ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ

 ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑ ΕΥΣΕΒΙΟΝ

 ΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

 

 

DE SANCTO EUSEBIO

 EPISCOPO SAMOSATENO IN SYRIA

 

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ 

ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

Κέραμος, Εὐσέβιε Μάρτυς Κυρίου, Εὐθὺς δὲ καὶ στέφανος ἐν τῇ σῇ κάρᾳ. Εἰκάδι δευτερίῃ κεφαλὴν θλάσαν Εὐσεβίοιο.

Βιογραφία Ο Άγιος Ευσέβιος, έζησε στους ταραγμένους χρόνους που η Εκκλησία υπέφερε από τις κακοδοξίες του Αρείου. Αυτοκράτορας την εποχή εκείνη ήταν ο γιος του Μεγάλου Κωνσταντίνου, Κωνστάντιος, ο οποίος υποστήριζε τη δυσεβή αυτή αίρεση και κατεδίωξε σκληρά όσους έφεραν αντιρρήσεις και αντιστάθηκαν στις προθέσεις του.  Сщмч. Евсевий.  Фреска монастыря Грачаница. Косово. Сербия. Около 1318 Ιερομάρτυς. Ευσέβιος.  Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους περίπου τού 1318 μ.Χ.  στην Ιερά Μονή Γκρατσάνιτσα. στο Κοσσυφοπέδιο. Σερβία. Ο Άγιος, ο οποίος ήταν επίσκοπος Σαμοσάτων διώχθηκε, υπέμεινε όμως με θαυμαστή καρτερία όλες τις κακουχίες και τις ταλαιπωρίες με την ελπίδα ότι η Ορθοδοξία θα εξέλθει στο τέλος νικήτρια. Όταν πέθανε ο αιρετικός και λαομίσητος Κωνστάντιος τον διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο ο Ιουλιανός ο Παραβάτης, ο οποίος θέλησε να επαναφέρει τη λατρεία των ειδώλων. Ο Ιουλιανός εξαπέλυσε φοβερότερους διωγμούς κατά των χριστιανών. Τότε νέες διώξεις άρχισαν για τον Ευσέβιο πολύ χειρότερες από τις προηγούμενες. όμως ο Άγιος παρέμεινε το ίδιο ακλόνητος. Τα ίδια συνέβησαν και με τον αυτοκράτορα Ουάλη, ο οποίος ήταν και αυτός θερμός υποστηρικτής των Αρειανών. Ο Άγιος για μία ακόμη φορά, κλήθηκε να υπερασπισθεί την καθαρότητα της ορθόδοξης πίστης. Για τους αγώνες του ο Ουάλης, τον απομάκρυνε από τον Επισκοπικό θρόνο του και τον εξόρισε σε κάποιο έρημο τόπο κοντά στον ποταμό Ίστρο.  Μετά το θάνατο του Ουάλη ο Άγιος επανήλθε από την εξορία στην Επισκοπή του και άρχισε αμέσως την κάθαρση της επαρχίας του από τούς κακόδοξους αιρετικούς. Κάποια ημέρα, το έτος 380 μ.Χ., που περνούσε έξω από το σπίτι μιας αιρετικής γυναίκας, εκείνη τον κτύπησε με μίσος στο κεφάλι με μία μεγάλη πέτρα και με αποτέλεσμα τον ακαριαίο θάνατο του Αγίου και τη μετάβασή του «από τα λυπηρότερα προς τα θυμηθέστερα και τα τερπνά». Мефодий еп.Патарский, Иосиф св., Критские мчч., Петр св., Терентия еп. Иконийский, Иулиан Тарсийский, мч, Евсевий еп. Самосатский. Минея на июнь. Северо-западный купол. Северная сторона; Балканы. Сербия. Грачаница; XIV в.; местонахождение: Сербия. Косово. Монастырь Грачаница. Купол Άγ. Μεθόδιος Ἐπ. Πατάρων, , Όσιος Ιωσήφ., Άγ. Μάρτυρες Κρήτης., Όσιος Πέτρος., Άγ. Τερέντιος Ἐπ.. Ικόνιου,  Μάρτυρας Ιουλιανός Ταρσού, ο Ευσέβιος, επίσκοπος. Σαμόσατων. Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στον βορειοδυτικά θόλο του Ι. Ναοῦ Ευαγγελισμού της Θεοτόκου τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία Евсевий еп. Самосатский, сщмч. (22 июня) Менологий  21 - 24 июня; Византия. Греция; XIV в.;  памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека  (Bodleian Librry) Μαρτύριο Αγίου Ευσέβιου, επίσκοπου Σαμόσατων Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Ιουνίου (21 - 24)  τού 14ου αιώνα μ.Χ.  και ευρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία

Минея - Июнь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναίο - Ιούνιος (τεμάχιο). Εικονίδιο. Russ. αρχές του 17ου αιώνα που ευρίσκεται στήν Εκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσείο της Θεολογικής Ακαδημίας της Μόσχας. Минея на июнь (фрагмент). Икона. Москва. Конец XVI в. КГОХМ. Кострома. Μηναίο Ιούνιο (τεμάχιο). Εικόνα ρωσική τού τέλους τού 16ου αιώνα μ.Χ. στό Ηνωμένο Μουσείο Κρατικής Τέχνης Κοστρομά. Ρωσία Η Κοστρoμά είναι μια ιστορική ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Κοστρομά. Ακριβώς από δίπλα της ρέει μια Συμβολή ποταμών μεταξύ του Βόλγα και του ποταμού Κοστρομά Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἦχος δ' Καί τρόπων μέτοχος, καί θρόνων διάδοχος, τών Αποστόλων γενόμενος, τήν πράξιν εύρες Θεόπνευστε, εις θεωρίας επίβασιν, διά τούτο τόν λόγον τής αληθείας ορθοτομών, καί τή πίστει ενήθλησας μέχρις αίματος, Ιερομάρτυς Ευσέβιε, πρέσβευε Χριστώ τώ Θεώ, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.   Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Σοφίας τοῦ Πνεύματος, καταυγασθεῖς τῷ φωτί, τὸν λόγον ἐτράνωσας, τῆς εὐσέβειας ἠμίν, Εὐσέβιε ἔνδοξε, σὺ γὰρ ἱεραρχήσας, εὐσεβῶς τὴ Τριάδι, ἤθλησας θεοφρόνως, καὶ τὴν πλάνην καθεῖλες. Καὶ νῦν Πάτερ δυσώπησον, σώζεσθαι ἅπαντας.   Ἕτερον Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Κανόνα πίστεως, καὶ εἰκόνα πραότητος, ἐγκρατείας διδάσκαλον, ἀνέδειξε σε τῇ ποίμνῃ σου, ἡ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια· διὰ τοῦτο ἐκτήσω τῇ ταπεινώσει τὰ ὑψηλά, τῇ πτωχείᾳ τὰ πλούσια. Πάτερ Ἱεράρχα Εὐσέβιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.   Κάθισμα, τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἦχος δ' Ταχὺ προκατάλαβε  Φαιδρύνας τὸν βίον σου, τῶν ἀρετῶν καλλοναῖς, Ποιμὴν ἀνηγόρευσαι, καὶ Ἱεράρχης σεπτός, παμμάκαρ Εὐσέβιε, αἵματι δὲ Μαρτύρων, σεαυτὸν ὡραΐσας, ἄνω πρὸς τάς ἀΰλους, μετετέθης χορείας, μεθ' ὧν ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Χριστὸν Πάτερ ἱκέτευε.   Κανών α', ᾨδὴ θ', τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἦχος πλ. δ' Κυρίως Θεοτόκον  Ἰδεῖν κατηξιώθης, Πάτερ τὰ μακρόθεν, τῇ ἱερᾷ σου ψυχῇ ἐλπιζόμενα, καὶ πρὸς ἀνέσπερον φέγγος, χαίρων ἐσκήνωσας. Ὡραῖος ἀπεφάνθης, ταῖς θεηγορίαις, καὶ ἀγαθαῖς ἐργασίαις Εὐσέβιε, καὶ ταῖς παντίμοις τῶν ἄθλων, μάκαρ λαμπρότησι. Στησώμεθα χορείαν, ἐν ἀγγαλλιάσει, τὸν ἱερὸν εὐφημοῦντες Εὐσέβιον, τῆς εὐσεβείας τῷ κάλλει ἀγλαϊζόμενον. Ἡ θήκη σου μυρίζει, χάριν ἰαμάτων, ἡ δὲ ἁγία σου μνήμη Εὐσέβιε, καταφωτίζει τὸν Κόσμον, ὡς μέγας ἥλιος.       ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ

(μετάφραση Google)

КРАТКОЕ ЖИТИЕ СВЯЩЕННОМУЧЕНИКА ЕВСЕВИЯ, ЕПИСКОПА САМОСАТСКОГО

Свя­щен­но­му­че­ник Ев­се­вий, епи­скоп Са­мо­сат­ский, твер­до сто­ял за пра­во­слав­ное ис­по­ве­да­ние, утвер­жден­ное на I Все­лен­ском Со­бо­ре в Ни­кее в 325 го­ду, за что тер­пел пре­сле­до­ва­ния от ари­ан, неод­но­крат­но ли­шав­ших его ка­фед­ры и из­го­няв­ших в за­то­че­ние. Им­пе­ра­тор Кон­стан­ций (337–361), по­кро­ви­тель ари­ан, узнав о том, что у свя­ти­те­ля Ев­се­вия хра­нит­ся со­бор­ный акт об из­бра­нии на Ан­тио­хий­скую ка­фед­ру пра­во­слав­но­го ар­хи­епи­ско­па Ме­ле­тия, по­слал к нему при­каз от­дать этот акт. Свя­ти­тель ре­ши­тель­но от­ка­зал­ся ис­пол­нить при­ка­за­ние. Раз­гне­ван­ный им­пе­ра­тор по­слал ска­зать, что ес­ли он не от­даст акт, то ему от­се­кут пра­вую ру­ку. Свя­той Ев­се­вий про­тя­нул по­слан­но­му обе ру­ки со сло­ва­ми: «От­се­ки­те, но ак­та со­бо­ра, в ко­то­ром об­ли­ча­ет­ся зло­ба и без­за­ко­ние ари­ан, я не от­дам». Им­пе­ра­тор Кон­стан­ций уди­вил­ся сме­ло­сти епи­ско­па, но не при­чи­нил ему вре­да.....

ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ  ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

Ιερομάρτυρος Ευσέβιος, επίσκοπος Σαμόσατα, στάθηκε σταθερά για την Ορθόδοξη ομολογία, η οποία εγκρίθηκε στο Ι «Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας το 325, για το οποίο υπέστη διώξεις από τους Αρειανούς επανειλημμένα για να τον στερήσει από το τμήμα και ρίχνει στη λήθη. Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος (337-361), ο προστάτης των Αρειανών, αφού έμαθε ότι Αγίου Ευσεβίου καθεδρικό ναό φυλάσσεται στην πράξη για την εκλογή του προέδρου της Αντιόχειας Ορθόδοξος Αρχιεπίσκοπος Μελέτιος, αποστέλλονται σε αυτόν να δώσει εντολές σε αυτή την πράξη. Ο άγιος σταθερά αρνήθηκαν να υπακούσουν στις εντολές. Ο οργισμένος αυτοκράτορας έστειλε μήνυμα ότι αν δεν είχε δώσει μια πράξη, θα κόψει το δεξί του χέρι. Αγίου Ευσεβίου άπλωσε και τα δύο χέρια για να τον αγγελιοφόρο, λέγοντας: «Κόψτε, αλλά η πράξη του καθεδρικού ναού, η οποία είναι πεπεισμένη της κακίας και πονηρίας των Αρειανών, εγώ δεν θα τα παρατήσουμε.» Ο αυτοκράτορας Κωνστάντιος θαύμασε το θάρρος του επισκόπου, αλλά δεν τον βλάπτουν.

Μετά τη βασιλεία του Κωνστάντιο, Ιουλιανός ο Παραβάτης (361-363). Υπήρχε μια ακόμη πιο δύσκολη στιγμή – ξεκίνησε την ανοικτή διώξεις των Χριστιανών. Αγίου Ευσεβίου, κρύβοντας την αξιοπρέπειά τους, σε ρούχα πολεμιστής πέρασε όλη τη Συρία, τη Φοινίκη και την Παλαιστίνη, υποστηρίζοντας τους Χριστιανούς στην Ορθόδοξη πίστη. Διατίθεται σε ένα άδειο εκκλησία ιερείς και διάκονοι, χειροτονήθηκε επίσκοποι, απέρριψε την αίρεση του Αρείου. Μετά το θάνατο του Ιουλιανός ο Παραβάτης ευσεβή βασιλιά βασίλεψε Δία (363-364), του οποίου βασιλεύει η δίωξη έπαυσε. Επέστρεψε από την εξορία του Αρχιεπισκόπου Μελετίου με τη συμβουλή του Αγίου Ευσεβίου το 379 συγκλήθηκε στην Αντιόχεια Τοπικό Συμβούλιο. Την ημερίδα παρακολούθησαν 27 επισκόπους και επιβεβαιώθηκε από την Ορθόδοξη πίστη, που εγκρίθηκε κατά την Οικουμενική Σύνοδο μου. Αρειανοί, φοβάται τη σκληρή ομολογητών της Ορθοδοξίας – Αγίου Μελετίου, τον Ευσέβιο και Πελαγία, αξιοσέβαστη αυτοκράτορα, έχουν υπογράψει τον ορισμό συνοδική. Μετά το θάνατο του αυτοκράτορα Μεγαλοπρεπής ξεκίνησε τη βασιλεία του Arian Ουάλη (364-378). Ορθόδοξοι πάλι διώκονται. Αγίου Μελετίου εξορίστηκε στην Αρμενία, Αγ Pelagius – στην Αραβία, και του Αγίου Ευσεβίου καταδικάστηκε σε φυλάκιση στη Θράκη.Μετά την παραλαβή διάταγμα του βασιλιά, του Αγίου Ευσεβίου άφησε Σαμόσατα νύχτα, προκειμένου να αποφευχθεί η διαταραχή να διαβάσει τους ανθρώπους του. Έχοντας μάθει από την αναχώρηση του επισκόπου, ο πιστός τον βρήκε να κλαίει και ικετεύει για να έρθει πίσω. Ο άγιος αρνήθηκε να εκπληρώσει το αίτημα του σμήνους, λέγοντας ότι θα πρέπει να υπακούουν την υπάρχουσα κυβέρνηση. Ιεράρχης κάλεσε το ποίμνιό του να παραμείνουν σταθερά Ορθοδοξία, τους ευλόγησε και πήγε στον τόπο της εξορίας. Στο Τμήμα Σαμόσατα στάλθηκε Αριάν Ευνομίου, αλλά οι άνθρωποι δεν αποδέχονται την αιρετική. Ορθόδοξοι δεν πήγε στο ναό και να αποφύγει τον συναντήσει. Αιρετικός-Arian συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορούσε να προσελκύσει την ανεξάρτητη κοπάδι.

Ανέβηκε στο θρόνο ο Αυτοκράτορας Γρατιανός (375-383) επέστρεψε από την εξορία όλων των θυμάτων των επισκόπων αρειανοί Ορθοδόξων. Αγίου Ευσεβίου επέστρεψε επίσης να Σαμόσατα και συνέχισε έργων στο καλά διατηρημένο ναό. Μαζί με τον Άγιο Μελέτιο θα παραδοθεί στον τόπο της Αριάν επίσκοποι και κληρικοί της Ορθοδόξου. Γύρω στο 380, έφτασε στο Αριάν πόλη Dolihiny να το βάλετε σε ένα ορθόδοξος επίσκοπος Μαρίνας. Γυναίκα arianka έπεσε από τα κεραμίδια, το οποίο διαπέρασε το κεφάλι του αγίου. Πεθαίνοντας, ο ίδιος ακολουθεί το παράδειγμα του Σωτήρα να συγχωρήσουν σφάλμα της και να ζητήσει από τους γύρω να κάνει κακό της. το σώμα του Αγίου Ευσεβίου μεταφέρθηκε σε Σαμόσατα και κλάμα θαφτεί το κοπάδι του. Στη θέση του αγίου ανεγέρθηκε από τον ανιψιό του, ευλόγησε τον Αντίοχο, και Σαμόσατα Εκκλησία συνέχισε να πρεσβεύει έντονα την Ορθόδοξη πίστη, πολυετών φυτών έργο του Αγίου Ιερομάρτυρος Ευσέβιος.

Сщмч. Евсевий. Миниатюра. Афон (Иверский м-рь). Конец XV в. C 1913 года в Российской Публичной (ныне Национальной) библиотеке в Санкт-Петербурге.

Ιερομάρτυς. Ευσέβιος. Μικρογραφία. Όρος (Iver μοναστήρι). Το τέλος του 15ου αιώνα.  στο ρωσικό Δημόσιο (σήμερα Εθνική) Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη.

ΠΛΗΡΗΣ ΒΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΕΥΣΕΒΙΟΣ, ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΣΑΜΟΣΑΤΩΝ

Άγιος Ευσέβιος ήταν επίσκοπος Σαμόσατα [1] , η οποία διοικείται από τον Πατριάρχη Αντιοχείας. Ήταν ο σύζυγός της ο πιστός, ευσεβής, γεμάτος ζήλο για το Θεό, σταθερή και ακλόνητη στην Ορθόδοξη ομολογία ταυτόχρονα, όταν οι προσπάθειες των Αρειανών αίρεση [2] έφερε μεγάλη ζημιά, και πολύ προβληματισμένος η Εκκλησία του Θεού δίστασε στη μέση της θάλασσας πλοίο σε μια καταιγίδα.

Μετά το θάνατο του αγίου αυτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου [3] στο ανατολικό τμήμα του βασιλείου του ήρθε στο θρόνο ο γιος του Κωνστάντιος [4] , η οποία, όπως Αριάν, έγινε καθ «όλη τη Αρειανών και να βοηθήσει να ακολουθήσει τα οφέλη τους. Ως εκ τούτου, στην βασιλεία του Ορθόδοξοι έχουν βιώσει μεγάλο διωγμό και την καταπίεση των Αρειανών, από το οποίο το ιερό Ευσέβιο και υπέστη πολλά δεινά για το ζήλο του για την ορθόδοξη πίστη.

Ο ζήλος του Αγίου Ευσεβίου Εκκλησία του Χριστού έγινε γνωστό σε όλους μετά την επόμενη εκδήλωση.

Όταν ο Εύδοξος, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, Αριάν, κινήθηκε εξαιτίας της πλούτο στο θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως [5] , ενώ με την ευκαιρία αυτή συγκροτήθηκε σε καθεδρικό ναό της Αντιόχειας sirskih όλους τους επισκόπους να εκλέξουν πατριάρχη στη θέση Ευδοξία. Επειδή όχι μόνο μεταξύ των Χριστιανών, αλλά υπήρχε λίγο μεταξύ τους επισκόπους της Ορθόδοξης, και πολλά arianstvovali, μετά από τον κακό βασιλιά, θρήσκευμα νεοεκλεγέντα Πατριάρχη ήταν να είναι μεγάλης σημασίας για την Ορθόδοξη Εκκλησία. Σε αυτό και φρόντισε το ιερό Ευσέβιος, ότι το Συμβούλιο δεν είναι η τελευταία θέση μεταξύ των επισκόπων-pervosedatelyami. Γνωρίζοντας την καλή επίσκοπος της Σεβάστειας στην Αρμενία, Μελέτιος [6] ως ορθοδοξία και κρατήστε σταθερά στο σύμβολο της Α «Οικουμενικής Συνόδου της Νίκαιας, ο Ευσέβιος όλοι γνωρίζουν ότι αυτό επίσκοπος εξελέγη στο Πατριαρχείο.Αρειανισμού, μη γνωρίζοντας την Ορθοδοξία Μελετίου και σκέφτεται ότι θα είναι αδελφή ψυχή τους, πρόθυμα άκουσε τον Ευσέβιο Συμβούλιο. Έκαναν μια συνολική σχετική Μελέτιος φράση αυτή επιβεβαιώνεται με την υπογραφή του και έδωσε την κατάθεση του ιερού Ευσέβιος. Στη συνέχεια, όταν λάβαμε την βασιλική συγκατάθεση για αυτές τις εκλογές, εκ μέρους των επισκόπων έστειλε είδηση ​​της εκλογής του ιερού Μελέτιο, και ο τελευταίος έφερε στην Αντιόχεια, όπου τον υποδέχτηκαν με μεγάλη χαρά. Ιερά Πατριάρχης Μελέτιος με αξιοπρέπεια άρχισε να διδάσκει το ποίμνιό του πρώτα απ «όλα καλή και ενάρετη ζωή, προσπάθησε να εξομαλύνει το δρόμο για τις καρδιές των επίμονη ορθοδοξίας.Ιερά αναμένεται Wikipedia κακό ήθη, istorgnuvshi αγκάθια και τριβόλια, είναι με μεγάλη επιτυχία μπορεί να διαλύσει τους σπόρους της Ορθοδοξίας ποίμνιό του. Μετά από ένα σύντομο χρονικό διάστημα οι άνθρωποι ήθελαν να κάνουν μια ομολογία της εκμετάλλευσης νέων Πατριάρχη τους, όπως ο πατριάρχης και παρακάλεσε. Με την ευκαιρία αυτή, ο άγιος Μελέτιος μίλησε στην εκκλησία κήρυγμα στους ανθρώπους, που εξήρε την Ορθόδοξη Πίστη, που εγκρίθηκε κατά την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας, και ομολόγησε τον Υιό στο soprisnosuschnym Πατέρα και όχι soestestvennym δημιουργήθηκε και ο Δημιουργός σε κάθε πλάσμα. Μετά από ένα πανεθνικό Αρειανών ήρθε κήρυγμα μέσα στη σύγχυση, και πολύ θυμωμένος, και Ορθόδοξη χαίρονται βλέποντας το αποστολικό θρόνο της Ορθοδόξου επισκόπου. Με μανία κλώτσησε αρειανών Πατριάρχη της Εκκλησίας στην 30η ημέρα της προσχώρησής του στο Πατριαρχείο και χάλυβα παντού τον βλασφημούν, αποκαλώντας τον οπαδό του αιρετικού Σαβέλλιου [7] . Στη συνέχεια, μετά από αίτησή τους, Μελέτιος καταδικάστηκε σε φυλάκιση και ο βασιλιάς της νύχτας της Αντιόχειας εστάλη στην εξορία. Στη θέση του εξελέγη Αρειανών στην Αντιόχεια Evzoya – Αριάν.

Άγιος Ευσέβιος της Σαμόσατα, να δει τι ο ενθουσιασμός που παράγεται αιρετικοί στην εκκλησία της Αντιόχειας, βλέπουμε επίσης άδικο μομφή που είχε Αρειανοί νέου Αρχιεπισκόπου Μελετίου, κανείς δεν λέει τίποτα, ήρθε από την Αντιόχεια και πήγε στη δική του πόλη. Κατά την αναχώρηση Μελέτιος Αρειανοί Υπενθυμίζεται ότι ο Ευσέβιος αποθηκεύεται επισκόπων υπέγραψαν τα χέρια ετυμηγορία σχετικά με την εκλογή του Μελετίου. Η ανάμνηση αυτή, ήρθαν σε μεγάλη αμηχανία, φοβούμενοι πως θα ήταν αυτό που οι ίδιοι έχουν επιλέξει τη θέληση του επισκόπου του, και αμέσως τον έδιωξαν. Ως εκ τούτου, Αρειανοί άρχισε να ζητήσει από το βασιλιά, ο οποίος ήταν τότε στην Αντιόχεια, ο Ευσέβιος να στείλετε με την παράκληση να επιστρέψει ο ανατεθεί η ετυμηγορία. Ο βασιλιάς έστειλε αμέσως για τον αγγελιοφόρο με τον Ευσέβιο ποινή. Και ο αγγελιοφόρος που έχουν έρθει στον επίσκοπο, του έδωσε μια βασιλική εντολή σε αυτό το ιερό Ευσέβιος επομένως, εκείνος απάντησε:

– Δεν θα δώσει τη συνολική ποινή που μου έδωσε, για όσο διάστημα το μόνο που μπορώ να αναθέσει αυτή την πρόταση δεν έρχεται μαζί (ο καθεδρικός ναός).

Messenger επέστρεψε με τίποτα, για το βασιλιά ήταν πολύ μαινόμενος, και το έστειλε πίσω γράφοντας μια αυστηρή εντολή, εάν ο επίσκοπος δεν θέλησε να δώσει μια ετυμηγορία, κόψει το δεξί του χέρι. Τελευταίος Βασιλιάς έγραψε για να τρομάξει τον άγιο να κάνει είναι ο ίδιος δεν τόλμησε να διατάξει τον αγγελιοφόρο. Όταν ο βασιλικός αγγελιοφόρος πρόφθασε με τον επίσκοπο και του έδειξε ένα απειλητικό μήνυμα, του Αγίου Ευσεβίου, διαβάστε αυτό, μία φορά τεντωμένο δύο χέρια για να κόψει με τις λέξεις:

– Δεν είναι μόνο ένα δεξί χέρι και μπριζόλα από το αριστερό? Παρόλα αυτά, εγώ δεν θα δώσει την ετυμηγορία, καταδικάζοντας το μίσος και την ανομία Αρειανοί.

Και πάλι ο αγγελιαφόρος επέστρεψε χωρίς ετυμηγορία και είπε τα πάντα για να το βασιλιά. Ο βασιλιάς, όταν άκουσε την απάντηση του αγίου επισκόπου, εξεπλάγη ατρόμητο θάρρος και την αποφασιστικότητά του, για την οποία ο ίδιος αργότερα εγκωμιαστικά σχόλια από πολλούς πριν από τον Ευσέβιο.

Μετά από πολλά χρόνια ο Κωνστάντιος πέθανε ο βασιλιάς zlochestivy, μετά την οποία άρχισε να βασιλεύει ο Ιουλιανός ο Παραβάτης [8] . Αυτό το βασιλιά πρώτο ιερό Μελετίου επέστρεψε από την αιχμαλωσία στην Αντιόχεια θρόνο, αλλά στη συνέχεια τον εξόρισαν και πάλι.

Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουλιανού η Εκκλησία του Χριστού έχει βιώσει μια ακόμη μεγαλύτερο κακό από ό, τι την εποχή του Κωνστάντιου. Με την αίρεση του Αρείου, αμηχανία σε όλη τη πιστοί στο σύμπαν, έχει ενταχθεί στην δίωξη των ειδωλολατρών. Ο ίδιος ο τσάρος παραιτηθεί ρητώς από τον Χριστό και έγινε ανοιχτά φέρει θυσίες στα είδωλα. Κατά την Εκκλησία του Χριστού και των χριστιανών είχε ανεγερθεί μια δίωξη που στρεφόταν κυρίως κατά του κλήρου. Αυτή η δίωξη οδήγησε στο γεγονός ότι πολλές ορθόδοξες εκκλησίες (εκείνη την εποχή) παρέμεινε χωρίς δούλους του, τους θρόνους επισκοπική – χωρίς επισκόπους, μερικοί από τους οποίους σκοτώθηκαν, ενώ άλλοι διασκορπισμένα ή Αρειανοί – κατά τη βασιλεία του Κωνστάντιου, ή με ειδωλολάτρες – κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ιουλιανού. Ήταν δύσκολο πριν, ότι αν ο Κύριος δεν σταμάτησε τη ζωή και βασιλεία του Ιουλιανού, δύσκολα θα είχε παραμείνει άθικτο οποιαδήποτε εκκλησία με τους υπηρέτες του.

Σε μια εποχή του κακού, ιερά Ευσέβιος, κρύβοντας επισκοπικό βαθμό του, ντυμένοι με στρατιωτικές ρούχα, και ως εκ τούτου έγινε μια παράκαμψη τη Συρία, τη Φοινίκη και την Παλαιστίνη, υποστηρίζοντας τους Χριστιανούς στην Ορθόδοξη πίστη. Όπου είναι μια εκκλησία χωρίς υπαλλήλους, όπου παρέχονται οι ιερείς και διάκονοι και άλλοι κληρικοί και οι επίσκοποι παντού παρέχεται μόνο σε όσους απέρριψαν την αίρεση του Αρείου και φιλοσοφούν Ορθοδόξων. Εδώ είναι μερικά ζήλο για τον Χριστό, τι εργασίας, ποια επιμέλεια και φροντίδα ήταν μεγάλη Επίσκοπος Ευσέβιος του Θεού Εκκλησίας του Χριστού αυτή τη στιγμή!

Μετά το θάνατο του Ιουλιανού έγινε διαβόητη βασιλείας ευσεβείς και ο Χριστός-αγάπης βασιλιά Δία [9], στην οποία το ιερό Μελετίου επέστρεψε στο θρόνο του. Αυτή τη στιγμή, η ιερή Ευσέβιο και άλλους ορθόδοξους επισκόπους ξεκίνησε με τόλμη, χωρίς το φόβο των εθνών, για να διαχειριστεί το κοπάδι του. Με τις συμβουλές του Αγίου Ευσεβίου Μελέτιος συγκεντρώθηκαν τοπικό συμβούλιο στην Αντιόχεια, όπου υπήρχαν 27 επίσκοποι? μεταξύ του πρώτου από το Μελέτιος ήταν ο Ευσέβιος. Σε αυτή την καθεδρικός ναός ήταν Pelagius, επίσκοπος της Λαοδικείας, μια αγνή και άγια ζωή που λέει το εξής.

Στα νιάτα του Pelagius ήταν έπεισε τους γονείς του να παντρευτεί, αλλά όταν εγκαταστάθηκε στην αίθουσα, τότε έπεισε τη νύφη του για να διατηρήσει την παρθενιά καθαρό. Έτσι, υπό το πρόσχημα του γάμου, έμεινε με τη σύζυγό του στο άφθαρτο παρθενία, όπως ο αδελφός και αδελφή. Εκτός από αυτό, ήταν διαφορετικό, και πολλές άλλες αρετές, για την οποία τιμήθηκε από το Θεό και από τους ανθρώπους επισκοπική αξιοπρέπεια. Pelagius έδειξε μεγάλη αγάπη για τον άγιο Μελέτιο και άγια Ευσέβιος ήταν ομοϊδεάτες τους φίλο και υποστηρίζουν μαζί τους για την ευσέβεια. Στο Τοπικό Συμβούλιο της Αντιόχειας Πατέρων προαναφερθέντων διέταξε όλες τις πρεσβεύουν και Ορθόδοξη περιέχουν ομοουσιότητα του Υιού με τον Πατέρα, αλλά και το δόγμα, το οποίο εγκρίθηκε κατά την Πρώτη Οικουμενική Σύνοδο. Με τον ορισμό αυτό, οι Αρειανοί εντάχθηκε και έθεσαν την υπογραφή τους, αλλά το έκανε υποκριτικά, για το χρονικό διάστημα της παρακαλώντας τον βασιλιά των Ορθοδόξων, αλλά κυρίως φοβάται Ορθοδόξων επισκόπων, άγιο Μελέτιο, τον Ευσέβιο και Πελαγία, ο οποίος έχαιρε μεγάλου σεβασμού από το βασιλιά. Ο ευσεβής βασιλιάς αγαπούσε πολύ από τους πυλώνες της εκκλησίας έτσι ορθοδοξία τους και άγια ζωή, και να ακούτε τους σε όλα τα πράγματα, και γιατί φοβήθηκαν από τους αιρετικούς, οι οποίοι φοβούνται ότι ενώθηκαν με την εκκλησία.

Μετά το θάνατο της μεγάλης βασιλεύοντας βασιλιά ευσεβείς Δία ήρθε στο θρόνο Valent [10] , και οι αιρετικοί επέστρεψε και πάλι στην zloveriyu του σαν σκυλί για να κάνει εμετό του [11] , ειδικά σε παραπλάνηση του βασιλιά Αρειανισμού μέσω της συζύγου του. arianku Domnica. Ορθόδοξη Εκκλησία και πάλι άρχισε να υφίσταται παρενοχλήσεις, και επίσκοποι της υποβλήθηκαν σε απέλαση.Αγίου Μελετίου εξορίστηκε στην Αρμενία, Αγ Pelagius – στην Αραβία, ο άγιος Ευσέβιος καταδικάστηκε σε φυλάκιση στη Θράκη.

Άδικο, άδικο εντολή του βασιλιά σχετικά με την εξορία του Ευσέβιου μεταφέρθηκε στο Σαμόσατα το βράδυ. Αγίου Ευσεβίου να μάθουν γι «αυτό, κάλεσε έστειλε το βασιλιά και του είπε:

– Σήμερα, σκάσε και μην το πω σε κανέναν για το λόγο για τον ερχομό σας, και ότι οι άνθρωποι θα ξέρουν, και αυτός ήταν ζηλότυπος, αγανάκτησε και μπορεί να σας σκοτώσει? τότε θα είμαι ο ένοχος του θανάτου σας.

Τούτου λεχθέντος, Αγ Ευσέβιος έκανε το βράδυ προσευχή και τη νύχτα ανακοίνωσε το μυστήριο ενός από τους πιστούς υπηρέτες του. Όταν όλα ήταν κοιμισμένοι, ο άγιος μαζί με τον υπηρέτη του, βγήκε από το σπίτι του επισκόπου? για τον υπάλληλο που μεταφέρουν έναν επίσκοπο, και ήταν επικεφαλής από το βιβλίο. Όταν ταξιδιώτες έρχονται στον ποταμό Ευφράτη που ρέει κοντά στα τείχη της πόλης, που πήρε σε μια βάρκα για να την πλεύσει στην πόλη Ζεύγμα. Ο άγιος διέταξε αμέσως τους κωπηλάτες στη σειρά, η οποία, έχοντας εργαστεί όλη τη νύχτα, την επόμενη μέρα έφερε ταξιδιώτες στην πόλη Ζεύγμα. Samosatyane να μάθουν ότι ο άγιος επίσκοπος τους είχε απομείνει, παραδόθηκε στο μεγάλο κλάμα και θρήνος, και την ίδια στιγμή άρχισαν να ρωτήσω αν κάποιος ξέρει πού ο άγιος αριστερά. Ένας από τους κατοίκους είδε ο άγιος πήρε στη βάρκα, και άκουσα ότι Αγίου διέταξε να τον οδηγήσετε στην πόλη Ζεύγμα, όπως ο ίδιος είπε στους ανθρώπους. Αμέσως, πολλοί από τους κατοίκους κάθισε στη βάρκα, κολύμπησε γρήγορα για τον άγιο και πρόφθασε μαζί του στο Ζεύγμα.Μετά από να γίνει το πρόσωπο του αγίου, που έκλαιγαν ένα μεγάλο κλάμα, προσπαθώντας να τον πείσει να έρθει πίσω στην πόλη τους. Ο άγιος αρνήθηκε. Μετά από αυτό, τι μόνο που δεν εργάζονταν πριν από αυτόν προσευχές, μερικοί μπορούν να λένε τις λέξεις, προσκολλώνται στα πόδια, τους αρδεύονται με δάκρυα, ότι μόλις επέστρεψε στο θρόνο του. Αγίου Ευσεβίου τους υπενθυμίζονται τα ακόλουθα λόγια του Αποστόλου:

– «Ας κάθε ψυχή να υπόκειται εις τους ανώτερες δυνάμεις, γιατί δεν υπάρχει αρχή, εκτός από τον Θεό? Οι υπάρχουσες αρχές χειροτονήθηκε από τον Θεό εκ τούτου αυτός που αντιστέκεται στην αρχή αντιστέκεται στην διάταγμα του Θεού: και αυτοί που αντιστέκονται οι ίδιοι υποστεί καταδίκη ..» ( Ρωμαίους 13: 1-2. ).

Επικαλούμενη αυτά τα πράγματα με τον λόγο των αποστόλων, ο άγιος είπε:

– Δεν μπορώ να είμαι ο εχθρός να είναι λέξη του βασιλιά, και για να μπορείτε να αντισταθείτε με ασφάλεια τη βασιλική βούληση.

Μετά από αυτά τα πράγματα ήρθαν να καταλάβουν ότι δεν είναι σε θέση να πείσει τον άγιο να πάει πίσω, και στη συνέχεια άρχισε να δώσουν τη θέση τους σε αυτόν – ένα χρυσό, ένα αργυρό, ρούχα, και άλλα σκλάβοι ως απόβλητα σε μια μακρινή χώρα. Της προτεινόμενης ιερό Ευσέβιος πήρα πολύ λίγο. Όταν χωρίσαμε άγιος τους έδωσε εντολή να κρατήσει την ορθόδοξη πίστη και τα δόγματα αποστολική όλων προσευχήθηκε στο Θεό, και ευλόγησε όλα πήγαν με τον τρόπο που απλώνεται μπροστά, στη Θράκη, όπου και καταδικάστηκε σε εξορία. Όταν Αγ Ευσέβιος ήταν στην Ιστρ, άκουσα ότι οι Γότθοι εισέβαλαν Θράκης και να αφανίσουν της σε μεγάλο βαθμό. Ως εκ τούτου, ο άγιος δεν προχωρήσουμε περαιτέρω, αλλά παρέμεινε στην Ίστρια, όπου παρέμεινε μέχρι το θάνατο του βασιλιά zlochestivogo Valens. Στη θέση του Ευσεβίου να Σαμόσατα διορίστηκε επίσκοπος Arian Arian Ευνομίου.

Όταν Ευνόμιος τέθηκε σε πόλη Σαμόσατα να ελέγχουν το κοπάδι, κανένας από τους κατοίκους της πόλης – ούτε πλούσιοι, ούτε φτωχοί, ούτε ο καλλιτέχνης ούτε ο αγρότης, ούτε ο σύζυγος ούτε η σύζυγος, ούτε παλιά ούτε νέοι – δεν βγήκε να τον συναντήσει: ολόκληρη την πόλη, να είναι πιστοί , δεν ήθελα να τιμήσει την αιρετική επίσκοπος, ούτε να λάβει από αυτόν την ευλογία, ή ακόμη – για να τον δει. Ευνόμιος βασιλική εξουσία ανέλαβε τον έλεγχο στην επισκοπή, και άρχισε να κάνει την υπηρεσία στην εκκλησία καθεδρικό ναό. Οι άνθρωποι δεν πηγαίνουν στην εκκλησία, αλλά και στο σπίτι του επισκόπου, δεν αγαπούν επίσκοπος-αιρετικός. Ήμουν συνεχώς μία, εκτός από εκείνους που ήρθαν μαζί του, επειδή του Ευνομίου. Σχετικά με το να λέει ότι ακόμα κι αν ήταν αιρετικός, και στην πίστη, αλλά και τη διάθεση του ήταν είδος, απαλή, ήρεμη, πράος και ευγενικός με όλους. Σχετικά με Dobronravov ομιλία του ακολουθεί.

Μια μέρα πήγε να κάνει μπάνιο σε δημόσια λουτρά, και οι υπηρέτες, σύμφωνα με το έθιμο της χώρας, έκλεισε την πόρτα πίσω του, έτσι ώστε να μην περιλαμβάνει και άλλες, όπου καθαρό Επίσκοπος.Ευνόμιος να μάθουν ότι πολλοί στέκεται στην πόρτα, θέλοντας να πλύνετε, διέταξε τους υπηρέτες του να ανοίξει τις πόρτες και ο καθένας ας πλύνετε μαζί του. Εισέλθει σε μια μπανιέρα, βλέποντας τον επίσκοπο, κάθεται σε ένα ζεστό μπολ με το νερό, δεν ήθελε να καθίσει και στάθηκε μπροστά του, δίνοντάς του αυτή την τιμή. Ο επίσκοπος που τους προσφέρονται εισέλθουν στην ίδια κολυμπήθρα, όπου ήταν, αλλά αρνήθηκε να έρθει. Επίσκοπος συνειδητοποίησε τότε που βγήκε από αυτό και δεν είναι διατεθειμένοι να πλύνετε. Σε αυτό ήταν πολύ στενοχωρημένος, βγήκε από το γραμματοσειράς, και βγήκε από το μπάνιο, δεν θέλουν να λατρεύεται. Παραμένοντας στο μπάνιο μια φορά το νερό χύνεται έξω από το γραμματοσειράς, πώς το μολυσμένο αιρετικό ρούχων, και πιο Hot καλά πλυμένα, αποφεύγοντας την παρουσία ενός αιρετικού, και μόνο τότε, νέες νερό θερμαίνεται, οι ίδιοι έχουν υποστεί επεξεργασία σε μια γραμματοσειρά. Μετά την εκμάθηση για αυτό, Ευνόμιος ήταν τελικά πεπεισμένος ότι δεν μπορεί να προσελκύσει τους ανθρώπους του Σαμόσατα, επισκόπου και αριστερά άφησε την πόλη.

Με την αφαίρεση Ευνόμιος Αρειανών θέσει σε Σαμόσατα από επίσκοπο zloveriya Lucias ρητή εχθρός του λύκου και τα πρόβατα του Χριστού. Οι πολίτες της πόλης και σε αυτό επίσκοπος, καθώς και το πρώτο (Ευνόμιο), δεν καθιστούν φόρο τιμής, και έζησε σε κοινωνία με το μόνο που είχε έρθει μαζί του, γιατί κανένας από τους Ορθοδόξους δεν πήγε στον επίσκοπο. Πρόβατα ίδιο τον Χριστό, ακόμα κι αν ήταν χωρίς ποιμένα τους (Ευσέβιος), αλλά καλά θυμόμαστε τις διδασκαλίες του και άψογα παρατηρήστε την ιερή πίστη. Πώς Ορθόδοξη αποφεύγουν αιρετικό επίσκοπο μπορεί να φανεί από την ακόλουθη περίπτωση:

Μόλις πολλά αγόρια στο δρόμο (στην παιδική custom) παίζει μπάλα, ρίχνοντας τον από το ένα στο άλλο. Αυτή τη στιγμή θα έπρεπε να περάσει εδώ για να τον επίσκοπο. Με την ευκαιρία η μπάλα έπεσε στα άλογα και το άρμα του επισκόπου. Τα παιδιά, βλέποντας αυτό, άρχισε να φωνάζει: «αίρεση μόλυναν την μπάλα, η μπάλα είναι μολυσμένη αίρεση ...» Ακούγοντας τις κραυγές, ο επίσκοπος είχε αφήσει έναν από τους υπηρέτες του για να μάθετε τι κάνουν τα παιδιά και γιατί είναι τόσο δυνατά.Παιδιά άναψε φωτιά και άρχισε να ξεφυλλίσετε τη φλόγα της μπάλας, σκέφτεται αυτή τη φωτιά να διώξει την μπάλα από την αίρεση. Έτσι, όχι μόνο τους ενήλικες, αλλά τα μικρά παιδιά αποφεύγουν αίρεση τον επίσκοπο, ο οποίος ήταν σαν ένα βδέλυγμα της ερήμωσης στον ιερό τόπο (συγκρίνετε.Δανιήλ 9 :. 27 ). Έχοντας μάθει για αυτό, Lucius δεν ακολούθησε ανεκτικότητα Ευνομίου, αλλά θυμωμένος και πολλά ιερά πρόσωπα που εξορίστηκαν σε απομακρυσμένα σημεία. Nephew Ευσέβιος – Αντιόχεια ευλογημένος, αξίζει ιερέας, η αποδοχή και η εμπνευσμένη, πιο ικανός στο βιβλίο της σοφίας, αναφερόμενος στην Αρμενία? γνωστό στους υπηρέτες του Κυρίου Διάκονος Evolkiya Oasimskuyu οδήγησε στην έρημο. Ενόψει αυτής της σημαντικής θλίψη και οδύνη έρχονται από την πόλη της Σαμόσατα.

Μετά το φρικτό θάνατο της βασιλείας του κακού βασιλιά του Ουάλη έγινε ένας ευσεβής βασιλιάς Gratian [12] . Εκείνος αμέσως απέρριψε όλους τους επισκόπους και άλλα ιερά πρόσωπα που εκδιώχθηκαν για την Ορθόδοξη πίστη, και τους διέταξε να επιστρέψουν τα παλιά θρόνους. Στη συνέχεια επέστρεψαν: Αγίου Μελετίου – Αντιοχείας, Αγίου Pelagius – Λαοδίκεια, Άγιος Ευσέβιος – στα Σαμόσατα. Μαζί με τον Ευσέβιο να Σαμόσατα επέστρεψε και όλους όσους διώκονται Αριάν Lukiem, και ανάμεσά τους ένας ιερέας της Αντιόχειας και η αρμενική διάκονος Evolky της Oasima. Για την Ορθόδοξη, ήταν μια μεγάλη χαρά, για τον κακό – μια μεγάλη ντροπή. Μετά την επιστροφή στην αρχική τους θέση Ευσέβιος, μαζί με άλλους επισκόπους, και ιδίως μαζί με τον άγιο Μελέτιο άρχισε να αναλάβει τη φροντίδα της εκκλησίας του livability. Πρώτα απ «όλα, ο ίδιος προσπάθησε να εκλέξει θρόνους του επισκόπου που ήταν περίφημη έκρηξη Αριάν επίσκοποι, οι άνδρες άξιοι και στερεά στην Ορθοδοξία. Τη δέσμευση για την αξιοπρέπεια του επισκόπου, το ιερό θέσει τις ακόλουθες επισκόπους: ειλικρινής Ακακίου – σε Vireyu, ενάρετος Θεόδοτος – στην Ιεράπολη, το ίδιο όνομα σήμερα Ευσέβιος – στη Χαλκίδα, Ισίδωρος – Κυρ, στην Έδεσσα, σύμφωνα με την ανάπαυση των ιερών πολέμων επίσκοπος, ένθρονος Ομολογητής Ευλόγιος. Με ευσεβής επίσκοπος Marin εκλεγεί στο Arian πόλη Dolihiny, του Αγίου Ευσεβίου πήγε τον εαυτό του (σε μια συγκεκριμένη πόλη), όπου ήθελε να καθαρίσει την εκκλησία από την αίρεση και να καθίσει στο θρόνο του νεοεκλεγέντος Ορθόδοξου Επισκόπου. Όταν ο Ευσέβιος ήρθε σε αυτή την πόλη, μια γυναίκα arianka τον έριξε από την κορυφή της γλάστρας και μείωσε το κεφάλι του αγίου. Από αυτό το ιερό πόνο του έλκους Ευσέβιος και κοιμήθηκε εν Κυρίω. Πεθαίνοντας, ο ίδιος όλα αυτά παρακάλεσε να την πρώην, έτσι ώστε να μην είναι έξω από εκδίκησης έκαναν καμία βλάβη στη γυναίκα, η οποία τον ανάγκασε να την ασθένεια. Στην περίπτωση αυτή, ο άγιος μιμήθηκε τον Κύριό του, ο οποίος προσευχήθηκε για σταυρώνοντας «αυτόν, λέγοντας: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, γιατί δεν ξέρουν τι κάνουν» ( Λουκ23: 34. )? καθώς και του Αγίου Στεφάνου, molivshemusya από αυτούς που τον σκότωσε με πέτρες[13] .

Έτσι μαρτύρησε [14] ο μεγάλος άγιος του Θεού από τα χέρια Αριάν Ευσέβιος, που υποφέρουν για τον Υιό του Θεού, τον Πατέρα και soprisnosuschnogo soestestvennogo. Ιερά σώμα του επιστράφηκε στην πόλη της Σαμόσατα, η οποία ήταν αρκετά θάφτηκε με δάκρυα και λυγμούς του συνόλου των Χριστιανών. Στη θέση του Ευσεβίου ανυψώθηκε πάνω από τα ευλογημένα Αντίοχος, γιος της αδελφής του Αγίου Ευσεβίου. Σαμόσατα Εκκλησία άνθισε στην Ορθοδοξία, ευλαβικά τη δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος στην Αγία Τριάδα του Ενός Θεού, και επίσης θα μας τιμήσει, δόξα, δοξολογία και λατρεία, τώρα και στο απέραντο ηλικιών. Αμήν.

σημειώσεις

[1] Σαμόσατα – η κύρια πόλη της Συρίας επαρχίας της Κομμαγηνής? βρισκόταν στη δυτική όχθη του ποταμού Ευφράτη, τώρα – SUNSAT.

[2] Ο Άρειος αρνήθηκε την ομοουσιότητα του Υιού του Θεού, με το Θεό Πατέρα, τον Ιησού Χριστό σεβαστό πλάσμα και δεν τον αναγνωρίζει θεϊκή τελειότητα. Η αίρεση του Αρείου καταδικαστεί έντονα από την πρώτη (325) και το δεύτερο (381) Οικουμενικές Συνόδους.

[3] Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος βασίλεψε από το 306 μέχρι το 337 γραμμάρια.

[4] Κωνστάντιος (ΙΙ) Κανόνες για 337 σε 361

[5] Εύδοξος patriarshestvoval στην Αντιόχεια από 357 μέχρι 358 γρ.? στην Κωνσταντινούπολη από 360 μέχρι 370

[6] Η μνήμη του Αγίου Μελετίου λαμβάνει χώρα στις 12 Φεβρουαρίου.

[7] Σαβέλλιου, αιρετικός ΙΙΙ αιώνα, ισχυρίστηκε στρεβλώνοντας τον ορθόδοξο δόγμα της Τριάδας, ότι ο Θεός είναι ένα πρόσωπο: ο Πατέρας Ο συν-παρουσία στον ουρανό, ο Υιός – στο έδαφος, και το Άγιο Πνεύμα – στα έργα.

[8] Ιουλιανός ο Παραβάτης βασίλεψε από το 361 έως το 363

[9] Δία κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία από το 363 έως το 364 g

[10] Ο αυτοκράτορας Ουάλης βασίλεψε από το 364 έως το 378

[11] Μια σύγκριση που λαμβάνονται από τη 2η επιστολή του Πέτρου ( 2 Πέτρου 2 :. 22 ).

[12] Gratian διέπεται δυτικό μισό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 375 έως το 383 g

[13] Η μνήμη του Αγίου Αρχιδιακόνου Στεφάνου γίνεται στις 27 Δεκέμβρη.

[14] Ο θάνατος του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Αγίου Ευσεβίου ακολούθησαν περίπου. 380

 

 

 

 

 

ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ

ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ

ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ 

ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ

Ἀκολουθία

 Μάρτυρος ΙΟΥΛΙΑΝΟΥ τοῦ Ταρσέως

 Ψαλλομένη τῇ 21η Ἰουνίου

DE S,. JULIANO ANAZABERNO

Άγιος Μαρτυρας Ιουλιανός ο Ταρσεύς.

από την Κιλικία

Φέρων τι χρῆμα σάκκος ἄξιον πόλου, Ἰουλιανόν, βάλλεται πόντου μέσον. Σάκκῳ Ἰουλιανὸς βυθὸν εἰσέδυ εἰκάδι πρώτῃ.

Βιογραφία Ο Άγιος Ιουλιανός ήταν από τη Διοκαισάρεια της Κιλικίας. Ο πατέρας του ήταν ειδωλολάτρης βουλευτής, αλλά η μητέρα του είχε προσχωρήσει στη χριστιανική θρησκεία. Γι' αυτό και ανέθρεψε το γιο της Ιουλιανό σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου. Иулиан Тарсийский мч. Неф. Центральный купол. Юго-восточный пирс. Западная арка, южный софит; Италия. Венеция. Собор Святого Марка; XV в.; местонахождение: Италия. Венеция, Собор Святого Марка; Местоположение: Купол Μάρτυρας Ιουλιανός τής Ταρσού. Μωσαικό τού 15ου αιώνα μ.Χ.  στον κεντρικό θόλο τού Καθεδρικού Ναού τού Αγίου Μάρκου στην Βενετία,Ιταλία Ο Ιουλιανός αγάπησε τόσο πολύ τον εσταυρωμένο Κύριο, ώστε σε ηλικία 18 χρονών ομολόγησε με πολύ θάρρος την πίστη του στον έπαρχο Μαρκιανό, ενώ γνώριζε ότι τον περίμεναν άγρια βασανιστήρια. Πράγματι, μόλις το άκουσε αυτό ο έπαρχος, διέταξε και τον έδειραν ανελέητα, και κατόπιν τον έριξαν στην πιο άθλια φυλακή. Έπειτα ο Μαρκιανός κάλεσε τη μητέρα του Ιουλιανού να επισκεφθεί το γιο της και να τον πείσει να αρνηθεί το Χριστό. Η χριστιανή γυναίκα, όταν συνάντησε το νεαρό σπλάχνο της, έκανε ακριβώς το αντίθετο. Προέτρεψε τον Ιουλιανό, να μείνει στο ύψος του χριστιανικού του φρονήματος και τον ενθάρρυνε να υπομείνει όλα τα μαρτύρια. Έτσι και έγινε. Όταν έπαρχος ξανακάλεσε τον Ιουλιανό, αυτός με περισσότερο θάρρος ομολόγησε μπροστά του και πάλι το Χριστό. Εξοργισμένος τότε ο έπαρχος Μαριανός έκλεισε τον Ιουλιανό μέσα σε ένα σάκο με δηλητηριώδη φίδια και τον έριξε στο πιο βαθύ σημείο της θάλασσας. Мучение св. Иулиана.  Тзортзи (Зорзис) Фука. Фреска. Афон (Дионисиат). 1547 г. Μαρτύριο Αγίου Ιουλιανού Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1547 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Διονυσίου Άγιον Όρος έργο  τού αγιογράφου Τζώρτζη (Ζώρζης) Fuca Иулиан Тарсийский, мч. (21 июня) Менологий  21 - 24 июня; Византия. Греция; XIV в.;  памятник: Византийский менологий (Byzantine illumination Menologion); 10 x 13 см.; местонахождение: Англия. Оксфорд. Бодлеанская Библиотека  (Bodleian Librry) Μαρτύριο Αγίου Ιουλιανού Βυζαντινό Μηνολόγιο τού Ιουνίου (21 - 24)  τού 14ου αιώνα μ.Χ.  και ευρίσκεται στην Βιβλιοθήκη Bodleian στην Οξφόρδη. Αγγλία  Мефодий еп.Патарский, Иосиф св., Критские мчч., Петр св., Терентия еп. Иконийский, Иулиан Тарсийский, мч, Евсевий еп. Самосатский. Минея на июнь. Северо-западный купол. Северная сторона; Балканы. Сербия. Грачаница; XIV в.; местонахождение: Сербия. Косово. Монастырь Грачаница. Купол Άγ. Μεθόδιος Ἐπ. Πατάρων, , Όσιος Ιωσήφ., Άγ. Μάρτυρες Κρήτης., Όσιος Πέτρος., Άγ. Τερέντιος Ἐπ.. Ικόνιου,  Μάρτυρας Ιουλιανός Ταρσού, ο Ευσέβιος, επίσκοπος. Σαμόσατων. Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στον βορειοδυτικά θόλο τής Ιεράς Μονής Γκρατσάνιτσα. Κοσσυφοπέδιο. Σερβία Το σώμα του Αγίου από τα κύματα μεταφέρθηκε στις ακτές της Αλεξάνδρειας και με ευλάβεια θάφτηκε από κάποιο ευσεβή Χριστιανός. Ο θάνατος του μάρτυρα συνέβη περίπου το έτος 305 μ.Χ.. Μετά τα λείψανά του μεταφέρθηκαν στην Αντιόχεια. Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος τίμησε τον άγιο Μάρτυρα Ιουλιανό με ένα λόγο εγκωμιαστικό. Ιερά Λείψανα   Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου ευρίσκονται στις Μονές Παντοκράτορος και Παντελεήμονος Αγίου Όρους ΕΑΝ   ΘΕΛΕΤΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙΤΕ ΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ  ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΕΝΕΣ ΞΕΝΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ Λειψανοθήκες  από την Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος Αγίου Όρους . Минея - Июнь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в.  Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии. Μηναῖο - Ιούνιος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Минея на июнь (фрагмент). Икона. Москва. Конец XVI в. КГОХМ. Кострома. Μηναίο Ιούνιο (τεμάχιο). Εικόνα ρωσική τού τέλους τού 16ου αιώνα μ.Χ. στό Ηνωμένο Μουσείο Κρατικής Τέχνης Κοστρομά. Ρωσία Η Κοστρoμά είναι μια ιστορική ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Κοστρομά. Ακριβώς από δίπλα της ρέει μια Συμβολή ποταμών μεταξύ του Βόλγα και του ποταμού Κοστρομά Мч. Иулиан. Миниатюра. Афон (Иверский м-рь). Конец XV в. C 1913 года в Российской Публичной (ныне Национальной) библиотеке в Санкт-Петербурге. Μάρτυρας Ιουλιανός. Μικρογραφία. Άθως (Μονή Ιβέρσκι). Τέλη 15ου αιώνα. Από το 1913 στη Ρωσική Δημόσια (τώρα Εθνική) Βιβλιοθήκη στην Αγία Πετρούπολη. Строгановский иконописный лицевой подлинник. 21 июнь (фрагмент). Русь. Конец XVI - начало XVII в. (издан в Москве в 1869 году). В 1868 году принадлежал графу Сергею Григорьевичу Строганову. Εικονογράφηση Στρογκάνοφ, πρωτότυπο. 21 Ιουνίου (απόσπασμα). Ρωσικά. Τέλη 16ου - αρχές 17ου αιώνα (δημοσιεύτηκε στη Μόσχα το 1869). Το 1868 ανήκε στον Κόμη Σεργκέι Γκριγκόριεβιτς Στρογκάνοφ. Храм св. мч. Иулиана Тарсийского лейб-гвардии Кирасирского Его Величества полка Контакты 196607, Санкт-Петербург, Пушкинский район, г. Пушкин, Кадетский бул. Εκκλησία του Αγίου Μάρτυρα Ιουλιανού της Ταρσού του Συντάγματος Κιρασιέρων της Αυτού Μεγαλειότητας Επαφές 196607, Αγία Πετρούπολη, περιοχή Πούσκινσκι, Πούσκιν, λεωφόρος Καντέτσκι,

Ἀπολυτίκιον Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Μητρικαὶς ὑποθήκαις μυστανωνούμενος, πανευκλεὴς στρατιώτης ὤφθης Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, παντευχίαν μυστικὴν περιζωσάμενος• ὅθεν καθεῖλες τὸν ἔχθρον, ὡς γενναῖος ἀριστεύς, καὶ ἤθλησας θεοφρόνως, Ἰουλιανὲ θεόφρον, ὑπὲρ ἠμῶν ἀεὶ πρεσβεύων Θεῶ.   Κανών α', ᾨδὴ θ', τοῦ Μάρτυρος Ἦχος πλ. δ' Τὴν Ἁγνὴν ἐνδόξως  Τοῦ τυράννου τύφον κατέβαλες, Χριστοῦ στρατιῶτα, καὶ ἀνδρείως ἠγώνισαι κατὰ κράτος, ἐκνευρίσας τοῦτον· διὸ σε μακαρίζομεν. Ἐπηρμένον ὄμμα κατέβαλες, Θεοῦ στρατιῶτα, ἀσωμάτου ἀλάστορος, προσπαλαίσας μετὰ σαρκὸς ἀνδρείως, Χριστὸν μεγαλύνων ἀεί. Φωλεοὺς ἐξέφυγες δράκοντος, ἐχθροῦ ἀρχεκάκου, θαλαττίοις Μακάριε κενεῶσιν, ἐμβεβλημένος· ὅθεν σε ὕμνοις μεγαλύνομεν. Ὡς καλῶς τοῖς ἄθλοις ἠγώνισαι, ὑπὲρ τοῦ Δεσπότου! ὡς ὡραίως κατέστεψαι, δεξιᾷ δεσποτικῇ! διὸ σε ἀξίως μεγαλύνομεν. ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΕΓΚΩΜΙΟΝ Εἰς τὸν Ἅγιον Μάρτυρα Ἰουλιανὸν α’. Εἰ ἐν τῇ γῇ τοιαῦται τοῖς μάρτυσιν αἱ τιμαί, μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀποδημίαν ποταποὶ πλέκονται ἐν οὐρανοῖς οἱ στέφανοι ταῖς ἁγίαις αὐτῶν κεφαλαῖς; Εἰ πρὸ τῆς ἀναστάσεως τοσαύτη ἡ δόξα, πόση μετὰ τὴν ἀνάστασιν ἡ λαμπρότης; Εἰ παρὰ τῶν συνδούλων τοσαύτης θεραπείας ἀπολαύουσι, πόσης τεύξονται παρὰ τοῦ Δεσπότου τῆς εὐνοίας; Εἰ ἡμεῖς οἱ πονηροὶ οἴδαμεν τοὺς κατορθοῦντας τῶν συνδούλων οὕτω τιμᾷν καὶ ἐκπλήττεσθαι, ἐπειδὴ ὑπὲρ Χριστοῦ ἠγωνίσαντο· πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατὴρ ἡμῶν ὁ οὐράνιος δώσει μυρία ἀγαθὰ τοῖς ὑπὲρ αὐτοῦ πεπονηκόσι; Καὶ γὰρ μεγαλόδωρός ἐστι καὶ φιλάνθρωπος· ἀλλ’ οὐ δι’ αὐτὸ τοῦτο μένουσιν αὐτοὺς μεγάλαι αἱ τιμαί, ἀλλ’ ὅτι καὶ ὀφειλέτης ἐστὶν αὐτῶν. Οὐκ ἐσφάγησαν ὑπὲρ ἡμῶν οἱ μάρτυρες, καὶ ὅμως συντρέχομεν εἰς τὴν ἐκείνων τιμήν. Εἰ δὲ ἡμεῖς, ὑπὲρ ὧν οὐκ ἐσφάγησαν, συντρέχομεν, ὁ Χριστός, ὑπὲρ οὗ τὰς κεφαλὰς ἀπέθεντο, τὶ οὐ ποιήσει; Εἰ οἷς μηδὲν ὤφειλε, τοσαῦτα ἔδωκεν ἀγαθά, τούτους, οἷς ὀφειλέτης ἐστί, πόσαις οὐκ ἀμείψεται δωρεαῖς; Οὐδὲν ὤφειλε πρὸ τούτου τῇ οἰκουμένῃ· «Πάντες γὰρ ἥμαρτον», φησὶ Παῦλος, «καὶ ὑστεροῦνται τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ»· μᾶλλον δὲ ὤφειλε κόλασιν καὶ τιμωρίαν· ἀλλ’ ὅμως κόλασιν ἡμῖν ὀφείλων καὶ τιμωρίαν, ζωὴν αἰώνιον ἐχαρίσατο. Εἰ τοίνυν οἷς κόλασιν ὤφειλε, τούτοις βασιλείαν ἔδωκεν· οἷς ζωὴν αἰώνιον ὀφείλει, τὶ οὐ δώσει; Καὶ πόσαις αὐτοὺς οὐ τιμήσει τιμαῖς; Εἰ ὑπὲρ τῶν μισούντων αὐτὸν ἐσταυρώθη, καὶ τὸ αἷμα ἐξέχεεν, ὑπὲρ τῶν τὸ αἷμα ἐκχεάντων διὰ τὴν εἰς αὐτὸν ὁμολογίαν, τὶ οὐκ ἐργάσεται; Εἰ τοὺς ἀποστρεφομένους καὶ ἀποπηδῶντας οὕτως ἠγάπησεν, ὡς καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ αὐτῶν, τοὺς ἀγαπήσαντας αὐτὸν μέτρῳ μεγίστῳ («Μείζονα γὰρ ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις τὴν ψυχὴν αὐτοῦ θῇ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ»), πόσῃ δέξεται εὐνοίᾳ καὶ θεραπείᾳ; Οἱ μὲν οὖν ἀθληταὶ τῶν ἔξωθεν ἀγώνων ἐν τῷ αὐτῷ σκάμματι καὶ παλαίουσι, καὶ νικῶσι, καὶ ἀνακηρύττονται, καὶ στεφανοῦνται· οὗτοι δὲ οἱ ἀθληταὶ τῆς εὐσεβείας οὐχ οὕτως· ἀλλ’ ἐπάλαισαν μὲν ἐν τῷ παρόντι αἰῶνι, στεφανοῦνται δὲ ἐν ἐκείνῳ τῷ μέλλοντι· ἐπύκτευσαν ἐνταῦθα τῷ διαβόλῳ καὶ περιεγένοντο, ἀνακηρύττονται δὲ ἐκεῖ. Καὶ ἵνα μάθητε, ὅτι τοῦτό ἐστιν ἀληθές, καὶ οὐκ ἐνταῦθα αὐτοῖς οἱ στέφανοι δίδονται, ἀλλ’ ἐκεῖ πᾶσαι αὐτοὺς ἀναμένουσιν αἱ δωρεαί, ἀκούσατε τοῦ Παύλου λέγοντος, «Τὸν ἀγῶνα τὸν καλὸν ἠγώνισμαι, τὸν δρόμον τετέλεκα, τὴν πίστιν τετήρηκα· λοιπὸν ἀπόκειταί μοι ὁ τῆς δικαιοσύνης στέφανος»· ποῦ καὶ ποτε; «Ὃν ἀποδώσει μοι Κύριος ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, ὁ δίκαιος κριτής». Ἐνταῦθα ἔδραμεν, ἐκεῖ στεφανοῦται· ἐνταῦθα ἐνίκησε, κἀκεῖ ἀναγορεύεται. Ἠκούσατε αὐτοῦ καὶ σήμερον βοῶντος καὶ λέγοντος, «Κατὰ πίστιν ἀπέθανον οὗτοι πάντες, μὴ κομισάμενοι τὰς ἐπαγγελίας, ἀλλὰ πόῤῥωθεν αὐτὰς ἰδόντες, καὶ ἀσπασάμενοι». Τίνος οὖν ἕνεκεν τοῖς μὲν ἀθληταῖς τοῖς ἔξωθεν ὁμοῦ καὶ αἱ νῖκαι, καὶ οἱ στέφανοι, τοῖς δὲ ἀθληταῖς τῆς εὐσεβείας οὐχ ὁμοῦ καὶ αἱ νῖκαι, καὶ οἱ στέφανοι, ἀλλὰ μετὰ τοσοῦτον τὸ διάστημα τοῦ χρόνου; Ἵδρωσαν, ἐπόνεσαν ἐνταῦθα, μυρία ὑπέμειναν τραύματα, καὶ οὐκ εὐθέως αὐτοὺς στέφανοι; Οὐχί, φησίν· οὐ γὰρ δέχεται ἡ φύσις τοῦ παρόντος βίου τὸ μέγεθος ἐκείνης τῆς τιμῆς· ἐπίκηρος ὁ παρὼν αἰὼν ἐστι καὶ βραχύς, ἄπειρος ἐκεῖνος, καὶ ἀθάνατος καὶ ἀτελεύτητος. Διὰ τοῦτο τοὺς μὲν πόνους συνεκλήρωσε τῷ βραχεῖ καὶ προσκαίρῳ αἰῶνι, τοὺς δὲ στεφάνους ἐταμιεύετο τῷ ἀγήρω καὶ ἀθανάτῳ, ἵνα καὶ τῶν πόνων τὸ φορτικὸν ὑποτέμνηται, τῇ ὀλιγότητι τοῦ χρόνου συγκαταλυόμενον, καὶ τῶν στεφάνων ἡ ἀπόλαυσις μένῃ διαρκὴς καὶ ἀτελεύτητος, τῇ τῶν ἀπείρων αἰώνων ἐκείνων ἀθανασίᾳ συμπαρεκτεινομένη. Μειζόνως τοίνυν αὐτοὺς τιμῆσαι βουλόμενος ἀνεβάλετο τὴν δωρεάν· οὐ διὰ τοῦτο δὲ μόνον, ἀλλ’ ἵνα καὶ καθαρὰν λοιπὸν ἔχωσι τὴν ἡδονήν. Ὥσπερ γὰρ ὁ πρότερον τρυφῶν καὶ ἀνέσεως ἀπολαύων, μετὰ δὲ ταῦτα θλιβόμενος, οὐκ αἰσθάνεται τῆς παρούσης τρυφῆς τῇ προσδοκίᾳ τῶν μελλόντων δεινῶν· οὕτως ὁ πρότερον πυκτεύων, καὶ ἀθλῶν, καὶ μυρία ὑπομένων κακά, μετὰ δὲ ταῦτα στεφανούμενος, οὐκ αἰσθάνεται τῶν παρόντων δεινῶν, τῇ ἐλπίδι τῶν μελλόντων ἀγαθῶν ἀνανεούμενος. Οὐ τοῦ παρόντος δὲ μόνον ἐκούφισεν αὐτοὺς πόνου τῇ μελλούσῃ ἐλπίδι, ἀλλὰ καὶ τῇ τάξει πρότερον τῆς ἀνέσεως κατασκευάσας γίνεσθαι τὴν θλῖψιν, ἵνα μὴ σφόδρα ὑπὸ τῶν παρόντων δεινῶν κατατείνωνται πρὸς ἐκεῖνα βλέποντες. Οὕτω καὶ οἱ πυκτεύοντες δέχονται τὰ τραύματα προθύμως, οὐ πρὸς τὰς ἀλγηδόνας, ἀλλὰ πρὸς τὸν στέφανον βλέποντες· οὕτω καὶ ναῦτα μυρίους ὑπομένοντες κινδύνους, χειμῶνας, καὶ πόλεμόν τινα χαλεπόν, καὶ πρὸς θηρία ἄγρια, καὶ πρὸς τοὺς ἐν τῇ θαλάττῃ κακούργους ἀντιπαραταττόμενοι, οὐδὲν τούτων λογίζονται, ἀλλὰ πρὸς τοὺς λιμένας, καὶ τὸν ἀπὸ τῆς ἐμπορίας πλοῦτον ὁρῶσιν· οὕτω καὶ οἱ μάρτυρες μυρία πάσχοντες δεινά, καὶ τὸ σῶμα διαφόροις βασάνοις κατατεμνόμενοι, πρὸς οὐδὲν τούτων ἑώρων, ἀλλὰ πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ ἐκεῖθεν κεχήνασιν ἀγαθά. Καὶ ἵνα μάθητε ὅτι τὰ φύσει φορτικὰ καὶ ἀφόρητα, ταῦτα τῇ ἐλπίδι τῶν μελλόντων κοῦφα καὶ ῥᾷστα γίνεται, ἀκούσατε τοῦ πρωτοστάτου τῶν τοιούτων ἀγαθῶν λέγοντος· «Τὰ γὰρ παραυτίκα ἐλαφρὸν τῆς θλίψεως καθ’ ὑπερβολὴν εἰς ὑπερβολὴν αἰώνιον βάρος δόξης κατεργάζεται ἡμῖν». Πῶς, εἰπὲ μοι; «Μὴ σκοπούντων ἡμῶν τὰ βλεπόμενα, ἀλλὰ τὰ μὴ βλεπόμενα». β’. Ταῦτα δὲ μοι οὐχ ἁπλῶς εἴρηται, ἀλλὰ δι’ ὑμᾶς, ἵνα ὅταν ἴδητέ τινα τρυφῶντα καὶ ἀνέσεως ἀπολαύοντα ἐν τῷ βίῳ τούτῳ, μέλλοντα δὲ ἐκεῖ κολάζεσθαι, μὴ μακαρίζητε αὐτὸν διὰ τὴν παροῦσαν τρυφήν, ἀλλὰ ταλανίζητε διὰ τὴν μέλλουσαν κόλασιν. Καὶ πάλιν ὅταν ἴδητε τινα τῶν μελλόντων ἐκεῖ πολλῆς ἀπολαύειν τιμῆς ἐν θλίψει καὶ στενοχωρίᾳ, καὶ μυρίοις ὄντα κακοῖς ἐν τῇ προσκαίρῳ ταύτῃ ζωῇ, μὴ δακρύητε διὰ τὰ παρόντα δεινά, ἀλλὰ μακαρίζητε, καὶ ζηλωτὸν εἶναι νομίζητε διὰ τοὺς ἀποκειμένους αὐτῷ στεφάνους ἐν τοῖς ἀπείροις αἰῶσιν ἐκείνοις. Ἤνεγκε μὲν οὖν τὸν ἅγιον τοῦτον τὸ τῶν Κιλίκων ἔθνος, ὃ καὶ τὸν Παῦλον ἤνεγκε· συμπολίτης γὰρ ἦν ἐκείνου, καὶ ἀμφότεροι ὑπουργοὶ τῆς Ἐκκλησίας ἐκεῖθεν ἡμῖν προεβλήθησαν. Ἐπειδὴ δὲ τὸ στάδιον ἀνέῳγε τῆς εὐσεβείας, καὶ πρὸς τοὺς ἄθλους αὐτὸν ὁ καιρὸς ἐκάλει, περιπίπτει χαλεπῷ θηρίῳ τῷ τότε δικάζοντι. Καὶ σκοπεῖτε τὴν μηχανήν. Ἰδὼν γὰρ αὐτοῦ τὸ φρόνημα στεῤῥόν, καὶ ὡς οὐ δυνατὸν τῇ σφοδρότητι τῆς τιμωρίας ὑπεκλῦσαι τὸ εὔτονον τῆς προθυμίας, εἰς μελλήσεις αὐτὸν ἐμβάλλει καὶ ἀναβολάς, εἰσάγων καὶ ἐξάγων συνεχῶς. Οὐ γὰρ ἐν μιᾷ ἡμέρᾳ ἀκούσας ἀπέτεμεν αὐτοῦ τὴν κεφαλήν, ἵνα μὴ τὸ σύντομον τῆς τιμωρίας εὐκολώτερον αὐτῷ ποιήσῃ τὸν δρόμον, ἀλλὰ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν εἰσῆγεν, ἐξῆγεν, πεύσεις προσῆγε, βασάνους μυρίας ἠπείλει, λόγοις κολακευτικοῖς ἐδελέαζε, πᾶσαν ἐκίνει μηχανὴν τὸν ἄσειστον θεμέλιον ἐπιχειρῶν διασαλεύειν· καὶ περιῆγεν αὐτὸν ἐνιαυτὸν ὁλόκληρον πανταχοῦ τῆς Κιλικίας καταισχύνων, μᾶλλον δέ, ὡς οὐκ ᾤετο, λαμπρότερον ἀποφαίνων· ὁ δὲ μάρτυς ἐβόα καὶ αὐτὸς συνῳδὰ τῷ Παύλῳ, «Χάρις τῷ Θεῷ τῷ θριαμβεύοντι ἡμᾶς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, καὶ τὴν ὀσμὴν τῆς γνώσεως αὐτοῦ φανεροῦντι δι’ ἡμῶν ἐν παντὶ τόπῳ». Καθάπερ γὰρ μύρον ἕως μὲν ἐν ἑνὶ τόπῳ κεῖται, ἐκεῖνον μόνον ἀναχρώννυσι τὸν ἀέρα τῆς εὐωδίας, ἐπειδὰν δὲ εἰς πολλὰ προενεχθῇ χωρία, πάντα ἐμπίπλησι τῆς οἰκείας ἀρετῆς· οὕτω δὴ καὶ ἐπὶ τοῦ μάρτυρος συνέβαινε τότε. Περιήγετο μὲν γὰρ ὡς μέλλων καταισχύνεσθαι, τὸ δὲ ἐναντίον ἐξέβαινε· λαμπρότερος ὁ ἀθλητὴς διὰ τῆς πομπῆς ἐκείνης ἐγίγνετο, καὶ πάντας τοὺς τὴν Κιλίκων χώραν οἰκοῦντας τῆς οἰκείας ἐποίει ζηλωτὰς ἀρετῆς. Περιήγετο πανταχοῦ, ἵνα μὴ μόνον ἐξ ἀκοῆς μάθωσι τὰ παλαίσματα, ἀλλὰ καὶ αὐτὸν βλέπωσι τὸν στεφανίτην οἱ θεαταί· καὶ ὅσῳ μακροτέρους αὐτῷ ἐποίει τοὺς διαύλους, τοσούτῳ λαμπρότεροι οἱ δρόμοι πάντες ἐγίγνοντο· ὅσῳ μείζονα ἐτίθει τὰ σκάμματα, τοσούτῳ θαυμαστότερα ἀπέφαινε τὰ παλαίσματα· ὅσῳ τὴν θλῖψιν ἐπέτεινεν εἰς χρόνου μῆκος, τοσούτῳ τὴν ὑπομονὴν αὐτοῦ δοκιμωτέραν εἰργάζετο. Καὶ γὰρ χρυσίον πλεῖον γίνεται· καθάπερ τότε καὶ ἡ τοῦ ἁγίου ψυχὴ βασανιζομένη τῷ χρόνῳ μᾶλλον ἀπέλαμπε, καὶ οὐδὲν ἕτερον, ἀλλ’ ἢ τρόπαιον καθ’ ἑαυτοῦ καὶ τοῦ διαβόλου, τὸν μάρτυρα περιέφερεν, ἔλεγχον τῆς τῶν Ἑλλήνων ὠμότητος, ἀπόδειξιν τῆς τῶν Χριστιανῶν εὐσεβείας, μέγιστον τεκμήριον τῆς τοῦ Χριστοῦ δυνάμεως, παραίνεσιν καὶ συμβουλὴν τοῖς πιστοῖς, ὥστε προθύμως τοῖς αὐτοῖς ἐγκαρτερεῖν ἀγῶσι, κήρυκα τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης, διδάσκαλον τῆς τῶν τοιούτων παλαισμάτων ἐπιστήμης. Παρεκάλει γὰρ ἅπαντας πρὸς τὸν οἰκεῖον ζῆλον μεταναστῆναι, οὐχὶ διὰ τῆς φωνῆς μόνον συμβουλεύων, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτῶν τῶν πραγμάτων σάλπιγγος λαμπροτέραν ἀφιεὶς φωνήν. Καὶ καθάπερ οἱ οὐρανοὶ διηγοῦνται δόξαν Θεοῦ, οὐχὶ φωνὴν ἀφιέντες, ἀλλὰ τῇ λαμπρότητι τῆς ὄψεως τὸν θεατὴν πρὸς τὸ θαῦμα τοῦ δημιουργοῦ παραπέμποντες· οὕτω δὴ καὶ ὁ μάρτυς ἐκεῖνος διηγεῖτο τότε δόξαν Θεοῦ, οὐρανὸς ὢν καὶ αὐτός, καὶ πολὺ τοῦ φαινομένου τούτου φαιδρότερος. Οὐ γὰρ οὕτω τὸν οὐρανὸν λαμπρὸν ἀποφαίνουσιν οἱ τῶν ἄστρων χοροί, ὡς τὸ τοῦ μάρτυρος σῶμα λαμπρότερον ἀπέφηναν οἱ τῶν τραυμάτων ἰχῶρες. Καὶ ἵνα μάθητε ὅτι τὰ τραύματα τοῦ μάρτυρος τῶν ἐν οὐρανῷ πεπηγότων ἄστρων λαμπροτέρα, σκοπεῖτε. Πρὸς ἐκεῖνον μὲν τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς ἀστέρας καὶ ἄνθρωποι καὶ δαίμονες βλέπουσι, πρὸς δὲ τὰ τραύματα τούτου ἄνθρωποι μὲν βλέπουσιν οἱ πιστοί, δαίμονες δὲ ἀντιβλέψαι οὐ τολμῶσιν, ἀλλὰ κἂν ἐπιχειρήσωσιν ἰδεῖν, εὐθέως ἀποτυφλοῦνται τὰ ὄψεις, τὴν ἐκεῖθεν ἐκπηδῶσαν μαρμαρυγὴν οὐ δυνάμενοι φέρειν. Καὶ τοῦτο οὐκ ἀπὸ τῶν πάλαι συμβεβηκότων πιστώσομαι μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τῶν ἔτι καὶ νῦν γινομένων. Λαβὼν γὰρ τινα δαιμονῶντα καὶ μαινόμενον εἰσάγαγε πρὸς τὸν ἅγιον τάφον ἐκεῖνον, ἔνθα τοῦ μάρτυρος τὰ λείψανα, καὶ ὄψει πάντως ἀποπηδῶντα καὶ φεύγοντα. Καθάπερ γὰρ ἀνθράκων μέλλων ἐπιβαίνειν, οὕτως ἐξ αὐτῶν εὐθέως ἐξάλλεται τῶν προθύρων, οὐδὲ πρὸς τὴν θήκην αὐτὴν ἀντιβλέψαι τολμῶν. Εἰ δὲ νῦν μετὰ τοσοῦτον χρόνον, ὅτε κόνις ἐγένετο καὶ τέφρα, οὐ τολμῶσιν ἀναβλέψαι πρὸς τὸ μνῆμα, οὐδὲ πρὸς τὰ γυμνὰ ὀστᾶ τοῦ ἁγίου, εὔδηλον ὅτι καὶ τότε, ὅτε ἑώρων αὐτὸν αἵματι φοινισσόμενον πάντοθεν, τραύμασιν ἀποστίλβοντα μᾶλλον, ἢ τὸν ἥλιον ταῖς ἀκτῖσι, κατεπλάγησαν, καὶ πληγέντες τὰς ὄψεις ἀνεχώρησαν. γ’. Εἶδες πῶς τῶν οὐρανίων ἀστέρων τὰ τῶν μαρτύρων τραύματα φαιδρότερα καὶ θαυμαστότερα, καὶ μείζονα ἔχει τὴν ἰσχύν; Ἤγετο τοίνυν εἰς μέσον ὁ ἅγιος, καὶ πικραὶ πανταχόθεν περιειστήκεισαν κολάσεις, φόβος τῶν μελλόντων, πόνος τῶν παρόντων, ὀδύνη τῶν ἐπελθόντων, ἀγωνία τῶν προσδοκωμένων. Καθάπερ γὰρ τινες θῆρες ἄγριοι καὶ δήμιοι περιστάντες αὐτοῦ τὸ σῶμα διώρυττον τὰς πλευράς, κατέξαινον τὰς σάρκας, ἀπεγύμνουν ὀστᾶ, πρὸς αὐτὰ τὰ εἴσω τῶν σπλάγχνων ἐβάδιζον. Ἀλλ’ ὅμως καὶ πάντα διερευνώμενοι τὸν θησαυρὸν τῆς πίστεως ἀποσυλῆσαι οὐκ ἴσχυσαν. Ἐπὶ μὲν οὖν τῶν ταμείων τῶν βασιλικῶν, ἔνθα χρυσίον ἀπόκειται καὶ πλοῦτος ἕτερος ἄφατος, ἂν τοὺς τοίχους διέλῃς μόνον, ἂν τὰς θύρας ἀνοίξῃς, εὐθέως ὁρᾷς τὸν θησαυρὸν προκείμενον· ἐνταῦθα δὲ ἐπὶ τοῦ ἁγίου καὶ χριστοφόρου τούτου ναοῦ τὸ ἐναντίον ἐγίγνετο. Διεῖλον τοὺς τοίχους οἱ δήμιοι, καὶ τὰ στέρνα ἀνέῤῥηξαν, καὶ τὸν πλοῦτον τὸν ἐναποκείμενον οὔτε ἔβλεπον, οὔτε λαβεῖν ἠδύναντο· ἀλλ’ ὅπερ ἔπασχον οἱ ἐν Σοδόμοις, παρ’ αὐτῇ μὲν τῇ θύρᾳ ἑστῶτες τῆς τοῦ Λὼτ οἰκίας, τὴν δὲ εἴσοδον οὐχ εὑρίσκοντες· οὕτω δὴ καὶ οὗτοι διηρεύνων πανταχόθεν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος, ἐπιλαβέσθαι δὲ τοῦ θησαυροῦ, καὶ κενῶσαι τὸν πλοῦτον τῆς πίστεως οὐκ ἴσχυον. Τοιαῦτα τῆς ψυχῆς τῶν ἁγίων τὰ κατορθώματα, ἀναφαίρετα καὶ ἀκαταγώνιστα, καθάπερ ἐν ἀσύλῳ τινὶ χωρίῳ τῇ τῆς ψυχῆς ἀνδρείᾳ ἐναποκείμενα, καὶ οὔτε τυράννων αὐτὰ βλέπουσιν ὀφθαλμοί, οὔτε δημίων ἁρπάσαι δύνανται χεῖρες, ἀλλὰ κἂν αὐτὴν διέλωσι τὴν καρδίαν, ἢ μάλιστα τῆς ψυχῆς τὴν ἀνδρείαν πεπίστευται, κἂν εἰς μικρὰ κατατέμωσι μέρη, οὐδὲ οὕτω κενοῦσι τὸν πλοῦτον, ἀλλὰ καὶ πλείω τοῦτον ἐργάζονται. Τὸ δὲ αἴτιον Θεὸς ἐστιν ὁ ταῖς τοιαύταις ἐνοικῶν ψυχαῖς· τῷ δὲ Θεῷ πολεμοῦντα ἀμήχανον νικῆσαί ποτε, ἀλλ’ ἀνάγκη καταγελασθέντα καὶ αἰσχρῶς ἡττηθέντα ἀπελθεῖν. Διὰ τοῦτο καὶ τότε τὰ ἐναντία τῶν εἰωθότων ἐγίγνετο. Πανταχοῦ μὲν γὰρ τὰ πράγματα ῥημάτων κρατεῖ· τότε δὲ λόγοι πράξεων ἐκράτησαν· πῶς; Προσῆγον αὐτοὶ πῦρ καὶ σίδηρον καὶ βασάνους· προσῆγον κολάσεις, τιμωρίας, μάστιγας· διώρυττον πάντοθεν τὰς πλευράς, καὶ ὁ πάσχων ἀνάλωτος ἔμενεν· ἐκεῖνος ἐφθέγγετο μόνον, καὶ ψιλὴν ἠφίει φωνήν, καὶ λόγος ἔργων ἐκράτησεν. Ἐξήλλετο γὰρ ἡ ἁγία φωνὴ τοῦ μαρτυρικοῦ στόματος, καὶ ἐφείλκετο μεθ’ ἑαυτῆς φῶς φαιδρότερον τῆς ἡλιακῆς ἀκτῖνος. Ταύτης τοσοῦτον τὸ φῶς ἐστιν, ὅσον τὸ διάστημα ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ πρὸς τὴν γῆν· μᾶλλον δὲ οὐδὲ τοῦτο ὅλον δύναται διαβῆναι, ὅταν ἢ στέγη, ἢ τοῖχος, ἢ νέφος, ἢ ἄλλο τι σῶμα μεταξὺ παρεμπέσῃ, ἀλλὰ ἀποφράττεται καὶ διατειχίζεται τοῖς τοιούτοις καλύμμασιν ἡ εἰς τὸ πρόσω φορά· ἡ δὲ τοῦ μάρτυρος φωνὴ ἐκπηδήσασα ἀπὸ τῆς ἁγίας γλώττης ἐκείνης ἀνεπήδησεν εἰς τὸν οὐρανόν. Παρῆλθε τὸν οὐρανὸν τοῦ οὐρανοῦ· εἶδον αὐτὴν ἄγγελοι, καὶ παρεχώρησαν, ἀρχάγγελοι, καὶ ὑπεξέστησαν· τὰ Χερουβὶμ καὶ αἱ ἀλλὰ δυνάμεις αὐτὴν ὡδήγησαν ἄνω, καὶ οὐ πρότερον ἀπέστησαν, ἕως οὗ πρὸς αὐτὸν ἤγαγον τὸν θρόνον τὸν βασιλικόν. Μετὰ δὲ τὴν φωνὴν ταύτην, ἐπειδὴ εἶδεν ὁ τότε δικάζων, ὅτι πάντα εἰκῆ καὶ μάτην μεμηχάνηται, καὶ πρὸς κέντρα λακτίζει, καὶ ἀδάμαντα παίει, τὶ ποιεῖ; Πρὸς τὴν ὡμολογημένην ἧτταν βαδίζει λοιπόν, καὶ τοῦ παρόντος ὑπεξάγει τὸν μάρτυρα βίου· θάνατος γὰρ μαρτύρων τῶν μὲν ἀποκτιννύντων ἧττα σαφής, τῶν δὲ ἀναιρουμένων νίκη λαμπρά. Σὺ δὲ μοι σκόπει πῶς αὐτοῦ τῆς τελευτῆς τὸν τρόπον χαλεπὸν τινα καὶ πικρὸν ἐπενόησεν, ἱκανὸν ἐνδείξασθαι ὄντα κἀκείνου τὴν ὠμότητα, καὶ τοῦ μάρτυρος τὴν ἀνδρείαν. Τὶς οὖν ὁ τρόπος τῆς τιμωρίας; Σάκκον κομίσας, καὶ ἐμπλήσας ἄμμου, καὶ σκορπίους, καὶ ὄφεις, καὶ ἔχεις, καὶ δράκοντας ἐμβαλών, ἐνέβαλε μετ’ ἐκείνων καὶ τὸν ἅγιον, καὶ ῥίπτει εἰς τὸ πέλαγος. Καὶ ἦν μετὰ θηρίων ὁ μάρτυς καὶ συναπεκλείετο θηρίοις πάλιον δίκαιος ἄνθρωπος· πάλιν δὲ εἶπον, ἵνα ἀναμνήσθητέ μοι παλαιοῦ διηγήματος τοῦ κατὰ τὸν Δανιήλ. Ἐκεῖνον μὲν εἰς λάκκον ἀπέκλεισαν, τοῦτον δὲ εἰς σάκκον ἐνέβαλον· ἐκεῖνοι λίθον ἐπέθηκαν τότε, οὗτος τὸν σάκκον ἔῤῥαψε, στενότερον ποιῶν τῷ δικαίῳ τὸ δεσμωτήριον. Ἀλλὰ πανταχοῦ αἰδοῦνται τὰ σώματα τῶν ἁγίων οἱ θῆρες, εἰς αἰσχύνην καὶ κατηγορίαν τῶν λόγῳ τετιμημένων, καὶ ἀνθρώπων μὲν εἶναι καταξιωθέντων, τὴν δὲ ἐκείνων ἀγριότητα τῇ τῆς οἰκείας ὑπερβολῇ θηριωδίας ἀποκρυπτόντων· οἷον εἰκὸς εἶναι καὶ τοῦτον τὸν τύραννον. Καὶ ἦν ἰδεῖν θαῦμα παράδοξον, οὐκ ἔλαττον ἢ ἐπὶ τοῦ Δανιήλ. Καθάπερ γὰρ ἐκεῖνον τότε μεθ’ ἡμέρας πολλὰς ἀπὸ τοῦ λάκκου τῶν λεόντων ἀναβάντα ἐθαύμασαν ἰδόντες οἱ Βαβυλώνιοι, οὕτω καὶ τὴν Ἰουλιανοῦ ψυχὴν ἀπὸ τοῦ σάκκου καὶ τῶν κυμάτων ἀναβαίνουσαν εἰς τὸν οὐρανὸν ἐθαύμασαν ὁρῶντες οἱ ἄγγελοι. Ὁ Δανιὴλ κατηγωνίσατο καὶ ἐνίκησε δύο λέοντας, ἀλλ’ αἰσθητούς· οὗτος κατηγωνίσατο καὶ ἐνίκησεν ἕνα λέοντα, ἀλλὰ νοητόν. Ὁ γὰρ ἐχθρός, φησίν, ἡμῶν διάβολος περιέρχεται ὡς λέων ὠρυόμενος, ζητῶν τίνα καταπίῃ· ἀλλ’ ἡττήθη τῇ ἀνδρείᾳ τοῦ μάρτυρος· ἀπέθετο γὰρ τὸν ἰὸν τῆς ἁμαρτίας· διόπερ οὐ κατέπιε τοῦτον· διὰ τοῦτο οὐκ ἔδεισεν οὔτε λέοντα, οὔτε τὸν θυμὸν τῶν θηρίων. δ’. Βούλεσθε καὶ ἄλλο τι εἴπω παλαιὸν διήγημα, ἔνθα δίκαιος καὶ θηρία. Ἀναμνήσθητε τοῦ κατακλυσμοῦ τοῦ ἐπὶ Νῶε καὶ τῆς κιβωτοῦ· καὶ γὰρ καὶ τότε δίκαιος ὁμοῦ καὶ θηρία· ἀλλ’ ὁ μὲν Νῶε εἰσῆλθεν ἄνθρωπος, ἐξῆλθε δὲ ἄγγελος· ἐκεῖνος εἰσῆλθεν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἐξῆλθεν εἰς τὴν πόλιν πάλιν· οὗτος εἰσῆλθεν ἀπὸ τῆς γῆς εἰς σάκκον, καὶ ἀπὸ τοῦ σάκκου εἰς τὸν οὐρανὸν ἀπῄει. Ἔλαβεν αὐτὸν τὸ πέλαγος, οὐχ ἵνα ἀποκτείνῃ, ἀλλ’ ἵνα στεφανώσῃ, καὶ μετὰ τὸν στέφανον ἀπέδωκεν ἡμῖν τὴν ἁγίαν ταύτην κιβωτὸν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος· ταύτην κατέχομεν μέχρι τῇ παρούσης ἡμέρας μυρίων οὖσαν ἀγαθῶν θησαυρόν. Καὶ γὰρ ἐμερίσατο ὁ Θεὸς πρὸς ἡμᾶς τοὺς μάρτυρας, τὰς ψυχὰς λαβὼν αὐτός, τὰ σώματά πως ἡμῖν ἔδωκεν, ἵνα ἔχωμεν ὑπόμνησιν ἀρετῆς διηνεκῶς τὰ ἅγια τούτῳ ὀστέα. Εἰ γὰρ ὅπλα τις ἀγωνιστοῦ βλέπων ᾑμαγμένα, ἀσπίδα, καὶ δόρυ, καὶ θώρακα, κἂν ἁπάντων νωθρότατος ᾖ, εὐθέως ἐξάλλεται, καὶ θερμότερος γίνεται, καὶ πρὸς τὸν πόλεμον ἐκπηδᾷ, ἀπὸ τῆς ὄψεως τῶν ὅπλων λαβὼν παράκλησιν πρὸς τὸ τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρῆσαι πράγμασιν· ἡμεῖς οὐχ ὅπλα ὁρῶντες, ἀλλ’ αὐτὸ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου τὸ καταξιωθὲν αἱμαχθῆναι διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν, κἂν ἁπάντων ὦμεν δειλότεροι, πῶς οὐ πολλὴν ἕξομεν προθυμίαν, ὥσπερ τινὸς πυρὸς τῆς ὄψεως ταύτης εἰς τὴν διάνοιαν ἡμῶν ἐμπιπτούσης, καὶ πρὸς τὸν αὐτὸν ἀγῶνα καλούσης ἡμᾶς; Διὰ τοῦτο παρακατέθετο ἡμῖν τὰ σώματα τῶν ἁγίων ὁ Θεὸς ἕως τοῦ καιροῦ τῆς ἀναστάσεως, ἵνα ἔχωμεν ὑπόθεσιν φιλοσοφίας μεγίστης. Ἀλλ’ οἱ μὲν τοῦ μάρτυρος ἔπαινοι μὴ ἐλαττούσθωσαν τῇ ἀσθενείᾳ τῆς ἡμετέρας γλώττης, ἀλλὰ μενέτωσαν τὸν ἀγωνοθέτην Θεόν. Ὁ στεφανῶν αὐτούς, ἐκεῖνος καὶ ἐπαινέσει· ὁ γὰρ ἔπαινος αὐτῶν οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ’ ἐκ τοῦ Θεοῦ· καὶ γὰρ καὶ ταῦτα ἅπερ εἰρήκαμεν, οὐχ ἵνα τὸν μάρτυρα λαμπρότερον δείξωμεν, εἴπομεν, ἀλλ’ ἵνα ὑμᾶς προθυμοτέρους ἐργασώμεθα. Ἡμεῖς δὲ ἀφέντες τὰ ἐγκώμια πρὸς ὑμᾶς τὸν λόγον τρέψωμεν ἅπαντα· μᾶλλον δὲ οὐκ ἔνι ἀφεῖναι ἐγκώμια μαρτύρων, ὅταν ἐν ἐκκλησίᾳ τις διαλέγηται περὶ τῶν συμφερόντων. Ἀλλὰ προσέχετε· καὶ γὰρ πονηρὸν ἔθος καὶ παλαιὸν βούλομαι ἐκκόψαι σήμερον, ἵνα μὴ μόνον παραγινώμεθα πρὸς τοὺς μάρτυρας, ἀλλὰ καὶ μιμώμεθα μάρτυρας. Τιμὴ γὰρ μαρτύρων οὐ τὸ παραγενέσθαι πρὸς αὐτοὺς μόνον, ἀλλὰ καὶ πρὸ τούτου τὸ ζηλῶσαι τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν. Δέο δεῖ πρῶτον εἰπεῖν τὸ πονηρὸν ἔθος· τοῦ γὰρ νοσήματος ἀγνοουμένου οὐδὲ ἰατρείαν προσάγειν ῥᾴδιον· διὰ τοῦτο ἀποκαλύπτω τὸ τραῦμα πρῶτον, καὶ τότε τὸ φάρμακον ἐπιτίθημι. Τὶ οὖν ἐστι τὸ πονηρὸν ἔθος; Τινὲς τῶν ἐνταῦθα συλλεγομένων τήμερον (μὴ γὰρ μοι γένοιτο πάσης καταγνῶναι τῆς Ἐκκλησίας τοιαύτην κατάγνωσιν) ὑπὸ ῥᾳθυμίας τινὸς καὶ ἀφελείας τὴν αὔριον ἡμᾶς ἐγκαταλιμπάνοντες, πρὸς τὴν Δάφνην ἀποπηδῶσι· ἅπερ συνελέξαμεν σήμερον, αὔριον ἐκχέοντες, καὶ ἅπερ ᾠκοδομήσαμεν καθαιροῦντες. Ἳν’ οὖν μὴ ἄκαρπος αὐτοῖς γένηται ἡ ἐνταῦθα παρουσία, ὀλίγα περὶ τούτων διαλεχθέντες καταπαύσομεν τὸν λόγον. Τὶ σπεύδεις ἐπὶ τὸ προάστειον τῆς πόλεως, εἰπὲ μοι; Ἰδοὺ τὸ προάστειον τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ· ἰδοὺ Δάφνη πνευματική· ἐκεῖ πηγαὶ ὑδάτων, ἐνταῦθα πηγαὶ μαρτύρων· ἐκεῖ κυπάρισσοι, δένδρα ἄκαρπα, ἐνταῦθα λείψανα ἁγίων καὶ ῥίζαι κάτω πεφυτευμέναι, καὶ τοὺς κλάδους εἰς τὸν οὐρανὸν ἀνατείνουσαι. Βούλει καὶ τῶν κλάδων τούτων τὸν καρπὸν ἰδεῖν; Ἄνοιξον ἡμῖν τοὺς τῆς πίστεως ὀφθαλμούς, καὶ εὐθέως ἐπιδείξω σοι φύσιν καρπῶν θαυμαστῶν. Οὐ γὰρ ὀπωρῶν, καὶ ἀκροδρύων, οὐδὲ ἄλλο τι τῶν φθειρομένων καὶ ἀπολλυμένων τούτων τῶν κλάδων ὁ καρπός, ἀλλὰ σωμάτων πεπυρωμένων ἴασις, καὶ νοσημάτων συγχώρησις, κακίας ἀναίρεσις, νοσημάτων ψυχῆς θεραπεία, εὐχὴ ἐκτενής, παῤῥησίᾳ πρὸς Θεόν, πάντα πνευματικά, καὶ οὐρανίων γέμοντα ἀγαθῶν. Οὗτοι οἱ καρποὶ ἀεὶ τρυγώμενοι ἀεὶ βρύουσι, καὶ οὐδέποτε ἀπολιμπάνουσι τοὺς οἰκείους αὐτῶν γεωργούς. Καὶ τὰ μὲν ἐπὶ γῆς φυόμενα δένδρα ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ δίδωσι τὴν φοράν, κἂν μὴ τρυγήσῃς, ἐπιστάσης τῆς ὥρας τοῦ χειμῶνος ἀπόλλυσι τὴν οἰκείαν εὐπρέπειαν, φθειρομένου τοῦ καρποῦ καὶ καταῤῥέοντος· ταῦτα δὲ οὐ χειμῶνα οἶδεν, οὐ θέρος, οὐκ ἀνάγκῃ καιρῶν ὑπόκειται, οὐδὲ ἔστι γυμνὰ τῶν καρπῷ αὐτὰ τῶν οἰκείων ἰδεῖν, ἀλλὰ διὰ παντὸς ἐπὶ τῆς αὐτῆς ἕστηκεν εὐπρεπείας· οὐχ ἅπτεται αὐτῶν φθορά, οὐδὲ μεταβολὴ καιρῶν. Πόσοι γοῦν, ἐξ οὗ τὸ σῶμα ἐφυτεύθη τοῦτο ἐν τῇ γῇ, μυρίας ἐτρύγησαν ἰάσεις ἀπὸ τῆς ἁγίας ταύτης θήκης, καὶ οὐκ ἐπέλιπεν ὁ καρπός· ἐθέρισαν τὰ λήϊα, καὶ οὐκ ἐδαπανήθησαν οἱ στάχυες· ἤντλησαν τὰς πηγάς, καὶ οὐκ ἐκενώθη τὰ νάματα, ἀλλὰ συνεχὴς τὶς ἐστιν ἡ ἐπιῤῥοῇ, οὐδέποτε ἐπιλιμπάνουσα, ἀλλὰ τοῦ κενουμένου πλέον ἀεὶ παρέχουσα τὸ ἀναβλύζον θαῦμα. Οὐ θαύματα δὲ μόνον ἐργάζεται, ἀλλὰ καὶ φιλοσοφίαν πείθει. Ἂν τε γὰρ πλούσιος ᾖς, καὶ μεγαλοφρονῇς, καὶ φλεγμαίνουσαν ἔχῃς τὴν ψυχήν, ἐλθὼν ἐνταῦθα, καὶ ἰδὼν τὸν μάρτυρα, καὶ τὸ μέσον λογισάμενος τοῦ σοῦ πλούτου, καὶ τῆς τούτου περιουσίας, καταστελεῖς εὐθέως τὸ φύσημα, καὶ τὴν φλεγμονὴν ἀποθέμενος ἀπελεύσῃ πολλὴν ἔχων ὑγίειαν ἐν τῇ ψυχῇ· ἂν τε πένης καὶ εὐκαταφρόνητος εἶναι νομίσῃς, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν τὸν πλοῦτον τοῦ μάρτυρος, καὶ καταγελάσας τῶν χρημάτων τῶν ἔξωθεν, οὕτως ἀναχωρήσεις πολλῆς σαυτὸν ἐμπλήσας φιλοσοφίας, κἂν ἐπήρειαι, κἂν ζημίαι, κἂν μάστιγες ἐπενεχθῶσιν· ἰδών, ὅτι οὐδέπω τοσαῦτα ἔπαθες, ὅσα ὁ μάρτυς οὗτος ὁ ἅγιος, ἱκανὴν πάλιν λήψῃ παραμυθίαν ἐντεῦθεν. Εἶδες οἷοι οἱ καρποὶ τῶν ῥιζῶν τούτων; Πῶς ἀνάλωτοι; Πῶς πνευματικοί; Πῶς αὐτῆς ἅπτονται τῆς ψυχῆς; Οὐ κωλύω ἀπελθεῖν εἰς τὸ προάστειον, ἀλλ’ αὔριον κωλύω· τίνος ἕνεκεν; Ἵνα ἡ τέρψις μὴ ἔχῃ κατάγνωσιν, ἵνα καθαρὰ ᾖ ἡ ἡδονή, μὴ ὑπεισέλθῃ δὲ ἡ κατάγνωσις· καὶ γὰρ ἔξεστιν ἐν ἄλλῃ ἡμέρᾳ καὶ τῇ τέρψει χαρίσασθαι, καὶ τῆς ἁμαρτίας ἀπαλλαγῆναι. Εἰ δὲ βούλει καὶ νῦν τέρψεως ἀπολαῦσαι, τὶ τερπνότερον τοῦ συλλόγου τούτου; Τὶ χαριέστερον τοῦ θεάτρου τοῦ πνευματικοῦ; Τῶν μελῶν τῶν σῶν; Τῆς τῶν ἀδελφῶν συνουσίας; Ἀλλὰ καὶ σωματικῆς θέλεις τραπέζης μετασχεῖν; Ἐνταῦθα ἔξεστι μετὰ τὸ λυθῆναι τὸν σύλλογον, τοῦ μαρτυρίου πλησίον ὑπὸ συκῆν καὶ ἄμπελον καταλύσαντι, καὶ τῷ σώματι χαρίσασθαι τὴν ἄνεσιν, καὶ τὸ συνειδὸς ἀπαλλάξαι καταγνώσεως. Ὁ γὰρ μάρτυς ἐγγύθεν ὁρώμενος καὶ πλησίον ὢν καὶ παρεστηκὼς αὐτῇ τῇ τραπέζῃ, οὐκ ἀφίησι τὴν ἡδονὴν εἰς ἁμαρτίαν ἐκχυθῆναι, ἀλλ’ ὥσπερ τις παιδαγωγός, ἢ πατὴρ ἄριστος τοῖς τῆς πίστεως ὁρώμενος ὀφθαλμοῖς καταστέλλει τὸν γέλωτα, περικόπτει τὰς ἡδονὰς τὰς ἀτόπους, τὰ σκιρτήματα τῆς σαρκὸς ἅπαντα ἀναιρεῖ, ἅπερ ἐκεῖ οὐκ ἔστι διαφυγεῖν. Τίνος ἕνεκεν; Ὅτι χοροὶ ἀνδρῶν αὔριον τὸ προάστειον καταλαμβάνουσιν· ἡ δὲ τῶν τοιούτων ὄψις καὶ τὸν βουλόμενον σωφρονεῖν ἄκοντα ὑπεξάγει πολλάκις πρὸς τὴν τῆς αὐτῆς ἀσχημοσύνης μίμησιν, καὶ μάλιστα ὅταν καὶ ὁ διάβολος μέσος ἐκείνοις παρῇ· καὶ γὰρ πάρεστιν ὑπὸ τὸν πορνικῶν ᾀσμάτων, ὑπὸ τῶν αἰσχρῶν ῥημάτων, ὑπὸ τῆς δαιμονικῆς πομπῆς καλούμενος. Σὺ δὲ ἀπετάξω πάσῃ ταύτῃ τῇ πομπῇ, καὶ τῇ τοῦ Χριστοῦ λατρείᾳ συνετάξω κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, καθ’ ἣν τῶν ἱερῶν κατηξιώθης μυστηρίων. Ἀναμνήσθητι τοίνυν τῶν ῥημάτων ἐκείνων καὶ τῆς συνθήκης, καὶ φύγε τὴν παράβασιν. ε’. Βούλομαι δὲ καὶ πρὸς τοὺς παρόντας καὶ μὴ ἀνιόντας διαλεχθῆναι, καὶ τούτοις ἐγχειρίσαι τὴν ἐκείνων σωτηρίαν. Καὶ γὰρ ἰατρὸς πρὸς τὸν κάμνοντα εἰσελθὼν ὀλίγα τῷ κειμένῳ διαλέγεται· τὰ δὲ περὶ φαρμάκων καὶ σιτίων καὶ τῆς ἄλλης θεραπείας, καλέσας τοὺς αὐτῷ προσήκοντας, ἐκείνοις ἅπαντα ἐπισκήπτει. Τὶ δήποτε; Ὅτι ὁ μὲν κάμνων οὐ δέχεται εὐθέως τὴν παραίνεσιν, ὁ δὲ ὑγιαίνων μετὰ πολλῆς προθυμίας προσέχει τοῖς λεγομένοις· διὰ τούτου μετὰ τούτων καὶ ὑμῖν βούλομαι διαλεχθῆναι. Προκαταλάβωμεν αὔριον τὰς πύλας, ἐφεδρεύσωμεν ταῖς ὁδοῖς, ἄνδρες τοὺς ἄνδρας, γυναῖκες τὰς γυναῖκας κατασπάσωμεν ἀπὸ τῶν ὑποζυγίων· ἐπαναγάγωμεν ἐνταῦθα, μὴ ἐπαισχυνθῶμεν· ἔνθα σωτηρία ἀδελφοῦ, οὐκ ἔστιν αἰσχύνη. Εἰ ἐκεῖνοι οὐκ αἰσχύνοντα πρὸς τὴν παράνομον πομπὴν ἀνιόντες, πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς αἰσχύνεσθαι οὐ χρὴ πρὸς τὴν ἱερὰν ταύτην πανήγυριν μέλλοντας αὐτοὺς ἐπαναγαγεῖν. Ὅταν ἀδελφοῦ σωτηρίαν προκέηται, μηδὲν παραιτώμεθα. Εἰ γὰρ ὁ Χριστὸς ἀπέθανε δι’ ἡμᾶς, ἅπαντα ὑπομένειν δι’ αὐτοὺς ἡμᾶς χρή· κἂν πληγὰς ἐντείνονται, κἂν λοιδορήσωνται, κάτασχε, καὶ μὴ πρότερον ἀποστῇς, ἕως ἂν αὐτοὺς ἐπαναγάγῃς πρὸς τὸν ἅγιον μάρτυρα· κἂν δικαστήριον δέῃ καθίσαι ἐκ τῶν παριόντων, οὐ βουλόμενοι ἀκουέτωσαν· ἀδελφόν, εἰπέ, βούλομαι σῶσαι, ὁρῶ ψυχὴν ἀπολλυμένην, καὶ οὐκ ἀνέχομαι περιιδεῖν τὴν συγγένειαν· ὁ βουλόμενος ἐγκαλείτω, ὁ βουλόμενος κατηγορείτω· μᾶλλον δὲ οὐδεὶς ἐγκαλέσει, ἀλλὰ καὶ πάντες ἐπαινέσονται, πάντες ἀσπάσονται. Οὐ γὰρ ὑπὲρ χρημάτων, οὐδὲ δι’ οἰκείαν ἀπέχθειαν ἀμυνόμενος, οὐδὲ ὑπὲρ ἄλλου τινὸς τῶν βιωτικῶν φιλονεικῶ καὶ μάχομαι, ἀλλ’ ὑπὲρ ἀδελφοῦ σωτηρίας· ταῦτα τὶς οὐκ ἀποδέξεται; Τὶς οὐ θαυμάσεται; Οὐδὲν ἡμᾶς προσήκοντας ἀλλήλοις κατὰ συγγένειαν σαρκικὴν ἡ πνευματικὴ συγγένεια πατρῶν φιλοστόργους ἐποίησεν. Εἰ βούλεσθε, καὶ τὸν μάρτυρα λάβωμεν μεθ’ ἑαυτῶν οὐκ ἐπαισχύνεται γὰρ ἐλθεῖν καὶ σῶσαι τοὺς ἀδελφούς. Ἐπιστήσωμεν αὐτοῖς ἐκείνων ὀφθαλμοῖς, φοβηθῶσι παρόντα, αἰδεσθῶσι παρακαλοῦντα καὶ δεόμενον· οὐ γὰρ αἰσχύνεται καὶ παρακαλέσαι. Εἰ γὰρ ὁ Δεσπότης αὐτοῦ παρακαλεῖ τὴν ἡμετέραν φύσιν· «Ὑπὲρ Χριστοῦ πρεσβεύομεν», φησὶν ὁ Παῦλος, «ὡς τοῦ Θεοῦ παρακαλοῦντος δι’ ἡμῶν, Καταλλάγητε τῷ Θεῷ»· πολλῷ μᾶλλον ὁ δοῦλος τοῦτο ποιήσει· ἓν αὐτὸν λυπεῖ μόνον, ἡ ἀπώλεια ἡ ἡμέτερα· ἓν εὐφραίνει, ἡ σωτηρία ἡ ἡμέτερα, καὶ διὰ τοῦτο οὐ παραιτήσεται οὐδὲν ὑπὲρ αὐτῆς ποιῆσαι. Μὴ τοίνυν μηδὲ ἡμεῖς ἐπαισχυνθῶμεν, μηδὲ περιττὸν εἶναι νομίσωμεν. Εἰ γὰρ ἄνθρωποι θηραταὶ κρημνοὺς καὶ ὄρη καὶ βάραθρα καὶ πᾶν ἄβατον ἀπέρχονται χωρίον, εἴτε λαγωόν, ἢ δορκάδα, ἢ ἄλλο τι τῶν τοιούτων, ἢ καὶ ὄρνιθας πολλάκις ταύτας τὰς ἀγρίας θηρεῦσαι βουλόμενοι· σὺ μέλλων οὐκ ἄλογον εὐτελές, ἀλλ’ ἀδελφὸν πνευματικόν, δι’ ὃν ὁ Χριστὸς ἀπέθανεν, ἐπαναγαγεῖν ἐξ ἀπωλείας, καὶ οὐκ ὄρη καὶ νάπας, ἀλλὰ τὴν πύλην ἐξελθεῖν, μόνον ἀναδύῃ καὶ ἐρυθριᾷς; Καὶ ποίαν ἕξεις, εἰπὲ μοι, συγγνώμην; Οὐκ ἀκούεις σοφοῦ τινος παραινοῦντος καὶ λέγοντος· «Ἔστιν αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν»; Ἀλλὰ δέδοικας μὴ τις ἐγκαλέσῃ; Μετάγαγε τὴν αἰτίαν ἐπ’ ἐμὲ τὸν εἰρηκότα· εἰπὲ ὅτι ὁ διδάσκαλος οὕτως ἐκέλευσεν· ἕτοιμος ἐγὼ δικάζεσθαι τοῖς ἐγκαλοῦσι καὶ παρασχεῖν εὐθύνας· μᾶλλον δὲ οὔτε ὑμῖν, οὔτε ἡμῖν ἐγκαλέσει τις, κἂν σφόδρα ἀναίσχυντος ᾖ, ἀλλ’ ἀποδέξονται πάντες, καὶ θαυμάσονται τῆς κηδεμονίας ἡμᾶς, οὐχὶ οἱ ἐν τῇ πατρίδι τῇ ἡμετέρᾳ μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ τὰς γείτονας πόλεις οἰκοῦντες, ὅτι τοσαύτη παρ’ ἡμῖν ἀγάπης τυραννίς, τοσοῦτος φιλοστοργίας ζῆλος. Ἀλλὰ τὶ λέγω τοὺς ἀνθρώπους; Αὐτὸ ὁ τῶν ἀγγέλων ἡμᾶς ἀποδέξεται Δεσπότης. Εἰδότες οὖν τὸν μισθόν, μὴ καταφρονήσωμεν τῆς θήρας, μηδὲ ἐπανέλθωμεν μόνοι αὔριον, ἀλλ’ ἕκαστος τὴν ἄγραν ἔχων μεθ’ ἑαυτοῦ οὕτω παραγενέσθω. Ἂν τὴν ὥραν ἐκείνην παραγένῃ μόνον, καθ’ ἣν τῆς οἰκίας ἄξιών ἅπτεται τῆς ὁδοῦ, καὶ μεταστήσῃς αὐτὸν πρὸς τὴν ἐνταῦθα ἄφιξιν, οὐδεμία λοιπὸν ἔσται δυσκολία, ἀλλὰ τοῦ καιροῦ παρελθόντος πολλὴν εἴσεταί σοι κἀκεῖνος τὴν χάριν, καὶ οἱ ἄλλοι πάντες ἐπαινέσουσιν ὑμᾶς, καὶ θαυμάσουσι· καὶ ὃ πάντων μεῖζόν ἐστιν, ὁ τῶν οὐρανῶν Δεσπότης πολλοὺς ἡμῖν ὑπὲρ τούτων παρασχήσει τοὺς μίσους. Καὶ τὴν ἐμπορίαν ταύτην καὶ τὸν ἔπαινον πλεονάσει. Ἐννοοῦντες τοίνυν τὸ κέρδος τὸ ἐκεῖθεν ἡμῖν προσγινόμενον, πρὸ τῆς πόλεως ἐκχυθέντες ἅπαντες, καὶ συλλαβόντες τοὺς ἡμετέρους ἀδελφοὺς ἐπαναγάγωμεν ἐνταῦθα, ἵνα καὶ αὔριον ἡμῖν πλῆρες τὸ θέατρον γένηται, καὶ οὕτω ἀπηρτισμένη ἡ πανήγυρις· ἳν’ ὑπὲρ τῆς ἐνταῦθα σπουδῆς εἰς τὰς αἰωνίους ἡμᾶς δέξηται σκηνὰς ὁ ἅγιος μάρτυς μετὰ παῤῥησίας πολλῆς· ἧς γένοιτο πάντας ἡμᾶς ἐπιτυχεῖν, χάριτι καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, δι’ οὗ καὶ μεθ’ οὗ τῷ Πατρὶ ἡ δόξα, ἅμα τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.