ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

 

ΑΚΟΛΟΥΘΙΑ ΑΓΙΑΣ ΦΙΛΟΘΕΗΣ ΑΘΗΝΑΙΑΣ

 

Η ΑΓΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ (1522-1589) 
Η εν Αθήναις φαεινώς διαλάμψασα 
ένδοξος οσιομάρτυς του Χριστού

Η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία

Ὅρπηξ Ἀθηνῶν ἐστιν ἡ Φιλοθέη,
Ἐχθρὸν βαλοῦσα σταυροῦ τῇ πανοπλίᾳ.

 

Βιογραφία Η Αγία Φιλοθέη γεννήθηκε το έτος 1522 μ.Χ. στην τουρκοκρατούμενη τότε Αθήνα. Οι ευσεβείς γονείς της ονομάζονταν Άγγελος και Συρίγα Μπενιζέλου. Η μητέρα της ήταν στείρα και απέκτησε την Αγία μετά από θερμή και συνεχή προσευχή.Το πατρικό σπίτι της  βρισκόταν εκεί που σήμερα υψώνεται το μέγαρο Aρχιεπισκοπής Αθηνών, γι’ αυτό άλλωστε, η οδός αυτή ονομάζεται οδός Αγίας Φιλοθέης. Ο Κύριος που ικανοποιεί το θέλημα εκείνων που Τον σέβονται και Τον αγαπούν, άκουσε την δέησή της. Και πράγματι, μια ημέρα η Συρίγα μπήκε κατά την συνήθειά της στο ναό της Θεοτόκου για να προσευχηθεί και από τον κόπο της έντονης και επίμονης προσευχής την πήρε για λίγο ο ύπνος. Τότε ακριβώς είδε ένα θαυμαστό όραμα. Ένα φως ισχυρό και λαμπρό βγήκε από την εικόνα της Θεομήτορος και εισήλθε στην κοιλιά της. Έτσι ξύπνησε αμέσως και έκρινε ότι το όραμα αυτό σήμαινε στην ικανοποίηση του αιτήματός της. Έτσι κι έγινε. Ύστερα από λίγο καιρό η Συρίγα έμεινε έγκυος και έφερε στον κόσμο τη μονάκριβη θυγατέρα της. Μαζί με την Χριστιανική ανατροφή, έδωσαν στην μοναχοκόρη τους και κάθε δυνατή, για την εποχή εκείνη, μόρφωση. Έτσι η Ρηγούλα (ή Ρεβούλα, δηλαδή Παρασκευούλα), αυτό ήταν το όνομά της προτού γίνει μοναχή, όσο αύξανε κατά την σωματική ηλικία, τόσο προέκοπτε και κατά την ψυχή, όπως λέει το συναξάρι της. Σε ηλικία 14 χρονών, οι γονείς της την πάντρεψαν, παρά την θέλησή της, με έναν από τους άρχοντες της Αθήνας. Αργότερα, αφού πέθαναν οι γονείς και ο σύζυγός της, ήρθε η ώρα να πραγματοποιήσει ένα μεγάλο πόθο της. Αφιερώνεται εξ ολοκλήρου στον Χριστό, γίνεται μοναχή και παίρνει το όνομα Φιλοθέη. Η αγία ήταν ολιγογράμματη κατά το έθος της εποχής. Κατ' αρχήν, ύστερα από εντολή του Αγίου Ανδρέα του Πρωτόκλητου, τον οποίο είδε σε όραμα, οικοδόμησε ένα γυναικείο μοναστήρι με αρκετά κελιά, στο οποίο και έδωσε το όνομα του Αγίου για να τον τιμήσει. Στο μοναστήρι πρόσθεσε και άλλα αναγκαία οικοδομήματα και εκτάσεις και το προικοδότησε με μετόχια και υποστατικά, που υπερεπαρκούσαν για τη διατροφή και συντήρηση των μοναζουσών. Το μοναστήρι αυτό του Αγίου Ανδρέα σωζόταν στην Αθήνα, με τη Χάρη του Θεού, επί πολλά έτη μετά την κοίμηση της Αγίας και ήταν πλουτισμένο, όχι μόνο με υποστατικά και διάφορα μετόχια, αλλά και με πολυειδή χρυσοΰφαντα ιερατικά άμφια και σκεύη, απαραίτητα για τις ετήσιες ιερές τελετές και αγρυπνίες. Προπαντός όμως το μοναστήρι σεμνυνόταν και εγκαλλωπιζόταν με το θησαυρό του τιμίου και αγίου λειψάνου της Αγίας, το οποίο ήταν αποθησαυρισμένο και αποτεθειμένο στο δεξιό μέρος του Ιερού Βήματος, όπου και το ασπάζονταν με ευλάβεια όλοι οι Χριστιανοί. Το τίμιο λείψανο της Αγίας σκορπούσε ευωδία, γεγονός που αποτελούσε εμφανή μαρτυρία και απόδειξη της αγιότητας αυτής. Η Αγία Φιλοθέη Τοιχογραφία στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Χαραλάμπους Σαλαμίνος Το παράδειγμά της, λοιπόν, να αφιερωθεί στον Χριστό, το ακολουθούν και άλλες νέες. Σε λίγο διάστημα, η μονή έφθασε να έχει διακόσιες αδελφές. Η μονή της Οσίας Φιλοθέης γίνεται πραγματικό λιμάνι. Εκεί βρίσκουν προστασία όλοι οι ταλαιπωρημένοι από την σκλαβιά. Εκεί οι άρρωστοι βρίσκουν θεραπεία, οι πεινασμένοι τροφή, οι γέροντες στήριγμα και τα ορφανά στοργή. Η Οσία, παρά τις αντιδράσεις των Τούρκων, οικοδομεί διάφορα φιλανθρωπικά ιδρύματα, νοσηλευτήρια, ορφανοτροφεία, «σχολεῖα διὰ τοὺς παίδας τῶν Ἀθηναίων, διὰ ν’ ἀνοίξη τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῶν πρὸς τὴν παράδοσιν καὶ τὴν δόξαν τῶν προγόνων των». Πρωτοστατεί σε όλα αυτά τα έργα η ηγουμένη Φιλοθέη. Διδάσκει με τα λόγια και με τη ζωή της. Στηρίζει τους πονεμένους σκλάβους με την προσευχή της. Ιδιαίτερες είναι οι φροντίδες της για να σώσει από τον εξισλαμισμό ή την αρπαγή των Τούρκων τις νέες Ελληνίδες. Το έργο της, κατά βάση εθνικό και θρησκευτικό, ξεπέρασε τα όρια της Αθήνας και έγινε γνωστό σε όλη την Ελλάδα. Αδιαφιλονίκητη ιστορική επιβεβαίωση για το έργο αυτό παρέχει η αλληλογραφία της Φιλοθέης με τη Γερουσία της Βενετίας (1583 μ.Χ.), από την οποία ζητούσε οικονομική βοήθεια. Η όλη όμως δράση της Αγίας Φιλοθέης εξαγρίωσε κάποτε τους Τούρκους. Κάποια στιγμή την συλλαμβάνουν και εκείνη με πνευματική ανδρεία ομολογεί: «Εγώ διψώ να υπομείνω διάφορα είδη βασανιστηρίων για το όνομα του Χριστού, τον οποίο λατρεύω και προσκυνώ με όλη μου την ψυχή και την καρδιά, ως Θεό αληθινό και άνθρωπο τέλειο και θα σας χρωστάω μεγάλη ευγνωμοσύνη αν μπορείτε μια ώρα πρωτύτερα να με στείλετε προς Αυτόν με το στεφάνι του μαρτυρίου». Ύστερα από την ηρωική αυτή απάντηση προς τους κατακτητές, όλοι πίστευαν ότι η πανευτυχής και φερώνυμη Φιλοθέη εντός ολίγου θα ετελειούτο διά του μαρτυρικού θανάτου. Όμως, κατά θεία βούληση, την τελευταία σχεδόν στιγμή πρόφθασαν κάποιοι Χριστιανοί και καταπράυναν τον ηγεμόνα με διάφορους τρόπους. Έτσι πέτυχαν να ελευθερώσουν την Αγία. Αφεθείσα πλέον ελεύθερη, η Αγία Φιλοθέη, επέστρεψε αναίμακτη στο μοναστήρι της, όπως επί Μεγάλου Κωνσταντίνου ο μυροβλύτης Νικόλαος και πολλούς αιώνες αργότερα ο Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Φρόντιζε δε, όχι μόνο για τη σωτηρία της δικής της ψυχής αλλά και των άλλων, αφού τους μεν ενάρετους τους στερέωνε στην αρετή, τους δε αμαρτωλούς τους βελτίωνε ηθικά και τους οδηγούσε στη μετάνοια. Και αποκλειστικά για το σκοπό αυτό πέρασε στη νήσο Τζια (Κέα), όπου προ πολλού είχε οικοδομήσει μετόχι, για να αποστέλλει εκεί τις μοναχές εκείνες που φοβούνταν για διαφόρους λόγους να διαμένουν στην Αθήνα. Στην Τζια έμεινε αρκετό χρόνο και κατήχησε θεαρέστως τις ασκούμενες αδελφές στην ακριβή τήρηση των κανόνων της μοναστικής ζωής. Μόλις τελείωσε το έργο της εκεί, επέστρεψε και πάλι στην Αθήνα. Έτσι λοιπόν, η Αγία Φιλοθέη, αφού έφθασε στην τελειότητα και στην πράξη και στην θεωρία, αξιώθηκε από τον Θεό να επιτελεί θαύματα, από τα οποία, προς απόδειξη του θαυματουργικού της χαρίσματος, θα μνημονεύσουμε ένα μόνο, το ακόλουθο: Ζούσε στην εποχή της ένας νέος, ποιμένας προβάτων, ο οποίος από πολύ μικρός είχε συνηθίσει στις κλεψιές και στις ραδιουργίες. Ο νέος αυτός, κατά παραχώρηση του Θεού, κυριεύθηκε από τον Σατανά. Εξ αιτίας τούτου περιφερόταν στα βουνά και στις σπηλιές γυμνός και τετραχηλισμένος, θέαμα όντως ελεεινό. Πολλές φορές, όταν συνερχόταν από την τρέλα, στην οποία τον είχε οδηγήσει ο Σατανάς, σύχναζε στα γύρω μοναστήρια για να βρει θεραπεία στην ασθένειά του. Δεν μπορούσε όμως να πετύχει τίποτε. Κάποιοι, που τον ευσπλαγχνίστηκαν, τον οδήγησαν στην Αγία Φιλοθέη η οποία, ύστερα από πολύ και εκτενή προσευχή τον λύτρωσε από εκείνη τη διαβολική μάστιγα. Έπειτα, αφού το νουθέτησε αρκετά, τον εισήγαγε και στην τάξη των μοναχών. Και έτσι ο νέος εκείνος, αφού εκάρη μοναχός, πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του με μετάνοια και άσκηση, θαυμαζόμενος απ' όλους. Μάταια οι Τούρκοι προσπαθούν να ανακόψουν την δράση της. Ώσπου μια νύχτα, στις 2 Οκτωβρίου του έτους 1588 μ.Χ., πήγαν στο μονύδριο που είχαν οικοδομήσει στα Πατήσια (έτυχε τότε να εορτάζεται η μνήμη του αγίου ιερομάρτυρος Διονυσίου του Αρεοπαγίτου και η Αγία μαζί με τις άλλες αδελφές βρίσκονταν στον ιερό ναό επιτελώντας ολονύκτια αγρυπνία) και πέντε από αυτούς ανέβηκαν στον εξωτερικό τοίχο και πήδησαν μέσα στην αυλή. Στην συνέχεια εισέβαλαν στο ναό, όπου άρπαξαν την Αγία και την μαστίγωσαν με μανία και βαναυσότητα και την εγκαταλείπουν ημιθανή έξω από τη μονή της. Έξω από το ναό, στα δεξιά της εισόδου του, σώζεται η κολώνα, όπου η Φιλοθέη δέθηκε και μαστιγώθηκε. Οι μοναχές της την μετέφεραν στην κρύπτη της στην Καλογρέζα. Εκεί η Φιλοθέη υποκύπτει στα τραύματά της στις 19 Φεβρουαρίου 1589 μ.Χ. Είκοσι ημέρες μετά από την κοίμηση της Αγίας, ο τάφος της ευωδίαζε. Ακόμη, όταν μετά από ένα έτος έγινε η ανακομιδή, το τίμιο λείψανό της βρέθηκε σώο και ακέραιο. Επιπλέον ήταν γεμάτο με ευωδιαστό μύρο, τρανή και λαμπρή απόδειξη της θεάρεστης και ενάρετης πολιτείας της, προς δόξα και αίνο του Θεού και καύχημα της πίστεώς μας. Το ιερό λείψανό της βρίσκεται σήμερα στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών. Στο μνήμα της απάνω βρεθήκανε γραμμένα τούτα τα λόγια: «Φιλοθέης υπό σήμα τόδ' αγνής κεύθει σώμα, ψυχήν δ' εν μακάρων θήκετο Yψιμέδων». H Φιλοθέη ανακηρύχθηκε αγία επί Oικουμενικού Πατριάρχου Mατθαίου B΄ (1595 - 1600 μ.Χ.). Ο Nεόφυτος ο μητροπολίτης Aθηνών, αφού εξήτασε και ερεύνησε τα κατά τον βίον και το μαρτύριον της οσίας, σύνταξε αναφορά στο Πατριαρχείο μαζί με τους επισκόπους Kορίνθου και Θηβών και με τους προκρίτους της Aθήνας για να τάξει την οσία Φιλοθέη στους χορούς των αγίων. Σ' αυτό το συνοδικό έγγραφο είναι γραμμένα και τούτα: «Eπειδή εδηλώθη ασφαλώς ότι το θειότατον σώμα της οσιωτάτης Φιλοθέης ευωδίας πεπληρωμένον εστί και μύρον διηνεκώς εκχείται, αλλά και τοις προσιούσι τε ασθενέσι τε και θεραπείας δεομένοις την ίασιν δίδωσι... τούτου χάριν έδοξε ημίν τε και πάση τη ιερά Συνόδω των καθευρεθέντων ενταύθα αρχιερέων συγγραφήναι και ταύτην εν τω χορώ των οσίων και αγίων γυναικών, ώστε κατ' έτος τιμάσθαι και πανηγυρίζεσθαι». Tην Aκολουθία της την έγραψε κάποιος σοφός και ευλαβής άνθρωπος που ονομαζόταν Iέραξ. Aνάμεσα στα ωραία εγκώμια είναι και τούτο: «Δαυΐδ γαρ το πράον έσχες και Σολομώντος, σεμνή, την σοφίαν, Σαμψών την ανδρείαν, και Aβραάμ το φιλόξενον, υπομονήν τε Iώβ, του Προδρόμου δε θείαν άσκησιν...». Ιερά Λείψανα Το Λείψανο (πλήν της Κάρας, η οποία έχει χαθεί) της Αγίας ευρίσκεται αδιάφθορο στον Μητροπολιτικό Ναό των Αθηνών.  Απότμημα τού Ιερού Λειψάνου τής Αγίας Οσιομάρτυρος Φιλοθέης της Αθηναίας από τον ομώνυμο Ιερό Ναό στην Φιλοθέη στο Ψυχικό Ένας δάκτυλος της Αγίας βρίσκεται στην ομώνυμη Μονή Εκάλης Αττικής.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Ὅσιων τὴν ἔλλαμψιν, εἰσδεδεγμένη σεμνή, τὴν πάλιν ἐφαίδρυνας, τῶν Ἀθηναίων τὴ σῆ, ἀσκήσει καὶ χάριτι, σὺ γὰρ ἐν εὐποιίαις, διαλάμπουσα Μῆτερ, ἤθλησας δι' ἀγάπην, εὐσεβῶς τοῦ πλησίον διὸ σὲ ὢ Φιλοθέη, Χριστὸς ἐδόξασε.   Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης. (Ἰωάννου Μαρτίνου). Ἀθηνῶν τῶν κλεινῶν τε νῦν καὶ πάλαι τὸ βλάστημα καὶ τῶν χθὲς καὶ πρώην ὁσίων τὸ ἀρίζηλον καύχημα τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις οἱ πιστοί, ὁσίαν Φιλοθέην εὐλαβῶς ὅτι τὸν Χριστὸν εὐτόνως πάντων τῶν γεηρῶν ἀντήλλαξεν. Ἔχουσα οὗν συμπρεσβευτὴν τὸν παμμέγαν Διονύσιον, σῶζε τοὺς προσκυνούντας, εὐσεβῶς τὸ πάνσεπτον σκῆνος σου.   Ἕτερον Ἀπολυτίκιον  Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Ἀθηναίων ἡ πόλις ἡ περιώνυμος Φιλοθέην τιμᾷ τὴν ὁσιομάρτυρα καὶ ἀσπάζεται αὐτῆς τὸ θεῖον λείψανον, ὅτι ἐβίωσε σεμνῶς καὶ μετήλλαξε τὸ ζῆν ἀθλήσει καὶ μαρτυρίῳ, καὶ πρεσβεύει πρὸς τὸν Σωτῆρα, διδόναι πᾶσι τὸ θεῖον ἔλεος.   Μετὰ τὴν α΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος δ΄. Ταχὺ προκατάλαβε. Ἀνέδειξε σήμερον τὴν Φιλοθέην πιστοί, ἡ θείας Μητρόπολης τῶν Ἀθηνῶν καὶ λαμπρά, ὡς μέγα θησαύρισμα, πάντες οὖν ἐν αἰνέσει, ἐν τῇταύτῃ κηδείᾳ, ᾄσμασι θεηγόροις εὐφημήσωμεν ταύτην, βοῶν-τες ταύτῃἐκτενῶς· σῶσον ἡμᾶς ταῖς πρεσβείαις σου.   Μετὰ τὴν β΄ στιχολογίαν, κάθισμα. Ἦχος πλ. Δ΄. Τὴν Σο-φίαν. Καθαρθεῖσα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχήν, καὶ τὰς φρένας καρδίαν καὶ λογισμόν, δοχεῖον γεγένησαι, καὶ λαμπρὸν οἰκητήριον, τῆς Ἁγίας Τριάδος,Ὁσία ἀοίδιμε, τῶν Ἀθηνῶν τὸ κλέος, Φιλοθέη παν-εύφημε1[5], ὅθενσυνελθόντες, οἱ πιστοὶ κατὰ χρέος, γεραίρομεν ἅπαντες, τὴν ἁγίαν σουκοίμησιν, καὶ πιστῶς ἐκβοῶμέν σοι· Πρέ-σβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶνπταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίανμνήμην σου.

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

Pope Leo I

 

 

Leo p. Romae

 

 

 

Άγιος Λέων Α΄ Επίσκοπος Ρώμης

Ψυχὴν ὁ θεῖος ἐξερεύγεται Λέων, Καὶ δαιμόνων φάλαγξιν ἐμβάλλει φόβον. Ὀγδοάτῃ δεκάτῃ τε Λέων ἠρεύξατο θυμόν.

Βιογραφία O Άγιος Λέων υπήρξε από τούς μεγαλύτερους υπερασπιστές και προμάχους της ορθόδοξης πίστης. Έζησε στο χρόνια του αυτοκράτορα Μαρκιανού και Πουλχερίας. Διακρινόταν για την μεγάλη θεολογική του κατάρτιση, το ήθος του χαρακτήρα του, την αγνότητα του βίου του. Διετέλεσε επίσκοπος της πρεσβυτέρας Ρώμης. Σημαντικότατη ήταν η συμβολή του στις εργασίες της Δ' Οικουμενικής Συνόδου, όταν απέστειλε τέσσερις αντιπροσώπους, ως και επιστολή στην οποία με πλήρη ακρίβεια και βάσεις της αποστολικής παραδόσεως, καθόριζε τις δύο φύσεις του Χριστού, η οποία βοήθησε στη διεξαγωγή των συζητήσεων ως και στη συγγραφή των τελικών όρων της Συνόδου (για την ακρίβεια η επιστολή του Αγίου Λέοντος είχε σταλεί τρία χρόνια πριν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανό (βλέπε 16 Φεβρουαρίου) και ανεγνώσθη στη Σύνοδο. Είναι δε γνωστή ως «Τόμος τοῦ Λέοντος»). Свт. Лев.  Фреска. Конец XII века.  Церковь свв. Косьмы и Дамиана. Кастория. Греция. Άγιος Λέων Α΄ Επίσκοπος Ρώμης Τοιχογραφία (fresco) στο τέλος του 12ου αιώνα μ.Χ.  στόν Ιερό Ναό τών Αγίων. Κοσμά και Δαμιανού. Καστοριά.  Παράλληλα υπήρξε και συγγραφεύς πολυγραφότατος. Σήμερα, σώζονται αρκετές επιστολές, γραμμένες με πλήρη γλαφυρότητα αλλά και δύναμη λόγου. Εκοιμήθη οσιακά σε βαθύτατο γήρας στις 10 Νοεμβρίου 460 μ.Χ. και η Σύναξή του ετελείτο στη Μεγάλη Εκκλησία. Св. Лев Римские. Миниатюра Минология Василия II.  Константинополь. 985 г. Ватиканская библиотека. Рим. Άγιος Λέων Α΄ Επίσκοπος Ρώμης .   Μικρογραφία (Μινιατούρα)  στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. 985 μ.Χ. Κωνσταντινούπολη.  Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη Υπάρχει όμως και μια άλλη εκδοχή της βιογραφίας του, αυτή του Σ. Ευστρατιάδη. Σύμφωνα με αυτήν, ο Άγιος Λέων γεννήθηκε στην Ρώμη στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα. Διετέλεσε διάκονος των Πάπων Καλλίστου και Σήξτου πριν ανεβεί στον θρόνο την 29η Σεπτεμβρίου του 440 μ.Χ. Υπήρξε από τους απολυταρχικότερους Πάπες και υποστήριξε με πείσμα το παπικό πρωτείο. Την αγιοκατάταξη του την οφείλει στην επιστολή που έστειλε στην Δ' Οικουμενική Σύνοδο εναντίον των Μονοθελητών και Μονοφυσιτών και η οποία έχει δεκτή με ενθουσιασμό από τους παρευρεθέντες πατέρες. Κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου του 460 μ.Χ. Свтт. Лев, Григорий, Сильвестр Римские.  Фреска.  1037 - 1056 годы. Храм Святой Софии. Охрид. Oi ;Agioi Λέων, Γρηγόριος,  Σιλβέστρος  Επίσκοποι τής Ρώμης. Τοιχογραφία (fresco) μεταξύ τών ετών  1037-1056 μ. Χ. στόν Ιερό Ναό Αγίας Σοφίας. Οχρίδα (Αχρίδα). Σκόπια

Ἀπολυτίκιον Ἦχος γ'. Θείας πίστεως. Θείας πίστεως, ὀρθοδοξία, ὑπεστήριξας, τὴν Ἐκκλησίαν, ὡς πολύφωνον τοῦ πνεύματος ὄργανον ἐκ γὰρ Δυσμῶν ἀναλάμψας ὡς ἥλιος, αἱρετικῶν τὴν ἀπάτην ἐμείωσας, Λέων Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Λέων, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. δ’. Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς οἰκουμένης ὁ φωστήρ, τῶν ὀρθοδόξων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Λέον σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος· Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἤμων. Минея - Февраль (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Φεβρουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Κάθισμα Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Θείοις δόγμασι, περιαστράπτων, φέγγος ἔλαμψας ὀρθοδοξίας, καὶ αἱρέσεων τὸ σκότος ἐμείωσας· καὶ μεταστὰς ἐκ τοῦ βίου πανόλβιε, πρὸς τὸ ἀνέσπερον φῶς κατεσκήνωσας· Λέον Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. Κοντάκιον Ἦχος γ’. Ἡ Παρθένος σήμερον. Ἐπί θρόνου Ἔνδοξε, ἱερωσύνης καθίσας, καί λεόντων στόματα, τῶν λογικῶν ἀποφράξας, δόγμασιν ἐν θεοπνεύστοις σεπτῆς Τριάδος, ηὔγασας φῶς τῇ σῇ ποίμνῃ θεογνωσίας· διά τοῦτο ἐδοξάσθης, ὡς θεῖος μύστης Θεοῦ τῆς χάριτος. Ὁ Οἶκος Τὸν Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ τρισήλιον φῶς, τὴν τρισαγίαν δύναμιν, Θεότητα μίαν, καὶ μίαν οὐσίαν, ταύτην κηρύξας, χείλη τὰ δόλια εἰς τέλος ἐνέφραξας αἱρετιζόντων, Λέον Θεόσοφε· ὅθεν τὴν ἁγνὴν Χριστοῦ λοχεύτριαν, Θεοτόκον ὁμολογήσας, τοῦ Νεστορίου τὴν ὀφρὺν καὶ φληνάφειαν καθεῖλες· Διὰ τοῦτο ἐγνώσθης ἐν τῷ κόσμῳ , ὡς θεῖος μύστης Θεοῦ τῆς χάριτος. ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ (μεταφραση Google) Αγίου Δημητρίου  Ροστόφ Βίοι των αγίων Η μνήμη τού Αγίου Λέοντα, Πάπα Ρώμης Μνήμη 18 Φεβρουαρίου Ο μεγάλος άγιος και ποιμένας της Εκκλησίας του Θεού - το Λιοντάρι, ο Πάπας της Ρώμης , ήταν από την Ιταλία. ο πατέρας του ονομάστηκε Quintiana. Από νεαρή ηλικία, ο Άγιος Λέων διδάχτηκε κάθε είδους σοφία βιβλίων, εξοικειώθηκε με την εξωτερική φιλοσοφία του 1433 και διδάχθηκε από τις χριστιανικές αρετές. Έχοντας αγαπήσει την πνευματική ζωή ενός πιο εγκόσμιου, ήταν ο πρώτος αρχιδακώνας του 1434 με τον Πάπα Σίξτς ΙΙΙ του 1435 . Για την υψηλή του αγνότητα και αγνότητα, μετά το θάνατο του Sixt, εξελέγη ομόφωνα στο πρωτεύον της Ρωμαϊκής Εκκλησίας. Ως καλός βοσκός, ο Άγιος Λέων κατέβαλε επιμελώς το πρόβατο του Χριστού, θέτοντας την ψυχή του για αυτούς. Εκείνη την εποχή, ο άγριος δράστης του Αττίλα, ο ηγέτης των Ούννων του 1436, ο οποίος ονομαζόταν μάστιγα του Θεού, έχοντας κατακτήσει πολλές χώρες, ήρθε στην Ιταλία, σκοπεύοντας να τον αδειάσει με φωτιά και σπαθί. Βλέποντας ότι κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στην τρομερή κατακτητή, ο Πάπας Λέων απηύθυνε ένθερμη προσευχή προς τον Θεό και να το βάλετε στην θέση, καλώντας την βοήθεια των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, με δάκρυα παρακαλούσε τον Θεό για την προστασία των υπαλλήλων του από το άγριο εχθρό. Έχοντας συγκεντρώσει θάρρος και σταθερότητα στην προσευχή, ο Άγιος Λέων αποφάσισε να πάει στον βασανιστή για να σβήσει τον θυμό του και να σταματήσει την οργή του, έτοιμη σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και να βάλει την ψυχή του για τα πρόβατά του. Με σοφή, γλυκιά γλώσσα και εμπνευσμένα λόγια, μίλησε με τον Ατίτυλο και τον έστρεψε από έναν άγριο λύκο σε ένα πρόβατο πεών. ο τρομερός και αδάμαστος πολεμιστής, με ταπεινή και ήπια ακρόαση των λέξεων του αγίου του Θεού, απολαμβάνοντας το ιεραρχικό μεγαλείο του και τρομοκρατημένη από την αγιότητα του ειλικρινή του προσώπου. Έχοντας εκπληρώσει τα πάντα, κατόπιν αιτήματος του Αγίου Λέοντα, ο τρομερός Άττιλα αποχώρησε από τα σύνορα της Ιταλίας στα εδάφη του. Οι κυβερνήτες του Αττίλα έκπληκαν πόσο πολύ το Λιοντάρι μπορούσε τόσο σύντομα και τόσο ασυνήθιστα να κάνει τον Αττίλα από έναν τόσο άγριο πρίγκιπα τόσο πεπαλαιωμένο. ρώτησαν τον Attila: "Γιατί φοβόσασταν μόνο ένας Ρωμαίος που ήρθε χωρίς όπλο;" γιατί τον υπακούσατε; Γιατί, όπως και να νικήσετε, επιδοθείτε στην πτήση, αφήνοντας τόσα πολλά πλούτη στην Ιταλία; «Είδε αυτό που είδα», απάντησε ο Ατίλλα, «και είδα δυο άγγελοι που στέκονταν και στις δύο πλευρές του Πάπα (αυτοί ήταν οι άγιοι Πρώτοι ΑποστόλοιΠέτρος και Παύλος). στα χέρια τους κράτησαν γυμνά σπαθιά και με απειλούσαν μεθάνατο εάν δεν υπακούσα στον Ιεράρχό του Θεού ». Αυτός ήταν ο μεγάλος άγιος του Θεού το Λιοντάρι, που υποδηλώνει όχι μόνο τους αόρατους εχθρούς αλλά και τους ορατούς, αγαπημένους από τα πρόβατα, γιατί γι 'αυτούς δεν φοβόταν να πάει στον τρομερό κατακτητή, προετοιμάζοντας σε περίπτωση ανάγκης ακόμη και να υποφέρει από αυτόν. Κατά τη διάρκεια της svyatitelstva του μετά την Νεστοριανούς αιρετικός το 1437ήταν: Ευτυχή, Αρχιμανδρίτης της Κωνσταντινούπολης, και ο Διόσκορος, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας το 1438 , ξεδιάντροπη επικριτές που χύνεται δύο φύσεις του Χριστού Κυρίου, τη θεία και την ανθρώπινη μας, σε ένα. Με την αίρεση τους μπερδεύουν πολύ την Εκκλησία του Θεού. Συγκεντρωμένοι στην Έφεσο το 1439άδικοι soborische του 1440 , ήταν άδικα καταδίκασε και βασανίστηκαν ΑγίουΦλαβίων, Πατριάρχης Tsaregradskago , υπερασπιστής της Ορθοδοξίας, και πολλά δεινά προκάλεσε την Ορθόδοξη. Τότε ο Άγιος Πάπας Λέων χρησιμοποίησε όλες τις προσπάθειές του για την ενδυνάμωση και την ειρήνευση της Εκκλησίας , που ντρεπόταν από τους αιρετικούς. έγραψε στους βασιλιάδες, πρώτα στον Θεοδοσίου1441 , στη συνέχεια στον Μαρτσιάν 1442 , για να συγκαλούν ένα οικουμενικό συμβούλιο. Τέλος, κατά τη βασιλεία του Μαρκιανού και Πουλχερίας είχε συγκληθεί κατά Ευτυχούς και Διοσκόρου, το κήρυγμα του Χριστού του Κυρίου είναι μία φύση, μία από υποκριτική και τη θέληση, Οικουμενική Σύνοδος της Χαλκηδόνας το 1443 , η τέταρτη κατά σειρά - που ήταν 630 άγιοι πατέρες το 1444 .Ήταν αδύνατο για τον Άγιο Πάγο Λέοντα να παρίσταται σε αυτόν τον καθεδρικό ναό, είτε λόγω του μήκους του ταξιδιού και του γήρατος, και επειδή ήταν αδύνατο γι 'αυτόν να απομακρυνθεί από την Ιταλία λόγω των συχνών εισβολών των εχθρών αυτής της χώρας τότε, Ως εκ τούτου, έστειλε τους βουλευτές του: τους επισκόπους της Πασχαςίας και του Λουκένιου και τους πρεσβυτέρους Μπονιφάτ και Βασίλη. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης με τους αιρετικούς στο Συμβούλιο, πολλοί αμφέβαλλαν το μυαλό. Στη συνέχεια, σύμφωνα με την εντολή των Αγίων Πατέρων, παρά τις αντιρρήσεις των αιρετικών, διαβάστηκε το μήνυμα του ΑγίουΛέοντα, τον Πάπα , έγραψε για την πρώην πριν από τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Αγίου Φλαβίων, ο οποίος συγκάλεσε κατά Ευτυχούς Τοπικό Συμβούλιο στην Κωνσταντινούπολη. Λέγεται για αυτή την επιστολή ότι ο ιερός υπέρτατος απόστολος Πέτρος με το χέρι του απόστολου τον διόρθωσε. μια μαρτυρία γι 'αυτό βρίσκεται στο Λεμόνι του Αγίου Σωφρόνιου της Ιερουσαλήμ : "Μας είπε", γράφει ο Άγιος Σοφρόνιος , "Abba Mina, ηγούμενος ενός Kinove, που ονομάζεται Salamanova, ο οποίος ήταν κοντά στην Αλεξάνδρεια, ότι είχε ακούσει μια τέτοια ιστορία από τον Abba Eulogius , Πατριάρχη Αλεξανδρείας.Όταν ήρθα (είπα στον Ευλογιώτη ) στην Κωνσταντινούπολη, έζησα με τον κ. Γρηγόρη, τον αρχιδάκονο της ρωμαϊκής εκκλησίας, ο σύζυγός μου ήταν πραγματικά άριστος και ενάρετος και συχνά μίλησε μαζί του. Ήταν αυτός που μου είπε το ευλογημένο και ιερό Λέων, ο Πάπας: πρόκειται για τον καταγράφεται στην εκκλησία της Ρώμης ως εξής: όταν Αγίου Λέοντα έγραψε μια επιστολή προς τον ιερό Φλαβίων, επίσκοπος της Κωνσταντινουπόλεως , κατά zlochestivogo Ευτυχούς και Νεστορίου, έβαλε αυτή την επιστολή στο φέρετρο Ss Αποστόλου Ο ίδιος οΠέτρος , με προσευχή και νηστεία, ζήτησε από αυτόν τον Απόστολο: - Αν εγώ, ως άνθρωπος, έκανα κάποιο λάθος σε κάτι ή δεν εξήγησα τίποτα, τότε εσείς, οι οποίοι εμπιστεύονται η Εκκλησία και ο θρόνος αυτός από τον Κύριο Θεό και τον Σωτήρα μας Ιησού Χριστό , το διορθώνουν αυτό. Σαράντα μέρες αργότερα, ο Απόστολος του φάνηκε κατά τη διάρκεια τηςπροσευχής και είπε: - Διαβάστε και διορθώστε. Λαμβάνοντας το μήνυμά του από τον τάφο του ευλογημένου Πέτρου , ο Λέων το άνοιξε και το βρήκε διορθωμένο από το χέρι του Αποστόλου. Αυτό μας λέει ο Άγιος Σωφρόνιος Όταν το μήνυμα του Αγίου Πάπα Λέοντα διαβάστηκε στο Οικουμενικό Τέταρτο Συμβούλιο, όλοι οι άγιοι πατέρες έκαναν έκκληση: - Ο Άγιος Απόστολος Πέτρος μιλάει από το στόμα του Λέοντα. Έτσι, οι πατέρες του καθεδρικού ναού στις κρίσεις τους με βάση το μήνυμα του Αγίου Λέοντα και αυτό το μήνυμα συγχέουν τους αιρετικούς. Όχι μόνο τότε, αλλά αργότερα, το δίπλωμα αυτό, το οποίο επιβεβαιώνει την Ορθοδοξία και παρεμποδίζει τους αιρετικούς, τιμάται από τους ιερούς πατέρες και, παρεμπιπτόντως, από τον προαναφερθέν ευλογημένο Ευλογιώτη , τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας. Αυτός ο Ευλογιώτης , ενώ οι αιρετικοί κατηγόρησαν το μήνυμα του Λέοντα και αντιτάχθηκαν σε αυτό που γράφτηκε σε αυτόν, τον υπερασπίστηκαν έντονα, γι 'αυτό ήταν ευχάριστο στον Άγιο Λέοντα, ο οποίος είχε ήδη αποχωρήσει από αυτή τη ζωή εκείνη την εποχή και ερχόταν με τους αγίους ενώπιον του Θεού. Αυτό το ίδιο ιερό Σωφρόνιος λέει: Άγιος Θεόδωρος, Επίσκοπος Darney στη Λιβύη το 1445 μας είπε τα εξής: όταν ήμουν kuvikulariem 1446 Άγιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Ευλόγιος είδα στο svyaschennolepnogo και το φως όνειρο του συζύγου, ο οποίος μου είπε: «Θέλω να μπαίνει στον πατριάρχη Ευλόγιος ". Ρώτησα: - Ποιος είσαι, κύριε, και πώς μπορώ να πω για σένα; Μου απάντησε: - Είμαι ο Λέων, ο Πάπας της Ρώμης . Ερχόμενος στον Πατριάρχη Ευλογιώτη , του είπα: - Ο Άγιος και ο Μεγαλύτερος Πάπας Λέων, ο αρχηγός της Ρώμης, θέλει να έρθει σε εσάς. Ακούγοντας αυτό, ο πατριάρχης Ευλογιώτης , γρήγορα ανεβαίνοντας, βγήκε να τον συναντήσει. αφού προσευχήθηκαν, φίλησαν και κάθισαν. Τότε ο ευλογημένος Λέων είπε στον Ευλογιώτη τον άγιο πατριάρχη : - Ξέρεις γιατί ήρθα σε σένα; Απάντησε: - Όχι. Ο Λέων του είπε: "Ήρθα να σας ευχαριστήσω που υπερασπίσατε την επιστολή μου καλά και εξοντωτικά, εξηγώντας την κατανόησή μου, αποκλείοντας τα χείλη των αιρετικών μαζί της και εξηγώντας έτσι την επιστολή μου που έγραψα στον αδερφό μουΦλαβιανό, Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης , με το πρόσχημα της αίρεσης του Νέστορα και Ευτυχία: Γνωρίζω, αδελφέ, ότι όχι μόνο εργάστηκα και εργάστηκα σε αυτό το πιστοποιητικό, αλλά και ο άγιος πρώτος Απόστολος Πέτρος το διάβασε και το διορθώνει και πάνω από όλα ήταν αγιασμένο από τον ίδιο τον Χριστό τονΘεό μας - την Αλήθεια που κηρύξαμε από εμάς. Είδα αυτό το όραμα (ο επίσκοπος Θεόδωρος λέει) πολλές φορές, αλλά δύο φορές και τρεις φορές: οι ευλογημένοι πατέρες - ο Λέων και ο Ευλογιώτης, πριν τα πνευματικά μου μάτια, συναντήθηκαν τρεις φορές και μιλούσαν μεταξύ τους. για αυτό, επαναλαμβάνω τρεις φορές, το όραμα που ανακοίνωσα στον ΆγιοΕυλογιώτη . Ακούγοντας αυτό, ο άγιος Eulogius έριξε ένα δάκρυ και, τεντώντας τα χέρια του στον ουρανό, έδωσε ευχαριστίες στον Θεό, λέγοντας: - Ευχαριστώ τη μεγάλη και αναιτιολόγητη αγαθό σας, Κύριε Χριστό, τον Θεό μας, επειδή με τιμώσατε ανίκανους να είμαι κήρυκας της αλήθειας σας και ευχαρίστηκα, μέσω των προσευχών των υπηρέων σας, του Πέτρου και του Λέοντα, να δεχθώ τη μικρή τολμηρή μου, όπως δύο χήρες το 1447 . Αυτά είναι τα νέα της Σοφρονίας . Δηλωμένη εδώ Vision συμβεί πολλά χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου Λέοντα, για το Άγιο Ευλόγιος έζησε πολύ αργότερα, και συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας των αυτοκρατόρων Μαυρίκιο και Foca το 1448 , ενώ Άγιος Λέων, ο Πάπας πέθανε πριν από αυτό, κατά τη βασιλεία του soimennogo ενός βασιλιά Λέοντα του Μεγάλου στο 1449 . Εδώ είναι αυτό που είναι γνωστό για τις τελευταίες ημέρες του Αγίου Πάπας Λέων: Έχοντας φτάσει τα γηρατειά και έχοντας πλησιάσει το τέλος της ζωής του στη γη, ο άγιος Λέων πληροφορήθηκε από τον Θεό για τη συγχώρεση των ασθενειών του από τους ανθρώπους. Αυτό συνέβη κάτω από αυτές τις συνθήκες: Ο Πάπας Λέων παρέμεινε σαράντα ημέρες στον τάφο του Αγίου Αποστόλου Πέτρου σε προσευχή και νηστεία, ζητώντας από τον Άγιο Αποστόλο να ζητήσει από τον Κύριο, να του παραχωρήσει ο Θεός όλες τις αμαρτίες της αμαρτίας του. Σαράντα ημέρες αργότερα, ο ιερός Απόστολος Πέτρος του φάνηκε και του είπε: - Προσευχήθηκα για σας και όλες οι αμαρτίες σας σας συγχώρησαν, εκτός από τις αμαρτίες που διαπράξατε κατά τη διάρκεια της χειροτονίας άλλων σε ιερούς βαθμούς. Μόνο για αυτό θα πρέπει να απαντήσετε: νομίμως διατάσσετε κάποιον; Μετά από αυτή την ανακοίνωση, ο άγιος Λέων ενίσχυσε τις προσευχές του, επιδείνωσε το κίνητρό του, αύξησε τα ελεημοσύνη του, κλαίγοντας στο θραύσμα της καρδιάς του μέχρι να λάβει τις τιμές της τέλειας συγχώρεσης. Στη συνέχεια, προετοιμάζοντας, όπως έπρεπε, το αποτέλεσμα, πρόδωσε την ιερή ψυχή του στα χέρια του Θεού και εντάχθηκε στην ιεροσύνη των πρώην αγίων, των μεγάλων ιεραρχών και των δασκάλων του 1450 . μαζί τους τώρα στέκεται μπροστά στο θρόνο του Χριστού Θεού μας, δοξάζεται και λατρεύεται με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα για πάντα. Αμήν. * * * 1433 Η εξωτερική φιλοσοφία ονομάζεται έργα παγανιστών φιλοσόφων - Πλάτων, Αριστοτέλη, Πυθαγόρα και άλλων, δηλαδή εκείνων των συγγραφέων που με πίστη ήταν εκτός της Εκκλησίας του Χριστού. 1434 Ο αρχιδιανός είναι ο ανώτερος ή ο πρώτος διάκονος. Σε κάθε επισκοπική υπηρεσία υπήρχε ένας αρχιδιάκον. Στην αρχαία Εκκλησία, η θέση του αρχκιδακονικού ήταν πολύ σεβαστή και ο αρχκιδακονός ήταν ένα από τα πλησιέστερα πρόσωπα στον επίσκοπο. Οι Αρχιδιάκοι εκλέγονταν συχνά ως επίσκοποι, όπως φαίνεται στο παράδειγμα του Αγίου Αθανασίου , του Λέοντα, του Πάπα της Ρώμης και πολλών άλλων. Σήμερα, οι πρωτόγονοι διάκονοι ονομάζονται Αρχιτεκόνες, δηλαδή διάκονοι που είναι μοναστικοί σε μεγάλα μοναστήρια, ειδικά στα Σταυροπηγικά, και στους καθεδρικούς ναούς. Αυτός ο τίτλος δίνει μόνο υπεροχή τιμής, όχι δύναμη, επειδή ο αρχκιδώκης δεν είναι αρχηγός των διακόνων, αλλά μόνο ο πρώτος από αυτούς στον τόπο υπηρεσίας και συναρμολόγησης. 1435 Ο πάπας Sixtus III κατείχε τον ρωμαϊκό άμβωνα από 432 έως 440 g. 1436 Οι Ούννοι-Ασιάτες, που εισέβαλαν στην Ευρώπη στα τέλη του 4ου αιώνα και έκαναν σημαντική καταστροφή, καταστρέφοντας πόλεις και ολόκληρα βασίλεια.Στην Ευρώπη, οι Ούννοι καθόρισαν την τύχη τους στην κοιλάδα του ποταμού Τίσα, έναν παραπόταμο του Δούναβη, στην σημερινή ανώτερη Ουγγαρία. Η βασιλεία του Αττίλα (433-454) αντιπροσωπεύει μια λαμπρή περίοδο της δύναμης του Χουν. Ο Ατίλλας έμεινε σε συνεχή φόβο του βυζαντινού αυτοκράτορα, τον ανάγκασε να πληρώσει ένα τεράστιο αφιέρωμα και να δώσει στους Ούννους όλη τη γη νότια του Δούναβη. Το 440, ο Attila, επικεφαλής της 500.000ης δύναμης, μετακόμισε στη Δύση. Έχοντας προδώσει τα πάντα για πυρκαγιά και σπαθί, πέρασε όλη τη Γερμανία στο Ρήνο, μετά διέσχισε αυτόν τον ποταμό και κατέστρεψε αρκετές πόλεις. Στο νότιο τμήμα της Γαλλίας, ωστόσο, έλαβε μια απόρριψη και αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γερμανία. Το 452, ανέλαβε μια νέα εισβολή - αυτή τη φορά στην Ιταλία. Η Ρώμη και όλη η Ιταλία κινδυνεύουν να γίνουν θύματα εχθρών. αλλά ο Άττιλα σταμάτησε τη θριαμβευτική πορεία του και, μετά από διαπραγματεύσεις με τον Πάπα Λέοντα Μέγα, επέστρεψε. Λίγο μετά την εκστρατεία αυτή, ο Attila πέθανε. 1437 Ο Νεστορίου, πατριάρχης της Κωνσταντινούπολης, που κατείχε τον άμβωνα από το 428 έως το 431, κήρυξε την αιρετική διδασκαλία ότι ο Ιησούς Χριστός δενείναι ο αληθινός Θεός, αλλά ένας άνθρωπος, ο γιος του Ιωσήφ και της Μαρίας, που απονέμεται για. την αγιότητα της ζωής, την ιδιαίτερη χάρη του Θεού και τη σωτηρία μας όχι από τον εξιλεωτικό θάνατο, αλλά από τις οδηγίες και το παράδειγμα της ζωής. Για αυτή την αίρεση, ο Νέστοριος εκδιώχθηκε στο Τρίτο Οικουμενικό Συμβούλιο και πέθανε στην εξορία για 436 χρόνια. 1438 Κατείχε το Αλεξανδρινικό Πατριαρχικό Τμήμα από το 444 έως το 451. 1439 Η Έφεσος είναι μια πόλη στη δυτική ακτή της Μικράς Ασίας, η οποία ήταν αρχικά το κέντρο των ελληνικών αποικιών της Μικράς Ασίας και κατά την εποχή των αυτοκρατόρων ήταν μια από τις κύριες πόλεις της Μικράς Ασίας. Στην Έφεσο πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του και πέθανε ο ιερός Απόστολος Ιωάννης ο Θεολόγος , είχε επίσης συνάντηση του Τρίτου Οικουμενικού Συμβουλίου. 1440 Ήταν το 449. 1441 Βασιζόταν από 408 έως 450 γραμ. 1442 Βασιλεύτηκε από το 460 έως το 467 1443 Η Χαλκηδόνα - ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης, ήταν εναντίον του, στην ασιατική ακτή του Βοσπόρου. 1444 Η συνάντηση του καθεδρικού ναού ξεκίνησε στις 8 Οκτωβρίου 451. 1445 Η Λιβύη είναι μια επαρχία στη βόρεια Αφρική, δίπλα στην Αίγυπτο, που εκτείνεται στα δυτικά της, κατά μήκος των ακτών της Μεσογείου και στα βάθη της Αφρικής. 1446 Kuvikulary - ένα υπνόσακο, κλινοσκεπάσματα. 1447 Τετ "Και ο Ιησούς κάθισε κάτω από το θησαυροφυλάκιο και παρακολούθησε τους ανθρώπους να βάζουν χρήματα στο θησαυροφυλάκιο. Πολλοί πλούσιοι έβαλαν πολλά " ( Μάρκος 12: 41-44 ). 1448 Ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος κατέλαβε το θρόνο από το 682 έως το 602, ο αυτοκράτορας Fock - από 602 σε 610 το χρόνο. 1449 Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας, Άγιος Λέων Ι, βασίλεψε από 457 έως 474 χρόνια. 1450 Ο θάνατος του Αγίου Λέοντα, ο Πάπας , ακολούθησε το 461. Τα λείψανά του βρίσκονται στο όριο του ονόματός του στο Συμβούλιο του Βατικανού του ΑγίουΠέτρου του Αποστόλου . Μετά τον Πάπα Λέο, παρέμειναν μέχρι εκατό λόγια και μέχρι 140 γράμματα δογματικού και ηθικού περιεχομένου. Όλα αυτά τα δοκίμια χαρακτηρίζονται από το πνεύμα της αυστηρά ορθολογικής διδασκαλίας. Έτσι, στην περίφημη επιστολή προς τον Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης Flavian στο 4ο Οικουμενικό Συμβούλιο, ο Άγιος Λέων εκφράζει τέτοιες σκέψεις για την ενσάρκωση του Θεού: «Ο Θεός αντιλαμβάνεται την αδυναμία μας χωρίς να παραβιάζει τις ιδιότητες του ενός ή του άλλου. Ο αληθινός Θεός εμφανίστηκε στην αληθινή και τέλεια φύση του αληθινού ανθρώπου, όλα με αυτό που είναι χαρακτηριστικό Του και όλα όσα είναι χαρακτηριστικά για μας. Ο άνθρωπος δεν καταστρέφεται από την μεγαλοπρέπεια του Θείου. Η μία και η άλλη φύση ενεργούν στην αμοιβαία επικοινωνία με τον κατάλληλο τρόπο. " Η ηθική διδασκαλία του Πάπα Λέω αξίζει επίσης ιδιαίτερη προσοχή. Ο Άγιος Λέων συχνά παρότρυνε το κοπάδι του να κάνει έργα ελέους. Το καθήκον του ελέους, είπε, δεν καθορίζεται από το μέτρο του καλού, αλλά από τη διάθεση της καρδιάς. Οι πλούσιοι πρέπει να βρουν τους φτωχούς και να τον βοηθήσουν. Ο Θεός δίνει πλούτο για να φτάσει στους φτωχούς. Μιλώντας για προσευχή, ο Άγιος Λέων παρότρυνε τους ανθρώπους να στραφούν προς βοήθεια της αναφοράς των αγίων και να διατάξουν να τιμήσουν τα ιερά λείψανα.