ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΟΝΩΝ

 

Cono il taumaturgo

 Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.

 

 

 

 

 

SAN CONO THE TAUMATURGO 

Άγιος Οσιομάρτυς Κόνων ο Ίσαυρος

 

Ἥκεις πρὸς αὐτὸν τὸν Θεόν, Θεὸς θέσει, Εἰς γῆν ἀφείς σου τὴν κόνιν, Κόνων Πάτερ. Πέμπτῃ καρτερόφρων ψυχὴν ὁ Κόνων ἀφέηκεν.

Βιογραφία Ο Άγιος Κόνων γεννήθηκε περί τα τέλη του 1ου αιώνα μ.Χ. στη Βαδινή, χωριό της Ισαυρίας της Μικράς Ασίας και έζησε στους Αποστολικούς χρόνους. Οι γονείς του, Νέστωρ και Νάδα ήταν αρχικά ειδωλολάτρες. Σε νεαρή ηλικία έγινε Χριστιανός και όταν οι γονείς του τον πίεσαν να νυμφευθεί, συμφώνησε με τη σύζυγό του να ζουν ως αδελφοί αφιερωμένοι στον Θεό. Στο Συναξάρι αναφέρεται, ότι τον Άγιο καθοδηγούσε ο Αρχιστράτηγος Μιχαήλ, ο οποίος και τον βάπτισε, του δίδαξε το Όνομα της Αγίας Τριάδος, μετέδωσε τα Θεία Μυστήρια σε αυτόν, μέχρι τέλους της ζωής του, του συμπαραστεκόταν και του χορήγησε μάλιστα και τη χάρη των παράδοξων θαυμάτων. Ο Άγιος Κόνων οδήγησε στην Χριστιανική πίστη και τους γονείς του, ο δε πατέρας του Νέστωρ μαρτύρησε για τον Χριστό. Αλλά και τους Έλληνες, που αντιστέκονταν σε αυτόν και έλεγαν ότι δεν υπάρχει άλλος Θεός εκτός των ειδώλων, τους έπεισε και τους προετοίμασε να ομολογήσουν με μεγάλη φωνή τον Χριστό και να βαπτισθούν. Με τη χάρη του Θεού, ο Άγιος υπέταξε και τους δαίμονες και άλλοι μεν με εντολή του προστάτευαν τους αγρούς, άλλοι δε εγκλείστηκαν σε πιθάρια. Όμως οι ειδωλολάτρες συμπολίτες του αντιμετώπιζαν με μεγάλη δυσαρέσκεια την ιεραποστολική δραστηριότητά του και την επιρροή που ασκούσε πάνω στους Εθνικούς. Κάποια μέρα ο Άγιος επισκέφθηκε έναν ειδωλολατρικό ναό, όπου προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο. Αποτέλεσμα ήταν να γίνουν κομμάτια όλα τα είδωλα του ναού. Για τον λόγο αυτό συνελήφθη από τον άρχοντα Μάγνο και βασανίσθηκε. Святой мученик Конон Исаврийский Фреска. 1547 г. Афон (Дионисиат).  Тзортзи (Зорзис) Фука. Άγιος Οσιομάρτυς Κόνων ο Ίσαυρος  Τοιχογραφία (fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στἠν Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους έργο τού αγιογράφου Τζώρτζη (ζώρζη) Φουκά   Όταν αφέθη ελεύθερος, οι Χριστιανοί τον περιέθαλψαν και τον περιέβαλαν με το σεβασμό τους. Μετά από δύο χρόνια, ο Άγιος Κόνων κοιμήθηκε με ειρήνη παραδίδοντας την αγία του ψυχή στον Θεό. Ίσως στο όνομα του Αγίου Κόνωνος να υπήρχε ναός, ο οποίος έκειτο πέραν της Κωνσταντινουπόλεως και αναφέρεται ως μονή κατά τα χρόνια της βασιλείας του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α' (527 - 565 μ.Χ.).(πηγή: http://www.saint.gr/) ΙΕΡΑ ΛΕΙΨΑΝΑ мощейСвятой мученик Конон Исаврийский  Сретенский женский монастырь  Республика Бурятия, Прибайкальский район, село Батурино «Сретенский женский монастырь» Απότμημα Ιερού λειψάνου τού Αγίου Κόνωνος τού Ισάυρου (κάτω αριστερά) στήν Ιερά Μονή Σρετένσκι Δημοκρατία του Buryatia, Pribaikalsky District, το χωριό Baturino "Sretensky Convent" Κατά τα χρόνια της εικονομαχίας χριστιανοί μετέφεραν στην Πάφο την αγία Κάρα του οσιομάρτυρος, που φυλασσόταν στην Ιερά Μονή της Χρυσορροϊατίσσης μέσα σε κομψή σιντεφένια θήκη. ΚΙΣ­ΣΟ­ΝΕΡ­ΓΑ - ΠΑΦΟΣ ΚΥΠΡΟΥ ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΟΝΩΝΟΣ. Έτος ανέγερσης: 1987. Τα εγκαίνια έγιναν το 1988.  Στο ναό φυλάσσεται η κάρα του Ἁγίου Κόνωνος που μεταφέρθηκε από τήν Ιερά Μονή Χρυσορροϊατίσσης.            Στην Castelcivita (SA) Σαλέρνο Ἰταλία , ἀναφέρεται ὅτι φυλάσσονται τα λείψανα του (πηγή: http://www.storiadeisordi.it/2012/03/29/san-cono-a-protezione-dei-sordi/       Святой мученик Конон Исаврийский(5 марта) Менологий  5 - 8 марта;  Византия. Греция; XIV в.; памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека (Bodleian Library) Άγιος Οσιομάρτυς Κόνων ο Ίσαυρος  Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Μαρτίου (5 - 8)  τού 14ου αιώνα μ.Χ. και ευρίσκεται Αγγλία. Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Τὴν χάριν τοῦ Πνεύματος, ἐνδεδυμένος σοφέ, τὸ κράτος διέλυσας, τῆς ἀσεβείας στερρῶς. Ἐκλάμπων τοὶς θαύμασιν ὅθεν πεφοινιγμένος, ταὶς ροαὶς τῶν αἱμάτων. Κόνων Ὁσιομάρτυς, τὸν Δεσπότην δοξάζεις, τὸν παρέχοντα ἠμὶν διὰ σοῦ, χάριν καὶ ἔλεος.   Κάθισμα Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ. Ἐκ βρέφους τῷ Θεῷ, κολληθεὶς Θεοφόρε, τοῦ Πνεύματος σεπτόν, ἀνεδείχθης δοχεῖον, καὶ τὰ πονηρότατα, καθυπέταξας πνεύματα, ἐναθλήσας δέ, ἐμεγαλύνθης ἀξίως· ὅθεν ἅπαντες, τὴν παναγίαν σου μνήμην, πιστῶς ἑορτάζομεν.   Κοντάκιον Ἦχος δ’ . Ὁ ὑψωθείς. Ἀγγελικῆς ἀξιωθείς ὀπτασίας, τήν ἐν Χριστῷ μεμυσταγώγησαι πίστιν, καί τῶν θαυμάτων εἴληφας τήν δύναμιν σοφέ· ὅθεν καθυπέταξας, τήν ὀφρύν τῶν δαιμόνων, καί τῆς πλάνης ἔσβεσας, ἐναθλήσας τήν φλόγα. Ὁσιομάρτυς Κόνων Ἀθλητά, ἐξευμενίζου ἡμῖν τόν Φιλάνθρωπον.   Μεγαλυνάριον Βίον καθαρώτατον γεωργών, χαίρων προσελάβου, ως βασίλειον στολισμόν, άθλησιν την θείαν, οσιομάρτυς Κόνων, ανθ' ων διπλούν εδέξω, θεόθεν στέφανον.   ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ (μετάφραση Gooogle) Άγίου Δημητρίου Ροστόφ Βίοι των Αγίων Ο βίος καί τό μαρτύριο του αγίου μάρτυρος Κονόνος Ισαύρου Μνήμη 5 Μαρτίου Ο Άγιος Απόστολος των Γλωσσών 1728 Ο Παύλος, κατά τη διάρκεια ενός από τα ευαγγελιστικά του ταξίδια του 1729 , φωτίζει τους κατοίκους της πόλης Ισαύρια με το 1730 φως της αληθινής πίστης στον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Την ίδια στιγμή στο χωριό Bethany, που βρίσκεται σε 18 στάδια του 1731από την πόλη της Isauria, ζούσε ένας άνθρωπος που ονομάστηκε Νέστορ με τη σύζυγό του Νάντια. Είχαν έναν γιο Κόνον. Όταν το παιδί μεγάλωσε, οι γονείς του αποφάσισαν να τον παντρευτούν και να τον προσήγαγαν σε μια όμορφη κοπέλα Άννα. Αλλά ακόμη και προτού εμφανιστεί ο Κονών με τη μορφή ενός φωτεινού συζύγου, του ιερού Αρχάγγελου Μιχαήλ. Κόνωνα με τη διδασκαλία την αληθινή πίστη, ο Αρχάγγελος οδήγησε στον ποταμό Κόνων, τον βάπτισε στο όνομα της Αγίας Τριάδος, κοινωνία των θείων μυστηρίων, και στη συνέχεια, το φθινόπωρο του το σταυρό του, έγινε αόρατη. Από εκείνη την εποχή, το αγόρι ήταν γεμάτο με το Άγιο Πνεύμα και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ παρέμεινε πάντα μαζί του αόρατα. Την ημέρα του γάμου, ο γαμπρός και η νύφη, με μια γενική ευθυμία, μεταφέρθηκαν στο νυφικό θάλαμο. Εδώ ο Κόνον κάλυψε ένα αναμμένο κερί με ένα πλοίο και ζήτησε από το κορίτσι: "Τι είναι καλύτερο από το σκοτάδι ή το φως;" Η κοπέλα απάντησε: "Το φως, βέβαια, είναι καλύτερο από το σκοτάδι". Τότε ο Άγιος Κόνων άνοιξε τα στόματά του γεμάτα Θεία Χάρη και άρχισε να πείθει τη νύφη να κρατήσει την παρθενία και την αγνότητα της ζωής και να πιστέψει στον Χριστό, τον Αληθινό Θεό. "Είναι," είπε, "το φως δεν τρεμοπαίζει, και η σαρκική ζωή και η παγανισμένη πονηρή πίστη είναι το σκοτάδι. Καμαριέρας είχε μια καλή καρδιά, έτσι ώστε οι σπόροι του Λόγου του Θεού έπεσε στο καλό χώμα, και η νύφη θα συμφωνήσουν σύντομα σε όλα με τον αρραβωνιαστικό της. Πίστευε στον Χριστό και υποσχέθηκε να διατηρήσει την παρθενία της για πάντα. Έτσι, αυτό το ιερό ζευγάρι έζησε στην παρθένα καθαρότητα, όπως ο αδελφός και η αδελφή, ή μάλλον, σαν δύο άγγελοι του Θεού, όπως ο Σεραφείμ καίει η αγάπη για τον Θεό και παρακαλώντας να τον One. Χρειάστηκε λίγο περισσότερο χρόνο, και ευλογημένος Κόνων κατόρθωσε να πείσει τους γονείς του να εγκαταλείψουν την ειδωλολατρία και να στραφούμε προς τον Χριστό. Κόνων βάφτισε ο πατέρας, η μητέρα του και η νύφη, και όλα αυτά, να αναθέσει και να διδάξει τους αγίους Κόνωνα, παρακαλώ τον Θεό. Ο πατέρας Κόνων, ευλογημένη Νέστορα χορηγήθηκε και το μαρτύριο, να τεθούν σε θάνατο για την έκθεση ειδωλολάτρες των λαθών τους. Λίγο καιρό αργότερα, και η μητέρα του αγίου, ευλογημένη με τον κόσμο Nada αναχώρησε για τον Κύριο, και μετά από αυτούς η Παναγία η Άννα obruchennitsa Κόνωνα, κινήθηκε προς το παλάτι του άφθαρτο ουράνιο Νυμφίο Χριστό. Όλος ο ιερός τους Κόνων προκάλεσε μια ειλικρινή ταφή σε ένα μέρος. Αφέθηκε μόνος του, ο Κόνον εξακολούθησε να ζει για τον Θεό, ασκώντας στο Μπογκομισύγια, σκοτώνοντας το σώμα του με προσευχές νηστείας, εργασίας και νύχτας. Για τα κατορθώματά του, του απονεμήθηκε η χάρη του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, όπως ένας θησαυρός, έμεινε σε αυτόν για μεγάλο χρονικό διάστημα και αποκαλύφθηκε ήδη κατά την εποχή του Αγίου Κόνωνα. Ήταν έτσι. Στη χώρα αυτή, σε έρημο τόπο, στα αδιαπέραστα βουνά υπήρχε μια σπηλιά, τρομερή και σκοτεινή. Στο σπήλαιο υπήρχε ο ναός του ειδώλου, όπου βρισκόταν το τεράστιο πέτρινο είδωλο του αμαρτωλού θεού Απόλλων 1732 , ο οποίος ιδιαίτερα λατρευόταν στη χώρα των Ισαυρών. Οι Ισαύροι είχαν ένα έθιμο να συγκεντρωθούν εκεί κάθε χρόνο την ημέρα της γιορτής του Απόλλωνα για τη θυσία και τον εορτασμό της γιορτής των θεών. Όταν ήρθε η ημέρα αυτής της γιορτής και όλοι οι κάτοικοι της πόλης συγκεντρώθηκαν για να πάνε στον ναό στο σπήλαιο, ο Άγιος Κόνων, ο οποίος κινήθηκε από το Πνεύμα του Θεού, ήρθε στην πόλη. Βλέποντας πολλούς ένοπλους ανθρώπους, σε άλογα και στρατιώτες ποδιών, σαν να προετοιμαζόταν για μάχη, τους φώναξε με μια δυνατή φωνή: "Άνθρωποι της Isauria, περιμένετε λίγο, θέλω να σας πω μια λέξη." Γιατί είσαι οπλισμένος; Μήπως ο εχθρός σου επιτέθηκε ξαφνικά στον εχθρό και σου έκανε να πολεμήσεις; Οι άνθρωποι απάντησαν στο Conon: "Όχι, αλλά θα κάνουμε μια θυσία στο θεό Απόλλωνα και θα τον κάνουμε εορτασμό". Άγιος, ο Κόνον τους ρώτησε πάλι: "Θέλω να μάθω από εσάς ποιος είναι αυτός ο Απόλλωνας και ποια είναι η δύναμή του;" Οι άνθρωποι απάντησαν: "Είναι ο δημιουργός μας, θα μας δώσει όλες τις ευλογίες. ενίσχυσε επίσης τους πατέρες μας, από τους οποίους δεχθήκαμε επίσης το έθιμο του να τον γιορτάσουμε. Τότε ο άγιος, γελώντας σε αυτούς, τους πρόσφερε μια τέτοια ερώτηση: - Έχετε ακούσει ποτέ μια φωνή ή μια λέξη από το θεό σας; Απάντησαν: - Όχι! Αλλά οι πατέρες μας μας έδωσαν να πιστεύουμε σε αυτό. Ο Άγιος Κόνων το είπε: - Οι πατέρες σας, όπως και τα χαζιά ζώα, οι ίδιοι ήταν σε μια αυταπάτη, μη γνωρίζοντας τον Αληθινό Θεό. διότι αν τον γνώριζαν, δεν θα έδιναν τέτοια λατρεία σε ένα κωφό, χαζή και βρώμικο είδωλο. Δώσε μου δύναμη πάνω στο θεό σου και θα σου δείξω ποιον λατρεύεις, ποιος είναι ο Θεός σου. Αν το κάνω με βαφή, μπορεί να πλύνει; Αν το σπάσω με σιδερένιο σφυρί, θα είναι και πάλι ασφαλές; αν τον αφήσω να φάει, θα τεντώσει το χέρι του για να πάρει φαγητό και να αρχίσει να τρώει; Πόσο καιρό θα είσαι τρελός; Ακούστε με, γιατί είμαι από την πόλη σας, αλλά ξένη στις υποθέσεις σας. αφήσει την ειδωλολατρία, και εγώ θα σας διδάξει πώς πρέπει κανείς να διαβάσει τον αληθινό Θεό και τη λατρεία στα υψηλότερα κατοικεί μεταξύ. Αυτό είναι ο Θεός αόρατη αλλά όλα-seeing, ο Δημιουργός του ουρανού και της γης και της θάλασσας και τα πάντα σε αυτά, ο βασιλιάς ισχυρή και παντοδύναμη τη διάσωση τους υπηρέτες του, και κατέστρεψε τους εχθρούς του, εκείνους που λατρεύουν τα είδωλα, και θυσιάζουν θυσιάζουν σε δαίμονες. Ο Θεός δεν απαιτεί θυσίες αίματος, αλλά θέλει για να έρθει σ 'Αυτόν Τον γνωρίζουμε, χωρίς κακία και πονηρία και πιστεύουν ότι είναι ο αληθινός Θεός, ο Πατέρας του μονογενούς Υιού Του, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, δεν πρέπει να διαχωριστεί από τον πατέρα του, ο οποίος μέσα από αυτόν μπορεί να δημιουργηθεί για πάντα? το αιώνιο Πνεύμα του Αγίου Πατέρα από τον Πατέρα βασιλεύει μαζί τους. Αυτά τα πράγματα τα τρία πρόσωπα που είναι κατ 'ουσίαν ο Θεός είναι ένας, έβαλαν φωτιά τη φωτιά του μίσους Του ειδωλολάτρες, αλλά αγαπάει όσους αγαπούν τον? έλεός Του δεν έχει όρια, επειδή είναι φιλεύσπλαχνος σε όλες τις ελπίδες πάνω του και να τον καλέσει στην πίστη. Οι άνθρωποι ήρθαν να τον ενθουσιασμό αυτών των ομιλιών άγιος, και η μέση του ήταν εκεί πολύς θόρυβος: κάποιοι έσπευσαν να τον άγιο να τον σκοτώσει, άλλοι τους πραγματοποιήθηκε χωρίς να αυξηθεί στα χέρια του, επειδή ήθελε να ακούσει από οτιδήποτε άλλο. Όταν ο ενθουσιασμός υποχώρησε κάπως, μερικοί από τους ανθρώπους ζήτησαν από τον άγιο: "Πώς μπορείτε να μας πείσετε ότι υπάρχει ένας Θεός πάνω από τον θεό μας Απόλλωνα, τον οποίο τιμούμε περισσότερο από όλους τους άλλους θεούς? δείξτε μας κάποιο σημάδι από τον Θεό σας, ώστε να πιστεύουμε σε Αυτόν Ο Άγιος Κόνων, αφού άκουσε ότι ζήτησαν σημάδια, έβαλε την εμπιστοσύνη του στο Θεό και είπε στον λαό: "Υπάρχουν πολλοί από εσάς με άλογο και πολλοί πεζοπόροι, νέοι και ισχυροί νέοι." Ας πάνε όλα το σπήλαιο του Απόλλωνα, στον τόπο της συνάντησης σας, είστε μπροστά, και εγώ, ως γέρος, θα σας ακολουθήσει, και θα δώσει σε κάθε άλλη τη λέξη ότι ένας από εμάς θα έρθει πριν ότι ο Θεός είναι μεγάλη και αληθινή, και Αυτός αρμόζει πιστεύουν . Εάν μερικοί από σας είναι έφιππος, άλλοι, ισχυροί και νέοι, περπατούν μπροστά μου παλιό και αδύναμο στο σώμα και φτάνουν μπροστά μου τον Απόλλωνιο ναό, τότε ο Θεός σου είναι πραγματικά ο Θεός . Εάν εγώ, ο γέρος, περπατήσω πιο γρήγορα σε εσένα, τότε ο Θεός μου είναι μεγαλύτερος από τον θεό σου και θα πρέπει να πιστέψεις σ 'Αυτόν. Ο καθένας ενέκρινε την ομιλία του και συμφώνησε με την προτεινόμενη συνθήκη, λέγοντας μεταξύ τους: - Αυτός ο γέρος δεν μπορεί να πάει εκεί σε τέσσερις μέρες: το μονοπάτι είναι μακριά και άβολο, καθώς εκτείνεται ανάμεσα στα ψηλά βουνά και τις βαθιές κοιλάδες που καλύπτονται με πυκνούς θάμνους. Μετά από όλα είμαστε έσπευσαν να το σπήλαιο - που να στηρίζεται στα άλογα τους, από την άλλη - στα πόδια τους - και του Αγίου Κόνωνα τους ακολούθησαν, κινείται με δυσκολία. Στο δρόμο, ο ίδιος διακαώς προσευχήθηκε στο Θεό, και αμέσως ενώπιον του το Άγιο Αρχάγγελο Μιχαήλ, και τον πήρε σε μια στιγμή που υπέστη στον τόπο όπου ο καθένας ήθελε να. Οι άνθρωποι, επίσης, σπεύδουν με άλογο και με τα πόδια Αρχαγγέλου αόρατη δύναμη έχει οδηγήσει σε σύγχυση, και περιπλανήθηκε στα βουνά και Debra, τόσο οι άνδρες όσο και τα άλογα έπεσε από τα ύψη του βουνού και έσπασε, και όλη την ημέρα και όλη τη νύχτα, δεν θα μπορούσαν να πάρουν στα σπήλαια του Απόλλωνα και δεν ήταν καν Είναι σίγουροι ότι ακολουθούν το μονοπάτι; Το πρωί, απροσδόκητα, βγήκαν για να συναντήσουν τον Άγιο Κόνωνα. Βλέποντάς τον, οι άνθρωποι ήταν πολύ έκπληκτοι. Ο άγιος, γελώντας σε αυτούς, ρώτησε: "Γιατί δεν θα μπορούσατε να έρθετε νωρίτερα;" Περίμενα πολύ για εσάς και αποφάσισα να σας συναντήσω. Άνθρωποι, εξαντλημένοι, είπαν στον άγιο ό, τι συνέβη σε αυτούς και τον παρακαλούσαν να τους δείξει το δρόμο για τον Απόλλωνα ναό. Τότε ο ιερός Κόνων προχώρησε από αυτούς και, οδηγώντας τους στο σπήλαιο, τους είπε: - Εδώ, εκπλήρωσα την κατάστασή μου και ήρθα εδώ μπροστά σου. Τώρα πρέπει να αναγνωρίσετε ότι ο Θεός μου είναι μεγάλος και να πιστέψετε σε αυτόν και να βάλετε τον θεό σας στα χέρια μου και θα τον αποπληρώσω για αυτό που σας έχει δελεάσει μέχρι τώρα. Αλλά φώναξαν στον άγιο: "Όχι, μην βάζετε ευθύνη στο θεό μας και μην τον εκδικείτε: πρέπει να κατηγορήσουμε τον εαυτό μας για την επιβράδυνση του ερχομού: χάσαμε τον δρόμο και συνεπώς δεν μπορούσαμε να εκπληρώσουμε το συμφωνηθέν. Μια τέτοια απάντηση εξόργισε τον άγιο και τους είπε: «Αν ακόμα δεν πιστεύεις στον Θεό μου, αλλά συνεχίζεις να πιστεύεις στο είδωλό σου, θα εκπληρώσεις αυτό που θα σου πει ο ίδιος;" Όλοι απάντησαν: "Αν ακούσουμε πραγματικά τη φωνή του Θεού μας, θα εκπληρώσουμε αμέσως τον λόγο του, γιατί χωρίς αμφιβολία πιστεύουμε σε αυτόν". Και πάλι έκαναν μια συμφωνία με τους αγίους και έδωσαν τη λέξη σκληρότερη από την πρώτη που θα πίστευαν όλα όσα θα έλεγε ο θεός τους. Τότε ο άγιος, που στέκονταν μπροστά στο σπήλαιο, όπου ήταν ο ναός του Απόλλωνα, φώναξε στο είδωλο με μια δυνατή φωνή: - Ιδολίδα! Σας λέω: έτσι λέει ο Κύριος μου Ιησούς Χριστός , βγαίνετε από το ναό και έρχεστε εδώ για μένα. Και αμέσως το άψυχο είδωλο, σαν ζωντανός, ταλαντεύτηκε, έπεσε από τη θέση του και, έτρεξε στη γη, έλασε στον άγιο και, ανέβηκε από τη γη, στάθηκε μπροστά του. Όλο το πλήθος του λαού ήρθε σε μια φοβερή τρομοκρατία και έφυγε με δυνατές κραυγές. Ο Άγιος Κόνων έτρεφε με το χέρι του, τον έπεισε να μην φοβάται και δεν τα σταμάτησε. Μετά από να τους καθησυχάσει, γύρισε και πάλι στο είδωλο και όλοι άρχισαν να παρακολουθούν προσεκτικά τι άλλο θα συνέβαινε. Και ο άγιος άρχισε να ρωτάει το είδωλο: - Πες μας, άψυχο είδωλο, που είναι ο Αληθινός Θεός, είσαι εσύ, ή είναι ο Κύριός μου Ιησούς Χριστός τον οποίο κήρυξα; Αμέσως το πέτρινο είδωλο απλώνει τα χέρια του στον ουρανό με τρόμο και λέει με δυνατή φωνή: "Ο μόνος αληθινός Θεός, ο Χριστός που σας κήρυξε." Λέγοντας αυτό, το είδωλο έπεσε και κατέρρευσε. Βλέποντας αυτό το θαύμα, όλοι οι άνθρωποι αναφώνησαν: - Ο ένας είναι ο αληθινός Θεός, ο Θεός του Κόνωνα: κατέκτησε. Και το πλήθος των ανθρώπων πίστευε στον Χριστό και, έχοντας σπάσει τα είδωλα, δέχτηκε το ιερό βάπτισμα. Μερικοί από τους άγριους παρέμειναν στην προηγούμενη δυσπιστία και θρηνούσαν πολύ για το θάνατο του είδωλου του Απόλλωνα. Αλλά αργότερα, βλέποντας πολλά διαφορετικά θαύματα που εκτελούσε ο άγιος Κόνων, πίστευαν στον Χριστό και τους άλλους παγανιστές της γης. Στην ίδια χώρα του Ισραήλ, σε μια άλλη σπηλιά, που βρισκόταν επίσης σε έρημο τόπο, κατοικούσε ένας τρομερός δαίμονας. Ο ίδιος, σαν πολεμιστής ή ληστής, επιτέθηκε σε ανθρώπους και ζώα που περνούσαν και τα σκότωναν. Οι Ισαυριανοί του έφεραν πολλές θυσίες, ζητώντας του να μην τους βλάψει ή να τους σκοτώσει, αλλά οι λόγοι τους δεν τους έφεραν κανένα όφελος, αλλά εξυπηρετούσαν ακόμη περισσότερο το θάνατο. Στη συνέχεια συγκεντρώθηκαν πολλοί άνθρωποι, πιστοί και ειδωλολάτρες, και όλοι μπήκαν στον ιερό Κόνωνα και προσευχόταν θερμά γι 'αυτόν να οδηγούν τον δαίμονα από τη χώρα τους. Οι πιστοί προσευχήθηκαν, μη αμφισβητώντας με κανέναν τρόπο τη δύναμη του Χριστού, η οποία προωθεί το ιερό Κόνον. - οι Εθνικοί είχαν δοκιμάσει με δόλιο τρόπο το ιερό Κόνον, γιατί οι ίδιοι νόμιζαν ότι δεν μπορούσε να βγάλει έναν άγριο δαίμονα, αλλά αντίθετα ο δαίμονας θα τον σκότωσε. Χορηγώντας τις παραδόσεις των Ισαυρών, ο Άγιος Κόνων ξεκίνησε, συνοδευόμενος από πλήθος ανθρώπων. Πλησίασε το ίδιο το σπήλαιο, όπου έζησε ο δαίμονας, ο λαός άρχισε να τρέμει σε απόσταση. Στρέφοντας το πρόσωπό του στο σπήλαιο, το ιερό όνομα του Χριστού, διέταξε το ακάθαρτο πνεύμα να φύγει από το σπήλαιο, εν όψει ολόκληρου του λαού. Ο διάβολος από μέσα φώναξε στον άγιο, ζητώντας του να τον αφήσει να βγει έξω αόρατα, ώστε οι άνθρωποι να μην βλέπουν την άσχημη εικόνα του. Αλλά ο άγιος τον απειλούσε να εμφανιστεί μπροστά σε όλους. Τότε ο δαίμονας μπροστά από όλους τους ανθρώπους έφυγε από τη σπηλιά, με τη μορφή μιας φοβερής γυναίκας. Ο άγιος, απαγορεύοντας στον δαίμονα να βλάψει κανέναν, τον έστειλε στην κόλαση το 1733 . Αμέσως ο δαίμονας έγινε αόρατος και όλος ο κόσμος αναφώνησε: - Μεγάλος είναι ο Θεός του Κόνωνα! Πολλοί Εθνικοί πίστευαν στον Χριστό. Και ο Άγιος Κόνων, έχοντας μάλλον διδάξει τον λαό πίστη στον Αληθινό Θεό, επέστρεψε στην πόλη. Οι άνθρωποι τον συνοδεύουν με χαρούμενο τραγούδι. ο ίδιος ο άγιος άρχισε να τραγουδά, και οι άνθρωποι τραγουδούσαν μαζί, δοξάζοντας τον Χριστό του Αληθινού Θεού. Ο Άγιος Κόνων, που επέστρεψε, εγκαταστάθηκε στο χωριό του, στο σπίτι του πατέρα του, εκτελώντας θαύματα, θεραπεύοντας κάθε είδους ασθένειες με πίστη που έρχονταν σ 'αυτόν και απέβλεπε τους δαίμονες, πάνω στους οποίους του δόθηκε εξουσία από τον Θεό. Ένας από τους ευγενέστερους κατοίκους της Isauria λήφθηκε από κλέφτες, οι οποίοι έβγαλαν πολύ χρυσάφι από αυτόν. Πολλοί κατηγορήθηκαν σε αυτή την κλοπή και αφοσιωμένοι στα βασανιστήρια: οι αθώοι κρατήθηκαν σε αλυσίδες και σε μπουντρούμια, αλλά δεν υπήρχε χρυσός. Τότε ο κλεμμένος και συγγενείς του αθώου συκοφαντηθέντος και φυλακισμένου στη φυλακή, ήρθε στον Άγιο Κόνωνα και, προσευχόμενος στα πόδια του αγίου, ζήτησε από τον Θεό να βοηθήσει να βρει τον κλεμμένο χρυσό. Ο άγιος, εκφράζοντας τη λύπη του για τους συκοφαντίες και τους θύτες αθώους, συμφώνησε να εκπληρώσει το αίτημα των πολιτών. Πήγε στην πόλη. Εδώ, στέκεται στην πλατεία, σήκωσε τα χέρια του στον ουρανό και προσευχόταν προσεκτικά προς τον Θεό, μέχρις ότου ο Θεός αποκάλυψε σε αυτόν τον κρυμμένο χρυσό. Έχοντας πάρει πολλούς ανθρώπους, ο άγιος Κόνων πήγε μαζί τους για την πόλη και, μετά από μια μεγάλη απόσταση στην έρημο, πλησίασε μια πέτρα. Κάτω από την πέτρα, ο χρυσός κρύφτηκε από κλέφτες. Ο Άγιος Κόνων είπε στους ανθρώπους που ήρθαν μαζί του να πάρει το χρυσό και να τον πάει στην πόλη. Ολόκληρος ο λαός των Ισαυρίων ήταν πολύ έκπληκτος και δοξάσει τον Θεό. Όταν ο κλεμμένος χρυσός ήθελε να μάθει ποιοι ήταν οι κλέφτες και ρώτησε για αυτό το Κόνον, ο άγιος απάντησε: - Πάρτε το χρυσό σας, και να είστε ευχαριστημένοι με το γεγονός ότι σας επιστρέφεται χωρίς προκαταλήψεις, μαρασμός στη φυλακή, δωρεάν. Το έπραξε. Οι φήμες σχετικά με αυτό το θαύμα έλαβε χώρα σε όλη τη χώρα, πολλοί έχουν στραφεί στο Θεό, και μέρα με τη μέρα μεγάλωσε και πολλαπλασιάζεται του Χριστού Εκκλησίας . Μετά από λίγο καιρό, ο Άγιος Κόνων, παραμένοντας σιωπηλός στο σπίτι του, είδε πολλούς διάβολους, που τον επιτέθηκαν. Όλοι οι δαίμονες που έζησαν στο νησί και εκδιώχθηκαν από τους ανθρώπους και από τα είδωλα των ναών, οπλισμένοι εναντίον του αγίου. Βλέποντας τους δαίμονες, το ιερό όνομα του Ιησού τους δεσμεύει, έτσι ώστε να μην μπορούν να κινηθούν. Τότε οι δαίμονες άρχισαν να προσεύχονται στον Κόνον ότι δεν θα τους έστειλε στην άβυσσο, αλλά θα τους έλεγαν να κάνουν ό, τι θέλει. Ιερά, απαγορεύοντας τους από το να κάνουν κακό στους ανθρώπους, τους έστειλε σε διαφορετικές θέσεις εργασίας: ένα διέταξε να σκάψουν σε κήπους έδαφος και τραβήξτε λεπτό γρασίδι, βάτος, τσουκνίδες, άλλους τομείς άροτρο και σπείρουν τους, ένα άλλο για να φυλάνε τους καρπούς της που τα κοπάδια τους και την προστασία τους από τα ζώα, που μπορεί να κόψει το ξύλο και να φέρει νερό, και να κάνει όλα τα είδη της εργασίας. Δαίμονες, ως σκλάβοι και αιχμάλωτοι ευλογημένη Κόνωνα εφ 'όσον ο ίδιος ικανοποιημένος, εκπληρώνοντας με επιμέλεια κάθε εργασία πάνω τους, όσον αφορά τα συνδεόμενα ανίκητη δύναμη του Θεού, που υποδουλώθηκαν αγίου Θεού. Συνέβη ότι το βράδυ οι ληστές επιτέθηκαν στο σπίτι του αγίου, ελπίζοντας να βρει μια πλούσια λεία για αυτόν, επειδή ήταν διάσημος σε όλη αυτή τη χώρα. Έχοντας συνδέσει τον άγιο, οι ληστές ήθελαν να τον αναγκάσουν να υποδείξει τον τόπο όπου ο χρυσός ήταν κρυμμένος από αυτόν. Είχαν ήδη αρχίσει να τον βασανίζουν, όταν ξαφνικά, κατά την εντολή του Θεού, εμφανίστηκαν υπηρέτες των ιερών δαίμων, κατέλαβαν τους ληστές και τους χτύπησαν ανελέητα. Στη συνέχεια έβαλαν φωτιά στο φούρνο και άρχισαν να καίγουν το σώμα τους και ο άγιος απελευθερώθηκε από τη δουλεία. Ο άγιος, έχοντας έλεος για τους ληστές, απαγόρευσε τους δαίμονες, και σταμάτησαν να βασανίζουν τους ληστές που ήταν σχεδόν ζωντανοί. Στην προσευχή του αγίου, οι ληστές ήρθαν στα αισθήματά τους και οι ευλογημένοι τους απελευθέρωσαν στον κόσμο, δίνοντάς τους την εντολή να εγκαταλείψουν τις ληστείες τους. Οι δαίμονες όχι μόνο απελευθέρωσαν τον ιερό Κόνωνα από τους ληστές, αλλά με το θέλημα του Θεού φυλάσσονταν ακόμη και την τιμή του ονόματός του. Διότι εάν κάποιο από τα άπιστοι isavryan τόλμησε βλασφημίας Κόνωνα, μία φορά σε αυτές τις αόρατες δαίμονες επιτέθηκαν και χτύπησαν, οπότε όνομα Κόνωνα για όλους έγινε αντικείμενο σεβασμού και φόβου. Μόλις δύο ειδωλολάτρες θυμούνται τον Κόνον και άρχισαν να τον κατηγορούν με κακά λόγια. Αμέσως τους επιτέθηκαν από τους δαίμονες, τους χτύπησαν, τους έσυραν από τα μαλλιά και έριξαν τους προσβεβλημένους στα πόδια του αγίου. Μετά από αυτό, όλοι οι απίστοιχοι είχαν τον φόβο του Κόνον τόσο ισχυροί που δεν τολμούσαν να σκεφτούν τίποτα κακό για τον Άγιο Κόνωνα. Μια μέρα ένας άνθρωπος μπήκε στον κήπο του Konon, με σκοπό να κλέψει μήλα. Αλλά οι αόρατοι φύλακες τον κατάφεραν, τον χτύπησαν και, μαζί με τον γάιδαρο και μια τσάντα γεμάτη φρούτα, οδήγησαν στον άγιο. Ο άγιος του έδωσε εντολή και, αφού διέταξε να μην κλέβουμε πια, αφήστε την ειρήνη. Μία φτωχή χήρα, τη στιγμή της συγκομιδής, ήρθε στο πεδίο και πήγε μετά τους θηλυκούς, παραλαμβάνοντας τα εναπομείναντα αυτιά. Στα χέρια της ήταν ένα μικρό παιδί της. Ξαφνικά ένας λύκος βγήκε από το δάσος, άρπαξε το παιδί από τα χέρια της μητέρας και τον έφερε στην έρημο. Οι άνθρωποι κυνηγούσαν μετά από αυτόν, αλλά για να πιάσει τον λύκο και να απελευθερώσει το παιδί από το στόμα του δεν μπορούσε. Μια ανήσυχη γυναίκα ήρθε στο ιερό θαύμα του Κονόν, φώναξε και, πέφτοντας στα πόδια του, του είπε τη θλίψη της. Αμέσως διέταξε τους αόρατους σκλάβους του και σε μια στιγμή άρπαξαν τον λύκο που κρατούσε το παιδί στα δόντια και το έβαλαν μπροστά στους αγίους. Ο Άγιος επέστρεψε τη μητέρα του γιου της ζωντανή και αβλαβή και διέταξε τον λύκο να πάει στη θέση του. Όμως, όλοι οι δαίμονες δεν δεσμεύονταν από τη λέξη του αγίου. και εδώ μερικοί από αυτούς άρχισαν να επιβάλλουν στους κατοίκους αυτής της χώρας διάφορες ασθένειες, και κυρίως καρκίνο. Ο άγιος, έχοντας καταλάβει τα άγρια ​​δαιμόνια, προσευχόταν στον Θεό και αμέσως έλαβε την εξουσία πάνω σ 'αυτούς τους δαίμονες. Μετά τη συλλογή τους όλους, τους επέπληξε, και μία οδήγησε στην έρημο, άλλοι έστειλε στην άβυσσο, και άλλα σχετικά και κατέληξε στο συμπέρασμα τριάντα κασσίτερου συμπληρώθηκε πήλινα αγγεία, και, θυμόμαστε σημάδι τους του σταυρού, θαμμένο στο έδαφος κάτω από το σπίτι. Εκείνη την εποχή ήρθε ο διωγμός των χριστιανών και στο Esavri ήρθε με βασιλικό διάταγμα του κυβερνήτη, που ονομάστηκε Magdon. Ο κυβερνήτης πρώτα απ 'όλα βασανίστηκε μέχρι θανάτου του Αγίου Ονείσιου στο χωριό Usorove. Τότε ο Άγιος Κόνωνας ελήφθη. Υποβλήθηκε σε πολλά σκληρά βασανιστήρια, αναγκάζοντάς τον να θυσιάσει σε είδωλα. Isavryane να ακούω ότι ο κυβερνήτης έδωσε δελεαστική Αγίου Κόνωνα, έρχονται σε μια ποικιλία από όπλα και πήγε στο χωριό Usorovu να σκοτώσει τον κυβερνήτη. Αφού μάθαιναν την πρόθεσή τους, ο κυβερνήτης με τους υπηρέτες του βρισκόταν σε άλογα και έφυγε από τα σύνορα της χώρας. Οι Ισαυριανοί κυνηγούσαν μετά από αυτόν, αλλά δεν μπορούσαν να τον καλύψουν. Αφού βρήκε τον ιερό μάρτυρα Κόνωνα δεσμευμένο και καλυμμένο με πληγές σε όλο το σώμα του και αιματημένο, τον απελευθέρωσαν και φώναξαν γι 'αυτόν. Σκούπισμα το αίμα του, που αλείφεται το σώμα τους με αυτό, θέλουν να πάρουν τον αγιασμό του αίματος των αγίων, και με στοργή φίλησε έλκη αυτά που λαμβάνονται για τον Χριστό. Αγίου Μάρτυρος θρηνούν σε μεγάλο βαθμό και άρρωστη ψυχή, ότι δεν επιτρέπεται να υποφέρουν μέχρι το τέλος, γιατί ήταν πρόθυμοι να πεθάνουν στην αγωνία για τον Χριστό του. Μετά από αυτό, ο πιστός πήρε τον άγιο στο σπίτι του πατέρα του, στο χωριό της Βηθανίας, και έβαλε όλες τις ανησυχίες για να θεραπεύσει τις πληγές του. Δύο χρόνια μετά την ταλαιπωρία, ο Άγιος Κόνων επανήλθε στον Θεό. Οι κάτοικοι ολόκληρης της χώρας των Ισαυρών συγκεντρώθηκαν και έκλαψαν για το ιερό. Τον έθαψαν με τους ευλογημένους γονείς του και με την άγια νύφη του, που μέχρι το τέλος της ζωής του διατήρησε το παρθένο παρθένο του. Μετά την ταφή του Αγίου Κόνωνα, οι Ισαύροι σχεδίαζαν να μετατρέψουν το σπίτι του μάρτυρα σε εκκλησία. Όταν άρχισαν να σκάβουν το έδαφος για το ίδρυμα, βρήκαν στη γη τριάντα πήλινα αγγεία, στα οποία το ιερό Κόνον κατέληξε σε δαίμονες. Μη γνωρίζοντας τι είναι στα σκάφη αυτά, αλλά υποθέτοντας ότι το χρυσό ή το ασήμι που είναι κρυμμένο σ 'αυτά, όσοι το βρήκαν χαρούσε και έσπασαν ένα σκάφος. Αμέσως οι δαίμονες προέκυψαν από αυτόν με τη μορφή παχιάς και άσπρου καπνού και, αφού αιμορραγούσαν τον αέρα, παρήγαγαν ένα φοβερό ανεμοστρόβιλο. Όλοι οι άνθρωποι ήταν τρομοκρατημένοι - κάποιοι έπεσαν από φόβο και κάποιοι έφυγαν από εκεί. Οι δαίμονες πέταξαν στον αέρα και, κάνοντας ένα μεγάλο θόρυβο, κάλεσαν ο ένας τον άλλο με τα ονόματά τους. Όλα στον οικισμό ήρθε σε έντονη τρόμου, έτσι ώστε κανείς δεν τόλμησε να τη δύση του ηλίου, από το σπίτι σας, γιατί το βράδυ ήταν πολλοί δαίμονες φαντάσματα και φοβισμένος των ανθρώπων και των ζώων, - ότι κατά τη στιγμή που επετράπη από το Θεό στην τιμωρία άπληστος άνθρωποι θα περιμένατε να βρείτε στα πλοία θησαυρός. Σύμφωνα με τις προσευχές του Αγίου Κόνωνα, εκδηλώθηκαν δαιμονικές εμφανίσεις. Τα άλλα είκοσι εννέα πλοία, τα οποία περιείχαν δαίμονες, θάφτηκαν κάτω από την εκκλησία του Αγίου Κόνωνα. ιερά προσευχές του, αλλά πάντα να τηρούν και αβλαβής από τους δαίμονες, επαινώντας τον Πατέρα και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ένας Θεός το Trinity, για πάντα. Αμήν. 1728 Αγίου Παύλου κατανοητό από το όνομα «Απόστολος των γλωσσών» για το κήρυγμα μεγάλα έργα του, κατά την οποία πραγματοποιείται το ευαγγέλιο από τα βάθη της Ασίας στη Ρώμη, και ακόμη, δεν υπάρχει παράδοση, την Ισπανία και τη Βρετανία. 1729 Μετά τη μετατροπή του από διώκτης των Χριστιανών στις ανιδιοτελείς οπαδούς του Χριστού, ο άγιος Απόστολος Παύλος πέρασε όλη του τη ζωή στην ιεραποστολική προσπάθεια. Το πρώτο ταξίδι του στο κήρυγμα ου Ευαγγέλιο του Αποστόλου ξεκίνησε από την Αντιόχεια, όπου και Βαρνάβα κλήθηκαν στη μεγάλη υπόθεση του Ευαγγελίου του Αγίου Πνεύματος ( Πράξεις 13:. 1-3 ) και πήραν μαζί τους John Mark, οι απόστολοι, που επισκέπτονται Κύπρος, ήρθε στη Μικρά Ασία και εδώ στην Αντιόχεια της Πισιδίας, στο Ικόνιο και Λυκαονίας, Λύστρα και τη Δέρβη, πόλεις πολλών φωτισμένων διδασκαλίες του Χριστού, που υποβάλλονται σε συνεχή διωγμό από τους Ιουδαίους ( Πράξεις 13 :. 4-14: 28 ). Το δεύτερο ταξίδι του Αγίου Αρ. Ο Paul ανέλαβε μαζί με την εξουσία μετά την Αποστολική Συμβουλίου ('51) στην Ιερουσαλήμ ( Πράξεις 15 ): επισκεφθείτε την εκκλησία, με βάση μια παλαιότερη. Παύλος κήρυξε επιτυχία στη Μακεδονία και την Ελλάδα, ίδρυσε την περίφημη εκκλησία στους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη, Βέροια, την Αθήνα και την Κόρινθο? στο τελευταίο έμεινε για ένα και ενάμιση χρόνο. ( Πράξεις 15: 36-18: 28 ). Το τρίτο ταξίδι του Αποστόλου άρχισε και πάλι στην Αντιόχεια και πάλι διοργανώνονται από την επίσκεψη εκκλησία του, ο απόστολος έφτασε στην Έφεσο, όπου κήρυξε για περισσότερο από 2 χρόνια? Στη συνέχεια πέρασε πάλι μέσω της Μακεδονίας και της Ελλάδας και επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ. Εκεί συνελήφθη και μετά από δύο χρόνια δεινοπαθούν υπό κράτηση στην Καισάρεια, στάλθηκε στη Ρώμη, όπου έζησε για δύο χρόνια, και ανεμπόδιστα κήρυξε τη βασιλεία του Θεού ( Πράξεις 18: 1-22: 30 ). Ο θρύλος λέει ότι ο Απόστολος, δικαιολογείται ενώπιον του δικαστηρίου του Καίσαρα, και πάλι πήγε στο τέταρτο ταξίδι στο κήρυγμα του Ευαγγελίου, φθάνοντας τα σύνορα της Δύσης (Ευσέβιος και ο Κλήμης της Ρώμης ) και στις δευτερεύουσες ομολόγων στη Ρώμη, μαρτύρησε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Νέρωνα. 1730 Ισαυρία - ένα μικρό κρυφό περιοχή στα βουνά της αρχαίας Μικράς Ασίας, που συνορεύει στα ανατολικά της Λυκαονίας, προς τα βόρεια με ένα μέρος της Φρυγίας, στα δυτικά με Πισιδίας, και στα νότια του ορεινού Κιλικίας. 1731 Η σκηνή είναι ένα αρχαίο μέτρο περίπου 80 ή λίγο περισσότερο από ένα σαζέν. 1732 Απόλλων - θεός των αρχαίων Ελλήνων και Ρωμαίων λάτρευαν το θεό του φωτός, ειδικά το φως του ήλιου, και την πνευματική φώτιση, την ποίηση, τη μουσική, - ένα θεό προφήτης, θεραπευτής των ασθενειών και η κηδεμόνας της αστικής τάξης. 1733 Η Γένεννα είναι η ελληνική αναπαραγωγή της εβραϊκής λέξης, που σημαίνει: η κοιλάδα του Χέννομ ή οι «γιοι του Χέννο». Κάτω από αυτή την κοιλάδα, φυσικά, υπάρχει ένας βαθύς στενός λαιμός, όπου οι Εβραίοι θυσίαζαν κάποτε τα παιδιά τους στον Μολόχ ( 4 Βασιλέων 24:10 · Ιερεμία 7:11). Σε μεταγενέστερες εποχές χρησίμευε ως χώρος υγειονομικής ταφής για όλα τα είδη λυμάτων και για την καταστροφή του τελευταίου διατηρούσε συνεχώς μια φωτιά: επομένως η κοιλάδα του Hinnom έγινε το σύμβολο του τόπου του αιώνιου μαρτύρου. Με αυτή την έννοια, με την έννοια της κόλασης, η λέξη gehenna χρησιμοποιείται στην Καινή Διαθήκη ( Ματθαίος 5: 24-40, 10:28, 18: 9, 23:15 , Λουκάς 9:43, 45 , Λουκάς 12: 5 · Ιωάννης 3: 6 ). Άγιος Γεώργιος ο Νεομάρτυρας εκ Ραψάνης Βιογραφία Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος ανήκε σε ανώτερη κοινωνικά και οικονομικά οικογένεια της Ραψάνης. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζηλάσκαρης και ήταν υιός του Αναστασίου Ψάλτου. Δεν είναι γνωστό όμως αν το Ψάλτου είναι επώνυμο ή ιδιότητα του Αναστασίου. Η μητέρα του Νεομάρτυρα είχε το όνομα Σμαράγδα και ήταν θυγατέρα του Θεόδωρου Σακελλαρίδου. Σε κωνικό πώμα παλαιάς - πριν το 1900 - αργυρής λειψανοθήκης, η οποία αντικατέστησε ακόμη παλαιότερη πρόχειρη και απλή κατασκευή, είναι χαραγμένα με κεφαλαία γράμματα ακριβώς τα εξής: «Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΘΛΗΣΑΣ ΕΝ ΤΥΡΝΑΒΩ ΚΑΤΑ ΤΟ ΕΤΟΣ 1818 ΕΠΙ ΒΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΥΙΟΥ ΑΛΗ ΠΑΣΙΑ ΗΤΟΝ ΥΙΟΣ ΧΑΤΖΗ ΛΑΣΚΑΡΕΩΣ ΥΙΟΥ ΑΝΑΣΤΑΣΕΙΟΥ ΨΑΛΤΟΥ ΚΑΙ ΜΗΤΡΟΣ ΣΜΑΡΑΓΔΑΣ ΘΥΓΑΤΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΔΟΥ». Δεν είναι γνωστό αν είχε ή πόσα αδέλφια είχε ο Νεομάρτυς. Όμως η παράδοση ομόφωνα παρουσιάζει τον Γεώργιο να συνδέεται συγγενικά με το λογιότατο κληρικό της Ραψάνης «παπά κυρ Χριστόδουλον» Καραζήση, που ήταν οικονόμος. Ένα πωλητήριο έγγραφο του 1852 μ.Χ., το οποίο βρέθηκε μαζί με άλλα έγγραφα στην παλαιά βιβλιοθήκη που φυλασσόταν στην παλαιά και αρχοντική οικία Καραβασίλη, είναι αρκετά διαφωτιστικό. Σε αυτό παρουσιάζεται «ὁ ἐλάχιστος ἱερεὺς καὶ οἰκονόμος (Χριστόδουλος) υἱὸς Χατζηβασιλείου Καραζήση καὶ Κερασίνης θυγατρὸς παπὰ Ἀθανασίου Γεροπασχάλη» να πωλεί «πρὸς ἀνεψιὸν αὐτοῦ Βασίλειον Χαδούλη Γογούρα» κτήματα, τα οποία στο εξής «ὑπάρχουσιν… ἰδιοκτησίαι τοῦ ρηθέντος ἀνεψιοῦ αὐτοῦ Βασιλείου ἀναπόσπαστοι τὲ καὶ ἀναφαίρετοι παρὰ παντὸς ἑτέρου κληρονόμου αὐτοῦ καὶ τῆς μακαρίτιδος συζύγου αὐτοῦ Μαρίας Α. Χατζηλασκάρεως…». Από αυτό συνεπάγεται το συμπέρασμα ότι ο Νεομάρτυς είχε τουλάχιστον μία αδελφή, τη Μαρία, τον δε παπά κυρ Χριστόδουλο Καραζήση, γαμπρό από την αδελφή του. Αξίζει να υπογραμμισθεί ότι την εξ αγχιστείας αυτή συγγένεια συμπλήρωσε η πνευματική, γιατί ο Χριστόδουλος υπήρξε διδάσκαλος του Γεωργίου. Μόνο δεν γνωρίζουμε ακριβώς ποια υπήρξε πρώτη ή εάν η μία συγγένεια προκάλεσε την άλλη. Ο Γεώργιος παρουσιάζεται από την παράδοση ως τρόφιμος και απόφοιτος της ανωτέρου επιπέδου Σχολής Ραψάνης, στην οποία χρημάτισε διδάσκαλος και ο κυρ Χριστόδουλος Καραζήσης. Σύμφωνα με τις υπάρχουσες πληροφορίες, η ορεινή κωμόπολη της Ραψάνης άκμαζε οικονομικά τον 18ο μ.Χ. αιώνα, όπως και ο Τύρναβος και τα Αμπελάκια. Είχε βιομηχανία, έκανε εξαγωγή εξαίρετου κρασιού και αποτελούσε πόλο έλξεως για τα γύρω χωριά του κάτω Ολύμπου. Ενώ λοιπόν υπήρχαν οι οικονομικές προϋποθέσεις, ο λογιότατος και ιδιαίτερα δραστήριος Επίσκοπος Πλαταμώνος και Λυκοστομίου Διονύσιος, ο οποίος θεμελίωσε και προστάτευσε και τη σπουδαία Σχολή στα Αμπελάκια, προέβη στην ίδρυση και της εν λόγω Σχολής στη Ραψάνη το έτος 1767 μ.Χ. Ονομαστό υπήρξε το πνευματικό αυτό Ίδρυμα. Στην ακμή του συγκρινόταν με τις Σχολές των Μηλέων, της Ζαγοράς, των Αμπελακίων, του Τυρνάβου κ.α. Σε αυτή μαθήτευσαν και ο Βασίλειος ο Ραψανιώτης, ένας από τους άριστους μαθητές στην Αθωνιάδα Ακαδημία (1753 - 1758 μ.Χ.) του Ευγενίου Βούλγαρη και ο Ιωνάς Σπερμιώτης, ένας από τους διακεκριμένους δασκάλους εκείνης της εποχής και περιζήτητος γι' αυτό στη Μακεδονία και στη Θεσσαλία και άλλοι. Κατά την Επανάσταση και λίγο πριν από αυτή, σταμάτησε να λειτουργεί η Σχολή και επαναλειτούργησε το 1830 μ.Χ. Με το δεδομένο ότι ο Νεομάρτυς άθλησε το 1818 μ.Χ., θα πρέπει να συμπεράνουμε με ασφάλεια ότι αποφοίτησε από τη Σχολή το 1815 - 16 μ.Χ. Αφού αποφοίτησε ο Γεώργιος από τη Σχολή, ασκούσε στην γενέτειρά του το επάγγελμα του γραμματοδιδασκάλου με ζήλο ένθεο και νεανικό σφρίγος, εμπνέοντας τους νεαρούς μαθητές του και δημιουργώντας στις αδιαμόρφωτες ψυχές τους ζωηρά ιερά και εθνικά βιώματα. Αναφέραμε πριν ότι η Ραψάνη αποτελούσε πόλο έλξεως για τα χωριά του κάτω Ολύμπου. Αυτό συνέβαινε για πολλές δεκαετίες μέχρι και τις αρχές του 20ου μ.Χ. αιώνα. Και βέβαια όχι μόνο για την υλική ευπορία και την εμπορική και βιομηχανική της κίνηση, αλλά και για την πνευματική της άνθηση και καλλιέργεια των γραμμάτων, όπως ελέχθη. Αποτελούσε αφορμή καυχήσεως για ένα γονέα να αποστέλλει για σπουδές τον υιό του στη Ραψάνη. Την εποχή εκείνη, για την οποία κάνουμε λόγο, τα παραποτάμια χωριά της περιοχής κατοικούνταν ως επί το πλείστον από Οθωμανούς, που συναλλάσσονταν, μέχρι και συνδέονταν ακόμη σε περιορισμένη βέβαια κλίμακα, με Έλληνες Χριστιανούς. Ένας από τους Οθωμανούς, κάτοικος της κωμοπόλεως Δερελί (Γόννοι) και οικογενειάρχης, επιθυμώντας ο υιός του να τύχει αξιόλογης παιδείας, τον απέστειλε οικότροφο σε φίλο του που διέμενε στη Ραψάνη. Άρχισε έτσι το τουρκόπουλο να παρακολουθεί και να μαθαίνει τα στοιχειώδη γράμματα μαζί με τα ελληνόπουλα, στα πόδια του γραμματοδιδάσκαλου Γεωργίου. Ο μικρός Αγαρηνός προσαρμόστηκε σύντομα στο κλίμα του σχολείου και συναγωνιζόταν τους συμμαθητές του, ενθαρρυνόμενος και από τον διδάσκαλό του, ίσως τυγχάνοντας από εκείνον και ιδιαίτερης φροντίδας. Με το δεδομένο ότι αιώνες πριν η Ελληνική παιδεία με δυσκολία διαχωριζόταν από τη χριστιανική κατήχηση, ο μικρός αλλοεθνής, συγχρόνως προς την ελληνική εκπαίδευση, λίγο - λίγο αλλά σταθερά επηρεαζόταν από τη χριστιανική πίστη και ζωή. Σε αυτό ασφαλώς και αποφασιστικά συνέβαλε και η προσωπικότητα του δασκάλου του. Συνέβαλε όμως και η γοητεία των εκκλησιαστικών Ακολουθιών, τις οποίες ως αυτοπρόβλητος κατηχούμενος παρακολουθούσε. Αλλά η σημειούμενη αλλαγή του μικρού Αγαρηνού, στα φρονήματα, τις πεποιθήσεις και τα ήθη, δεν ήταν δυνατόν να μείνει απαρατήρητη. Αρχικά στο οικογενειακό του περιβάλλον, κάθε φορά που μετέβαινε για διακοπές στο Δερελί, και στη συνέχεια στο συγγενικό και ευρύτερο κύκλο γινόταν αισθητή η μεταβολή, κάτι που δημιουργούσε ανησυχίες και ερέθιζε τους Οθωμανούς. Αλλά η πρόκληση έγινε μεγαλύτερη και η δυσφορία των Αγαρηνών αφόρητη, όταν με τον καιρό ο μικρός και αυθόρμητος προσήλυτος όχι μόνο εκφραζόταν με εκτίμηση για τα ιερά των Ρωμιών, αλλά και, αντιδιαστέλλοντας αυτά προς τα αντίστοιχα των ομοεθνών του, υποτιμούσε τα ιερά των Μωαμεθανών και τα περιφρονούσε. Όπως ήταν επόμενο, όσοι εξοργίσθηκαν αναζήτησαν τον ένοχο της «προσβολής». Τον εντόπισαν στο σχολείο της Ραψάνης. Τον έσυραν δέσμιο για τα περαιτέρω στον Τύρναβο, όπου από το 1811 μ.Χ. είχε έδρα του ο διορισμένος Σατράπης της Θεσσαλίας, Βελή Πασάς, υιός του Αλή Πασά του Τεπελενλή, αφού η Υψηλή Πύλη τον μετέθεσε εκεί από την Πελοπόννησο. Η κατηγορία εναντίων του κατηγορουμένου ήταν συγκεκριμένη, σαφής και, σύμφωνα με όσα ίσχυαν στους Οθωμανούς, βαρύτατη: απόπειρα εκχριστιανισμού μουσουλμανόπαιδος. Αυτό και μόνο, ανεξάρτητα του αποτελέσματος της προσπάθειας, συνεπαγόταν ανελέητη καταδίκη σε μαρτυρικό θάνατο. Στον Τύρναβο είχε την έδρα του Στρατοδικείο. Δεν είναι, εν τούτοις, γνωστό αν τον Γεώργιο τον δίκασε στρατοδίκης, προσωπικά ο Βελή Πασάς, κάποιος άλλος μουλάς (δικαστής) ή δικαστήριο με πολυμελή σύνθεση, όπως και στην περίπτωση του Γεδεών, που μαρτύρησε το ίδιο έτος στον Τύρναβο. Γνωστό είναι ότι η διαδικασία ήταν σύντομη και τελεσίδικη. Η απόφαση δεν ήταν η προβλεπόμενη και η συνηθισμένη σε παρόμοιες αφορμές: εκτέλεση διά βασανισμού. Συγκεκριμένα ο Νεομάρτυς Γεώργιος αποκεφαλίσθηκε, αφού προηγουμένως υπέστη πολλά και ποικίλα οδυνηρότατα μαρτύρια. Τον έκλεισαν σε πυρακτωμένο λουτρό, γυμνό από το κεφάλι μέχρι τα πόδια. Τον τρύπησαν με σιδερένια νύχια. Του κάρφωσαν τα πόδια σε πέταλα. Τον διαπόμπευσαν σε όλο τον Τύρναβο. Τον κάρφωσαν σε τετράγωνο στύλο ίσο στο ύψος με τον Μάρτυρα και αφού τον περιτύλιξαν με σχοινιά βουτηγμένα στην πίσσα, στη νάφθα (ακάθαρτο πετρέλαιο) και σε άλλα ελαιώδη και οινοπνευματώδη υγρά, τον παρέδωσαν στη φωτιά. Όμως με τη Χάρη του Θεού, προς ενίσχυση του Αγίου, ο Μάρτυρας δεν έπαθε τίποτα. Στις ιστορήσεις των εικόνων παρουσιάζονται συμπληρωματικά και άλλες σκηνές βασανισμών. Στραγγαλισμοί, εξαρθρώσεις, κτυπήματα με το σπαθί, μέχρι και τοποθέτηση πυρακτωμένου σιδερένιου στεφανιού πάνω στο γυμνό σώμα του Νεομάρτυρος. Στις ιστορήσεις των εικόνων, επίσης, παρουσιάζεται ο αθλητής της πίστεως Γεώργιος, έχοντας το κεφάλι στους ώμους, να μεταφέρεται προς ενταφιασμό, παρουσία κάποιου ιερέα ονόματι Δημητρίου που θυμιάζει και ο οποίος είχε προσκληθεί και διαταχθεί ειδικά για το λόγο αυτό. Σύμφωνα με άλλη παράδοση ο Νεομάρτυς αποκεφαλίζεται προτού προλάβει να πεθάνει από τα μαρτύρια που ήδη είχαν γίνει. Σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός ότι μεταξύ των ιερών λειψάνων του Αγίου δεν υπάρχει η αγία του κάρα, αφού εξαφανίσθηκε από τους Αγαρηνούς. Το έτος της αθλήσεως του Νεομάρτυρα Γεωργίου είναι το 1818 μ.Χ. Τότε ο Άγιος βρισκόταν στο εικοστό, τουλάχιστον, έτος της ηλικίας του. Από τα υπάρχοντα στοιχεία υποδηλώνεται ότι η αρχή του μαρτυρίου έγινε σε κάποιο διοικητικό κτίριο στον Τύρναβο. Ίσως, όπως και του Οσιομάρτυρα Γεδεών, «εἰς τὸ τοῦ Ἡγεμόνος Παλάτιον». Ακολούθως και «ἐπειδὴ τοὶς ἀνωτέρω βασάνοις οὐκ ἐνέδωκε (ὁ Γεώργιος), δι’ ἐπιταγῆς τοῦ Βαλῆ πασιᾶ, δι’ ὤλου τοῦ Τυρνάβου πομπευθεῖς καὶ τοῦ ποταμοῦ (Τιταρησίου) περαιωθεῖς…», οδηγήθηκε στη δεύτερη και σκληρότερη φάση των βασανιστηρίων του. Γι' αυτό και ήταν άλλοι δήμιοι εκεί, ο Αγά Σεβράνι και κάποιος Φράγκος. Από τα παλαιότατα χρόνια μέχρι και σήμερα, από τη μεριά του Τιταρησίου (ή Σαλαμπριά αποκαλούμενου) ποταμού, υπήρχαν στρατώνες. Εκεί λοιπόν και κοντά στη μακρά γέφυρα, άθλησε και ενταφιάσθηκε ο Νεομάρτυς Γεώργιος. Η άποψη αυτή ενισχύεται και από το λόγο ότι και στις δύο ιστορήσεις στις άγιες εικόνες, στα πόδια του Αγίου εικονίζεται η εν λόγω γέφυρα. Την πρώτη ήδη εκείνη νύχτα είδαν οι Τούρκοι σκοποί των στρατώνων «οὐρανομήκη» στήλη φωτός, που σημάδευε τον τάφο του Νεομάρτυρα. Την επόμενη ενημέρωσαν γι' αυτό τους προϊσταμένους τους. Εκείνοι και με τα ίδια τα μάτια τους διαπίστωσαν την φωτοφάνεια και κατά την δεύτερη νύχτα και ανέφεραν σχετικά την επόμενη στον Βελή πασά, τον οποίο και προκαλούσαν, εάν επιθυμούσε, να διαπιστώσει και προσωπικά το εξαίσιο φαινόμενο. Εκείνος ο υπερφίαλος, αφού απαξίωσε να ασχοληθεί με το συγκεκριμένο γεγονός, διέταξε να προσκληθούν το συντομότερο στη Ραψάνη οι συγγενείς του Νεομάρτυρα, να ξεθάψουν και να παραλάβουν το ιερό σκήνωμά του, πράγμα το οποίο και έγινε. Μετά από λίγο καιρό, με πολλή ευλάβεια και κατάνυξη, τα άγια λείψανα μετακομίσθηκαν από το κοιμητήριο της Ραψάνης, το οποίο ήταν στο χώρο γύρω από το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στην ευρύχωρη αρχοντική οικία Καραζήση που βρισκόταν κοντά. Εκεί βρίσκονται μέχρι σήμερα θησαυρισμένα σε ειδικά γι' αυτό τον σκοπό αφιερωμένο δωμάτιο, το οποίο φωτίζεται από άσβεστο καντήλι με ιλαρό φως και είναι προσιτό σε κάθε ευλαβή προσκυνητή. Πραγματικά, εφαρμόστηκαν πλήρως και οι λόγοι του Αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτου, τους οποίους έγραψε στο Νέο Μαρτυρολόγιο και τους απηύθυνε προς τους Νεομάρτυρες: «Τὰ τίμια λείψανά σας θέλει δοξάσει (ὁ Θεός) ἐδῶ κάτω εἰς τὴν γῆν ἢ μὲ τὴν ἐπιφάνεια τοῦ Φωτός του ἢ καὶ μὲ ἄλλα σημεῖα καὶ θαύματα, καθὼς ἤθελε κρίνει ἡ θεία δικαιοσύνη Του, ἢ τὸ ὀλιγώτερον ὀλιγώτερον θέλει τὰ τιμήση μὲ τὴν παρὰ τῶν Χριστιανῶν προσκύνησιν καὶ εὐλάβειαν…» Ἀπολυτίκιον Ήχος α'. Της Ραψάνης τόν γόνον καί θερμόν αντιλήπτορα, και νεοφανή στρατιώτην, του των όλων δεσπόζοντος, Γεώργιον τον Νέον αθλητήν, τιμήσωμεν εν ύμνοις οι πιστοί· πάσαν χάριν γαρ παρέχει παρά Θεώ, τοις προς αυτόν κραυγάζουσι· δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω ενεργούντι δια σου, πάσιν ιάματα.

 

 

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ 

ΚΑΙ ΘΕΟΦΟΡΟΥ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

(σελίδες 175 - 184 )

Κοικυλίδης, Κλεόπας Μ., Αι παρά τον Ιορδάνην Λαύραι 

Καλαμώνος και αγίου Γερασίμου :

Και οι βίοι αγίου Γερασίμου και Κυριάκου του Αναχωρήτου,

 Εν Ιεροσολύμοις :

Εκ του Τυπογραφείου του Ιερού Κοινού του Π. Τάφου,1902.

(σελίδες 1 - 45 ) 

Ο Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης 

Ὑπηρέτης θὴρ τῷ Γερασίμῳ γέρας,

Θῆρας παθῶν κτείναντι πρὶν λῆξαι βίου.

Τῇ δὲ τετάρτῃ Γεράσιμος βιότοιο ἀπέπτη.

Παιδικά και νεανικά χρόνια του Αγίου Γερασίμου Στα πολύ παλιά χρόνια, πριν περάσουν τετρακόσια χρόνια από την γέννηση του Ιησού Χριστού μας, γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας ένας από τους μεγαλύτερους αγίους της Ορθοδοξίας, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Τα Μύρα ήταν αρχαία πόλη της Μικράς Ασίας, που ήταν Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια. Την εποχή του Βυζαντίου τα Μύρα έγιναν πρωτεύουσα της επαρχίας της Λυκίας και μέχρι τον 17ο αιώνα ήταν έδρα επισκόπου. Ένας από τους επισκόπους των Μύρων, ήταν και ο Άγιος Νικόλαος ο προστάτης των θαλασσών. Ο Άγιος Νικόλαος λάμπρυνε με την παρουσία του τον επισκοπικό θρόνο των Μύρων κατά τον 4ο αιώνα και πέθανε λίγα χρόνια πριν γεννηθεί ο Άγιος Γεράσιμος. Τα ερείπια που σώζονται δείχνουν ότι τα Μύρα βρίσκονται τέσσερα χιλιόμετρα μακριά από την θάλασσα. Ο ευλογημένος Γεράσιμος γεννήθηκε όταν αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ζήνωνας, μεταξύ 376 και 391 μ.Χ. Οι γονείς του ήταν πλούσιοι, ευσεβείς και ευλαβείς χριστιανοί. Τα άφθονα υλικά αγαθά δεν τους εμπόδισαν να έχουν αυστηρές ηθικές αρχές. Τον πολυαγαπημένο τους γιο τον ανάθρεψαν σύμφωνα με τα αθάνατα διδάγματα της Αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας. Του έδωσαν μια τέλεια χριστιανική ανατροφή. Όσο μεγάλωνε ο χαριτωμένος Γεράσιμος, τόσο πιο πολύ πλουτιζόταν με άφθονες αρετές, που του χάριζε ο φωτοδότης Χριστός. Δεν ήθελε να ζει όπως οι πιο πολλοί νέοι της εποχής του και να φροντίζει μόνο το σώμα του, παραμελώντας την αθάνατη ψυχή του. Ήταν φρόνιμος και προσεκτικός. Καταλάβαινε πως η ζωή του ανθρώπου πάνω στην γη είναι προσωρινή, ενώ ο Παράδεισος είναι παντοτινός και αιώνιος. Ο μεγάλος σεβασμός στο Θεό ριζώθηκε για καλά στα τρίσβαθα της ψυχής του από τα παιδικά του χρόνια. Οι γονείς του τον αφιέρωσαν από βρέφος στον Θεό και από παιδί ζούσε την μοναχική ζωή σε κοινόβιο μοναστήρι Σε κοινόβιο Μοναστήρι – Στην έρημο της Λυκίας Η ακλόνητη πίστη του γνωστικού Γεράσιμου και ο διακαής του πόθος να γίνει μοναχός τον οδήγησαν στην απόφαση να εγκαταλείψει οριστικά την κοσμική ζωή. Αφού μοίρασε τα πλούσια υπάρχοντά του στους φτωχούς, αφιερώθηκε στην ήρεμη και απλή ζωή των καλόγερων. Έγινε επίσημα μοναχός, έδιωξε κάθε κοσμική φροντίδα και αφοσιώθηκε με όλη την δύναμη της ψυχής του, στην απόκτηση των γνήσιων αρετών. Στην αρχή έγινε μοναχός σε κοινόβιο μοναστήρι. Κοινόβιο λέγεται το μοναστήρι στο οποίο ζουν μαζί πολλοί μοναχοί, εκκλησιάζονται όλοι μαζί, υπακούουν και εξομολογούνται στον ίδιο ηγούμενο, το γέροντά τους, τρώνε σε κοινό τραπέζι, καθένας τους κάνει κάποια δουλειά, το διακόνημα και δεν έχουν δικά τους χρήματα ή οποιαδήποτε περιουσία. Αφού πέρασε αρκετό καιρό στο κοινόβιο, ο ενάρετος Γεράσιμος απόκτησε πείρα της μοναχικής ζωής και προόδευσε περισσότερο στις ασκητικές αρετές. Τότε, με την ευλογία του γέροντά του, έφυγε από το κοινόβιο και ζούσε μόνος του, σαν ασκητής, στους πιο απρόσιτους και έρημους τόπους της Λυκίας. Ο καλοκάγαθος Γεράσιμος δεν αγαπούσε να ζει όπως οι περισσότεροι νέοι της εποχής του, που φρόντιζαν μόνο το σώμα τους και αδιαφορούσαν για την σωτηρία της αθάνατης ψυχής τους. Ήξερε ότι η νηστεία, η αγρυπνία και η προσευχή, μαζί με τις άλλες αρετές που καλλιεργούσε συστηματικά, ήταν τα σκαλοπάτια που θα τον οδηγούσαν στην Αιώνιο Βασιλεία. Αγωνιζόταν συνέχεια για να καθαρίσει την ψυχή του από κάθε πάθος και ακαθαρσία κι έτσι να φωτισθεί ο νους του από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Με ευχαρίστηση απέφευγε τα πολλά και νόστιμα φαγητά και καθετί που βάραινε την κοιλιά το θεωρούσε βάρος και ενόχληση για τη φύση. Έτσι ο νους του διατηρούταν καθαρός και ήσυχος. Κοιμόταν πολύ λίγο, όσο χρειαζόταν για να διατηρείται στη ζωή και δεν απέφευγε τους κόπους και τους μόχθους. Αγαπούσε ν’ ασχολείται με τις αγρυπνίες, τις προσευχές και τη μελέτη των αγίων πατέρων. Για το θέμα του ύπνου έλεγε: «Όποιος θέλει να ζήσει περισσότερο, πρέπει να κοιμάται λιγότερο. Ο πολύς ύπνος κάνει το σώμα αδύναμο και ασθενικό. Ζωή είναι κυρίως το μέρος του χρόνου κατά το οποίο είμαστε ξύπνιοι. Γι αυτό οι παλιοί σοφοί έλεγαν τον ύπνο αδελφό του θανάτου. Το κρεβάτι είναι ένα είδος φέρετρου, γιατί μας εμποδίζει από την ενέργεια, που είναι η βάση της ζωής». Ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού, εφαρμόζοντας όσα πίστευε, κοιμόταν μόνο όσο του ήταν αναγκαίο, όσο του χρειαζόταν για να ζει. Τον υπόλοιπο χρόνο της ζωής του τον ξόδευε σε προσευχή, σε μελέτη, σε αυτοεξέταση, σε αγαθοεργίες και σε άλλο Θεάρεστο έργο. Με τους πολύμοχθους αγώνες του στην έρημο της πατρίδας του, της Λυκίας, ο μακάριος Γεράσιμος έδειξε στους μοναχούς τον ορθόδοξο δρόμο της μοναχικής ζωής. Πάλεψε σκληρά εναντίον των δαιμόνων, ασκήτευε για αρκετό χρόνο με ιδρώτες, πόνους και μόχθους και στο τέλος αναδείχθηκε νικητής. Στους Αγίους Τόπους – Κοντά στον Άγιο Ευθύμιο – Στην έρημο του Ιορδάνη Από μικρός ο Άγιος Γεράσιμος είχε μεγάλο πόθο να επισκεφθεί τους Αγίους Τόπους. Ο σκοπός της σφοδρής αυτής επιθυμίας του ήταν διπλός. Ήθελε να προσκυνήσει τα μέρη που αγίασε με τον παρουσία Του ο Πανάγιος Θεάνθρωπος Χριστός και να ασκητεύσει στα θεοβάδιστα μέρη της ερήμου του Ιορδάνη. Θεωρούσε την έρημο καταλληλότερη για τους μεγαλύτερους ασκητικούς αγώνες, τους οποίους πάντοτε αγαπούσε. Αυτή την εποχή πολλοί διαλεχτοί άνδρες και γυναίκες, από την Ανατολή και τη Δύση, έπαιρναν το δρόμο που οδηγούσε στην Αγία Πόλη, την Ιερουσαλήμ. Αρκετοί απ’ αυτούς, αφού προσκυνούσαν τους Πανάγιους τόπους, γύριζαν χαρούμενοι στις πατρίδες τους. Άλλοι πάλι αφιέρωναν τον εαυτό τους στο θεό και έμεναν μόνιμα στα αγιασμένα αυτά μέρη και γίνονταν μοναχοί. Μερικοί εγκαταστάθηκαν στις έρημους και ίδρυσαν μοναστήρια. Τέτοιοι ήταν ο Μέγας Ευθύμιος, ο Θεόκτιστος, ο Κυριάκος ο Αναχωρητής και άλλοι. Επιτέλους ο ευσεβής πόθος του Οσίου Γερασίμου να προσκυνήσει τους τόπους που αγίασε με την παρουσία Του ο Κύριος μας πραγματοποιείται. Το 451 μ.Χ. φτάνει στα Ιεροσόλυμα και προσκυνεί τον Πανάγιο Τάφο και τα άλλα ιερά προσκυνήματα. Το ίδιος έτος είχε φτάσει εκεί και ο Άγιος Θεοδόσιος ο Κοινοβιάρχης. Αλλά και η άλλη, μεγάλη του επιθυμία πραγματοποιείται. Ο Πανάγαθος Θεός στέλνει πλούσια την ευλογία Του στους γνήσιους στρατιώτες Του. Μετά την προσκύνηση στα Ιεροσόλυμα, ο Άγιός μας καταφεύγει στην έρημο της Νεκράς Θάλασσας για να ασκητεύσει. Αφού άκουσε για τη φήμη του Αγίου Ευθυμίου, που ασκήτευε τότε στη γειτονική έρημο του Ρουβά, πήγε κοντά του για λίγο καιρό και τον συμβουλεύτηκε. Πολύ ωφελημένος από την πείρα και τις συμβουλές του γίγαντα αυτού της Ορθοδοξίας, φτάνει στη γειτονική έρημο του Ιορδάνη, όπου αποφασίζει να εγκατασταθεί μόνιμα και να περάσει με αυστηρή άσκηση τον υπόλοιπο χρόνο του επίγειου βίου του. Μετά την εγκατάσταση του στην περιοχή του Ιορδάνη ο Όσιος συνέχισε τους σκληρούς ασκητικούς αγώνες του. Ο αγώνας του ήταν πολύ δύσκολος και κουραστικός, γιατί γινόταν εναντίον του σατανά, που μισεί πολύ τους ανθρώπους και θέλει την καταστροφή τους, οδηγώντας τους μακριά από το Θεό, στην αιώνια κόλαση. Εκτός των άλλων δυσκολιών εδώ είχε να αντιμετωπίσει και τον αφόρητο καύσωνα, γιατί η περιοχή είναι έρημος και βρίσκεται σχεδόν τετρακόσια μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Μεσογείου Θάλασσας. Τέτοιους σκληρούς αγώνες έκανε ο Άγιος σ’ αυτή την έρημη περιοχή. Η Θεία Χάρη όμως τον δυνάμωνε και με ακαταμάχητα όπλα τη βαθιά πίστη, την επιμονή και υπομονή έφτασε στην τελική νίκη. Έτσι μετά το θάνατο του η Εκκλησία μας τον ανακήρυξε άγιο. Είναι γνωστός σαν ο Όσιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης και τον γιορτάζουμε στις τέσσερις Μαρτίου. Όσιοι λέγονται οι άγιοι που πεθαίνουν ειρηνικά, είτε στα γεράματα τους, είτε από κάποια αρρώστια. Οι άγιοι που θανατώνονται βίαια και υποφέρουν πολλά βάσανα, γιατί δεν αρνούνται το Χριστό, λέγονται μάρτυρες. Τώρα ο Άγιος ζει μέσα στην αγαπημένη του έρημο. Αγωνίζεται αδιάκοπα για ν’ αποκτήσει μεγαλύτερες αρετές. Δεν ήθελε να μένει στάσιμος, αλλά ήθελε κάθε μέρα να ξεπερνά τον εαυτό του στους κόπους και τους μόχθους της ασκητικής ζωής. Ποτέ του δεν κοίταζε πίσω αλλά μπροστά. Οπλισμένος με τα ανίκητα όπλα της αρετής και δυναμωμένος με τη Θεία Χάρη, νικά τους δαίμονες και τους αναγκάζει να τραπούν σε άτακτη φυγή. Γίνεται ένας καθηγητής της ερήμου. Η φωνή του τραβάει σαν μαγνήτης κοντά του πολλούς μοναχούς και ασκητές, από διάφορα μέρη, που ήθελαν να τον έχουν οδηγό για τη σωτηρία της ψυχής τους. Ανάμεσα σ’ αυτούς που ήθελαν να γίνουν μαθητές του ήταν και ορισμένοι ξακουστοί μοναχοί και μεγάλοι ασκητές της ερήμου. Βλέποντας ο Όσιος τόσους ασκητές να τον περιτριγυρίζουν, όπως οι μέλισσες κυκλώνουν την κηρήθρα, αποφασίζει να ιδρύσει κοινόβιο μοναστήρι και λαύρα ένα περίπου μίλι μακριά από τον Ιορδάνη ποταμό. Η λαύρα αποτελείται από σπηλιές, σε καθεμιά από τις οποίες μένει μόνος του ένας μοναχός. Στη λαύρα έμεναν οι μεγαλύτεροι μοναχοί κι αυτοί που είχαν πείρα στη μοναχική ζωή. Στο κοινόβιο ζούσαν οι νεότεροι και οι αρχάριοι. Επειδή ο θεοφόρος Γεράσιμος είχε φήμη σπουδαίου ασκητή, η λαύρα του γέμισε γρήγορα με μοναχούς, που ζούσαν σκορπισμένοι στην περιοχή της Ιεριχώς και στις όχθες του ποταμού Ιορδάνη. Έτσι δίκαια ο Άγιος ονομάστηκε Ιορδανίτης, γιατί ήταν ο πρώτος που κατοίκησε συστηματικά σ’ αυτήν την έρημο και συγκέντρωσε εδώ μοναχούς. Το κοινόβιο μοναστήρι βρισκόταν στη μέση της λαύρας. Όσοι από τους μοναχούς του κοινοβίου τηρούσαν τους κανόνες που έβαζε ο Άγιος και έκαναν ασκητική ζωή, μετά από μακροχρόνιους αγώνες, μπορούσαν να εγκατασταθούν σε ξεχωριστά κελιά, στη λαύρα. Ο Άγιος Γεράσιμος είναι ο πρώτος ιδρυτής του κοινοβιακού και του αναχωρητικού βίου. Αναχωρητές λέγονταν οι μοναχοί που ζούσαν στη λαύρα. Οι κανόνες που έβαλε ο Άγιος στους Αναχωρητές Прп. Герасим. Фреска. Кипр (м-рь Неофита). 1197 г. Όσιος Γεράσιμος. Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1197 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Αγίου Νεοφύτου. Πάφος. Κυπρος Ο Όσιος μας αγαπούσε πολύ τη ζωή των αναχωρητών. Γι’ αυτό περνούσε μέρος της μοναχικής του ζωής στην έρημο. Κατοικούσε κοντά στους μαθητές του ή μαζί με άλλους μεγάλους και ξακουστούς δασκάλους της ερήμου, όπως τον Άγιο Ευθύμιο, το Θεόκτιστο, τον Άγιο Κυριάκο τον Αναχωρητή και άλλους. Οι μοναχοί που ζούσαν στη λαύρα λέγονταν αναχωρητές γιατί έφευγαν (αναχωρούσαν) από το κοινόβιο και ζούσαν μόνοι στις σπηλιές της ερήμου. Αργότερα πολλοί μοναχοί από όλα σχεδόν τα μοναστήρια έφευγαν στην έρημο, στην αρχή της μεγάλης Σαρακοστής και γύριζαν το Σάββατο του Λαζάρου. Ένας απ’ αυτούς ήταν και ο Άγιος Ζωσιμάς που εξομολόγησε, κοινώνησε και έθαψε, με τη βοήθεια ενός λιονταριού, την Οσία Μαρία την Αιγύπτια. Αυτή έζησε 47 χρόνια στην έρημο του Ιορδάνη, κοντά στο μοναστήρι του Άγιου Γερασίμου. Μάλιστα κοντά στο μοναστήρι σώζεται μια σπηλιά απόκρημνη, όπου η παράδοση λέει ότι κατοικούσε η Αγία για αρκετό καιρό. Στους μοναχούς που ζούσαν στη λαύρα ο Άγιος έδωσε εντολή να ζουν σύμφωνα με τους πιο κάτω αυστηρούς κανόνες: Τις πέντε μέρες της βδομάδας ο καθένας να ησυχάζει στο κελί του. Να τρώει μόνο ψωμί και φοινίκια και να πίνει νερό. Το Σάββατο και την Κυριακή να πηγαίνουν στο ναό του μοναστηριού, να ψάλλουν, να εξομολογούνται, να συμμετέχουν στη Θεία Λειτουργία και Θεία Κοινωνία και μετά να τρώνε στο Κοινόβιο μαγειρεμένο φαγητό και να πίνουν και λίγο κρασί. Πρόσταξε στα κελιά τους να μην έχουν τίποτε άλλο, εκτός από τα αναγκαία, να μην ανάβουν λυχνάρι ή φωτιά και να μην τρώνε μαγειρεμένο φαγητό. Απέφευγαν επίσης τη γαστριμαργία και τα πάθη της ψυχής, όπως τη λύπη, την οργή, τη δειλία και τη λήθη. Καθένας ήταν υπόχρεος να συνεισφέρει στο Κοινόβιο από το εργόχειρο του, κάθε Σάββατο, που θα ερχόταν σ’ αυτό. Το δειλινό της Κυριακής, αφού θα έπαιρνε το εφόδιό του για όλη την εβδομάδα, δηλαδή ψωμί, καρπούς φοινικιάς, νερό και κλαδιά, αναχωρούσε για το κελί του. Δεν είχαν άλλη ενδυμασία, εκτός από εκείνη που φορούσαν. Ως στρώμα είχαν ψαθί ή κάποιο ελαφρό σκέπασμα. Είχαν ένα πήλινο αγγείο για νερό, για να πίνουν και για να διατηρούν φρέσκα τα κλαδιά που θα έπλεκαν. Όταν έβγαιναν από τα κελιά τους έπρεπε να τα αφήνουν ανοικτά, ώστε όποιος ήθελε να μπορεί να μπαίνει σ’ αυτά και να παίρνει ό,τι χρειάζεται. Όλα τα πράγματα ήταν κοινά. Ορισμένοι κάτοικοι της Ιεριχώς, που βρίσκεται κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου, λυπούνταν τους ασκητές και τους πήγαιναν κάθε Σάββατο και Κυριακή λιτά φαγητά και τρόφιμα. Αυτοί όμως δεν τα δέχονταν και για να τους αποφύγουν έφευγαν μακριά. Ο ίδιος ο Άγιος τηρούσε όλους αυτούς τους κανόνες και όλες τις μέρες της Αγίας Σαρακοστής δεν έτρωγε τίποτε, εκτός από τη Θεία Κοινωνία, που έπαιρνε την Κυριακή. Αφού έζησε μ’ αυτό τον τρόπο ο Άγιος Γεράσιμος ο Αναχωρητής, δίκαια έγινε πρότυπο αρετής και σωτηρίας. Ήταν ένας μεγάλος καθηγητής της ερήμου, όπως τον Άγιο Αντώνιο, τον Άγιο Σάββα τον Αγιασμένο, το Μεγάλο Ευθύμιο, τον Άγιο Θεοδόσιο τον Κοινοβιάρχη και άλλους. Φρόντιζε περισσότερο για την πνευματική εργασία, αλλά δεν παραμελούσε τελείως και την πρακτική. Ο Θεός του έδωσε μεγάλη χάρη. Τέτοια χάρη είχε όπως ο Αδάμ, πριν από την παρακοή. Ο Άγιος Γεράσιμος και το Λιοντάρι Прп. Герасим. Фреска храма св. Николая Орфанос. Салоники. XIV в. Όσιος Γεράσιμος. Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ.  στον Ιερό Ναό  τού Αγίου Νικόλαου Ορφανός. Θεσσαλονίκη.  Σε τέτοια πνευματικά ύψη είχε φτάσει ο Άγιος Γεράσιμος, ώστε και αυτά τα άγρια θηρία ακόμη τον σέβονταν, του υπάκουαν και τον υπηρετούσαν. Η μεγάλη χάρη που του είχε δώσει ο Θεός φαίνεται και από την ιστορία του Αγίου με το λιοντάρι. Прп. Герасим. Икона. Русь. Середина XVI в. Όσιος Γεράσιμος. Ρωσική Εικόνα  τού μεσου τού 16ου αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος εικονίζεται πάντοτε με ένα λιοντάρι. Γιατί άραγε; Αυτό το άγριο λιοντάρι έζησε κοντά στον Όσιο Γεράσιμο και τον υπηρετούσε με θαυμαστό τρόπο, όσο καιρό ζούσε. Αλλά και όταν κοιμήθηκε ο Άγιος τον ακολούθησε με παράδοξο τρόπο, αφού πέθανε πάνω στον τάφο του από υπερβολική λύπη. Κάποια μέρα, ενώ ο Άγιος περπατούσε στην όχθη του ποταμού Ιορδάνη, συναντήθηκε με ένα λιοντάρι. Μόλις το θηρίο τον αντίκρισε, άρχισε να βρυχάται με παρακλητικό τρόπο και να ανασηκώνει με δυσκολία το ένα του πόδι. Τι είχε συμβεί; Ένα μυτερό κομμάτι καλαμιού του είχε μπηχθεί στο πόδι με αποτέλεσμα αυτό να πρησθεί, να γεμίσει πύο και να μην μπορεί να περπατήσει από τους πόνους. Όταν ο γέροντας είδε τη δύσκολη θέση στην οποία βρισκόταν το λιοντάρι, το λυπήθηκε. Αφού το πλησίασε, κάθισε σε μια πέτρα, πήρε το πόδι του λιονταριού και το εξέτασε προσεκτικά. Το έσχισε με ένα σουγιά, έβγαλε το καλάμι με πολλά υγρά και πύο και καθάρισε καλά την πληγή. Μετά την έδεσε καλά με ένα πανί και έδιωξε το λιοντάρι. Αυτό όμως δεν έφευγε. Αφού θεραπεύτηκε, έμεινε κοντά στον Άγιο, δεν τον άφησε ποτέ πια, ημέρεψε σαν πρόβατο και τον ακολουθούσε σαν γνήσιος μαθητής του. Ο γέροντας θαύμαζε τη μεγάλη ευγνωμοσύνη του θηρίου, που πολύ σπάνια τη συναντάς στους ανθρώπους. Από τότε ο γέροντας έτρεφε το λιοντάρι, δίνοντας του ψωμί και βρεγμένα όσπρια. Στη Λαύρα, δηλαδή στις σπηλιές, υπήρχε ένα γαϊδούρι που έφερνε νερό από τον ποταμό Ιορδάνη για τις ανάγκες των ασκητών. Ο Άγιος ανέθεσε τη φύλαξη αυτού του ζώου στο λιοντάρι. Ήταν υπεύθυνο να το βόσκει κοντά στον ποταμό και να το προσέχει κατά τη διαδρομή του. Ο γέροντας εμπιστεύθηκε στο θηρίο το γαϊδούρι, όπως σε μικρό βοσκό ένα πρόβατο. Το λιοντάρι έκανε αυτή την υπηρεσία για αρκετό χρονικό διάστημα. Άλλοτε ακολουθούσε το γαϊδούρι, περιτριγυρίζοντας το προστατευτικά σαν σκύλος, άλλοτε καθόταν κοντά του ή πρόσεχε τους γύρω δρόμους, όταν εκείνο έβοσκε. Όσοι το έβλεπαν απορούσαν, σταυροκοπιόνταν και θαύμαζαν για το παράξενο αυτό θέαμα. Κάποτε το λιοντάρι και το γαϊδούρι χώρισαν για λίγη ώρα. Αυτό έγινε είτε γιατί το λιοντάρι αποκοιμήθηκε είτε διότι απομακρύνθηκε για λίγο, για να βρει τροφή. Κάποιοι Άραβες έμποροι καμηλιέρηδες που περνούσαν από εκεί βρήκαν το γαϊδούρι μονάχο του και το έκλεψαν. Όταν το λιοντάρι αναζήτησε παντού το «φίλο του» και δεν τον βρήκε, γύρισε στη Λαύρα σκυθρωπό και λυπημένο. Ο Όσιος, μόλις είδε το λιοντάρι μόνο του και σ’ αυτή την κατάσταση, υποψιάστηκε ότι θα έφαγε το γαϊδούρι και με ύφος γεμάτο σοβαρότητα του είπε: Τι συμβαίνει λιοντάρι; Έφαγες το γαϊδούρι; Φαίνεται λοιπόν ότι ξαναγύρισες στην προηγούμενη σου φύση, αν και δοκίμασες να μεταμορφωθείς σε πρόβατο και ν’ αποκτήσεις την ιδιότητα τον σκύλου. Αλλά η φύση νίκησε. Θυμήθηκες την προηγούμενη υπερηφάνεια και τη βασιλική σου κυριαρχία πάνω στα άλλα ζώα, εσύ ο φονιάς και πεθύμησες πάλι να είσαι αρχηγός. Αλλά εγώ θα σε ταπεινώσω και θα γκρεμίσω τον εγωισμό σου. Να είσαι λοιπόν, όχι λιοντάρι, όπως πεθύμησες, αλλά γάιδαρος κουβαλητής». Πραγματικά το λιοντάρι γίνεται τώρα γαϊδούρι. Ο Όσιος το διατάζει με απλότητα να αναλάβει την υπηρεσία του γαϊδάρου. Φορτωμένο τις στάμνες να μεταφέρει το νερό στους μοναχούς από τον ποταμό. Υποτάσσεται στον Άγιο και εκτελεί την εργασία του γαϊδάρου, όπως ακριβώς και προηγουμένως συμπεριφερόταν πρώτα σαν αρνί και μετά σαν έμπιστος σκύλος. Από τότε που κλέψανε το γαϊδουράκι πέρασε αρκετός καιρός. Το λιοντάρι εκτελούσε τη νέα του υπηρεσία ευχάριστα, ακούραστα και πρόθυμα. Μερικοί αναφέρουν και το παρακάτω περιστατικό: Κάποτε ένας στρατιωτικός πήγε να δει το γέροντα. Είδε το λιοντάρι να μεταφέρει νερό και έμεινε έκπληκτος από το παράξενο αυτό θαύμα. Τότε έδωσε στον Άγιο τρία χρυσά νομίσματα – τόση ήταν τότε η τιμή ενός γαϊδάρου – και απάλλαξε το λιοντάρι από τη δύσκολη δουλειά. Μια μέρα οι Άραβες έμποροι, που είχαν κλέψει το γαϊδούρι, περνούσαν και πάλι από τον ίδιο δρόμο, κοντά στην όχθη του Ιορδάνη, έχοντας μαζί τους και το κλεμμένο ζώο. Το λιοντάρι βρισκόταν την ώρα εκείνη σ’ αυτό το ίδιο μέρος, για να μεταφέρει νερό. Είδε το γαϊδουράκι, το αναγνώρισε και αφήνοντας την ιδιότητα του γαϊδάρου, παρουσιάζεται σαν λιοντάρι και αρχίζει να βρυχάται και να στρέφεται εναντίον των εμπόρων. Αυτοί φοβήθηκαν και το έβαλαν στα πόδια, αφήνοντας μόνα τους τα ζώα. Το λιοντάρι έπιασε με τα δόντια του το σχοινί και τράβηξε μαζί με το γαϊδουράκι και όλες τις καμήλες κατά το μοναστήρι. Όταν έφτασαν στο μοναστήρι το λιοντάρι οδήγησε όλα τα ζώα έξω από το κελί του Οσίου, γεμάτο χαρά. Ήταν πολύ χαρούμενο, έκανε διάφορα πηδήματα και κινήσεις και φαινόταν σαν ένας γενναίος στρατιώτης που έρχεται από τον πόλεμο φορτωμένος με λάφυρα. Όταν ο γέροντας είδε το πρωτοφανές αυτό θέαμα, χαμογέλασε, κατάλαβε ότι άδικα κατηγόρησε το λιοντάρι, το απάλλαξε από τη δύσκολη δουλειά του και του έδωσε και όνομα. Το ονόμασε λοιπόν Ιορδάνη. Αυτό είναι ένα άλλο σημάδι της μεγάλης χάρης που πήρε από το Θεό ο Άγιός μας. Έδινε ονόματα στα άγρια θηρία και στα άλλα ζώα, συνομιλούσε μαζί τους, ήταν ήμερα μαζί του και του υπάκουαν, όπως στον Αδάμ, πριν από το προπατορικό αμάρτημα. Μερικοί αναφέρουν ότι ο Άγιος ελευθέρωσε τελείως το λιοντάρι και αυτό έκλινε το κεφάλι, αποχαιρέτισε τον Άγιο και χάθηκε στην απέραντη έρημο. Όμως μια φορά τη βδομάδα ερχόταν στη Λαύρα και τον προσκυνούσε. Άλλοι λένε ότι ο Ιορδάνης έμεινε με το Γέροντα πέντε χρόνια και άλλοι ότι δεν τον αποχωρίστηκε ποτέ. Άλλοι πάλι αναφέρουν ότι γύριζε μέσα και έξω από τη Λαύρα για άλλα τρία χρόνια, μέχρι που κοιμήθηκε ο Άγιος. Στο μεταξύ, οι έμποροι, αφού ξεφοβήθηκαν και θαύμασαν, βλέποντας το λιοντάρι να τραβάει το γαϊδούρι από το σχοινί, ακολούθησαν από μακριά το θηρίο με τη συνοδεία του. Έφτασαν και αυτοί στη Λαύρα και παρακολούθησαν όσα έγιναν. Ένιωσαν μεγάλη ντροπή για την κακή τους πράξη, γονάτισαν και έπεσαν μπρούμυτα στα πόδια του Αγίου και τον παρακάλεσαν να τους συγχωρέσει. Ζήτησαν την ευχή και την ευλογία του και του πρόσφεραν πολλά δώρα, μερικά από τα οποία είχαν μεγάλη αξία. Ο Άγιος δέχτηκε μερικά από τα δώρα των εμπόρων, τους έδωσε χρήσιμες συμβουλές και ορισμένα δώρα από το μοναστήρι. Τους ευχήθηκε και τους έστειλε στα σπίτια τους, μαζί με τις καμήλες και τα εμπορεύματα τους. Εκείνοι έφυγαν, ευχαριστώντας τον Άγιο. Από τότε έρχονταν συχνά στο μοναστήρι και έφερναν μαζί τους πολλά δώρα. Όταν ο Άγιος κοιμήθηκε ο Ιορδάνης έτυχε να μην είναι στη Λαύρα. Μετά από λίγες μέρες ήρθε και ζητούσε να βρει το γέροντα και να τον προσκυνήσει. Μάταια όμως. Ο μεγάλος ευεργέτης του δε φαινόταν πουθενά. Μόλις ο Άγιος Σαββάτιος, ο μαθητής του Αγίου Γερασίμου, είδε το λιοντάρι να ψάχνει του είπε: – Ιορδάνη, ο γέροντας μας, μας άφησε ορφανούς και έφυγε και πήγε στους ουρανούς, κοντά στον Κύριο. Αλλά πάρε τροφή και φάγε. Το λιοντάρι όμως δεν ήθελε να φάει. Εξακολουθούσε να κοιτάζει ανήσυχα εδώ κι εκεί. Ήθελε να δει τον Άγιο και βρυχόταν δυνατά, χωρίς να σιωπά ούτε για μια στιγμή. Μάταια ο Άγιος Σαββάτιος και οι άλλοι μοναχοί το χάιδευαν στη ράχη και του έλεγαν να φάει και να ησυχάσει. Όσο προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν με λόγια, τόσο δυνατότερα φώναζε. Οι μοναχοί συγκινήθηκαν και δάκρυσαν, βλέποντας τη μεγάλη λύπη που ένιωθε το λιοντάρι, επειδή δεν έβλεπε τον Άγιο Γέροντα. Ο Άγιος Σαββάτιος με νοήματα προσπαθούσε να του δώσει να καταλάβει ότι ο Άγιος πέθανε. Αυτό όμως συνέχιζε να βρυχάται λυπημένο και αγανακτισμένο. Στο τέλος ο γέροντας του είπε: – Έλα μαζί μου και Θα δεις τον τάφο του. Αφού τα είπε αυτά άρχισε να προχωρεί και ο Ιορδάνης τον ακολουθούσε. Όταν έφτασαν και οι δυο στον τάφο του Αγίου σταμάτησαν. Ο Άγιος Σαββάτιος τότε είπε: – Εδώ είναι θαμμένος, Ιορδάνη, ο γέροντας Γεράσιμος. Στάθηκε ο Άγιος Σαββάτιος κοντά στον τάφο του Αγίου Γερασίμου, δάκρυσε και έβαλε μετάνοια. Όταν τον είδε το λιοντάρι, έκαμε και αυτό μετάνοια. Μετά έπεσε πάνω στον τάφο του Αγίου, κτυπούσε το κεφάλι του και βρυχήθηκε δυνατά. Από τον πολύ πόνο που ένιωσε, επειδή έχασε τον Άγιο, ψόφησε αμέσως. Τόσο πολύ αγαπούσε τον Άγιο Γεράσιμο. Αυτό το θαυμαστό γεγονός έγινε όχι γιατί το λιοντάρι είχε λογική ψυχή. Έγινε γιατί ο Θεός ήθελε να δοξάσει το μεγάλο αυτόν Άγιο και μετά το θάνατο του. Το τέλος του Οσίου Γερασίμου Αφού έζησε ζωή αγγελική, ο Άγιος Γεράσιμος κοιμήθηκε σε βαθιά γεράματα, το 475 μ.Χ. Μετά τους σκληρούς αγώνες του και τη μεγάλη προσφορά του στο μοναχισμό είχε ένα ήσυχο, οσιακό τέλος, σε ηλικία περίπου εκατό χρονών. Ο Άγιος πέθανε στις τέσσερις Μαρτίου. Από τότε που ανακηρύχθηκε άγιος γιορτάζουμε τη μνήμη του αυτή τη μέρα και πανηγυρίζει το μοναστήρι του, που βρίσκεται στους Αγίους Τόπους, στην έρημο του ποταμού Ιορδάνη, κοντά στην Ιεριχώ. Η γιορτή του έρχεται, σχεδόν πάντοτε, μέσα στη Μεγάλη Σαρακοστή. Είναι η περίοδος του πένθους και της προσευχής, που τόσο αγαπούσε ο Άγιος όσο καιρό ζούσε. Πολλοί δέχονται ότι ο Άγιος θάφτηκε μισό μίλι μακριά από το μοναστήρι του. Μετά την καταστροφή του μοναστηριού από τους Άραβες, το λείψανο του μεταφέρθηκε στη Μονή Καλαμώνος, στο μέρος που είναι σήμερα το μοναστήρι του Αγίου. Μέχρι σήμερα κανένας δεν ξέρει το ακριβές μέρος, όπου βρίσκεται το άγιο λείψανο του. Ίσως μ’ αυτό τον τρόπο ο Άγιος να αποφεύγει τις πολλές τιμές. Αυτό έκανε και όταν ήταν στη ζωή. Η Ιερά Μονή τού Αγίου Γερασίμου Ιορδανίτου Γύρω στα τέλη Ιουνίου του 2002, ο ηγούμενος του Αγίου Γερασίμου, αρχιμανδρίτης Χρυσόστομος, μετά από ανασκαφές, βρήκε έξω από το μοναστήρι τάφους με λείψανα. Εδώ υπολογίζεται να ήταν το κοιμητήριο του μοναστηριού. Ίσως κάπου κοντά να βρίσκεται και το πολύτιμο λείψανο του μεγάλου αυτού Αγίου. πηγη; oparadeisos.wordpress.com Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τῆς ἐρήμου πολίτης καί ἐν σώματι ἄγγελος, καί θαυματουργός ἀνεδείχθης, θεοφόρε Πατήρ ἡμῶν Γεράσιμε· νηστείᾳ ἀγρυπνίᾳ προσευχῇ, οὐράνια χαρίσματα λαβών, θεραπεύεις τούς νοσοῦντας, καί τάς ψυχάς τῶν πίστει προστρεχόντων σοι. Δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σέ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης. Τῆς ἐρήμου οἰκήτωρ, Ἀσκητῶν ἀκροθίνιον, καὶ ἀγγελικῆς πολιτείας ἀναδέδειξαι ἔσοπτρον, τοῦ Πνεύματος τὴ αἴγλη λαμπρυνθεῖς, Γεράσιμε Ὅσιων καλλονὴ διὰ τοῦτο θεραπεύεις διαπαντός, τοὺς πίστει ἐκβοώντας σοι, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ, πάσιν ἰάματα. Ἕτερον Ἀπολυτίκιον   Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε. Χριστώ εκ νεότητος, ακολούθησας πιστώς, ζωήν την ισάγγελον, επολιτεύσω σαφώς. Γεράσιμε Όσιε. συ γαρ εν Ιορδάνου, διέλαμψας τη χώρα, θήρα καθυποτάσσεις, τη στερρά σου ασκήσει. Χριστός γαρ ον εδόξασας, λαμπρος σε εθαυμάστωσε. Κάθισμα Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τὴν κλίμακα τῶν θείων ἀρετῶν διανύσας, πρὸς νοητῆς θεωρίας ἀνελήλυθας ὕψος, καὶ θείων μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ, ἐμφάσεις ὑπεδέξω καθαράς, διὰ τοῦτο, θεοφόρε, σὲ εὐσεβῶς τιμῶμεν καὶ βοῶμεν· Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ πᾶσιν ἰάματα. Κοντάκιον Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον. Ὡς ἀστήρ οὐράνιος ἐξανατείλας, ἱερῶς ἐφαίδρυνας, τῶν ἀρετῶν σου τῷ φωτί, τοῦ Ἰορδάνου τήν ἔρημον, Ὅσιε Πάτερ, θεόφρον Γεράσιμε.

ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

(μετάφραση Google)

Αγίου Δημήτριου Ροστόφ

Βίοι των αγίων

Η ζωή του Αγίου Πατέρα μας Γερασίμου, ο οποίος έζησε στον Ιορδάνη

Εορτάζεται στις 4 Μαρτίου

Ο Μέγας Νηστεύτης, Άγιος Γεράσιμος, καταγόταν από τη Λυκία το 1714. Από τη νεότητά του, εκπαιδεύτηκε στον φόβο του Θεού και, αφού έλαβε μοναστικούς όρκους, αποσύρθηκε στην έρημο, βαθιά μέσα στην αιγυπτιακή γη των Θηβαΐδων. Αφού πέρασε λίγο χρόνο εκεί σε ευσεβείς άθλους, επέστρεψε ξανά στην πατρίδα του, τη Λυκία. Στη συνέχεια, ήρθε στην Παλαιστίνη στο τέλος της βασιλείας του Θεοδοσίου του Νέου το 1715 και εγκαταστάθηκε στην έρημο του Ιορδάνη, όπου, σαν λαμπρό αστέρι, έλαμπε με την ενάρετη ζωή του. Εκεί, δίπλα στον Ιορδάνη ποταμό, ίδρυσε ένα μοναστήρι. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Παλαιστίνη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μαρκιανού και της Πουλχερίας , πραγματοποιήθηκε στη Χαλκηδόνα η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος των Αγίων Πατέρων εναντίον του ασεβούς Διόσκορου, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, και του Αρχιμανδρίτη Ευτυχίου, οι οποίοι δίδαξαν ότι στον Χριστό υπάρχει μόνο μία φύση - η Θεία. Οι Άγιοι Πατέρες τους καταδίκασαν. Αργότερα, εμφανίστηκαν ορισμένοι αιρετικοί που βλασφήμησαν τη σύνοδο, ισχυριζόμενοι ότι είχε απορρίψει τα δόγματα της αληθινής πίστης και είχε αποκαταστήσει τις διδασκαλίες του Νεστορίου . Ένα τέτοιο άτομο ήταν ένας μοναχός, ο Θεοδόσιος, μολυσμένος με την ασέβεια του Ευτυχή. Φτάνοντας στα Ιεροσόλυμα, αναστάτωσε όλη την Παλαιστίνη, αποπλανώντας όχι μόνο τον απλό λαό αλλά και πολλούς αγίους και τη βασίλισσα Ευδοκία, χήρα του αυτοκράτορα Θεοδοσίου του Νεότερου, η οποία ζούσε τότε στα Ιεροσόλυμα. Με τη βοήθεια του τελευταίου και πολλών Παλαιστινίων μοναχών που είχε διαφθείρει, έδιωξε τον όσιο Ιουβενάλη , Πατριάρχη Ιεροσολύμων, από τον θρόνο και τον κατέλαβε ο ίδιος. Όσοι παρέμειναν πιστοί στην ορθόδοξη πίστη υπέφεραν πολύ από τον ψευδοπατριάρχη Θεοδόσιο και αποσύρθηκαν στα βάθη της ερήμου. Ο πρώτος που αναχώρησε ήταν ο Άγιος Ευθύμιος ο Μέγας . Άλλοι Άγιοι Πατέρες τον ακολούθησαν. Εκείνη την εποχή, με την άδεια του Θεού, ο Άγιος Γεράσιμος επίσης αποπλανήθηκε, αλλά σύντομα μετανόησε, όπως γράφει ο Κύριλλος Ιεροσολύμων στον Βίο του το 1717. Λέει ότι υπήρχε τότε στην έρημο του Ιορδάνη ένας ερημίτης, που είχε μόλις φτάσει από τη Λυκία, ονόματι Γεράσιμος. Ακολουθούσε όλους τους κανόνες της μοναστικής ζωής και αγωνιζόταν γενναία με το ακάθαρτο πνεύμα. Αλλά, ενώ νικούσε και έδιωχνε αόρατους δαίμονες, αποπλανήθηκε από ορατούς δαίμονες - αιρετικούς - και έπεσε στην αίρεση του Ευτυχίου. Εκείνη την εποχή, η φήμη της ενάρετης ζωής του Ευθυμίου εξαπλώθηκε παντού. Ο Άγιος Γεράσιμος πήγε σε αυτόν στην έρημο που ονομαζόταν Ρούβα και εγκαταστάθηκε εκεί για πολύ καιρό. Έχοντας χορτάσει από τη γλυκύτητα των διδασκαλιών και των νουθεσιών του αγίου, απέρριψε τις ψευδείς διδασκαλίες των αιρετικών, μεταστράφηκε στην αληθινή πίστη και μετανόησε πικρά για το σφάλμα του. Έτσι αφηγείται ο Κύριλλος. Τέλος, η Αυτού Αγιότητα ΙουβενάλΑνέκτησε τον πατριαρχικό θρόνο: ο ευσεβής αυτοκράτορας Μαρκιανός έστειλε να συλλάβουν τον ψευδοπατριάρχη Θεοδόσιο για να τον οδηγήσουν σε δίκη για τις πράξεις του. Αλλά ο Θεοδόσιος, μόλις το έμαθε αυτό, κατέφυγε στο Όρος Σινά και εξαφανίστηκε σε άγνωστη τοποθεσία. Έτσι, η αληθινή πίστη αναβίωσε στην Ιερουσαλήμ και σε όλη την Παλαιστίνη, και πολλοί που είχαν παρασυρθεί στην αίρεση επέστρεψαν στην ευσέβεια. Η αυτοκράτειρα Ευδοκία, αναγνωρίζοντας το σφάλμα της, επανεντάχθηκε επίσης στην Ορθόδοξη Εκκλησία.

Το μοναστήρι του Αγίου Γερασίμου απείχε 35 στάδια από την ιερή πόλη της Ιερουσαλήμ και ένα στάδιο από τον Ιορδάνη ποταμό. Εδώ δεχόταν νεοφερμένους, και σε όσους είχαν περάσει τη δοκιμασία δίνονταν ερημίτες στην έρημο. Συνολικά, είχε όχι λιγότερους από 70 ερημίτες, για τους οποίους ο Άγιος Γεράσιμος θέσπισε τον ακόλουθο κανόνα. Ο καθένας περνούσε πέντε ημέρες την εβδομάδα στο μοναχικό του κελί σιωπηλά, κάνοντας κάποια δουλειά και τρώγοντας λίγο ξερό ψωμί που φέρνονταν από το μοναστήρι, νερό και ρίζες. Κατά τη διάρκεια αυτών των πέντε ημερών, δεν επιτρεπόταν μαγειρεμένο φαγητό, ούτε καν φωτιά, ώστε να μην μπορεί να γίνει καμία σκέψη για μαγείρεμα. Το Σάββατο και την Κυριακή, όλοι έρχονταν στο μοναστήρι, συγκεντρώνονταν στην εκκλησία για τη Θεία Λειτουργία και λάμβαναν τα Πανάγια και Ζωοδόχα Μυστήρια του Χριστού. Στη συνέχεια, σε ένα γεύμα, έτρωγαν μαγειρεμένο φαγητό και λίγο κρασί προς δόξα του Θεού και παρουσίαζαν στον ηγούμενο το έργο που είχαν επιτελέσει τις τελευταίες πέντε ημέρες. Το απόγευμα της Κυριακής, ο καθένας αποσύρθηκε ξανά στο μοναχικό του κελί στην έρημο, παίρνοντας μαζί του λίγο ψωμί, ρίζες, ένα δοχείο με νερό και κλαδιά χουρμά για να υφαίνουν καλάθια. Η φτώχεια και το κενό τους ήταν τέτοια που κανένας τους δεν είχε τίποτα άλλο παρά μερικά παλιά ρούχα, ένα στρώμα για ύπνο και ένα μικρό δοχείο με νερό. Ο ηγούμενος μάλιστα τους απαγόρευσε να κλείνουν την πόρτα όταν έφευγαν από τα κελιά τους, ώστε ο καθένας να μπορεί να μπαίνει και να παίρνει ελεύθερα ό,τι ήθελε από αυτά τα πενιχρά υπάρχοντα. Έτσι ζούσαν σύμφωνα με τον αποστολικό κανόνα «μία καρδιά και μία ψυχή» και κανείς δεν ισχυριζόταν τίποτα ως δικό του, αλλά όλα ήταν μοιρασμένα. Λέγεται ότι μερικοί από τους ερημίτες ζήτησαν από τον Άγιο Γεράσιμο άδεια να ανάψουν ένα κερί το βράδυ για διάβασμα ή να ανάψουν φωτιά για να ζεστάνουν νερό, αν χρειαζόταν. Αλλά ο Άγιος Γεράσιμος απάντησε:

«Αν θέλεις να έχεις φωτιά στην έρημο, τότε έλα να ζήσεις σε ένα μοναστήρι με νεοφερμένους: όσο ζω, δεν θα επιτρέψω ποτέ στους ερημίτες να έχουν φωτιά!»

Οι κάτοικοι της πόλης της Ιεριχώ, έχοντας ακούσει για έναν τόσο αυστηρό ασκητισμό υπό την καθοδήγηση του Αγίου Γερασίμου, έκαναν κανόνα να έρχονται στο μοναστήρι του αγίου κάθε Σάββατο και Κυριακή και να φέρνουν άφθονο φαγητό, κρασί και όλα τα απαραίτητα για το μοναστήρι.

Ο Άγιος Γεράσιμος τήρησε τις νηστείες τόσο αυστηρά που κατά τη διάρκεια της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής δεν έτρωγε τίποτα απολύτως μέχρι την Αναστασία, ενδυναμώνοντας το σώμα και την ψυχή του μόνο με τη συμμετοχή στα Θεία Μυστήρια. Ο ευλογημένος Κυριακός εργάστηκε επίσης υπό τον ευσεβή αυτόν μέντορα, όπως γράφεται στον Βίο του: «Αφού δέχτηκε θερμά τον Κυριακό όταν ήρθε σε αυτόν και, διαβλέποντας θεϊκή δόξα σε αυτόν, ο ίδιος ο Άγιος Ευθύμιος τον έντυσε με το σχήμα και τον έστειλε στον Ιορδάνη στον Άγιο Γεράσιμο. Ο Άγιος Γεράσιμος, βλέποντας τη νεότητα του Κυριακού, τον διέταξε να ζήσει στο μοναστήρι και να κάνει υπακοή. Έτοιμος να αναλάβει οποιαδήποτε εργασία, ο Κυριακός περνούσε όλη την ημέρα ανάμεσα στις μοναστικές εργασίες και στεκόταν όλη τη νύχτα προσευχόμενος, περιστασιακά κοιμούμενος για μικρά χρονικά διαστήματα. Επέβαλε νηστεία στον εαυτό του και μόνο μετά από δύο ημέρες έτρωγε ψωμί και νερό. Βλέποντας τέτοια εγκράτεια στον Κυριακό, παρά τη νεότητά του, ο Άγιος Γεράσιμος έμεινε έκπληκτος και τον αγάπησε. Ο Άγιος Γεράσιμος είχε τη συνήθεια να αποσύρεται κατά τη διάρκεια της Σαρακοστής στο πιο απομακρυσμένο μέρος της ερήμου, που ονομάζεται Ρούβα, όπου κάποτε ζούσε ο Άγιος Ευθύμιος. Αγαπώντας τον Άγιο Κυριακό για τη μεγάλη του εγκράτεια, τον πήρε μαζί του. Εκεί, ο Κυριακός έλαβε τη Θεία Κοινωνία από τον Άγιο Γεράσιμο κάθε εβδομάδα, παρέμεινε σιωπηλός μέχρι την Κυριακή των Βαΐων, και έπειτα επέστρεψε στο μοναστήρι, έχοντας λάβει μεγάλη πνευματική ωφέλεια.

Λίγο καιρό αργότερα, ο σεβάσμιος πατέρας μας Ευθύμιος εκοιμήθη, και ο Όσιος Γεράσιμος έμαθε για την κοίμησή του ενώ βρισκόταν στο κελί του: είδε τους αγγέλους του Θεού να ανεβάζουν με χαρά την ψυχή του Οσίου Ευθυμίου στον ουρανό. Παίρνοντας μαζί του τον Κυριακό, πήγε στο μοναστήρι του Ευθυμίου και τον βρήκε ήδη νεκρό. Αφού έθαψε το τίμιο σώμα του, επέστρεψε στο κελί του με τον αγαπημένο του μαθητή Κυριακό.

Ακόμα και ένα άλαλο θηρίο υπηρετούσε τον μεγάλο άγιο του Θεού, τον Γεράσιμο, ως λογικό άνθρωπο, όπως έγραψαν οι μακάριοι πατέρες Ευίρατος και Σωφρόνιος ο Σοφιστής στο "Λεμονάρι" τους του 1718 : "Ήρθαμε στο μοναστήρι του Πατέρα Γερασίμ, που βρίσκεται ένα μίλι από τον Ιορδάνη, και οι μοναχοί που ζούσαν εκεί μας μίλησαν για τον Πατέρα Γερασίμ. Μια μέρα, περπατώντας στην έρημο του Ιορδάνη, συνάντησε ένα λιοντάρι, το οποίο του έδειξε το πόδι του, πρησμένο και γεμάτο πύον από ένα αγκάθι που ήταν μέσα του. Το λιοντάρι κοίταξε ταπεινά τον γέροντα και, ανίκανο να εκφράσει το αίτημά του με λόγια, παρακάλεσε για θεραπεία με την ταπεινή του εμφάνιση. Ο γέροντας, βλέποντας το λιοντάρι σε τέτοια ταλαιπωρία, κάθισε, πήρε το πόδι του θηρίου και έβγαλε το αγκάθι. Όταν το πύον στράγγιξε, καθάρισε καλά την πληγή και την τύλιξε με ένα πανί. Από τότε και στο εξής, το θεραπευμένο λιοντάρι δεν έφυγε ποτέ από το πλευρό του γέροντα, αλλά τον ακολουθούσε σαν μαθητής, τόσο πολύ που ο Άγιος Γεράσιμος θαύμασε την ευφυΐα και την πραότητα του ζώου. Ο γέροντας το τάισε, δίνοντάς του ψωμί και άλλα..." φαγητό. Οι μοναχοί είχαν ένα γαϊδούρι, το οποίο χρησιμοποιούσαν για να φέρουν νερό από τον Άγιο Ιορδάνη για τους αδελφούς. Ο γέροντας εμπιστεύτηκε στο λιοντάρι να συνοδεύει το γαϊδούρι και να το φυλάει όσο έβοσκε στις όχθες του Ιορδάνη. Μια μέρα, το λιοντάρι περιπλανήθηκε σε αρκετή απόσταση από το γαϊδούρι που έβοσκε και αποκοιμήθηκε στον ήλιο. Εκείνη τη στιγμή, ένας άντρας από την Αραβία περνούσε με τις καμήλες του και, βλέποντας το γαϊδούρι να βόσκει μόνο του, το άρπαξε και το οδήγησε μακριά. Ξυπνώντας, το λιοντάρι άρχισε να ψάχνει για το γαϊδούρι και, μη βρίσκοντας το, επέστρεψε στο μοναστήρι στον πατέρα Γεράσιμο με μια απογοητευμένη και θλιμμένη έκφραση. Ο γέροντας νόμιζε ότι το λιοντάρι είχε φάει το γαϊδούρι και ρώτησε:

- Πού είναι το γαϊδούρι;

Το λιοντάρι στεκόταν σιωπηλό, με τα μάτια του χαμηλωμένα σαν ανθρώπου. Ο γέροντας τότε είπε:

«Τον έφαγες μέχρι θανάτου! Αλλά ευλογημένος ο Κύριος, δεν θα φύγεις από εδώ, αλλά θα κάνεις για το μοναστήρι ό,τι έκανε το γαϊδούρι.»

Με εντολή του γέροντα, από τότε άρχισαν να φορτώνουν ένα βαρέλι, στο μέγεθος τεσσάρων γουνών, σε ένα λιοντάρι, όπως παλιά σε ένα γαϊδούρι , και να το στέλνουν στον Ιορδάνη για νερό για το μοναστήρι.

Μια μέρα, ένας πολεμιστής ήρθε στον γέροντα για να προσευχηθεί και, βλέποντας ένα λιοντάρι να κουβαλάει νερό, τον λυπήθηκε. Έδωσε στους μοναχούς τρία χρυσά νομίσματα για να αγοράσουν ένα καινούργιο γαϊδούρι και να απαλλάξουν το λιοντάρι από την εργασία. Το γαϊδούρι αγοράστηκε για την υπηρεσία του μοναστηριού και το λιοντάρι απαλλάχθηκε από την εργασία.

Λίγο καιρό αργότερα, ένας έμπορος από την Αραβία, που είχε κλέψει το γαϊδούρι, πήγε στην Ιερουσαλήμ με τις καμήλες του για να πουλήσει σιτάρι. Το γαϊδούρι ήταν επίσης μαζί του. Κοντά στον Ιορδάνη, ένα λιοντάρι συνάντησε κατά λάθος το καραβάνι. Αναγνωρίζοντας το γαϊδούρι, βρυχήθηκε και όρμησε προς το μέρος του. Ο έμπορος και οι σύντροφοί του τράπηκαν σε φυγή τρομοκρατημένοι, και το λιοντάρι, αρπάζοντας το χαλινάρι στα δόντια του, όπως είχε κάνει και πριν, οδήγησε το γαϊδούρι μαζί με τρεις καμήλες δεμένες η μία μετά την άλλη, φορτωμένες με σιτάρι. Βρυχώμενο τη χαρά του που βρήκε το χαμένο γαϊδούρι, το λιοντάρι το οδήγησε στον γέροντα. Ο σεβάσμιος γέροντας χαμογέλασε απαλά και είπε στους αδελφούς:

– Μάταια επιπλήξαμε το λιοντάρι, νομίζοντας ότι είχε φάει το γαϊδούρι μας.

Στο λιοντάρι δόθηκε το όνομα Ιορδάνης. Μετά από αυτό, επισκεπτόταν συχνά τον γέροντα, δεχόταν φαγητό από αυτόν και δεν έφευγε από το μοναστήρι για περισσότερο από πέντε χρόνια. Όταν ο Σεβάσμιος Πατέρας Γεράσιμος κοιμήθηκε στον Κύριο το 1720 και τάφηκε από τους αδελφούς, σύμφωνα με τη διευθέτηση του Θεού, το λιοντάρι δεν βρέθηκε στο μοναστήρι εκείνη την εποχή, αλλά επέστρεψε λίγο αργότερα και άρχισε να ψάχνει για τον γέροντά του. Ο Πατέρας Σαββάτιος και ένας από τους μαθητές του Πατέρα Γερασίμ, βλέποντας το λιοντάρι, του είπαν:

- Ιορδάνη! Ο γέροντάς μας μας άφησε ορφανούς: πήγε στον Κύριο!

Άρχισαν να του δίνουν φαγητό, αλλά το λιοντάρι αρνήθηκε, κοιτάζοντας τριγύρω προς όλες τις κατευθύνσεις, ψάχνοντας τον Σεβάσμιο Πατέρα Γεράσιμο και βρυχώμενο πένθιμο. Ο Πατέρας Σαββάτιος και οι άλλοι πρεσβύτεροι χάιδεψαν την πλάτη του και επανέλαβαν:

– Ο γέροντας πήγε στον Κύριο και μας άφησε!

Αλλά αυτά τα λόγια δεν μπόρεσαν να σταματήσουν το λιοντάρι από το να ουρλιάζει και να βρυχάται πένθιμα, και όσο περισσότερο προσπαθούσαν να τον παρηγορήσουν με λόγια, τόσο πιο θλιβερά βρυχόταν, η φωνή, το πρόσωπο και τα μάτια του εξέφραζαν τη θλίψη του που δεν είδε τον γέροντα. Τότε ο πατήρ Σαββάτιος είπε:

«Αν δεν μας πιστεύεις, τότε έλα μαζί μας· θα σου δείξουμε τον τόπο όπου αναπαύεται ο γέροντας».

Και πήγαν μαζί του στον τάφο όπου ήταν θαμμένος ο Άγιος Γεράσιμος. Ο τάφος βρισκόταν κοντά στην εκκλησία. Στεκόμενος πάνω από τον τάφο, ο πατήρ Σαββάτιος είπε στο λιοντάρι:

- Ο πρεσβύτερος μας είναι θαμμένος εδώ.

Και γονατίζοντας άρχισε να κλαίει. Ακούγοντας αυτό και βλέποντας τον Σαββάτο να κλαίει, το λιοντάρι χτύπησε το κεφάλι του στο έδαφος και βρυχήθηκε τρομερά. Βρυχώμενο δυνατά, πέθανε πάνω από τον τάφο του γέροντα. Το λιοντάρι δεν μπορούσε να εκφράσει τίποτα με λόγια, ωστόσο, με το θέλημα του Θεού, δόξασε τον γέροντα τόσο στη ζωή όσο και μετά θάνατον, δείχνοντάς μας πόσο υπάκουα ήταν τα ζώα στον Αδάμ πριν από την πτώση και την εκδίωξή του από τον Παράδεισο.

Αυτά μας λένε ο Ιωάννης και ο Σωφρόνιος. Από αυτή την αφήγηση, είναι σαφές πώς ο Άγιος Γεράσιμος ευαρέστησε τον Θεό, εργαζόμενος για τη δόξα Του από τη νεότητά Του μέχρι τα γηρατειά. Αναχώρησε προς τον Κύριο στην αιώνια ζωή, όπου, μαζί με τους αγίους, δοξάζει τον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα για πάντα. Αμήν.

Κοντάκιον, Ήχος 4:

Φλεγόμενος από ζήλο για τους Ουράνιους, προτίμησες την σκληρότητα της ερήμου του Ιορδάνη πάνω από όλα τα γλυκά πράγματα αυτού του κόσμου· από εκεί, το θηρίο σε υπάκουε μέχρι θανάτου, Πάτερ, υπάκουα και συμπονετικά πεθαίνοντας στον τάφο σου, δοξάζοντάς σε έτσι στον Θεό, προσευχόμενος σε Αυτόν, και ενθυμούμενος ημάς, Πάτερ Γεράσιμο.

* * *

Σημειώσεις

1714 

Η Λυκία είναι μια περιοχή που βρίσκεται στο νότιο τμήμα της Μικράς Ασίας.

1715 

Ο Θεοδόσιος Β΄, που αποκαλούνταν «ο νεότερος» στη ζωή του, ήταν εγγονός του Θεοδοσίου του Μεγάλου. Γεννημένος το 400, διαδέχθηκε τον πατέρα του Αρκάδιο ως αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας το 408. Ανατραφείς με αυστηρή ευσέβεια, ο Θεοδόσιος αγωνίστηκε να εξαλείψει τα τελευταία ίχνη παγανισμού από την Αυτοκρατορία. Πέθανε το 450.

1716 

Ο Νεστόριος, Επίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, δίδασκε ότι ο Ιησούς Χριστός δεν είναι ο αληθινός Θεός, αλλά μόνο ένας απλός άνθρωπος, ο γιος του Ιωσήφ και της Μαρίας, στον οποίο δόθηκε ιδιαίτερη χάρη από τον Θεό για την αγιότητα της ζωής του. Σύμφωνα με τον Νεστόριο, ο Ιησούς Χριστός μας σώζει όχι με τις λυτρωτικές Του αρετές, αλλά με το παράδειγμα της καλής Του ζωής. Η διδασκαλία του Νεστορίου καταδικάστηκε στην Τρίτη Οικουμενική Σύνοδο, που πραγματοποιήθηκε το 431.

1717 

Επίσκοπος Ιεροσολύμων από το 315 έως το 386, δηλαδή πριν από τη βασιλεία του Αγίου Γερασίμου. Ο Βίος προφανώς αναφέρει λανθασμένα τον συγγραφέα. Ίσως η σωστή ερμηνεία είναι ο Κύριλλος Αλεξανδρείας (Αρχιεπίσκοπος από το 412 έως το 444), ο οποίος έγραψε εκτενώς εναντίον των αιρετικών.

1718 

Το «Λεμονάριο» («Πνευματικό Λιβάδι») είναι έργο του Έλληνα μοναχού Ιωάννη Μόσχου · γράφτηκε στις αρχές του 7ου αιώνα και περιέχει σύντομες ιστορίες για τη ζωή και τα έργα αγίων.

1719 

Η γούνα είναι μια δερμάτινη τσάντα που χρησίμευε ως μέτρο υγρών.

 

Το 475.