιο του Θεού είναι πρεσβεία του Θεού και παράκληση στους ανθρώπους δια του σαρκωθέντος Υιού Του. Παράλληλα είναι και η καταλλαγή των ανθρώπων με τον Πατέρα, ο Οποίος δίνει ως μισθό την αγέννητη θέωση σε αυτούς που υπακούουν στον Χριστό. Η θέωση λέγεται αγέννητη γιατί δεν γεννάται, αλλά φανερώνεται στους αξίους. Επομένως, η θέωση που προσφέρεται δια του ενανθρωπήσαντος Χριστού δεν είναι γέννηση, αλλά φανέρωση δια της ενυποστάτου ελλάμψεως σε αυτούς που είναι άξιοι αυτής της αποκαλύψεως.

Η καλή αγγελία, το ευαγγέλιο, ο ευαγγελισμός είναι διόρθωση των γεγονότων που έγιναν στην αρχή της δημιουργίας του ανθρώπου, στον αισθητό Παράδεισο της Εδέμ. Εκεί από γυναίκα άρχισε η πτώση και τα αποτελέσματά της, εδώ από γυναίκα άρχισαν όλα τα αγαθά. Έτσι, η Παναγία είναι η νέα Εύα. Εκεί υπήρχε ο αισθητός Παράδεισος, εδώ η Εκκλησία. Εκεί ο Αδάμ, εδώ ο Χριστός. Εκεί η Εύα, εδώ η Μαρία. Εκεί ο όφις, εδώ ο Γαβριήλ. Εκεί ο ψιθυρισμός του δράκοντος-όφεως στην Εύα, εδώ ο χαιρετισμός του αγγέλου στην Μαρία (Ιωσήφ Βρυένιος). Με αυτόν τον τρόπο διορθώθηκε το σφάλμα του Αδάμ και της Εύας.

β´

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ απεκάλεσε την Παναγία «κεχαριτωμένη«. Της είπε: «Χαίρε, κεχαριτωμένη, ο Κύριος μετά σού, ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκ. α’, 28-29). Η Παναγία αποκαλείται «κεχαριτωμένη» και χαρακτηρίζεται «ευλογημένη», αφού ο Θεός είναι μαζί της.

Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, και άλλους αγίους Πατέρας, η Παναγία είχε ήδη χαριτωθή, και δεν χαριτώθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού. Παραμένοντας μέσα στα άγια των αγίων του Ναού έφθασε στα άγια των αγίων της πνευματικής ζωής, που είναι η θέωση. Εάν το προαύλιο του Ναού προοριζόταν για τους προσηλύτους και εάν ο κυρίως Ναός για τους ιερείς, τα άγια των αγίων προορίζονταν για τον αρχιερέα. Εκεί εισήλθε η Παναγία, δείγμα ότι έφθασε στην θέωση. Είναι γνωστόν ότι στην χριστιανική εποχή ο νάρθηκας προοριζόταν για τους κατηχουμένους και τους ακαθάρτους, ο κυρίως ναός για τους φωτισθέντας, τα μέλη της Εκκλησίας, και τα άγια των αγίων γι’ αυτούς που έφθασαν στην θέωση.

Έτσι, η Παναγία είχε φθάσει στην θέωση και πριν ακόμη δεχθή την επίσκεψη του αρχαγγέλου. Για τον σκοπό αυτό χρησιμοποίησε μια ειδική μέθοδο Θεογνωσίας και Θεοκοινωνίας, όπως ερμηνεύει θαυμάσια και θεόπνευστα ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Πρόκειται για την ησυχία, την ησυχαστική οδό. Κατάλαβε η Παναγία ότι δεν μπορεί κανείς να φθάση στον Θεό με την λογική, την αίσθηση, την φαντασία και την ανθρώπινη δόξα, αλλά δια του νού. Έτσι νέκρωσε όλες τις δυνάμεις της ψυχής που προέρχονται από την αίσθηση, και δια της νοεράς προσευχής ενεργοποίησε τον νού. Με αυτόν τον τρόπο έφθασε στην έλλαμψη και την θέωση. Και γι’ αυτό αξιώθηκε να γίνη Μητέρα του Χριστού, να δώση την σάρκα της στον Χριστό. Δεν είχε απλώς αρετές, αλλά την θεοποιό Χάρη του Θεού.

Η Παναγία είχε το πλήρωμα της Χάριτος του Θεού, συγκριτικά με τους ανθρώπους. Βέβαια, ο Χριστός, ως Λόγος του Θεού, έχει όλο το πλήρωμα των Χαρίτων, αλλά και η Παναγία έλαβε το πλήρωμα της Χάριτος από το πλήρωμα των Χαρίτων του Υιού της. Γι’ αυτόν τον λόγο σε σχέση με τον Χριστό είναι κατώτερη, αφού ο Χριστός είχε την Χάρη κατά φύσιν, ενώ η Παναγία κατά μετοχήν, σε σχέση όμως με τους ανθρώπους είναι ανώτερη.

Η Παναγία είχε το πλήρωμα της Χάριτος, εκ του πληρώματος των Χαρίτων του Υιού της, προ της συλλήψεως, κατά την σύλληψη και μετά την σύλληψη. Πρό της συλλήψεως το πλήρωμα της Χάριτος ήταν τέλειο, κατά την σύλληψη ήταν τελειότερο, και μετά την σύλληψη ήταν τελειότατο (άγ. Νικόδημος αγιορείτης). Με αυτόν τον τρόπο η Παναγία ήταν παρθένος κατά το σώμα και παρθένος κατά την ψυχή. Και αυτή η σωματική της παρθενία είναι ανώτερη και τελειότερη από την ψυχική παρθενία των αγίων, που επιτυγχάνεται με την ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος.

γ´

Κανείς άνθρωπος δεν γεννάται απηλλαγμένος από το προπατορικό αμάρτημα. Η πτώση του Αδάμ και της Εύας και οι συνέπειες αυτής της πτώσεως κληρονομήθηκαν σε όλο το ανθρώπινο γένος.Φυσικό ήταν και η Παναγία να μην είναι απηλλαγμένη από το προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος του Αποστόλου Παύλου είναι σαφής: «πάντες ήμαρτον και υστερούνται της δόξης του Θεού» (Ρωμ. γ’, 23). Στο αποστολικό αυτό χωρίο φαίνεται ότι το αμάρτημα νοείται ως στέρηση της δόξης του Θεού, και ακόμη ότι κανείς δεν είναι απηλλαγμένος από αυτό. Έτσι, λοιπόν, και η Παναγία γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα. Πότε όμως απαλλάχτηκε από αυτό; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό πρέπει να ελευθερωθή από σχολαστικές αντιλήψεις.

Κατ’ αρχάς πρέπει να πούμε ότι το προπατορικό αμάρτημα ήταν η στέρηση της δόξης του Θεού, η αλλοτρίωση από τον Θεό, η απώλεια της Θεοκοινωνίας. Αυτό όμως είχε και σωματικές συνέπειες, γιατί στο σώμα του Αδάμ και της Εύας εισήλθε η φθορά και ο θάνατος. Όταν στην Ορθόδοξη Παράδοση γίνεται λόγος για κληρονόμηση του προπατορικού αμαρτήματος, δεν εννοείται η κληρονόμηση της ενοχής της προπατορικής αμαρτίας, αλλά κυρίως οι συνέπειές της, που είναι η φθορά και ο θάνατος. Όπως όταν αρρωσταίνη η ρίζα του φυτού, αρρωσταίνουν και τα κλαδιά και τα φύλλα, το ίδιο έγινε με την πτώση του Αδάμ. Ασθένησε όλο το ανθρώπινο γένος. Η φθορά και ο θάνατος που κληρονομεί ο άνθρωπος είναι το εύκρατο κλίμα της καλλιέργειας των παθών, και με αυτόν τον τρόπο σκοτίζεται ο νούς του ανθρώπου.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η πρόσληψη από τον Χριστό, με την ενανθρώπησή Του, αυτού του θνητού και παθητού σώματος, χωρίς την αμαρτία, συνετέλεσε στο να διορθωθούν οι συνέπειες του αμαρτήματος του Αδάμ. Θέωση υπήρχε και στην Παλαιά Διαθήκη, όπως και φωτισμός του νού, αλλά δεν είχε καταργηθή ο θάνατος, γι’ αυτό και οι θεόπτες Προφήτες πήγαιναν στον Άδη. Με την ενανθρώπηση του Χριστού και την Ανάστασή Του, θεώθηκε η ανθρώπινη φύση και έτσι δόθηκε η δυνατότητα σε κάθε άνθρωπο να θεωθή. Επειδή με το άγιο Βάπτισμα γινόμαστε μέλη του θεωθέντος και αναστημένου Σώματος του Χριστού, γι’ αυτό και λέμε ότι δια του αγίου Βαπτίσματος απαλλάσσεται ο άνθρωπος από το προπατορικό αμάρτημα.

Όταν προσαρμόσουμε αυτά στην περίπτωση της Παναγίας, μπορούμε να καταλάβουμε την σχέση της με το προπατορικό αμάρτημα και την ελευθέρωσή της από αυτό. Η Παναγία γεννήθηκε με το προπατορικό αμάρτημα, είχε όλες τις συνέπειες της φθοράς και του θανάτου στο σώμα της. Με την είσοδό της στα άγια των αγίων έφθασε στην θέωση. Αυτή όμως η θέωση δεν ήταν αρκετή για την απαλλαγή από τις συνέπειές του, που είναι η φθορά και ο θάνατος, ακριβώς γιατί δεν είχε ενωθή η θεία με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου. Έτσι, την στιγμή που με την δύναμη του Αγίου Πνεύματος η θεία φύση ενώθηκε με την ανθρώπινη φύση, στην γαστέρα της Παναγίας, η Παναγία πρώτη γεύεται την ελευθέρωσή της από το λεγόμενο προπατορικό αμάρτημα και τις συνέπειές του. Άλλωστε, την στιγμή εκείνη έγινε αυτό που απέτυχε να κάνη ο Αδάμ και η Εύα με τον ελεύθερο προσωπικό τους αγώνα. Γι’ αυτό, η Παναγία την στιγμή του Ευαγγελισμού έφθασε σε μεγαλύτερη κατάσταση από εκείνην στην οποία βρισκόταν ο Αδάμ και η Εύα πριν την πτώση. Αξιώθηκε να γευθή το τέλος του σκοπού της δημιουργίας, όπως θα δούμε σ’ άλλες αναλύσεις.

Γι’ αυτό, για την Παναγία δεν χρειάστηκε να γίνη Πεντηκοστή, δεν χρειάστηκε να βαπτισθή. Αυτό που βίωσαν οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής, που έγιναν μέλη του Σώματος του Χριστού δια του Αγίου Πνεύματος, και αυτό που έγινε σε όλους εμάς κατά το μυστήριο του Βαπτίσματος, έγινε για την Παναγία την ημέρα του Ευαγγελισμού. Τότε απαλλάχθηκε από το προπατορικό αμάρτημα, όχι με την έννοια ότι απαλλάχθηκε από την ενοχή, αλλά ότι απέκτησε την θέωση στην ψυχή και το σώμα, λόγω της ενώσεώς της με τον Χριστό.

Μέσα στα πλαίσια αυτά πρέπει να ερμηνευθή και ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού, ότι την ημέρα του Ευαγγελισμού η Παναγία έλαβε το Άγιον Πνεύμα, το Οποίο την καθάρισε και της έδωσε δύναμη δεκτική της θεότητος του Λόγου, συγχρόνως δε και γεννητική. Δηλαδή, η Παναγία έλαβε από το Άγιο Πνεύμα καθαρτική χάρη, αλλά και δεκτική και γεννητική του Λόγου του Θεού, ως ανθρώπου.

δ´

Η απάντηση της Παναγίας στην πληροφορία του αρχαγγέλου ότι θα αξιωθή να γεννήση τον Χριστό ήταν εκφραστική: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου» (Λουκ. α’, 38). Φαίνεται εδώ η υπακοή της Παναγίας στον λόγο του αρχαγγέλου, αλλά και η υπακοή της στον Θεό, για ένα γεγονός που ήταν παράδοξο και παράξενο για την ανθρώπινη λογική. Έτσι υποτάσσει την λογική της στο θέλημα του Θεού.

Μερικοί ισχυρίζονται ότι κατά την στιγμή εκείνη όλοι οι δίκαιοι της Παλαιάς Διαθήκης, αλλά και όλη η ανθρωπότητα περίμεναν με αγωνία να ακούσουν την απάντηση της Παναγίας, έχοντας φόβο μήπως αρνηθή και δεν υπακούση στο θέλημα του Θεού. Ισχυρίζονται ότι επειδή κάθε φορά που ο άνθρωπος βρίσκεται σε τέτοιο δίλημμα, ακριβώς επειδή έχει ελευθερία, μπορεί να πη το ναι ή το όχι, όπως άλλωστε έγινε στην περίπτωση του Αδάμ και της Εύας, το ίδιο μπορούσε να συμβή και στην Παναγία. Αλλά όμως η Παναγία δεν ήταν δυνατόν να αρνηθή, όχι γιατί δεν είχε ελευθερία, αλλά γιατί είχε την πραγματική ελευθερία.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κάνει διάκριση μεταξύ φυσικού και γνωμικού θελήματος. Γνωμικό θέλημα έχει κανείς όταν διακρίνεται για την άγνοια ενός πράγματος, για την αμφιβολία και τελικά για την αδυναμία επιλογής. Πρόκειται για μια αμφιταλάντευση περί του πρακτέου. Φυσικό θέλημα έχει κανείς όταν οδηγήται κατά τρόπο φυσικό, χωρίς αμφιταλαντεύσεις, χωρίς άγνοια, στην πραγματοποίηση της αλήθειας.

Φαίνεται, λοιπόν, ότι το φυσικό θέλημα συνδέεται με το «θέλειν», ενώ το γνωμικό θέλημα με το «πώς θέλειν», και μάλιστα όταν γίνεται με αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις. Επόμενο είναι ότι το φυσικό θέλημα συνιστά την τελειότητα της φύσεως, ενώ το γνωμικό θέλημα συνιστά την ατέλεια της φύσεως, αφού προϋποθέτει άνθρωπο που δεν έχει γνώση της αλήθειας, δεν είναι βέβαιος γι’ αυτό που πρέπει να αποφασίση.

Ο Χριστός καίτοι είχε δύο θελήματα, λόγω των δύο φύσεων, ανθρωπίνης και θείας, εν τούτοις είχε φυσικό θέλημα, από την άποψη που μελετάμε εδώ καί, βέβαια, δεν είχε γνωμικό θέλημα. Ως Θεός ήξερε πάντοτε το θέλημα του Θεού Πατρός και δεν υπήρχε ποτέ αμφιβολία μέσα Του ούτε αμφιταλάντευση. Αυτό κατά χάριν βιώνεται και από τους αγίους, ιδιαιτέρως από την Παναγία. Επειδή η Παναγία είχε φθάσει στην θέωση, γι’ αυτό ήταν αδύνατο να αρνηθή το θέλημα του Θεού και να μη συγκατατεθή για την ενανθρώπηση. Είχε την τέλεια ελευθερία, και γι’ αυτό η ελευθερία της ενεργούσε πάντοτε κατά φύσιν και όχι παρά φύσιν. Εμείς επειδή δεν έχουμε φθάσει στην θέωση έχουμε ατελή ελευθερία, το λεγόμενο γνωμικό θέλημα, γι’ αυτό και αμφιταλαντευόμαστε για το πρακτέο. Η ερώτησή της «πώς εσται μοι τούτο, επεί άνδρα ου γινώσκω» (Λουκ. α’, 34), δείχνει ταπείνωση, αδυναμία της ανθρωπίνης φύσεως, αλλά και το παράδοξο του πράγματος, επειδή υπήρχαν θαυματουργικές συλλήψεις στην Παλαιά Διαθήκη, όχι όμως ασπόρως.

ε´

Κατά την ημέρα του Ευαγγελισμού έχουμε άμεση σύλληψη του Χριστού με την δύναμη και ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. Σ’ ένα θεοτοκίο ψάλλουμε: «Του Γαβριήλ φθεγξαμένου σοι παρθένε το χαίρε σύν τη φωνή εσαρκούτο ο των όλων Δεσπότης«. Αυτό σημαίνει ότι δεν παρενεβλήθησαν μερικές ώρες και ημέρες για να γίνη η σύλληψη, αλλά έγινε ακριβώς εκείνη την στιγμή.

Ο αρχάγγελος Γαβριήλ είπε στον Ιωσήφ, τον μνήστορα της Υπεραγίας Θεοτόκου. «Μη φοβηθής παραλαβείν Μαριάμ την γυναίκα σου, το γαρ εν αυτή γεννηθέν εκ Πνεύματος εστίν Αγίου» (Ματθ. α’, 20). Η Παναγία γέννησε κατά άνθρωπο τον Χριστό, αλλά η σύλληψη έγινε εκ Πνεύματος Αγίου.

Ο Μ. Βασίλειος, ερμηνεύοντας αυτήν την φράση, και κυρίως το «γεννηθέν εκ Πνεύματος αγίου», λέγει ότι κάθε πράγμα που προέρχεται από κάτι άλλο, δηλώνεται με τρεις λέξεις. Η μία είναι το «δημιουργικώς», όπως ολόκληρη η κτίση δημιουργήθηκε από τον Θεό με την ενέργειά Του. Η άλλη είναι το «γεννητώς», όπως ο Υιός γεννήθηκε προ πάντων των αιώνων από τον Πατέρα. Η τρίτη είναι το «φυσικώς», όπως η ενέργεια βγαίνει από κάθε φύση, ήτοι η λαμπρότητα από τον ήλιο, και γενικότερα η ενέργεια από τον ενεργούντα. Για την σύλληψη του Χριστού εν Αγίω Πνεύματι η αληθινή έκφραση είναι ότι ο Χριστός συνελήφθη με την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος «δημιουργικώς», και όχι γεννητώς και φυσικώς.

Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διδάσκει ότι ο Υιός και Λόγος του Θεού συνέπηξε για τον Εαυτό του, με τα αγνά και καθαρώτατα αίματα της Θεοτόκου, σάρκα που είναι εμψυχωμένη από λογική και νοερά ψυχή, όχι σπερματικώς, αλλά δημιουργικώς δια του Αγίου Πνεύματος.

Βέβαια, όταν κάνουμε λόγο για σύλληψη του Χριστού στην γαστέρα της Θεοτόκου με την δύναμη και δημιουργική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, δεν πρέπει να απομονώνουμε το Άγιον Πνεύμα από την Αγία Τριάδα. Είναι γνωστόν από την πατερική διδασκαλία ότι κοινή είναι η ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Η δημιουργία του κόσμου και η αναδημιουργία του ανθρώπου και του κόσμου έγινε και γίνεται με την κοινή ενέργεια του Τριαδικού Θεού. Επομένως, όχι μόνον το Άγιον Πνεύμα εδημιούργησε το δεσποτικό σώμα του Χριστού, αλλά και αυτός ο ίδιος ο Πατήρ και ο Υιός, δηλαδή ολόκληρη η Αγία Τριάδα. Η διατύπωση αυτής της αλήθειας είναι ότι ο Πατήρ ευδόκησε την σάρκωση του Υιού Του, ο Υιός και Λόγος του Θεού αυτούργησε την σάρκωσή Του και το Άγιον Πνεύμα την ετελεσιούργησε.

Η σύλληψη του Χριστού στην κοιλία της Θεοτόκου έγινε με ησυχία και κρυφιότητα και όχι με κρότο και ταραχή. Κανείς, ούτε από τους αγγέλους ούτε από τους ανθρώπους, μπόρεσε να καταλάβη εκείνη την στιγμή αυτά τα μεγάλα που επετελέσθησαν. Ο Προφητάναξ Δαυίδ προφήτευσε αυτό το γεγονός λέγοντας: «Καταβήσεται ως υετός επί πόκον, ωσεί σταγών η στάζουσα επί την γήν» (Ψαλμ. οα’, 6). Όπως η βροχή που πέφτει επάνω σ’ ένα ποκάρι από μαλλί δεν προκαλεί θόρυβο, ούτε και καμμιά φθορά, το ίδιο έγινε και κατά τον ευαγγελισμό και την σύλληψη. Ο Χριστός με την σύλληψή Του δεν προκάλεσε θόρυβο ούτε και καμμιά φθορά στην παρθενία της Παναγίας. Γι’ αυτό και η Παναγία ήταν και έμεινε Παρθένος προ του τόκου, κατά τον τόκο και μετά τον τόκο. Είναι τα τρία αστέρια τα οποία ο αγιογράφος σχηματίζει πάντοτε στο μέτωπο και στους δύο ώμους της Παναγίας.

στ´

Η ένωση της θείας με την ανθρώπινη φύση στην υπόσταση του Λόγου, μέσα στην κοιλία της Θεοτόκου, συνιστά την άμεση θέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Δηλαδή, από την πρώτη στιγμή που ενώθηκε η θεία με την ανθρώπινη φύση υπάρχει θέωση της ανθρωπίνης φύσεως. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού: «άμα σάρξ, άμα Θεού Λόγου σάρξ». Αυτό σημαίνει ότι δεν παρενεβλήθη ένα διάστημα μετά από την σύλληψη για να θεωθή το ανθρώπινο πρόσλημμα, αλλά αυτό έγινε αμέσως κατά την ώρα της συλλήψεως.

Συνέπεια και συνέχεια αυτού του γεγονότος είναι ότι η Παναγία πρέπει να λέγεται Θεοτόκος, αφού αυτή γέννησε πραγματικά τον Θεό, τον Οποίο κυοφόρησε εννέα μήνες στην κοιλία της, και όχι έναν άνθρωπο που είχε την Χάρη του Θεού. Γι’ αυτό η Παναγία λέγεται Θεοτόκος και όχι Χριστοτόκος. Το χριστολογικό δόγμα έχει συνέπεια και στο θεοτοκολογικό. Η Παναγία είναι Θεοτόκος, ακριβώς γιατί συνέλαβε εν Αγίω Πνεύματι τον Χριστό.

Αυτό πρέπει να τονισθή, γιατί παλαιά έγινε μεγάλη θεολογική συζήτηση για το αν η Παναγία πρέπει να λέγεται Θεοτόκος, λόγω υπάρξεως αιρετικών διδασκαλιών, η δε τελική κατοχύρωση της διδασκαλίας ότι η Παναγία εγέννησε Θεό, και ότι αμέσως με την πρόσληψη της ανθρωπίνης φύσεως υπάρχει θέωσή της, έγινε στην Γ’ Οικουμενική Σύνοδο. Ο αιρετικός Νεστόριος, χρησιμοποιώντας φιλοσοφικούς όρους και ανθρώπινο στοχασμό, υποστήριζε ότι η Παναγία ήταν άνθρωπος και γι’ αυτόν τον λόγο ήταν αδύνατο να γεννήση τον Θεό. Το βρέφος που υπήρχε μέσα της δεν ήταν Θεός, αλλά άνθρωπος. Απλώς ο Θεός «παρήλθεν» ή «συμπαρήλθεν» δια της Θεοτόκου. Βέβαια, υπήρχε πρόβλημα στην θεολογία του για τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύσεων στον Χριστό. Ο Νεστόριος πίστευε ότι η σάρκα του Χριστού ήταν απλώς συνημμένη με την φύση της θεότητος. Ο Λόγος ήταν Θεός, αλλά ήταν συνημμένος με τον άνθρωπο και κατοικούσε μέσα του. Με τέτοιες προϋποθέσεις ονόμαζε την Παναγία Χριστοτόκο και όχι Θεοτόκο.

Όμως, ο Χριστός είναι Θεάνθρωπος, τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος, και η κάθε φύση ενεργούσε «μετά της θατέρου κοινωνίας» στην υπόσταση του Λόγου. Το θέμα αυτό θα το δούμε όταν θα κάνουμε λόγο για την γέννηση του Χριστού. Εδώ όμως πρέπει να υπογραμμισθή ότι η ανθρώπινη φύση θεώθηκε αμέσως με την ένωσή της με την θεία φύση στην υπόσταση του Λόγου, μέσα στην κοιλία της Θεοτόκου. Γι’ αυτό η Παναγία είναι και λέγεται Θεοτόκος, αφού γέννησε κατά άνθρωπον τον Θεό.

ζ´

Η άμεση θέωση της ανθρωπίνης φύσεως από την θεία φύση του Λόγου δεν σημαίνει ότι καταργούνται τα ιδιώματα της ανθρωπίνης φύσεως. Αυτό δείχνει ότι η σύλληψη και κυοφορία, αλλά και η γέννηση του Χριστού έγινε κατά φύσιν και υπέρ φύσιν. Υπέρ φύσιν, γιατί έγινε δημιουργικώς από το Πανάγιο Πνεύμα και όχι σπερματικώς. Κατά φύσιν, γιατί η κυοφορία έγινε κατά τον τρόπο που κυοφορείται το βρέφος.

Υπάρχει όμως ένα σημείο που πρέπει να υπογραμμισθή. Σε κάθε βρέφος υπάρχουν μερικά στάδια, έως ότου έλθη η ώρα να γεννηθή. Κατ’ αρχάς γίνεται η σύλληψη, στην συνέχεια μετά από ένα χρονικό διάστημα ο εξεικονισμός των μελών του σώματός του, έπειτα αναπτύσσεται ολίγον κατ’ ολίγον, και κατά τον βαθμό της αναπτύξεώς του ακολουθεί η κίνηση, και τέλος, όταν ολοκληρωθή, εξέρχεται από την κοιλία της μητέρας του.

Ενώ στο θείο βρέφος έχουμε ολίγον κατ’ ολίγον αύξηση, εν τούτοις δεν παρενεβλήθη διάστημα μεταξύ συλλήψεως και εξεικονισμού των μελών. Ο Μ. Βασίλειος λέγει ρητώς: «ευθύς γαρ τέλειον ήν τη σαρκί το κυοφορούμενον, ου ταις κατά μικρόν διαπλάσεσι μορφωθέν». Αυτό πρέπει να το δούμε από την άποψη ότι εξεικονίσθησαν τα μέλη του σώματός Του αμέσως, δημιουργήθηκε τέλειος άνθρωπος, αλλά όμως δεν βρέθηκε αμέσως στην διάπλαση των εννέα μηνών. Αναπτυσσόταν ολίγον κατ’ ολίγον, ενώ είχε απαρτισθή το σώμα Του από την αρχή.

η´

Η σύλληψη του Χριστού στην κοιλία της Θεοτόκου έγινε από το Πανάγιο Πνεύμα δημιουργικώς και όχι σπερματικώς, γιατί έπρεπε να αναλάβη ο Χριστός την καθαρά φύση που είχε ο Αδάμ προ της παραβάσεως. Βέβαια, ο Χριστός προσέλαβε σάρκα παθητή και θνητή, όπως αυτή έγινε μετά την παράβαση του Αδάμ, για να νικήση την φθορά και τον θάνατο, αλλ’ όμως ήταν άκρως καθαρά και αμίαντος, όπως ήταν προ της παραβάσεως. Έτσι, η σάρκα του Χριστού από απόψεως καθαρότητος ήταν όπως το προ της παραβάσεως σώμα του Αδάμ, από απόψεως δε θνητότητος και φθαρτότητος ήταν το μετά την παράβαση σώμα του Αδάμ.

Επομένως, η σύλληψη έγινε δια του Αγίου Πνεύματος, γιατί ο τρόπος με τον οποίο γεννάται σήμερα ο άνθρωπος (διά του σπέρματος) είναι μετά την παράβαση. Κατά τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά, η κίνηση της σαρκός προς γέννηση δεν είναι απηλλαγμένη τελείως της αμαρτίας, γιατί, ενώ ο νούς έχει ταχθή από τον Θεό να ηγεμονεύη τον άνθρωπο, συμπεριφέρεται «ανυποτάκτως» κατά την διάρκεια της κινήσεως της σαρκός. Έτσι, η καθαρά φύση του Χριστού έχει σχέση με την δημιουργική και όχι σπερματική σύλληψη.

Ακριβώς αυτό το γεγονός συνδέεται στενώτατα με το ότι η σύλληψη, κυοφορία και γέννηση του Χριστού από την Παναγία ήταν ανήδονος, άκοπος και ανώδινος. Ο Χριστός, λοιπόν, συνελήφθη, κυοφορήθηκε ως βρέφος και γεννήθηκε ανηδόνως, ακόπως, ανωδίνως. Συνελήφθη ασπόρως για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, για να αναλάβη την καθαρά ανθρώπινη φύση, και δεύτερον, για να γεννηθή αφθόρως και ανωδίνως.

Η Παναγία όπως συνέλαβε τον Χριστό ανηδόνως, χωρίς ηδονή, το ίδιο και τον κράτησε εννέα μήνες στην κοιλία της ακόπως και αβάρως. Δεν αισθανόταν βάρος, παρά το ότι το θείο βρέφος αναπτυσσόταν φυσιολογικά και είχε το βάρος ενός αναπτυσσομένου εμβρύου. Εφαρμόσθηκε έτσι η προφητεία του Προφήτου Ησαΐου: «Ιδού Κύριος κάθηται επί νεφέλης κούφης» (Ησ. ιθ’, 1). Με τον όρο «νεφέλη κούφη» εννοείται η ανθρώπινη σάρκα, που ήταν τόσο πολύ ελαφρά, ώστε δεν προξένησε κανένα βάρος και κόπο στην Παναγία, κατά το διάστημα της εννεαμήνου κυοφορίας.

Η άσπορη και ανήδονη σύλληψη της Παναγίας και η άκοπη κυοφορία συνδέεται στενά με την άφθορη και ανώδινη γέννηση του Χριστού. Κατά τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης υπάρχει στενή σχέση μεταξύ ηδονής και οδύνης, αφού κάθε ηδονή έχει συνημμένο και τον πόνο. Ο Αδάμ αισθάνθηκε ηδονή και ακολούθησε ο πόνος σε όλο το ανθρώπινο γένος. Έτσι και τώρα δια της ελευθερώσεως από την ηδονή προέρχεται χαρά στο ανθρώπινο γένος. Η γέννηση του Χριστού δεν έφθειρε την παρθενία της Θεοτόκου, όπως ακριβώς η σύλληψη δεν έγινε με ηδονή, και η κυοφορία με βάρος και κόπο. Εκεί που ενεργεί το Πανάγιο Πνεύμα «νικάται φύσεως τάξις».

θ´

Η διάρκεια της κυοφορίας της Παναγίας είναι προτύπωση της αδιαλείπτου κοινωνίας που θα έχουν οι άγιοι στην Βασιλεία του Θεού.

Είναι γνωστό και δεδομένο ότι η μητέρα που έχει κυοφορούμενο βρέφος έχει στενή και οργανική σχέση μαζί του. Σύγχρονοι επιστήμονες έχουν αποδείξει ότι το βρέφος επηρεάζεται πάρα πολύ όχι μόνο από την σωματική κατάσταση της μητέρας του, αλλά και από την ψυχολογική της συγκρότηση. Και επειδή το θείο βρέφος συνελήφθη εκ Πνεύματος Αγίου, αλλά μεγάλωσε κατά τον φυσικό τρόπο, δηλαδή είχε κοινωνία με το σώμα της Παναγίας, γι’ αυτό και υπάρχει στενή σχέση μεταξύ του Χριστού και της Θεοτόκου. Φυσικά, αυτό πρέπει να το δούμε από την άποψη ότι η Παναγία δίνει το αίμα της στον Χριστό, αλλά και ο Χριστός την Χάρη και ευλογία Του σε αυτήν. Κυοφορούμενος ο Χριστός δεν έπαυσε να βρίσκεται ταυτόχρονα στον θρόνο του Θεού ενωμένος με τον Πατέρα Του και το Άγιον Πνεύμα.

Η ανθρώπινη φύση ενώθηκε με την θεία φύση ατρέπτως, ασυγχύτως, αδιαιρέτως, αχωρίστως, αμέσως από την στιγμή της συλλήψεως. Αυτό σημαίνει ότι πρώτη η Παναγία γεύθηκε τα αγαθά της θείας ενανθρωπήσεως, την θέωση. Αυτό που οι Μαθηταί του Χριστού γεύθηκαν κατά την Πεντηκοστή, και εμείς μετά το Βάπτισμα, κατά την διάρκεια του μυστηρίου της θείας Ευχαριστίας, όταν κοινωνούμε το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και αυτό που θα ζουν οι άγιοι στην Βασιλεία των Ουρανών, το ζούσε η Παναγία από την πρώτη στιγμή της συλλήψεως και κυοφορίας.

Επομένως, ο Χριστός εννέα ολόκληρους μήνες, μέρα και νύχτα, έτρεφε με το αγιασμένο αίμα Του την Παναγία. Αυτό είναι προτύπωση της αδιαλείπτου θείας Κοινωνίας και της αδιαλείπτου σχέσεως και κοινωνίας των αγίων με τον Χριστό που θα γίνη κυρίως στην άλλη ζωή. Γι’ αυτό και η Παναγία είναι προτύπωση του μέλλοντος αιώνος. Από αυτό το πρίσμα είναι Παράδεισος.

ι´

Ο άγιος Νικόδημος ο αγιορείτης, μιλώντας για τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου, προχωρεί και σε μια προσωπική και υπαρξιακή προσέγγιση του γεγονότος αυτού. Γιατί, δεν αρκεί μόνο να εορτάζουμε εξωτερικά τα γεγονότα της θείας ενανθρωπήσεως, αλλά να τα πλησιάζουμε υπαρξιακά και πνευματικά. Γι’ αυτόν τον λόγο συνέλεξε πολλά χωρία αγίων στα οποία γίνεται λόγος γι’ αυτήν την υπαρξιακή προσέγγιση.

Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Προφήτου Ησαΐου: «Δια τον φόβον σου, Κύριε, εν γαστρί ελάβομεν και ωδινήσαμεν και ετέκομεν, πνεύμα σωτηρίας σου εποιήσαμεν επί της γής» (Ησ. κστ’, 18). Κατά την ερμηνεία των αγίων Πατέρων σπόρος είναι ο λόγος του Θεού και μήτρα είναι ο νούς και η καρδία του ανθρώπου. Δια της πίστεως ο λόγος του Θεού σπείρεται στην καρδιά του ανθρώπου και την καθιστά έγκυο από τον φόβο του Θεού. Πρόκειται για τον φόβο να μη μείνη ο άνθρωπος μακρυά από τον Θεό. Δια του φόβου αυτού αρχίζει ο αγώνας για την κάθαρση της καρδιάς και την απόκτηση των αρετών, που ομοιάζει με πόνο, ωδίνες τοκετού. Με αυτόν τον τρόπο γεννιέται το πνεύμα της σωτηρίας, που είναι η θέωση και ο αγιασμός.

Η μόρφωση του Χριστού μέσα μας γίνεται με πνευματικές ωδίνες. Ο Απόστολος Παύλος λέγει: «τεκνία μου, ούς πάλιν ωδίνω, άχρις ου μορφωθή Χριστός εν υμίν» (Γαλ. δ’, 19). Ωδίνες είναι ο ασκητικός αγώνας, και μόρφωση είναι η θέωση και ο αγιασμός.

Κατά τους αγίους Πατέρας (άγιο Γρηγόριο Νύσσης, άγιο Μάξιμο Ομολογητή, άγιο Συμεών τον νέο Θεολόγο, όσιο Νικήτα τον Στηθάτο κλπ.), αυτό που συνέβη σωματικά στην Παναγία, αυτό γίνεται πνευματικά σε κάθε έναν του οποίου η ψυχή παρθενεύει, δηλαδή καθαρίζεται από τα πάθη. Ο Χριστός, που μια φορά γεννήθηκε κατά σάρκα, θέλει να γεννάται πάντα κατά πνεύμα, από αυτούς που θέλουν, και έτσι γίνεται βρέφος, διαπλάττοντας τον εαυτό του μέσα σ’ εκείνους δια των αρετών.

Η πνευματική σύλληψη και γέννηση γίνεται αντιληπτή από το ότι σταματά η ρύση του αίματος, δηλαδή παύουν να υπάρχουν επιθυμίες για την διάπραξη της αμαρτίας, δεν ενεργούν τα πάθη στον άνθρωπο, μισεί ο άνθρωπος την αμαρτία και θέλει διαρκώς να πράττη το θέλημα του Θεού. Αυτή δε η σύλληψη και γέννηση αποκτάται με την εφαρμογή των θείων εντολών, κυρίως με την επιστροφή του νοός στην καρδιά και με την αδιάλειπτη μονολόγιστη προσευχή. Τότε ο άνθρωπος γίνεται ναός του Παναγίου Πνεύματος.

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου είναι ευαγγελισμός του ανθρωπίνου γένους, πληροφορία ότι ενηνθρώπησε ο Υιός και Λόγος του Θεού. Αυτή η παγκόσμια εορτή πρέπει να συντελέση στην προσωπική εορτή, στον προσωπικό ευαγγελισμό. Πρέπει να δεχθούμε τα προοίμια της σωτηρίας μας, που είναι η μεγαλύτερη είδηση στην ζωή μας.

Από το βιβλίο: Ιεροθέου Μητροπολίτου Ναυπάκτου, Δεσποτικές εορτές, εκδ. Ιερά Μονή Γενεθλίου της Θεοτόκου (Πελαγίας).

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙ

DE S. NICONE EPISCOPO
(σελίδες 440 - 446)

 

 

Ο Άγιος Νίκων Ίερομάρτυρας 

και οι 199 μαθητές του

 

Eις τον Nίκωνα. Νίκης στέφανον εὐτρεπίζει σοι, Νίκων, Βραβεὺς στεφάνων, θνῇσκε λοιπὸν τῷ ξίφει. Εἰκάδι ἐν τριτάτῃ ξίφει Νίκων κράτα δῶκε. Eις τους εκατόν εννενήκοντα εννέα. Ἑνὸς δέοντος τέσσαρας Συμμαρτύρων, Διὰ ξίφους τέμνουσι πεντηκοντάδας.

Βιογραφία O Άγιος Νίκων, γεννήθηκε στη Νεάπολη της Ιταλίας, την εποχή του ηγεμόνα Κυντιανού, από πατέρα ειδωλολάτρη και μητέρα Χριστιανή, η οποία τον γαλούχησε σύμφωνα με τα ευαγγελικά δόγματα. Σε νεαρή ηλικία έγινε στρατιωτικός και πολύ γρήγορα διακρίθηκε για την ανδρεία και την πειθαρχία του. Η ψυχή του όμως, ποθούσε τον βίο της άσκησης και της αφιέρωσης. Γι' αυτό ξεκίνησε για την περιοχή της Κωνσταντινουπόλεως, Έκανε όμως μία πρώτη στάση στη Χίο. Εκεί δέχτηκε το Άγιο Βάπτισμα και αφιερώθηκε στην ασκητική ζωή και στη μελέτη των Αγίων Γραφών. O τοπικός επίσκοπος, διέκρινε τα χαρίσματά του και τον χειροτόνησε πρεσβύτερο και λίγο αργότερα τον τοποθέτησε ηγούμενο 190 αδελφών για να τούς νουθετεί και να τούς καθοδηγεί.  Πολύ γρήγορα, η συνοδεία απέκτησε μεγάλη φήμη. Όμως όταν εκοιμήθησαν οι γονείς του,ο Άγιος και η συνοδεία του, μαζί με άλλους εννέα, σχημάτισαν μια ευσεβέστατη αδελφότητα και εγκαταστάθηκαν στη Σικελία. Σύντομα όμως δέχθησαν την επίθεση του ηγεμόνα, αρνήθηκαν, συνελήφθησαν, υπέστησαν φρικτά βασανιστήρια και τέλος θανατώθηκαν. Мучение святого преподобномученика  Никона Сицилийского, епископа Фреска. 1547 г. Афон (Дионисиат). Тзортзи (Зорзис) Фука. Μαρτύριο τού  Αγίου Νίκωνος Ίερομάρτυρος Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στον Ιερό Ναό Τιμίου Προδρόμου τής Ιεράς Μονής Διονυσίου. Άγιον Όρος έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζη) Φουκά  Никон Сицилийский, еп., прмч. и 199 его учеников, мч. (23 марта) Менологий  21- 24 марта;  Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library) Ο Άγιος Νίκων Ίερομάρτυρας και οι 199 μαθητές του Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Μαρτίου (21 - 24)  τού 14ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται Αγγλία. Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία

Ἀπολυτίκιον   Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Νικήσας τὸν δόλιον, ἄσκητικαις ἀγωγαίς, κανὼν ἐχρημάτισας, τῶν σῶν κλεινῶν φοιτητῶν, ἀκρότητι βίου σου, ὅθεν σὺν τούτοις ἅμα, γεγονῶς ἐν τὴ Δύσει, ἔδυσας ἐν ἀθλήσει, σὺν αὐτοὶς Πάτερ Νίκων, μεθ' ὧν καὶ κατεφοίτησας αἴγλη τὴ ἄνωθεν. Минея - Март  (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Μάρτιος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας Минея годовая (прмч. Никон).  Икона. Русь. 1-я половина XVI в.  Музей икон. Реклингхаузен. Германия. Ο Άγιος Νίκων Ίερομάρτυρας   Μηναῖο ετήσιο  Εἰκονίδιο στό πρώτο μισό τοῦ 16ου αἰώνα μ.Χ. στό  Μουσείο Εικόνων. Recklinghausen. Γερμανία. Στιχηρὰ τοῦ Ὁσίου  Ἦχος δ'  Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι  Ἡδονὰς τὰς τοῦ σώματος, καὶ σαρκὸς τὸ δυσήνιον, τῷ κημῷ μακάριε καθυπέταξας, τὰς ἐγκρατείας ἐν χάριτι, νικήσας ὡς ἄριστος, πανοπλίαν τοῦ ἐχθροῦ, τῇ δυνάμει τοῦ Πνεύματος· ὅθεν γέγονας ποδηγὸς μοναζόντων ἑπομένων, τῷ πανσόφῳ σου καὶ θείῳ Νίκων κηρύγματι πάντοτε. Ἦχος δ'  Ἀναλάμψας ὡς ἥλιος, ἐξ Ἑῴας Πανόλβιε, οἰκουμένην ἅπασαν κατεφώτισας, τῇ τῶν θαυμάτων λαμπρότητι, χορὸν ἐπαγόμενος, ὡς ἀστέρων φαεινῶν, ὀπαδῶν, μεθ' ὧν ἤθλησας, καρτερώτατα, διὰ ξίφους τμηθέντες, καὶ εἰς χεῖρας, τοῦ παντάνακτος Δεσπότου, ὑμῶν τὰ πνεύματα θέμενοι. Ἦχος δ'  Οὐ λιμὸς οὐδὲ κίνδυνος, οὐ γυμνότης οὐ μάστιγες, οὐχ ὁ βιαιότατος ὄντως θάνατος, ὑμᾶς ἀγάπης ἐχώρισε, Χριστοῦ ἀξιάγαστοι, ἀλλ' ὡς ἄρνες εἰς σφαγήν, τῷ ποιμένι ἑπόμενοι, ἐκ τῆς δύσεως, πρὸς ἀνέσπερον λῆξιν οὐρανίου, Βασιλείας, Ἀθλοφόροι, στεφανηφόροι ἐφθάσατε. Θεοτοκίον  Ἦχος δ'  Ὡς γενναῖον ἐν Μάρτυσι  Μετανοίας τὸ ἄριστον, καὶ σωτήριον φάρμακον, ἡ Θεὸν κυήσασα τὸν Σωτῆρά μου, καὶ τῶν δακρύων τὰ ῥεύματα, καὶ ὥρας τὴν ἔννοιαν, τῆς φρικτῆς καὶ φοβερᾶς, ἀδεκάστου τε κρίσεως, σὺ μοι δώρησαι, καὶ φυγεῖν ταῖς εὐχαῖς σου, ὦ Παρθένε, τῶν κολάσεων τὸν τρόμον, καὶ θείας τεύξασθαι χάριτος.  ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ ( μεταφραση Google )   Άγιος Δημήτριος Ροστόφ Βιοι των Αγίων Ο βιος και το μαρτυριο του Αγίου Μάρτυρα Νίκωνα Μνήμη 23 Μαρτίου Στην πόλη της Νάπολης, στην περιοχή της Καμπανίας του 2078 , ζούσε ένας ευγενής και γενναίος πολεμιστής, που διακρίνεται από ασυνήθιστη ομορφιά, που ονομάζεται Nikon. Ο πατέρας του ήταν ένας ειδωλολατρικός Ελληνας, έθεσε το γιο του σε ειδωλολατρία. αλλά η μητέρα της Nikon ήταν χριστιανός και πάντα του δίδαξε τη γνώση του Χριστού. Υποδεικνύοντας σε αυτόν τη δύναμη του σταυρού του Κυρίου, είπε: "Αγαπημένος μου γιος!" Αν ποτέ καταλήξετε σε κίνδυνο στον πόλεμο, προστατέψτε τον εαυτό σας πιο συχνά με το σημάδι του σταυρού - θα ξεφύγετε όχι μόνο από την αιχμαλωσία, αλλά θα απαλλαγείτε από όλες τις πληγές. Δεν θα πληγείτε από βέλος, δόρυ ή σπαθί και θα παραμείνετε αλώβητοι ακόμη και στην πιο επικίνδυνη εποχή της μάχης. Μια μέρα οι Ρωμαίοι στρατιώτες πήγαν στον πόλεμο. Η Nikon έπρεπε επίσης να πάει με την απόσπασή του. Κατά τη διάρκεια μιας αιματηρής μάχης, η Nikon ήταν σε εξαιρετικό κίνδυνο, στο χείλος του θανάτου. Βλέποντας πολλούς από τους στρατιώτες του που σκοτώθηκαν, ο ίδιος περίμενε τον θάνατο από τα όπλα των εχθρών. αλλά, θυμόμαστε τα λόγια και τις οδηγίες της μητέρας του, η Νίκων σήκωσε το βλέμμα του προς τον ουρανό, προστατεύονταν με το σημάδι του σταυρού και, με βαθύ στεναγμό της καρδιάς, είπε: "Ο Χριστός, ο παντοδύναμος Θεός!" Τώρα δείξτε τη δύναμη του σταυρού σας πάνω μου. Θα είμαι δικός σου και θα σε προσκυνήσω σε εσένα και τη Μητέρα που σε γέννησε. Μετά από αυτά τα λόγια, ο ίδιος αισθάνθηκε στο εξαιρετικό θάρρος και έσπευσαν με ένα δόρυ στο δεξί του χέρι, μόλις χώρισε 180 γενναίους στρατιώτες του εχθρού και τους άλλους σε φυγή, έτσι ώστε κανείς δεν μπορούσε να του αντισταθεί. Έτσι η δύναμη του σταυρού του Χριστού εμφανίστηκε θαυματουργικά γι 'αυτόν! Τότε η Νίκων δοξάσε τον Θεό λέγοντας: "Μεγάλος είναι ο χριστιανικός Θεός , ξεπερνώντας και απομακρύνοντας τους εχθρούς με το σημάδι του σταυρού του!" Όλος ο ρωμαϊκός στρατός εξέπληξε τη Νίκη και είπε: - Μεγάλο θαύμα του Θεού! Δεν έχουμε δει ούτε καν ακούσει για έναν πολεμιστή που πολέμησε γενναία στον πόλεμο, όπως η Nikon. Στο τέλος του πολέμου, όταν ο καθένας απολύθηκε στα σπίτια τους, ο Άγιος Νίκων επέστρεψε στο σπίτι του. δοξάζοντας τον Θεό, είπε στη μητέρα του τι έκανε ο Κύριος Ιησούς με τη δύναμη του σταυρού του στον πόλεμο. Στη μεγάλη χαρά, η μητέρα του αναφώνησε: «Ευχαριστώ το Άγιο Όνομά Σου, Κύριε, γιατί θέλεις όλους τους ανθρώπους να σωθούν και να γνωρίσουν την αλήθεια!» Τώρα ακούω την προσευχή των δούλων σου, και να χορηγούν ότι ο γιος μου αγίου Βαπτίσματος, μας έχει δώσει την άφεση των αμαρτιών, και να του διδάξει να κάνει το θέλημα Σου, για να σας παρακαλώ, και αξίζει να τους υποσχεθεί αιώνια ευλογίες. Η Nikon άρχισε να ρωτά τη μητέρα του πώς θα μπορούσε να γίνει Χριστιανός.Η μητέρα του απάντησε: "Πρέπει να δυναμώσετε για σαράντα ημέρες και να μάθετε από τον χριστιανό ιερέα στη χριστιανική πίστη. τότε, έχοντας αρνηθεί τον Σατανά και όλα τα έργα του, πιστεύοντας στον Χριστό τον Θεό, θα τιμηθείτε με το ιερό βάπτισμα και θα είστε ένας αληθινός Χριστιανός και υπηρέτης του Χριστού. "Ο Κύριος είναι ζωντανός!" "Απάντησε η Nikon," θα προτιμώ να είμαι ο δούλος του, από ότι θα παραμείνω ένας ειδωλολάτρης, ένας ειδωλολάτρης και ένας πολεμιστής. Δεν θέλω πλέον να λατρεύω μια πέτρα ή οποιοδήποτε άλλο πλάσμα, αλλά στον Μοναδικό Θεό, τον Δημιουργό του ουρανού και της γης, τη θάλασσα και τα πάντα μέσα σε αυτά. Έχοντας υποκύψει στο έδαφος της μητέρας του, η Nikon είπε: "Η μητέρα μου!" Προσευχήσου για μένα, τον υπηρέτη σου, οπότε θα χορηγήσει Μου είπε ενός αγγέλου, ένα καλό μέντορα και φύλακας της ψυχής και του σώματος μου, ότι υπό την καθοδήγησή του, θα μπορούσα να βρω ένα τέτοιο δούλος του Θεού, ο οποίος θα μου επιτραπεί να άγιο βάπτισμα και έμαθε να κάνει το θέλημα του Χριστού, η αληθινή μας ο Θεός , και εγώ θα μετρούνταν ανάμεσα στο προφορικό σμήνος του Χριστού. Ω, η δίκαιη μητέρα μου! αν διδασκαλία σας δεν μου αποσπάσει την προσοχή από την ειδωλολατρική λάθος και δεν οδηγεί στη γνώση του αληθινού Θεού, δεν θα είχα ξεφύγει από την κόλαση και να είναι δελεαστική στην κόλαση με όλους εκείνους που δεν γνωρίζουν τον Θεό. Και με τις λέξεις: "Προσευχήσου για μένα, τη μητέρα μου!" Ήθελε να φύγει από το σπίτι. Η μητέρα, αρπάζοντας το χέρι του γιου της, τον ικέτευσε να επιστρέψει σε αυτήν αφού δέχτηκε το ιερό βάπτισμα και την θάψει, καθώς ήδη αισθάνεται την προσέγγιση του θανάτου. Στη συνέχεια, αφού προσευχόταν γι 'αυτόν, του έδινε χρήματα και, κυρίως, τον διδάσκει με τη μητρική του ευλογία και αφήνει να βρει έναν χριστιανικό ιερέα. αλλά ποιος θέλει να γίνει χριστιανός και να δεχθεί το βάπτισμα ήταν δύσκολο να βρεθεί εκείνη την εποχή, λόγω των διωγμών των χριστιανών, όπως όλες οι ιερείς και Χριστιανικό μέντορες κρυμμένα στις ερήμους και βουνά. Αφού έφυγε από το σπίτι του, η Νίκη ήρθε στην αποβάθρα του πλοίου και κατέπλευσε στην Κωνσταντινούπολη στο πλοίο. Σύμφωνα με την Nikon, η αποχώρηση των στρατιωτών στην πόλη της Νάπολης και οι κυβερνώντες έχουν ψάξει για μια γενναίος πολεμιστής, και ήρθε στο σπίτι της μητέρας του, τη ρώτησε: «Πού είναι ο γιος;» Εκείνη απάντησε: «Δεν ξέρω πού έχει φύγει» Εν τω μεταξύ, η Nikon, με επικεφαλής τη χάρη του Θεού, έφτασε στο νησί, που ονομάζεται Χίου στο 2079 , πήγε εκεί σε ένα ψηλό βουνό και πέρασε στην προσευχή 8 ημέρες ζητώντας από τον Θεό να δείξει, πού να το βρει μια τέτοια δούλος του Κυρίου, που έχουν παραχωρημένες πολυπόθητη Άγιο Βάπτισμα του και θα διδάξει τα μυστήρια της ιεράς πίστης. Έτσι, σε ένα ονειρικό όραμα, η Νίκονα παρουσιάστηκε στον άγγελο του Θεού στην εικόνα του αγίου. του έδωσε ένα προσωπικό με μια εικόνα ενός σταυρού στην κορυφή και του είπε να πάει στην παραλία. Έχοντας πάει εκεί, το επόμενο πρωί βρήκε ένα πλοίο, σαν να τον περίμενε. επειδή ο ίδιος Άγγελος του Θεού εμφανίστηκε στους καπετάνιορες και τους διέταξε να περιμένουν τη Νίκων, που θα κατέβαινε από το βουνό με μια ράβδο που φέρει την εικόνα ενός σταυρού. Λόγω tailwind Nikon με ναυτικούς κολλήσει έως 2 ημέρες έως μία mount ονομάζεται Γάνος 2080 , όπου κρύψιμο της δίωξης από μία πλειάδα Monks Feodosy Bishop Kizichesky 2081 ? ήταν για τους μοναχούς και τον πατέρα. Ανακαλύφθηκε από τον Θεό για τη Nikon και βγήκε μαζί με τους μοναχούς του για να τον συναντήσουν προς την προβλήτα. Τότε τον οδήγησε στο σπήλαιο του και, μετά την ανακοίνωση, βαφτίστηκε στο όνομα της Αγίας Τριάδας και εισήγαγε τα πιο καθαρά μυστήρια του Χριστού. Μετά την παραλαβή του Αγίου Βαπτίσματος, ευλογημένη Nikon έζησε στο σπήλαιο ναό, διδάσκοντας την Αγία Γραφή και να κοιτάζει προς μοναστική ζωή του, καθώς και για την ευγένεια του εκάρη στη μοναστική μορφή. Μερικά από τα αδέλφια, βλέποντας την ταπεινότητα και πραότητα, η νηστεία, η αποχή και όλη τη νύχτα στέκεται Nikon ξύπνιοι στην προσευχή και την ψαλμωδία, να παρομοιαστεί με τον άγγελο του Θεού? γιατί ήταν στα σκαριά είναι ασθενής, η αγάπη είναι μεγάλη, ασύγκριτη στις θέσεις, στη διδασκαλία και την ανάγνωση βιβλίων είναι ακόρεστη, δεν αδύναμα-άρνηση, προσευχή και όλα τα μοναστικά εκμεταλλεύεται ήταν επιμελής και ζήλο? προκάλεσε έκπληξη όχι μόνο για τους αδελφούς, αλλά και για τον ίδιο τον επίσκοπο Θεοδοσίου. Όταν η ευλογημένη Νίκων έμεινε σε αυτό το βουνό για τρία χρόνια, ο επίσκοπος είχε μια αποκάλυψη από τον Θεό - ο Άγγελος του Κυρίου του εμφανίστηκε σε ένα όνειρο και είπε: - Πριν από το θάνατό σας, βάλτε στους επισκόπους αντί για τον εαυτό σας, τη Νίκων, την οποία βάπτισατε και βάζατε σε μοναστική τάξη και αναθέστε σε αυτόν το σμήνος σας. αλλά τον οδήγησε να μετακομίσει με τους πάντες στη σημερινή χώρα της περιοχής της Σικελίας το 2082 , ώστε να μην σκοτώσουν τους μοναχούς από το σπαθί των βαρβάρων, που σύντομα θα επιτεθούν στον τόπο αυτό. Μετά από αυτό το όραμα Επίσκοπος Θεοδόσιος πέρασε τα πρώτα διάκονος ευτυχισμένος της Nikon, στη συνέχεια, έναν ιερέα, και, τέλος, χειροτονήθηκε επίσκοπος και οι μοναχοί του έδωσε τον αριθμό 190, αποκοιμήθηκε στον Κύριο. Αφού πραγματοποιηθεί η ταφή του Επισκόπου Nikon κάθισε με όλους τους μοναχούς στο πλοίο και απέπλευσε για το νησί της Λέσβου το 2083 , όταν ο δικαστικός επιμελητής στην πόλη της Μυτιλήνης στο 2084 , έμεινε για 2 ημέρες και στη συνέχεια έπλευσε προς το νησί της Νάξου στο 2085 . Από εκεί, με το θέλημα του Θεού, στις 22 ημέρες κατέπλευσε στην Ιταλία. που φθάνουν στη χώρα του, η πόλη της Νάπολης, βρήκε στο σαλόνι το ευλογημένο μητέρα, που τον είδε, με δάκρυα χαράς έπεσε στο στήθος του και τον φίλησε. Λατρεύοντας τον Κύριο στη γη, είπε: "Ευχαριστώ το Άγιο Όνομά Σου, Κύριε, που με έβαλε να δω τον γιο μου σε αγγελική εικόνα και επισκοπική αξιοπρέπεια. και τώρα, κύριε, ακούστε με, δούλο σας, και λάβετε την ψυχή μου στα χέρια σας. Αφού δημιούργησε αυτή την προσευχή, η ευλογημένη σύζυγος προκάλεσε αμέσως το πνεύμα της στον Κύριο. όλοι όσοι ήταν παρόντες σε αυτό, δοξάζουν τον Θεό και την έθαψαν ειλικρινά με ψαλμοπενάμι. Η φήμη της άφιξης της Νίκων εξαπλώθηκε σε όλη την πόλη. έμαθαν γι 'αυτό και μερικοί από τους στρατιώτες που ήταν φίλοι του στο ράφι. Όταν ήρθαν σε αυτόν, θαύμαζαν την αρετή του προσώπου του και ζήτησαν ιδιωτικά: "Σας συγκαλύπτουμε με τη δύναμη του Υψίστου, πείτε μας, γιατί δείξατε δύναμη και θάρρος στον πόλεμο, από τη μαγεία ή από κάτι άλλο;" Να μας διδάξουμε να είμαστε οι ίδιοι. "Αδελφοί!" "Απάντησε στον άγιο," πιστέψτε με ότι ούτε μαγεία ούτε τίποτα άλλο με έκανε να γεννηθεί στον πόλεμο, αλλά μόνο μία βοήθεια του έντιμου Σταυρού του Χριστού. Όταν ήμουν οπλισμένος μαζί Του, κανείς δεν μπορούσε να σταθεί εναντίον μου, επειδή η δύναμη του Θεού, ενεργώντας στο σημάδι του σταυρού, νίκησε όλους τους εχθρούς. Ακούγοντας τέτοια λόγια, οι στρατιώτες έπεσαν στα πόδια του ιερού επισκόπου Νίκων, λέγοντας: - Άγιος επίσκοπος! Δέστε μας έλεος και μας πάρετε μαζί σας, έτσι ώστε, όπως και κατά τον πόλεμο, μας παραδόθηκαν από τους εχθρούς μέσα από σας, έτσι τώρα θα γίνουμε μαζί σας μέρος της Βασιλείας των Ουρανών. Και αμέσως, αφήνοντας τις συζύγους τους, τα παιδιά τους, τους αδελφούς και τα σπίτια τους, οι πολεμιστές ακολούθησαν τον Άγιο Νικόνα. υπήρχαν 9 άτομα. Καθισμένος στο πλοίο, ο μοναχός Νίκων μαζί τους και οι μαθητές του ταξίδεψαν στη χώρα της Σικελίας και εκεί συρρέουν στο υψηλότερο βουνό της Ταυρομενίας το 2086 . προσγειώθηκε και πέρασε μια σημαντική απόσταση, ήρθαν για να Asinos ποταμού, κοντά στο οποίο βρέθηκε ένα μεγάλο ερειπωμένο στέκεται πέτρα μπάνιο σε μια ερημική Μέτε ονομάζεται GIGIA, όπου εγκαταστάθηκε. Ο τόπος ήταν πολύ όμορφος και απομονωμένος, και η γη ήταν βολική για καλλιέργεια. Φύτευση αμπελώνων και καρποφόρα δέντρα, άρχισαν να ζουν εκεί.Ο Μοναχός Νίκων βαφτίζει εδώ εκείνους τους εννέα συζύγους, τους φίλους του σε στρατιωτική θητεία, και τους τόνιζε σε μοναστική εικόνα. Πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά συνέχισαν οι διώξεις των χριστιανών. Ο Igemon στον Sicilian Quintian αναφέρθηκε από τους Εθνικούς ότι στον ποταμό Ασήνο υπάρχουν μόνο μερικοί άνδρες που λατρεύουν τον ουράνιο Θεό, έχοντας σαν δάσκαλό τους τον επίσκοπο Nikon. δεν συμμορφώνονται με τους νόμους μας και δεν θέλουν να τιμήσουν τους θεούς μας. Ακούγοντας αυτό, ο ηγεμονός γεμίζει με θυμό και μανία και αμέσως έστειλε ένα στρατιωτικό απόσπασμα για να τα καταλάβει όλα και να τα φέρει στην ανάκριση. Φτάνοντας εκεί, οι στρατιώτες ρώτησαν: - Πού είναι η Nikon με τους φίλους του που δεν υπακούουν στους νόμους του τσάρου και δεν τιμούν τους θεούς! Ο Άγιος Νικόνας τους απάντησε: "Τα παιδιά μου!" Λοιπόν, πολύ καλά, το κάνατε ότι ήρθατε εδώ, γιατί ο Χριστός, ο Κύριός μου, με καλεί με τους φίλους μου για τον εαυτό Του. Στη συνέχεια, οι αδελφοί άρχισαν να προσεύχονται, ζητώντας από τον Θεό να τους ενισχύσει με τη χάρη του να εκμεταλλευτεί, αλλά για να υποχρεώσει τους στρατιώτες, αναγκάστηκαν να διακόψουν την προσευχή, και να συνοδεύεται με τα Εισαγγελέα πήγαν σαν πρόβατα στη σφαγή. Στο δρόμο, ο ευλογημένος πατέρας μας Νίκονος τους ενίσχυσε με αυτά τα λόγια: "Πάρτε θάρρος, αδελφοί μου, και μην φοβάστε τον κακοποιό, γιατί οι άθλοι του άκρου μας ανοίγουν τις πόρτες του ουρανού". Γίνετε σταθερά για την πίστη τους στον Χριστό πριν από την άγρια βασανιστή, θα μιλήσει με τόλμη μπροστά του, να θυμηθούμε τα λόγια του Good Shepherd μας: «Μη φοβάσαι αυτούς που σκοτώνουν το σώμα, η ψυχή δεν μπορεί να σκοτώσει» ( Mf.10: 28 ). Όταν έφεραν τους αγίους στον ηγεμόνα για δίκη, ο τελευταίος, έχοντας ρίξει μια απειλητική ματιά σε αυτούς, άρχισε να λέει: - Είστε όλοι αγαπάμε τον εαυτό σας ως μάταια και ψεύτικες ελπίδες, να παρασυρθεί από τη Nikon μάγο πριν ότι δεν τηρούν τις αθάνατη θεούς, και δεν υπακούουν στους νόμους της τους; Οι άγιοι απάντησαν ομόφωνα: «Είμαστε Χριστιανοί και ποτέ δεν θα εγκαταλείψουμε την πίστη μας. Δεν πιστεύουμε την ελπίδα μας σε καθημερινή ματαιοδοξία, αλλά στον Κύριο Θεό, ο οποίος έκανε τον ουρανό και τη γη, τη θάλασσα και όλα σε αυτά. οι θεοί σας είναι χαζή, κωφά και αηδιαστικά είδωλα, ένα ανθρώπινο προϊόν, στο οποίο όλοι όσοι ελπίζουν γι 'αυτούς θα είναι σαν. Βλέποντας την ισχυρή και αμετάβλητη πίστη των αγίων, ο ηγεμόνας είπε: "Αν δεν τους διατάξω να σκοτωθούν σύντομα, μπορούν να οδηγήσουν τους άλλους σε λάθος". Ως εκ τούτου διέταξε πρώτα να αποκαλύψει και να τεντώσει τους αγίους στο έδαφος, να τους χτυπήσει μακρά και ανελέητα με βόδιες βόδιες. τότε - για να τσιμπήσει με το σπαθί όλων, εκτός από τον Άγιο Νικόνα, δίπλα στον ποταμό, στο λουτρό όπου ζούσαν. Στη συνέχεια οδηγήθηκαν σε μια περικοπή. Βάζοντας τα ειλικρινή τους κεφάλαια κάτω από το σπαθί, οι άγιοι μάρτυρες είπαν: - Κύριε! Στα χέρια μας προδίδουμε τις ψυχές μας, "αλλά για σας καθημερινά σκοτώνουμε, θεωρούν μας πρόβατα, καταδικασμένα σε σφαγή" ( Ψαλμός 43:23 ). Έτσι, 199 άνθρωποι από τους μαθητές του Αγίου Νικώνα κόπηκαν. Κατόπιν εντολής του βασανιστή, τα σώματά τους ρίχτηκαν σε ένα πολύ καμένο λουτρό, όπου εγκαταστάθηκαν. Περπατώντας τον Μοναχό Nikon σε μια αλυσίδα, ο μαχητής σκέφτηκε πώς να βάλει τα πιο σκληρά βασανιστήρια σε αυτόν. Εκείνη τη νύχτα ο άγγελος του Θεού εμφανίστηκε στον άγιο σε μια φυλακή σε ένα όνειρο και είπε: - Πάρτε την καρδιά του Θεού, Nikon, στρατιώτης του Χριστού, και να είναι ευτυχής, για το Χριστό το Θεό μας αποδέχθηκε τη θυσία - 199 μαθητές σε sweetsmelling άρωμα σας: μπήκαν στην αίθουσα, η οποία στηρίζεται ουράνιο Νυμφίο. Μετά από αυτά τα λόγια του αγγέλου, ο Άγιος Νικόνας είδε μπροστά του παρθένο, τις λαμπρότερες από τις ακτίνες του ήλιου, τα ρούχα του οποίου ήταν χρυσά και ζαφείρια το 2087 . στα χέρια της είχε ένα λευκό λιοντάρι. Υπήρχε εκείνη η κοπέλα στην ανατολική πλευρά του ποταμού Psymmith, στη δυτική πλευρά υπήρχαν δύο άντρες ασυνήθιστης ανάπτυξης, των οποίων τα κεφάλια αγγίζονταν στον ουρανό. στα χέρια τους είχαν φλογερά δόρατα και οδήγησαν μια τέτοια συζήτηση με τον κακοποιό: «Γιατί στέκουμε τώρα αδρανείς εδώ, που στέλνουμε από τον Ουράνιο Βασιλιά για να πολεμήσουμε ενάντια στον Quintian;» Τον περιμένουμε, αλλά δεν έρχεται. Ο παρθένος ελαφρύς τους είπε: - Χθες, ο Quintian σκότωσε 199 συζύγους, σκλάβους του Χριστού, εκτός από τον επινοεί τα πιο ισχυρά βάσανα στον δάσκαλό τους, τη Νίκων, που νίκησε όλους τους διαβολικούς εξαπατάς. σύντομα θα έρθει στον τόπο όπου σας στέλνονται εναντίον του. Τούτου λεχθέντος, τα απελευθέρωσε από τα χέρια του λιονταριού, λέγοντας: "Πάρτε τον, θα σας βοηθήσει ενάντια στον ταραστή". Αφύπνιση μετά το όραμα, ο επίσκοπος Νίκων ήταν πολύ ευχαριστημένος.προσφέροντας δόξα στον Θεό και δοξάζοντάς τον, μίλησε για ένα όραμα προς τον δούλο του, που ονομάστηκε Heromene, ο οποίος αργότερα περιέγραψε τη ζωή και τον πόνο του. Λέγοντας το όραμα της νεολαίας του, ο άγιος πρότεινε σύντομα ένα θάνατο στον Κουίντιαν. Το επόμενο πρωί ο Hedemon Quintian διέταξε να τον φέρει στο δικαστήριο του Αγίου Νικώνος και τον ρώτησε: "Ποιος, από πού, και ποια πίστη έχετε, με τη μαγεία σας προκάλεσε τέτοιο θάνατο σε τόσους πολλούς ανθρώπους? εδώ είναι λόγω της τρέλας σου, δεν θα δουν πια την ακτινοβολία του ήλιου ή το φως του φεγγαριού. Ο Άγιος Νικόνας του απάντησε: - Κακό! Όχι μόνο σας έχω πει ποιος είμαι και ποια πίστη, αλλά άλλοι σας έχουν πει? έχετε ακούσει για αυτό πολλές φορές από τους πολλούς αγίους που σκοτώθηκαν χθες στην τύφλωση της κακίας σας. Τώρα θα σας πω με λίγα λόγια: Είμαι Χριστιανός, σταθερά και σταθερά την ελπίδα στο Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον ουρανό και τη γη, ο οποίος θα σας προδώσει αφόρητη μαρτύριο για απάνθρωπη μαρτύριο και μεγάλη κακία. Από αυτά τα λόγια, το βασανιστή, βρυχάται σαν λιοντάρι, διέταξε το ιερό γυμνό, και βάλει εμπρός, συνδέονται με τους τέσσερις τροχούς των χεριών και των ποδιών, και το κάτω μέρος έβαλαν φωτιά για να τη φωτιά. Ο Άγιος Νικόνας βρισκόταν στα κάρβουνα, σαν λουλούδια, τραγουδώντας στον Θεό έτσι: "Εσείς, Κύριε, είστε η δική μου επιβεβαίωση και το καταφύγιό μου, παραδίδοντάς μου από τους εχθρούς που είναι θυμωμένοι με μένα" ( Ψαλμός 17: 3 ). Οι υπάλληλοι είπαν στον βασανιστή: - Κύριε, ηγεμόνα! Ήμασταν εξαντλημένοι: ανεξάρτητα από το πώς ανάβουμε μια πυρκαγιά και πώς καψουρίζουμε τη Nikon, τίποτα δεν τον βλάπτει. Σταματήστε αυτήν την αγωνία, ηγεμόνας διέταξε να δέσουν τον άγιο να Borzoi άλογα για να σύρετε έξω από το έδαφος και να τον κατασπαράξει? αλλά ο άγιος, συνδέεται με τα άλογα, απλώνεται στο δεξί τους χέρι κάνοντας το σημείο του σταυρού, και άλογα ταυτόχρονα έγινε πράος σαν πρόβατα, και στάθηκε ριζωμένη στο σημείο, χωρίς να κινείται, ως υπάλληλοι ή να κερδίσει τους, ούτε τους ανάγκασε ηνία και το χαλινάρι. Βλέποντας αυτό, ο βασανιστής θύμωσε και διέταξε τα άλογα για να κόψει τις φλέβες στα πόδια, αλλά με την εντολή του Θεού, που ξαφνικά άρχισε να μιλά με ανθρώπινη φωνή,«Ο Θεός μας είναι στον ουρανό? Κάνει ό, τι θέλει ( Ψαλμός 113: 11 ). Για χάρη του Αγίου Νικώνος και είμαστε δεσμευμένοι στο θάνατο. " Τότε ο ηγεμόνας διέταξε να δεσμεύσει τον μάρτυρα με αλυσίδες σιδήρου και να τον πετάξει από το ψηλό βουνό σε μια βαθιά άβυσσο. Αλλά ακόμη και μετά από αυτό, ο μάρτυρας δεν ήταν τραυματισμένος. Ο άγγελος του Θεού τον διατήρησε κατά τη διάρκεια της πτώσης και, αφού τον απελευθέρωσε από τα δεσμά, τον οδήγησε από την άβυσσο. Ο άγιος εμφανίστηκε και πάλι στη δίκη πριν από τον τραυματιστή ή τον αμαρτωλό. Βλέποντάς τον, ο κλέφτης τρομοκρατήθηκε και του είπε: - Nikon! Πόσο μεγάλη είναι η φροντίδα των θεών μας! Δεν βλέπεις πώς ενδιαφέρονται για σένα και δεν θέλεις να καταστρέψεις το σώμα σου; Γνωρίστε το έλεός τους: τους φέρνετε θυσίες και είστε φίλοι τους. Ο άγιος απάντησε: "Ας υπάρξει ανάθεμα εναντίον εσάς και των θεών σας και όσων ελπίζουν γι 'αυτούς". Τότε ο ηγεμόνας διέταξε να νικήσει τον άγιο με πέτρες στο πρόσωπο, να βγάλει τη γλώσσα με λαβίδες και να το κόψει. Τότε τον πήγαινε σε ένα μέρος που ονομάζεται Γκίγια, όπου έζησε με τους μαθητές του, και εκεί έκοψε το κεφάλι του.Έτσι, ο άγιος ιερέας-μάρτυρας Νίκων κόπηκε στον ποταμό Ασίνο κάτω από το δέντρο τραγουδιού του 2088 στο βασίλειο του Δεκίους 2089 . Το σώμα του αφέθηκε χωρίς ταφή και ρίχτηκε για να καταναλωθεί από ζώα και πουλιά. Την ημέρα κατά την οποία ο Kvintian ηγεμόνας καταδίκασε σε αποκεφαλισμό του Αγίου Nikon, πήγε στην πόλη της Panormus το 2090 για να λάβει ένα άγιο ακίνητο Agathius που βασανίζονται λίγο πριν από εκείνη την εποχή. Και όταν διέσχισε το ποτάμι που ονομάστηκε Psymif, τα άλογα που ήταν μαζί του στη μεταφορά μεταφέρθηκαν ξαφνικά. Σπεύδοντας σ 'αυτόν, κάποιος έσωσε το πρόσωπό του με τα δόντια του και τον παραμόρφωσε. ένα άλλο τόσο χαλαρωμένο που το έριξε στον ποταμό. Και οι καταδικασμένοι πνίγηκαν, έχοντας τελειώσει, σύμφωνα με την προφητεία του Αγίου Νίκων, να βασανίζουν την κακιά ζωή του. Όταν τιμήν του σώματος του μάρτυρα θέσει άταφα στην περιοχή της αποκοπής, ένας βοσκός, ένας άνθρωπος διακατέχεται από ένα κακό πνεύμα, πήγε στο σημείο και βρήκε το σώμα του αγίου, αμέσως έπεσε στο πρόσωπό του προς το έδαφος, επειδή το ακάθαρτο πνεύμα εξέλθει από τη δύναμη του Αγίου, τον έριξε στο έδαφος και βγήκε από τον με έντονο ουρλιαχτό: "Αλίμονο εγώ είμαι, αλίμονο σε μένα, πού θα φύγω από το πρόσωπο του Νικολόφ;" Ο θεραπευμένος βοσκός πήγε και είπε αυτό το θαύμα στους κατοίκους αυτής της χώρας. Επίσκοπος της πόλης της Μεσσήνης στο 2091 , μετά μάθησης που πήγε μαζί με τον κλήρο για το πολύπαθο σώμα τους του Αγίου Μάρτυρος και, βρίσκοντας αυτό, το πήρε. Βρήκε επίσης το σώμα των μαθητών του ιερό λουτρό άθικτα και ακέραια από τη φωτιά, και έντιμα τους έδωσε όλη την ταφή, μαζί με τον καθηγητή τους διάσημο μέρος της Nikon για τη δόξα του Χριστού ο Θεός μας με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα δοξάζεται για πάντα. Αμήν. * * * 2078 Η Καμπανία είναι μια περιοχή της κεντρικής Ιταλίας. Μία από τις αξιοσημείωτες πόλεις της, η Νάπολη, βρίσκεται στη βόρεια ακτή του κόλπου της Νάπολης. Σε αυτόν τον τομέα, για πρώτη φορά, εφευρέθηκαν καμπάνες, οι οποίες στα εκκλησιαστικά-λειτουργικά βιβλία στον τόπο καταγωγής τους αποκαλούνται "αγωνιστές". 2079 Χίος - ένα από τα νησιά του Αιγαίου ή του Αρχιπελάγους, που βρίσκεται κοντά στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας. 2080 Ο Γάνος ή ο Γάν βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή της Θάλασσας του Μαρμαρά, έναν από τους οχυρωμένους τόπους της Θράκης. 2081 Η περιοχή Kizi με την πόλη Kizik βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της Μικράς Ασίας, στη νότια ακτή της θάλασσας του Μαρμαρά. 2082 Η περιοχή της Σικελίας ή η Σικελία είναι ένα από τα μεγάλα νησιά της Μεσογείου, στα νότια της χερσονήσου του Απέννι, τα οποία χωρίζονται από το στενό της Μεσσήνης. Σχετικά με αυτό είναι το μεγαλύτερο στον κόσμο ηφαίστειο (πυρκαγιά βουνό) Etna. 2083 Η Λέσβος είναι το νησί του Αιγαίου ή το Αρχιπέλαγος στις δυτικές ακτές της Μικράς Ασίας κοντά στην Media. 2084 Η Μυτιλήνη - η μεγαλύτερη οχυρωμένη πόλη της Λέσβου, που βρίσκεται στην ανατολική της πλευρά. 2085 Η Νάξος είναι ένα νησί στα νότια του Αιγαίου ή το Αρχιπέλαγος - το μεγαλύτερο από τα νησιά των Κυκλάδων. 2086 Το όρος Tavromeni βρίσκεται στην ανατολική ακτή της Σικελίας. 2087 Το σαπφείρ είναι μια πολύτιμη πέτρα. μπορεί να είναι διαφορετικών χρωμάτων, αλλά πιο συχνά υπάρχει γαλάζιο, ουράνιο, μπλε, κυανούν. 2088 Ένα δέντρο πιγκουίνος ή τόξο είναι ένα είδος κωνοφόρου δέντρου, όπως το πεύκο ή ερυθρελάτης μας. 2089 Ο Δεκίμος είναι ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας, ένας σκληρός διωγμός των Χριστιανών. βασίλεψε από 249 σε 251. 2090 Panormus - τώρα η πόλη του Παλέρμο, που βρίσκεται στη βορειοδυτική ακτή της Σικελίας. 2091 Η Μεσίνα είναι μια πολύ σημαντική πόλη στο νησί της Σικελίας, με το στενό που χωρίζει αυτό το νησί από την Ιταλία, που βρίσκεται σε μια όμορφη περιοχή γεμάτη από πορτοκαλιές και λεμονιές.