Βιογραφία και Πολιτεία του οσίου πατρός ημών Ιωάννου του Καλυβίτου
___ / υπό τινος φιλοχρίστου.
Τυπογραφείον και Βιβλιοπωλείον Σωτηρίου Ευστ. Βίγγα, 1879.
(σελίδες 1 - 24 )
Βιβλίον καλούμενον Παράδεισος : εκ των λόγων του οσίου και θεοφόρου Πατρός ημών Σημεώνος του Μεταφραστού / Μεταφρασθέν παρά Αγαπίου Μοναχού του Κρητός. Νεωστί μετατυπωθέν, και μετά πάσης επιμελείας διορθωθέν παρά Σ. Β. Δ. του Φ. Φ. Ενετίησι: Παρά Νικολάω Γλυκεί τω εξ Ιωαννίνων, αψηζ'(1797).
( σελίδες 335 - 344 )
DE S. JOANNE CALYBITA
Ἀρνησίκοσμος παῖς λιπὼν γῆς καλύβην, Ἐν οὐρανοῖς ἔπηξε καινὴν καλύβην. Πέμπτῃ Ἰωάννης δεκάτῃ καλύβην μετέπηξεν.  Прп. Иоанн. Роспись собора монастыря прп. Неофита Кипрского. Кипр. XVI в. Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία τού 16ου αιώνα μ.Χ. στο Καθολικό τής Ιεράς Μονής Αγίου Νεοφύτου τού Εγκλείστου. Πάφος Κύπρου  Прп. Иоанн Кущник. Роспись ц. Вознесения в Дечанах. Ок. 1348-1350 гг Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία τού έτους 1348 - 1350 μ.Χ. στό Ναό τής Αναλήψεως τού Κυρίου τής Ιεράς Μονής Βισόκι Ντετσάνι. Σερβία  Святой Преподобный Иоанн Кущник. Фреска . 1568 год. церкви Богородицы в Студенице, Сербия Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία τού έτους 1568 μ.Χ. στήν Ιερά Μονή Στουντένιτσα . Σερβία | |||
Βιογραφία Ο όσιος Ιωάννης ο Καλυβίτης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 460 μ.Χ., όταν βασίλευε ο Λέων ο πρώτος. Ο πατέρας του Αγίου ήταν ο Ευτρόπιος, συγκλητικός στο αξίωμα και πολύ πλούσιος και η μητέρα του ήταν η Θεοδώρα. Και οι δύο γονείς χαρακτηρίζονταν για την ευσέβειά τους. Απέκτησαν τρία παιδιά εκ των οποίων το μικρότερο ήταν ο Ιωάννης. Από την παιδική του ηλικία φαινόταν διαφορετικός από τα αδέρφια του γιατί έδειχνε να μην τον απασχολεί η άνοδος σε κοσμικά αξιώματα, αλλά είχε ιδιαίτερη προσήλωση στον λόγο του Θεού και το ενδιαφέρον του στρεφόταν γύρω από τις ακολουθίες της Εκκλησίας. Για αυτό το λόγο ζήτησε από τους γονείς του να του δωρίσουν ένα ευαγγέλιο για να μπορεί να εντρυφεί στις σελίδες του και να αναπαύεται στην αλήθεια που αυτό θα του προσέφερε. Πράγματι οι γονείς του υπάκουσαν στο θέλημα του παιδιού τους και μετά από αρκετό χρονικό διάστημα το ευαγγέλιο ήταν έτοιμο και ο Ιωάννης μπορούσε να το έχει διαρκώς κοντά του.  Прп. Иоанн Кущник. Роспись ц. Вознесения в Милешево. Ок. 1228 г. Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία τού έτους 1228 μ.Χ στό Ναό τής Αναλήψεως τού Κυρίου τής Ιεράς Μονής Mileseva στις όχθες του ποταμού Mileshevtse, κοντά Prijepolje στην Σερβία   Святой Преподобный Иоанн Кущник. Фреска между приблизительно 1300 церкви Архангела Михаила, Радожда, Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία περίπου τού έτους 1300 μ.Χ.  στην σπηλαιολογική Εκκλησία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στη Radozhda που ευρίσκεται στη δυτική ακτή της λίμνης της Οχρίδας Σκόπια  Прп. Иоанн Кущник. Роспись алтарной преграды Успенского собора Московского Кремля. 1482 или 1514-1515 гг. Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Τοιχογραφία τού έτους 1482 μ.Χ, ή τού έτους 1514-1515 μ.Χ, στον Καθεδρικό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου στο Κρεμλίνο. Ρωσία Εκείνη την περίοδο η οικογένειά του φιλοξενούσε έναν μοναχό από την μονή των Ακοιμήτων, ο οποίος πραγματοποιούσε προσκύνημα στους αγίους τόπους. Ο μοναχός αυτός έγινε πόλος έλξης για το μικρό Ιωάννη, ο οποίος δεν χόρταινε να ακούει για τον τρόπο με τον οποίο οι μοναχοί στο συγκεκριμένο μοναστήρι ζούσαν, ασκούνταν στην προσευχή και αγωνίζονταν να θεωθούν. Ο Ιωάννης παρακάλεσε το μοναχό όταν θα επέστρεφε από το προσκύνημά του να τον πάρει μαζί του στο μοναστήρι και να ασκηθεί εκεί ως μοναχός. Πράγματι όταν επέστρεψε ο μοναχός πήρε τον Ιωάννη κοντά του χωρίς όμως οι γονείς του να το γνωρίζουν γιατί ο Ιωάννης ήξερε ότι θα αντιδρούσαν και δεν θα του το επέτρεπαν. Όταν έφθασαν στο μοναστήρι τον υποδέχθηκε ο ηγούμενος, ο Άγιος Μάρκελλος, ο οποίος βλέποντας την έντονη επιθυμία του να μονάσει τον έκειρε μοναχό και του ανέθεσε τον ανάλογο κανόνα. Ο Ιωάννης σε σύντομο χρονικό διάστημα ξεπέρασε με την άσκηση ακόμη και τους γεροντότερους μοναχούς στην ηλικία και κατέστη το φωτεινό παράδειγμα όλων.   Святой Преподобный Иоанн Кущник. Мозаика 1030 - 1040-е годы.монастыря Осиос Лукас (Преподобного Луки), Греция. Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης. Μωσαϊκό μεταξύ τών ετών 1030-1040 μ.Χ. στην Ιερά Μονή Οσίου Λουκά στό Στείρι Βοιωτίας Οι γονείς του όμως μένοντας χωρίς τον Ιωάννη θεώρησαν ότι κάτι κακό συνέβη στο παιδί τους. Έψαξαν όπου θεωρούσαν ότι θα μπορούσε να βρίσκεται. Και τελικά έμειναν με την εντύπωση ότι θα ήταν νεκρό. Αφού πέρασαν κάποια χρόνια, ο Ιωάννης ζητά και λαμβάνει την ευλογία του πνευματικού του να επιστρέψει στην οικία του και εκεί να ολοκληρώσει τον αγώνα του. Πράγματι ο ηγούμενος της μονής των Ακοιμήτων συμφωνεί και του επιτρέπει την επιστροφή. Όταν ο Ιωάννης φθάνει στο σπίτι του κανείς δεν τον αναγνωρίζει, ούτε οι ίδιοι οι γονείς του. Η μητέρα του μάλιστα δεν άντεχε ούτε την όψη του να βλέπει γιατί ήταν σκελετωμένος και ταλαιπωρημένος. Ο Ευτρόπιος του πρότεινε να μείνει στο δωμάτιο του παιδιού του που πίστευε ότι είχε πεθάνει. Όμως ο Ιωάννης τον παρακάλεσε να του φτιάξουν μία καλύβα στην άκρη του κήπου τους και έτσι έλαβε την ονομασία του Καλυβίτη. Σε αυτήν την καλύβα έμεινε τρία χρόνια και όταν πληροφορήθηκε την επικείμενη αναχώρησή του από αυτήν την ζωή ζήτησε να δει τους γονείς του.  Святой Преподобный Иоанн Кущник. Миниатюра 985 г. Минология Василия II. Константинополь. Ватиканская библиотека. Рим. Ο Όσιος Ιωάννης Καλυβίτης Μικρογραφία (Μινιατούρα) τού έτους 985 μ.Χ. στό Μηνολόγιο τοῦ Βασίλειος Β '. Κωνσταντινούπολη. Τώρα εὑρίσκεται στήν Βιβλιοθήκη τοῦ Βατικανοῦ. Ρώμη  Иоанн Каливит(Кущник), прп;
Τότε τους έδωσε το ευαγγέλιο που του είχαν χαρίσει χρόνια πριν και τους αποκάλυψε την ταυτότητά του. Τους ζήτησε να μην κλαίνε γιατί ο ίδιος είχε βρει παρρησία στον Θεό και τους παρακάλεσε να τον κηδεύσουν με τα μοναχικά του ενδύματα.  Ιερά Λείψανα  Ιερός Ναός Αγίου Ιωάννου Καλυβίτου στο Βαθύ Αυλίδος   Λείψανα τού Αγίου Ιωάννου Καλυβίτου που φυλάσσονται στον παραπάνω Ιερό Ναό.   Απότμημα Ιερού λειψάνου του Αγίου Ιωάννου του Καλυβίτη από το Άγιον Όρος  Частица святых мощей прп. Иоанна Кущника доступна для поклонения и паломничества верующих в Спасо-Евфросиниевском женском монастыре г. Полоцк. Απότμημα λειψάνου τού Οσίου Ιωάννου τού Καλυβίτου στήν Ιερά Μονή Αγίας Ευφροσύνης στήν πόλη Polotsk ( . Belor Polatsk) - μια πόλη στην περιοχή Vitebsk της Λευκορωσίας , ένα διοικητικό κέντρο της περιοχής Polotsk . Βρίσκεται και στις δύο όχθες του Δυτικού Dvina , στη συμβολή του ποταμού Polota . Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε Ἐκ βρέφους τόν Κύριον, ἐπιποθήσας θερμῶς, τόν κόσμον κατέλιπες, καί τά ἐν κόσμῳ τερπνά, καί ἤσκησας ἄριστα· ἔπηξας τήν καλύβην, πρό πυλῶν σῶν γονέων· ἔθραυσας τῶν δαιμόνων, τάς ἐνέδρας παμμάκαρ· διό σε Ἰωάννη ὁ Χριστός, ἀξίως ἐδόξασεν.
Κάθισμα Δόξα... Ἦχος γ' Τὴν ὡραιότητα Πλοῦτον ἐπίκηρον, καὶ δόξαν ῥέουσαν, λιπὼν οὐράνιον, ὄλβον ἀπείληφας, καὶ κλέος Πάτερ ἀληθῶς, αἰωνίζον μακάριε· ὅθεν μακαρίζομεν, τὴν ἁγίαν σου κοίμησιν, καὶ πανηγυρίζοντες, ἐν αὐτῇ ἐκβοῶμέν σοι· Πρὸς Κύριον μνημόνευε ἡμῶν, ὡς ἔχων Ἰωάννη παρρησίαν. | |||
 Минея - Январь (фрагмент). Икона. Русь. Начало XVII в. Церковно-Археологический Кабинет Московской Духовной Академии Μηναῖο - Ιανουάριος (τεμάχιο). Εἰκονίδιο στίς ἀρχές τοῦ 17ου αἰώνα μ.Χ. στήνἘκκλησία καί τό Αρχαιολογικό Μουσεῖο τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας τῆς Μόσχας . Κοντάκιον
Ὁ Οἶκος
Ἐξαποστειλάριον τοῦ Καλυβίτου Ἐξαποστειλάριον, Ἕτερον τοῦ αὐτοῦ  Στα όρια του δήμου Μεσσαπίων, στο δρόμο προς το προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου βρίσκεται η Ιερά Μονή του Οσίου Ιωάννου του Καλυβίτου. Πρόκειται περί παλαιάς και ιστορικής μονής, η οποία χτίστηκε επάνω στα ερείπια αρχαιοελληνικού ναού, προφανώς προς τιμήν του θεού Απόλλωνα. Σε αυτό το μοναστήρι ασκήθηκαν πάρα πολλοί μοναχοί, ανάμεσα στους οποίους σώζεται και το όνομα του οσίου Δανιήλ του στυλίτου σύμφωνα με το συνοδικό της ορθοδοξίας που έχει συνταχθεί στο τέλος του 11ου αιώνα. Το μοναστήρι αναστηλώθηκε το 1245 και αγιογραφήθηκε. Δυστυχώς και πάλι χάνεται στο πέρασμα των αιώνων, ενώ η παράδοση θέλει να επισκευάζεται από ρώσους μοναχούς τον 18ο αιώνα. Το 1920 γίνεται ακόμη μία προσπάθεια αναστύλωσής του και από τότε διατηρεί την μορφή που διαθέτει ακόμη και σήμερα. Κατά την διάρκεια των ετών από το 1970 μέχρι και σήμερα έχουν διακονήσει τον άγιο στο παραπάνω μοναστήρι αρκετές αδελφότητες με σπουδαίο έργο τόσο στην συντήρηση, όσο και στην πνευματική καλλιέργεια. Σήμερα, με την ευλογία και το άοκνο ενδιαφέρον του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου, στο μοναστήρι εκτελεί χρέη ηγουμενοσυμβουλίου ο πανοσιολογιώτατος αρχιμανδρίτης κ. Στέφανος Καραμούζης, ενώ τελούνται ανελλιπώς όλες οι ιερές ακολουθίες που προβλέπονται από την αγία Εκκλησία μας. Η ιερά μονή του Αγίου Ιωάννη του Καλυβίτη βρίσκεται ακριβώς μετά την πόλη των Ψαχνών Ευβοίας, στον δρόμο προς το χωριό Προκόπι της βορείου Ευβοίας. Στην δεξιά πλευρά του δρόμου υπάρχει σήμανση που πληροφορεί για τη ύπαρξη της Mονής. ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ Άγιος Δημήτριος του Ροστόφ Η ζωή του Αγίου Ιωάννη του Καλύβα 602Εορτάζεται στις 15 Ιανουαρίου Στην Κωνσταντινούπολη, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λέοντα του Μεγάλου (603 ), ζούσε ένας πλούσιος και διακεκριμένος στρατιωτικός αξιωματούχος ονόματι Ευτρόπιος και η σύζυγός του Θεοδώρα. Είχε τρεις γιους, δύο από τους οποίους υπηρέτησαν στην αυτοκρατορική υπηρεσία και είχαν ήδη κατακτήσει σημαντικούς βαθμούς. Ο τρίτος, ο νεότερος, ονόματι Ιωάννης, στάλθηκε να σπουδάσει διάφορες επιστήμες. Ενώ ήταν ακόμα δωδεκάχρονο αγόρι, ο Ιωάννης ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του, σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και οι δάσκαλοί του έμεναν έκπληκτοι με τις ικανότητές του και την αξιοσημείωτη ανάπτυξή του για τη νεότητά του. Διακρίθηκε όχι μόνο στα εγκόσμια ζητήματα αλλά και στην πνευματική σοφία. Υπό την γεμάτη χάρη επιρροή του Αγίου Πνεύματος, μεγάλωσε σε ένα πράο, ευγενικό και σεμνό αγόρι. Μετά το σχολείο, περνούσε τον χρόνο του όχι στα παιχνίδια που ήταν τυπικά της παιδικής ηλικίας, αλλά διαβάζοντας ιερά, θεόπνευστα βιβλία και παρακολουθώντας επιμελώς τις εκκλησιαστικές λειτουργίες. Η καρδιά του θερμάνθηκε από την αγάπη για τον Θεό, και η φωτιά αυτής της αγάπης άρχισε να καίει σαν μια δυνατή φλόγα στην ψυχή του. Ενώ ο Ιωάννης προόδευε τόσο πολύ στην ευσέβεια, συνέβη μια μέρα ένας μοναχός να μπει στο σπίτι όπου μελετούσε ο μακάριος. Βλέποντάς τον, ο νέος ρώτησε: - Από πού είσαι, πατέρα, και πού πηγαίνεις; «Είμαι από το μοναστήρι του «αδιάκοπου» 604 », απάντησε ο μοναχός, «και πηγαίνω στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσω στους αγίους τόπους». Με φλεγόμενη καρδιά, ο Ιωάννης άρχισε να τον ρωτάει για τη μοναστική ζωή, για την προσευχή και τη νηστεία, για την αδιάκοπη ψαλμωδία και για άλλες ασκητικές προσπάθειες και κόπους των μοναχών. Ο μοναχός, βλέποντας την ευσέβεια και τη σύνεση του αγοριού, του διηγήθηκε λεπτομερώς όλα τα έθιμα και τους κανόνες του μοναστηριού του. Ο Ιωάννης, αφού άκουσε προσεκτικά όσα είπε ο μοναχός, του είπε: – Θα επιστρέψετε, πάτερ, στο μοναστήρι σας ή θα παραμείνετε στα Ιεροσόλυμα; «Έχω», απάντησε ο μοναχός, «εντολή από τον ηγούμενό μου να επιστρέψω και, αφού υποκλιθώ, αν ευαρεστεί τον Θεό, στους ιερούς τόπους, θα επιστρέψω αμέσως». Τότε ο Ιωάννης, πιάνοντας τον μοναχό από το δεξί χέρι, είπε: «Έχω μια μυστική λέξη για σένα, πατέρα.» Τότε τον πήρε παράμερα και άρχισε να μιλάει: «Άκουσέ με, πάτερ μου», σε παρακαλώ, «και δείξε μου έλεος. Έχω έντονη επιθυμία να αφήσω αυτή την κοσμική αναταραχή και να υπηρετήσω τον Χριστό. Αλλά οι γονείς μου έχουν πολύ διαφορετικές απόψεις για μένα. Αγαπώντας με περισσότερο από τους μεγαλύτερους αδελφούς μου, θέλουν να μου εξασφαλίσουν κάποια υψηλή θέση και έναν γάμο. Εγώ, ωστόσο, έχοντας ακούσει συχνά τον λόγο του Θεού στην αγία εκκλησία και έχοντας διαβάσει ο ίδιος τα ιερά βιβλία, έχω καταλάβει ότι όλα τα κοσμικά πράγματα είναι μάταια και ότι μόνο ένα πράγμα είναι ωφέλιμο - να απαρνηθείς τον κόσμο και να υπηρετήσεις τον Χριστό στη μοναστική σου ζωή. Σε εξορκίζω στον Θεό, που επιθυμεί τη σωτηρία μας, να με πάρεις πίσω στο μοναστήρι σου». Με αυτά τα λόγια, ο μοναχός ένιωσε ότι ο ίδιος ο Θεός καλούσε το αγόρι κοντά Του. Ορκίστηκε να το πάρει μαζί του κατά την επιστροφή του, και έτσι χώρισαν. Κατά την αναχώρηση του μοναχού για τα Ιεροσόλυμα, ο μακάριος Ιωάννης, επιθυμώντας να ζήσει σύμφωνα με το Ευαγγέλιο, άρχισε να ζητά από τους γονείς του να του προμηθευτούν ένα Ευαγγέλιο, ώστε, μαθαίνοντας από αυτό τα λόγια του Χριστού, να μάθει και να κάνει πράξεις που ευαρεστούν τον Χριστό. Οι γονείς του χάρηκαν πολύ βλέποντας τον ζήλο του γιου τους για τις Θείες Γραφές. Αμέσως προσέλαβαν έναν επιδέξιο γραμματέα για να ετοιμάσει ένα όμορφο αντίγραφο του Ευαγγελίου. Στη συνέχεια το επικάλυψαν με χρυσό και το στόλισαν με πολύτιμους λίθους, ώστε ο γιος τους να προσελκύεται στην επιμελή ανάγνωση του βιβλίου όχι μόνο από τη γλυκύτητα των λόγων του Χριστού που ήταν γραμμένοι μέσα, αλλά και από την εξωτερική του ομορφιά. Αφού ετοίμασαν ένα τέτοιο Ευαγγέλιο, το παρουσίασαν στον γιο τους. Δέχοντας με χαρά το ιερό βιβλίο, ο Ιωάννης άρχισε να το διαβάζει επιμελώς. Η καρδιά του αγαλλίασε από τα λόγια του Χριστού και, μέρα με τη μέρα, φλεγόταν από ολοένα και μεγαλύτερη αγάπη για τον Θεό, περιμένοντας με ανυπομονησία την επιστροφή από τα Ιεροσόλυμα του μοναχού στον οποίο είχε αποκαλύψει το μυστικό της καρδιάς του. Μετά από πολύ καιρό, ο μοναχός επέστρεψε και ο Ιωάννης τον υποδέχτηκε με μεγάλη χαρά. «Να, γιε μου, επέστρεψα όπως υποσχέθηκα», είπε ο μοναχός, «και αν θέλεις, θα σε πάρω μαζί μου στο μοναστήρι». Ο ευλογημένος Ιωάννης απάντησε: «Ευχαριστώ τον Θεό που σε επέστρεψε υγιή και μου έδωσε την τιμή να σε ξαναδώ. Είμαι έτοιμος να ξεκινήσω. Αλλά τι θα κάνουμε αν οι γονείς μου αρνηθούν να με αφήσουν να φύγω; Η μητέρα μου είναι πολύ ευαίσθητη στην καρδιά και όταν μάθει ότι επιθυμώ να τους αφήσω, θα κλάψει και θα με κρατήσει, ματαιώνοντας έτσι την επιθυμία μου. Σε παρακαλώ, πατέρα μου, άφησέ μας να φύγουμε κρυφά από εδώ, ώστε κανένας από τους συγγενείς ή τους φίλους μου να μην μάθει για την αναχώρησή μου ή την πορεία που ακολούθησα.» «Ας κάνουμε όπως θέλεις, γιε μου», είπε ο μοναχός, «και είθε ο Θεός να εκπληρώσει την επιθυμία της καρδιάς σου». Έτσι έφτασαν στην ακτή στις αποβάθρες και, βρίσκοντας ένα πλοίο, άρχισαν να ζητούν από τον ιδιοκτήτη του να τους πάει στην κατοικία των ακοίμητων. Αλλά αυτός απαίτησε ένα μεγάλο ποσό χρυσού ως πληρωμή για το ταξίδι, γιατί είπε ότι περίμενε το πλοίο να μεταφέρει ένα μεγάλο φορτίο, καθώς και να το νοικιάσει για το ταξίδι της επιστροφής. Ο Γιάννης τον ρώτησε: – Πόσο κοστίζει η παράδοση ενός πλήρους φορτίου στο πλοίο σας; «Εκατό χρυσά νομίσματα», απάντησε ο ναυπηγός. «Περίμενε, αδερφέ μου, μέχρι τρεις μέρες», είπε ο Τζον, «και θα νοικιάσω το πλοίο σου». Αφού μίλησαν μαζί του, ο Ιωάννης και ο μοναχός έφυγαν. Μόνοι, ο Ιωάννης είπε στον μοναχό: Ο ναύτης ζητάει πολλά για το ταξίδι· αλλά είναι ακόμη πιο ακριβό για μένα να αφήσω κρυφά τους γονείς μου· επομένως, θα πάω στους γονείς μου και θα τους ζητήσω να μου δώσουν χρυσό για κάποιες ανάγκες. «Πήγαινε, γιε μου», απάντησε ο μοναχός, «και είθε ο Κύριος να εκπληρώσει την πρόθεσή σου, όπως ευαρεστεί το θέλημά Του». Φτάνοντας στο σπίτι του, ο Γιάννης είπε στη μητέρα του: «Θέλω να σου ζητήσω, μητέρα, μια χάρη, αλλά δεν τολμώ.» «Ζήτησέ μου ό,τι θέλεις, γιε μου», απάντησε η μητέρα. «Όλοι οι συμμαθητές μου», είπε ο Γιάννης, «με έχουν προσκαλέσει στα σπίτια τους όχι μία ή δύο φορές, αλλά πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν τους έχω προσκαλέσει ούτε τους έχω ανταποδώσει τη φιλοξενία. Ντρέπομαι μπροστά τους και δεν μπορώ πλέον να πάω στο σχολείο από ντροπή. Σας παρακαλώ, δώστε μου όσα χρήματα θα χρειαστούν για να διασκεδάσω τους συμμαθητές μου». «Περίμενε μέχρι το πρωί», απάντησε η μητέρα, «θα το πω στον πατέρα σου και θα σου δώσει ό,τι χρειάζεσαι». Όταν μετέφερε το αίτημα του Ιωάννη στον άντρα της, εκείνος, από αγάπη για τον γιο του, του έδωσε εκατό χρυσά νομίσματα, και αυτό συνέβη με ιδιαίτερη πρόνοια Θεού, ώστε να εκπληρωθεί η καλή πρόθεση του αγοριού. Αφού έδωσε στον γιο του χρυσό, ο πατέρας τον εμπιστεύτηκε στη φροντίδα ενός πιστού υπηρέτη, με εντολή να βεβαιωθεί ότι το αγόρι δεν θα ξόδευε τα χρήματα άσκοπα. Ο Ιωάννης πήγε χαρούμενος μαζί του στην παραλία, λέγοντας: - Ας ψάξουμε και ας αγοράσουμε μερικά καλά ψάρια. Όταν πλησίασαν το πλοίο, έστειλε έναν υπηρέτη στο σχολείο με τα λόγια: - Πήγαινε να δεις αν μαζεύονται οι σύντροφοί σου και μετά γύρνα πίσω σε μένα. Αφού έφυγε ο υπηρέτης, ο Ιωάννης επιβιβάστηκε στο πλοίο με τον μοναχό. Αφού έδωσαν στον ναύτη την αμοιβή τους, απέπλευσαν από την ακτή και ξεκίνησαν το ταξίδι τους. Ο Ιωάννης πήρε μαζί του το Ευαγγέλιο που του είχαν δώσει οι γονείς του και παρηγοριόταν διαβάζοντάς το στο ταξίδι. Ο υπηρέτης, επιστρέφοντας από το σχολείο, έψαξε τον Ιωάννη στην ακτή για πολλή ώρα, αλλά μη βρίσκοντάς τον, νόμιζε ότι το αγόρι είχε γυρίσει σπίτι. Στη συνέχεια πήγε στους αφέντες του και ρώτησε για τον Ιωάννη. Αμέσως άρχισαν να τον αναζητούν παντού. Αλλά μια μακρά αναζήτηση στην Κωνσταντινούπολη και τα περίχωρά της δεν απέδωσε τίποτα, και στο σπίτι του Ευτρόπιου έκλαψαν πικρά και θρήνησαν τον αγαπημένο τους γιο Ιωάννη. Εν τω μεταξύ, ενώ ο Ιωάννης ήταν καθ' οδόν, ο Θεός τον βοήθησε φανερά: Έστειλε έναν ευνοϊκό άνεμο στο πλοίο, και οι ταξιδιώτες έφτασαν γρήγορα στο μοναστήρι της αδιάλειπτης. Εκεί ο μοναχός είπε στον ηγούμενο Μάρκελλο και στους αδελφούς όλα όσα γνώριζε για τον νεαρό Ιωάννη, συμπεριλαμβανομένης της πίστης και του ζήλου με τον οποίο προσπαθούσε να αποδεχτεί τη μοναστική ζωή και να υπηρετήσει τον Κύριο. Βλέποντας την εξαιρετικά νεαρή ηλικία του αγοριού, ο ηγούμενος του είπε: «Γιε μου! Δεν θα μπορέσεις να αντέξεις το μοναστικό βάρος και να τηρήσεις αυστηρές νηστείες, καθώς είσαι ακόμα πολύ νέος. Επιπλέον, έχουμε τη συνήθεια να μην κουρεύουμε αμέσως κάθε υποψήφιο για το μοναστικό κάλεσμα, αλλά μόνο μετά από μια μακρά περίοδο δοκιμής της ειλικρίνειας των προθέσεών τους και του ζήλου τους στις ευσεβείς τους προσπάθειες. Επομένως, αν θέλεις να ακολουθήσεις τη μοναστική υπηρεσία μαζί μας, πρέπει πρώτα να ζήσεις μαζί μας χωρίς μοναστική κουρά, να εξοικειωθείς με τη ζωή μας και να δοκιμάσεις τον εαυτό σου για να δεις αν είσαι ικανός για τέτοιους κόπους.» Τότε ο μακάριος Ιωάννης έπεσε στα πόδια του ηγουμένου και, κλαίγοντας πικρά, άρχισε να ρωτάει: «Σε παρακαλώ, πάτερ μου, κουράσου με τώρα. Μη σκέφτεσαι τη νεότητά μου, αλλά τον ζήλο μου, γιατί αγωνίζομαι με όλη μου την καρδιά να είμαι άξιος να λάβω την αγγελική σου εικόνα. Μην απορρίψεις την προσευχή μου, αλλά για χάρη της Παναγίας, Ομοούσιας και Ζωοποιού Τριάδας, δέξου με ως μοναχό στο μοναστήρι σου». Ο ηγούμενος, συγκινημένος από τον ζήλο και τα δάκρυα του νέου, νιώθοντας έντονα τη χάρη του Αγίου Πνεύματος που κατοικούσε μέσα του, συμφώνησε αμέσως να τον δεχτεί και να τον χειροτονήσει και στη συνέχεια του διέταξε να περάσει σταδιακά από όλους τους βαθμούς της μοναστικής υπακοής και να μελετήσει με έμπειρους πρεσβύτερους. Ο Ιωάννης, όταν η επιθυμία του τελικά εκπληρώθηκε, εκπλήρωσε με ζήλο και ταπεινότητα όλα όσα του είχαν δοθεί. Προοδεύοντας σταδιακά στις μοναστικές του προσπάθειες, σύντομα έφτασε σε τέτοια τελειότητα στην αρετή που ξεπέρασε εκείνους που είχαν δεχτεί τον μοναχισμό πριν από αυτόν και έγινε παράδειγμα για όλους στην αδιάλειπτη προσευχή, την πραή υπακοή και την υπομονετική υπομονή των πιο αυστηρών νηστειών. Συχνά, για πολλές ημέρες, δεν έτρωγε τίποτα - εκτός μόνο από την Κοινωνία των Αγίων και Ζωοποιών Μυστηρίων του Χριστού - και μόνο με αυτό συντηρούνταν. Ακόμα και ο ίδιος ο ηγούμενος θαύμαζε τον Ιωάννη και του έλεγε: «Γιε μου! Γιατί, στη νεότητά σου, αναλαμβάνεις τέτοια κατορθώματα; Πρόσεχε να μην εξασθενήσεις τη σωματική σου δύναμη από την υπερβολική νηστεία και, έχοντας καταστρέψει την υγεία σου, να γίνεις ανίκανος για περαιτέρω κατορθώματα και υπηρεσία προς δόξα του Χριστού». Ο Ιωάννης, υποκλινόμενος ταπεινά στον ηγούμενο, όπως συνήθιζε, απάντησε: - Συγχώρεσέ με, άγιε πατέρα, τον άχρηστο δούλο, και προσευχήσου για μένα, τον τεμπέλη και λιπόψυχο, για να μου χαρίσει ο Κύριος κατορθώματα και να βοηθήσει την αδυναμία μου. Μέσα σε τέτοιους αγώνες, ο μακάριος Ιωάννης έζησε στο μοναστήρι για έξι χρόνια. Τότε ο εχθρός και μισητής κάθε καλοσύνης - ο διάβολος - ανέβηκε εναντίον του . Για να αποδυναμώσει τη δύναμη του Ιωάννη για περαιτέρω αγώνες, για να εμποδίσει και να εμποδίσει την γενναία πρόοδό του στην εκπλήρωση των εντολών του Κυρίου, ξύπνησε μέσα του σκέψεις για τους γονείς του και έκανε την καρδιά του να βασανίζεται από οίκτο γι' αυτούς, θυμούμενος τη μεγάλη αγάπη που είχαν ο πατέρας και η μητέρα του γι' αυτόν. Άρχισε να ενσταλάζει στον Ιωάννη σκέψεις όπως αυτές: «Τι κάνουν τώρα οι γονείς σου χωρίς εσένα; Πώς θρηνούν, πενθούν και κλαίνε για σένα, αφού έφυγες από το σπίτι χωρίς να το γνωρίζουν! Ο πατέρας σου κλαίει, η μητέρα σου θρηνεί, οι αδελφοί σου θρηνούν, οι συγγενείς και οι φίλοι σου θρηνούν για σένα, όλο το σπίτι του πατέρα σου είναι σε θλίψη εξαιτίας σου». Ο πονηρός θυμήθηκε επίσης τον πλούτο και τη δόξα των γονιών του, τις τιμές που απολάμβαναν οι αδελφοί του και διάφορες άλλες μάταιες γήινες ευλογίες. Τον ταλαιπωρούσε με τέτοιες σκέψεις συνεχώς, μέρα και νύχτα, έτσι ώστε ο Ιωάννης τελικά εξασθενήθηκε σε σωματική δύναμη και μόλις που ζούσε: από τη μεγάλη εγκράτεια και τα μοναστικά κατορθώματα και από το εσωτερικό μαρτύριο των σκέψεων, η δύναμή του στέρεψε σαν θραύσμα κεραμικής 605 , και η σάρκα του έγινε σαν καλάμι που λικνίζεται στον άνεμο 606 . Ο ηγούμενος, βλέποντας πώς ο Ιωάννης γινόταν όλο και πιο αδύναμος κάθε μέρα, του είπε: «Δεν σου είπα, γιε μου, ότι ο Θεός δεν απαιτεί υπερβολική εργασία από τους δούλους Του, αλλά επιθυμεί ο καθένας να Τον υπηρετεί, για τη δόξα του αγίου ονόματός Του, σύμφωνα με τις δυνατότητές του; Εσύ, γιε μου, δεν με άκουσες τότε, και τώρα είσαι εξαντλημένος από υπερβολική νηστεία και αφόρητους κόπους». «Δεν με ξέρανε η νηστεία, πάτερ μου», απάντησε ο Ιωάννης, «ούτε οι κόποι με εξάντλησαν, αλλά οι λογισμοί που μου υπέδειξε ο πονηρός με βασανίζουν μέρα νύχτα εδώ και πολύ καιρό». Σε αυτό το σημείο, ο Ιωάννης εξομολογήθηκε στον ηγούμενο τις σκέψεις του για τους γονείς και το σπίτι του. Ο ηγούμενος του είπε: «Δεν σου έχω ξαναπεί, γιε μου, ότι τα μοναστικά κατορθώματα είναι δύσκολα, ότι οι μοναχοί κουβαλούν μαζί τους πολλούς κόπους, εχθρικές επιθέσεις και απερίγραπτους πειρασμούς;» Με αυτά τα λόγια, ο ηγούμενος έκλαψε ασταμάτητα για τον Ιωάννη. Ο Θεός, που μετατρέπει τα πάντα σε καλό, μέσω μιας ιδιαίτερης, μυστικής επιρροής στην καρδιά του ηγουμένου, τον ενέπνευσε να μην εμποδίσει τον Ιωάννη να πάει στους γονείς του: ο Κύριος ήθελε αργότερα να κάνει τις επιθυμίες Του θαυματουργές σε αυτόν . Ο ηγούμενος ευλόγησε τον Ιωάννη να πάει όπου ήθελε, αλλά τον προέτρεψε να φυλάσσεται προσεκτικά από τις παγίδες του εχθρού και να διατηρεί την αγνότητά του στο ταξίδι. «Παρόλο που πηγαίνω στους γονείς μου», απάντησε ο Ιωάννης, «ακόμα και εκεί, με τη βοήθεια του Θεού και τις προσευχές σας, θα συντρίψω το κεφάλι του εχθρού μου και θα δείξω την ανικανότητά του». Τότε ο Ιωάννης πήγε στο κελί του για να προετοιμαστεί για το ταξίδι. Αυτή η προετοιμασία δεν περιλάμβανε τίποτα άλλο παρά προσευχή, δάκρυα και στεναγμούς καρδιάς, σε συνδυασμό με γονυκλισίες - να μην επιτρέψει ο Κύριος να θριαμβεύσει ο εχθρός, αλλά ο Ίδιος, όπως γνωρίζει και θέλει, να κατευθύνει το μονοπάτι του σύμφωνα με το καλό και παντελώς τέλειο θέλημά Του. Φτάνοντας στην πόρτα του ηγουμένου το επόμενο πρωί, ο Ιωάννης έπεσε στα πόδια του και άρχισε να τον παρακαλεί να μην θυμώνει για την αναχώρησή του από το μοναστήρι, αλλά να τον καθοδηγεί με την πατρική του ευλογία και τις ιερές προσευχές του. Τότε ο ηγούμενος κάλεσε όλους τους αδελφούς και, ανακοινώνοντας ότι ο Ιωάννης ήθελε να τους αφήσει, τους διέταξε να προσευχηθούν γι' αυτόν. Ο ίδιος ο Ιωάννης, αποχαιρετώντας, είπε στους αδελφούς: «Ξέρω ότι ο διάβολος θέλει να με απομακρύνει εντελώς από αυτό το ιερό μέρος με το πρόσχημα μιας συνάντησης με τους γονείς μου. Αλλά εμπιστεύομαι στον Θεό και στις άγιες προσευχές σας ότι θα ξαναδώ τους γονείς μου και θα νικήσω τον διάβολο, νικώντας την απάτη του». Μετά από αυτό, όλοι πήγαν στην εκκλησία και εκεί, με δάκρυα στα μάτια, προσευχήθηκαν για τον Ιωάννη. Ο ηγούμενος, ευλογώντας τον για το ταξίδι του, είπε: - Πήγαινε, υιέ μου, στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, και είθε ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός να σε συνοδεύει και να κατευθύνει την πορεία σου σύμφωνα με το θέλημά Του. Όλοι οι άλλοι πατέρες τον ευλόγησαν επίσης, σηκώνοντας τα χέρια τους. Ο Ιωάννης τους φίλησε όλους και είπε: – Είθε ο Κύριος να σας σώσει, πατέρες και αδελφοί, είθε να σας σώσει, την ευλογημένη από Αυτόν συντροφιά, τους αγαθούς ασκητές που με αγάπη με δέχτηκαν στην κοινότητά τους, την οποία τώρα στερούμαι, λόγω της αναξιότητάς μου να συνοικώ με τέτοιους ανθρώπους που ευαρεστούν τον Θεό. Με αυτά τα λόγια έφυγε από το μοναστήρι και ξεκίνησε το ταξίδι του. Έχοντας διανύσει 608 στάδια από το μοναστήρι , κοίταξε πίσω και, βλέποντας το μοναστήρι, άρχισε να κλαίει πικρά. Έπεσε στα γόνατά του και, κλαίγοντας και κλαίγοντας στο έδαφος, άρχισε να προσεύχεται στον Θεό. Στη συνέχεια σηκώθηκε και ξεκίνησε ξανά, εμπιστευόμενος τον εαυτό του στον Θεό και εναποθέτοντας τις ελπίδες του στην πρόνοια και την προστασία Του. Στο δρόμο, συνάντησε έναν ζητιάνο ντυμένο με κουρέλια. Ο Ιωάννης γύρισε προς το μέρος του και του είπε: «Βλέπω, αδελφέ μου, ότι τα ρούχα σου είναι πολύ παλιά και σκισμένα. Σε παρακαλώ, δώσ' τα μου και πάρε τα καλύτερα μου για τον εαυτό σου.» Ο ζητιάνος χάρηκε πολύ και αμέσως έβγαλε τα κουρέλια του και τα έδωσε στον Ιωάννη, ο οποίος του έδωσε τα καλύτερα ρούχα του σε αντάλλαγμα. Όταν ο Ιωάννης πλησίασε στην Κωνσταντινούπολη, βλέποντας από μακριά το σπίτι των γονιών του, έπεσε με το πρόσωπο στη γη και άρχισε να προσεύχεται με τα εξής λόγια: – Κύριε Ιησού Χριστέ, μη με εγκαταλείψεις! Ήταν βράδυ, και ο Όσιος Ιωάννης παρέμεινε εκεί για να περιμένει την έλευση της νύχτας. Τα μεσάνυχτα, πλησιάζοντας την πόρτα του σπιτιού των γονιών του, έπεσε ξανά στο έδαφος και προσευχήθηκε: «Κύριε Ιησού Χριστέ! Ιδού το σπίτι του πατέρα μου, το οποίο τόσο λαχταρούσα να δω. Αλλά μη μου επιτρέψεις να χάσω τη χάρη Σου εξαιτίας αυτού. Σε παρακαλώ, Δάσκαλε, δώσε μου από ψηλά τη βοήθεια και τη δύναμη να ξεπεράσω τον πειρασμό του διαβόλου. Μην του επιτρέψεις να θριαμβεύσει πάνω μου και να με κατατροπώσει, αλλά δώσε μου να τελειώσω τη ζωή μου γενναία εδώ.» Έτσι προσευχήθηκε μέχρι την αυγή. Όταν ξημέρωσε, άνοιξαν οι πόρτες και βγήκε έξω ο οικονόμος του σπιτιού, που ήταν υπεύθυνος για τους άλλους σκλάβους. Βλέποντας έναν ζητιάνο ντυμένο με κουρέλια, τον ρώτησε: «Ποιος είσαι, από πού είσαι και γιατί τόλμησες να έρθεις εδώ; Φύγε γρήγορα από εδώ, γιατί οι αφέντες μου θα φύγουν σύντομα.» «Όπως βλέπεις», του απάντησε ταπεινά ο Ιωάννης, «είμαι ένας ζητιάνος, που δεν έχει πού να ακουμπήσει το κεφάλι του. Σε παρακαλώ, κύριέ μου, ελέησέ με, μην με διώξεις από εδώ, αλλά επίτρεψέ μου να μείνω σε αυτή τη γωνιά. Δεν θα κάνω κακό σε κανέναν, και εσύ ο ίδιος θα λάβεις έλεος από τον Θεό αν με λυπηθείς και μου επιτρέψεις να μείνω εδώ». Λυπούμενος τον ζητιάνο, ο οικονόμος τον εγκατέλειψε. Λίγο αργότερα, οι γονείς του Ιωάννη έφυγαν από το σπίτι, κατευθυνόμενοι προς το βασιλικό παλάτι. Βλέποντάς τους, ο ευλογημένος έκλαψε και άρχισε να μουρμουρίζει στο μυαλό του: «Η ευχή μου επιτέλους έγινε πραγματικότητα—βλέπω τους γονείς μου. Αλλά εσύ δεν θα χαρείς, διάβολε, γιατί, με τη χάρη του Κυρίου μου, δεν θεωρώ τίποτα τα καυτά βέλη που έστρεψες εναντίον μου.» Και πάλι φώναξε στον Θεό με όλη του την ψυχή: – Κύριε Ιησού Χριστέ, μη με εγκαταλείψεις μέχρι το τέλος! Ο ευλογημένος Ιωάννης παρέμεινε ακίνητος στη γωνία δίπλα στην πύλη, ξαπλωμένος εκεί σαν τον Λάζαρο ( Λουκάς 16:20 ), ή σαν τον Ιώβ πάνω σε ένα σωρό από στάχτες ( Ιώβ 2:8 ). Ο πατέρας του, βλέποντας τον φτωχό ζητιάνο να βρίσκεται δίπλα στην πύλη, άρχισε να του στέλνει φαγητό από το τραπέζι του, λέγοντας: «Αυτός ο ζητιάνος έχει μεγάλη υπομονή—παρά το γεγονός ότι είναι άστεγος, υπομένει χειμώνα, ζέστη, παγετό και βροχή· αληθινά, τέτοιοι είναι που κληρονομούν τη Βασιλεία των Ουρανών. Για χάρη του, ίσως ο Θεός σώσει και εμάς, γι' αυτό και μας τον έστειλε—ώστε δείχνοντας έλεος σε αυτόν, εμείς οι ίδιοι να κριθούμε αργότερα άξιοι του ελέους Του. Ποιος ξέρει; Ίσως ο αγαπημένος μας γιος, ο Ιωάννης, του οποίου το πού δεν γνωρίζουμε καν, υπομένει τώρα την ίδια φτώχεια· κάνουμε για αυτόν τον ζητιάνο ακριβώς αυτό που θα ευχόμασταν για τον γιο μας από τους άλλους.» Μια μέρα, η μητέρα του Ιωάννη, βγαίνοντας από το σπίτι, είδε αυτόν τον ζητιάνο να κείτεται πάνω σε ένα σωρό από κοπριά μέσα στα κουρέλια του. Αυτό της φάνηκε τόσο αηδιαστικό που είπε στους υπηρέτες: - Σύρετε αυτόν τον απαίσιο άντρα μακριά από εδώ, γιατί δεν μπορώ να πάω εδώ όσο τον βλέπω ξαπλωμένο. Οι υπηρέτες τον έσυραν αμέσως σε άλλο μέρος. Ο ευλογημένος μπορούσε πλέον μόνο να κοιτάζει από μακριά τις πύλες του σπιτιού του πατέρα του. Μια μέρα, βλέποντας τον οικονόμο να βγαίνει από τις πύλες, τον κάλεσε και του είπε: «Σας παρακαλώ, κύριέ μου, όπως ήσουν ελεήμων απέναντί μου από την αρχή, έτσι και τώρα λυπήσου με και φτιάξε μου μια μικρή σκηνή για να μην με βλέπει η κυρία σου και για να έχω τουλάχιστον κάποιο καταφύγιο από το κρύο». Ο οικονόμος έκανε δεκτό το αίτημα του Ιωάννη και σύντομα έστησε μια μικρή σκηνή, όπου ο άγιος έμενε, περνώντας όλο τον χρόνο του προσευχόμενος στον Θεό. Κάθε μέρα, ο πατέρας του τού έστελνε φαγητό από το τραπέζι του. Ο Ιωάννης το δεχόταν με ευγνωμοσύνη, αλλά το μοίραζε σε άλλους ζητιάνους που τον επισκέπτονταν. Ο ίδιος υπέφερε συνεχώς από πείνα και δίψα, και από τόσο ακραία εγκράτεια και νηστεία, αδυνάτιζε τόσο πολύ που μπορούσε κανείς να μετρήσει κάθε άρθρωση των οστών του. Επί τρία ολόκληρα χρόνια, ο Ιωάννης υπέμεινε υπομονετικά αυτή τη ζωή, κρύβοντας από τους γονείς του ότι ήταν γιος τους. Μετά από τρία χρόνια, ο πανάγαθος και ελεήμων Κύριός μας Ιησούς Χριστός, βλέποντας την υπομονή και την ταπεινότητα του δούλου Του, αποφάσισε να βάλει τέλος στις κακοτυχίες και τους κόπους του. Του εμφανίστηκε σε όραμα και του είπε: «Χαίρε, Ιωάννη, που έγινες σαν τον αγαπημένο μου μαθητή Ιωάννη την Παρθένο , γιατί εσύ, αφού άφησες τα πάντα πίσω, με ακολούθησες σε αγνή παρθενία. Το τέλος της ζωής σου πλησιάζει, και το τέλος των μεγάλων σου παθημάτων πλησιάζει. Σε τρεις ημέρες θα έρθεις σε μένα και θα κληρονομήσεις την ειρήνη των δικαίων». Αφού συνήλθε μετά το όραμα, ο Ιωάννης άρχισε να προσεύχεται στον Κύριο με δάκρυα και είπε: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, Θεέ μου, ότι θέλεις να μου χαρίσεις, τον ανάξιο, την ειρήνη των δικαίων. Σε παρακαλώ, Δέσποινά μου, να θυμηθείς και τους γονείς μου, να τους ελεήσεις κατά το μέγα έλεός Σου και να καθαρίσεις τις αμαρτίες τους, γιατί εσύ είσαι μόνος αγαθός και πολυεύσπλαχνος». Μετά από μια τέτοια προσευχή, κάλεσε κοντά του τον προαναφερθέντα υπηρέτη των γονιών του, τον διαχειριστή του σπιτιού, και του είπε: «Από την αρχή μέχρι τώρα, ήσουν ελεήμων μαζί μου. Σε παρακαλώ, κύριέ μου, να είσαι ελεήμων μέχρι τέλους. Μόνο ένα πράγμα σου ζητώ: πήγαινε να πεις στην κυρία σου τα εξής: ο ζητιάνος που διώξατε από την πύλη σε παρακαλεί μέσω εμού με αυτά τα λόγια: «Για χάρη του Κυρίου Χριστού, μην με περιφρονείς, τον άθλιο άνθρωπο, αλλά καταδέξου να έρθεις σε μένα, γιατί έχω ανάγκη να σου μιλήσω»». Ο υπηρέτης μετέφερε τα λόγια του ζητιάνου στην κυρία του. Εκείνη είπε: «Για τι άλλο θα μπορούσε να μου μιλήσει ένας ζητιάνος; Δεν μπορώ καν να τον κοιτάξω, κι όμως αυτός θέλει ακόμα να μου μιλήσει.» Το είπε στον άντρα της, αλλά εκείνος άρχισε να την πείθει: - Πήγαινε, γυναίκα μου, μην περιφρονείς τους φτωχούς, γιατί ο ίδιος ο Θεός τους έχει εκλέξει. Ωστόσο, δεν άκουσε τον άντρα της και αρνήθηκε να πάει. Ο Άγιος Ιωάννης έστειλε ξανά μήνυμα σε αυτήν με τα εξής λόγια: «Σε τρεις μέρες θα πεθάνω, αλλά αν δεν θέλεις να με δεις και να με μιλήσεις, θα το μετανιώσεις πολύ αργότερα.» Άρχισε να διστάζει, αναρωτώμενη αν έπρεπε να πάει ή όχι, όχι τόσο θέλοντας να ακούσει τον ζητιάνο όσο από περιέργεια για το τι ήθελε να της πει. Μόλις που ξεπέρασε τον δισταγμό της και αποφάσισε να πάει μόνο όταν άκουσε για τον επικείμενο θάνατό του και ήλπιζε να μάθει κάτι καινούργιο από αυτόν. Έφυγε από το σπίτι και διέταξε τους υπηρέτες της να φέρουν τον ζητιάνο και να τον βάλουν μπροστά της, αφού ο Άγιος Ιωάννης, λόγω της σοβαρής ασθένειάς του, δεν μπορούσε πλέον να πλησιάσει. Για να αποφύγει την αναγνώριση, κάλυψε το πρόσωπό του και άρχισε να της μιλάει: «Σύντομα, κυρία μου, δεν θα χρειάζομαι πλέον τη στέγη και τη βοήθεια που μου παρέχετε, και η ανταμοιβή για την ελεημοσύνη σας είναι ήδη έτοιμη για εσάς, σύμφωνα με τα λόγια του Κυρίου στο Ευαγγέλιο: «Όπως το κάνατε σε έναν από τους ελάχιστους αυτούς αδελφούς μου, το κάνατε σε μένα» ( Ματθαίος 25:40 ). Εγώ, όμως, μη έχοντας περιουσία λόγω της φτώχειας μου, θέλω να σας αφήσω κάποια ευλογία, αλλά πρώτα σας παρακαλώ: ορκιστείτε σε μένα να κάνω ό,τι σας λέω — και τότε θα λάβετε την ευλογία. Ορκίστηκε να κάνει ό,τι του έλεγε. Τότε ο Άγιος Ιωάννης άρχισε να ρωτάει: «Σας παρακαλώ, κυρία μου, να κανονίσετε, μετά τον θάνατό μου, να ταφώ στον τόπο όπου βρίσκεται η σκηνή μου. Μην επιτρέψετε να με καλύψετε με άλλα ρούχα εκτός από αυτά τα κουρέλια που φοράω τώρα, γιατί δεν είμαι άξια για πιο τιμητικό μέρος ή καλύτερα ρούχα.» Μετά από αυτό, έβγαλε το Ευαγγέλιο από την αγκαλιά του και, δίνοντάς το σε αυτήν, είπε: – Ας είναι αυτό παρηγοριά για εσάς στην παρούσα ζωή και καλός δρόμος προς την αιωνιότητα για εσάς και τον σύζυγό σας, κύριέ μου. Παίρνοντας το Ευαγγέλιο, άρχισε να το εξετάζει, στρέφοντάς το προς το μέρος της πρώτα από τη μία πλευρά, μετά από την άλλη, και σκεπτόμενη: – Πόσο μοιάζει αυτό το Ευαγγέλιο με εκείνο που έδεσε ο κύριός μου για τον γιο μας! Και μετά πήγε και το έδειξε στον άντρα της. Αυτός το αναγνώρισε και είπε: «Αυτό είναι, πράγματι, το ίδιο Ευαγγέλιο που δώσαμε στον αγαπημένο μας γιο, και όχι κάποιο άλλο. Ας πάμε να τον ρωτήσουμε από πού το πήρε και αν γνωρίζει κάτι για τον γιο μας τον Ιωάννη.» Οι γονείς ήρθαν μαζί κοντά του και άρχισαν να του λένε: – Σε εξορκίζουμε με την Αγία και Ζωοποιό Τριάδα, – πες μας, από πού πήρες αυτό το Ευαγγέλιο και πού είναι ο γιος μας ο Ιωάννης; Μη μπορώντας πλέον να κρύψει τον πόνο της καρδιάς του και να συγκρατήσει τα δάκρυά του, απάντησε: «Είμαι ο γιος σου ο Ιωάννης, και αυτό είναι το ίδιο Ευαγγέλιο που μου έδωσες· είναι αλήθεια ότι εγώ φταίω για τη θλίψη που σου προκάλεσα, αλλά το Ευαγγέλιο που μου έδωσες με δίδαξε να αγαπώ τον Χριστό και να βαστάζω υπομονετικά τον καλό Του ζυγό». Ακούγοντας αυτό, έπεσαν μπροστά στο κεφάλι του, τον αγκάλιασαν και για πολλή ώρα τον πότισαν με άφθονα δάκρυα. Οι καρδιές τους ήταν γεμάτες ταυτόχρονα χαρά και λύπη: χαιρόντουσαν που ο αγαπημένος τους γιος είχε επιτέλους βρεθεί, όμως οι καρδιές τους ράγισαν που τον βρήκαν σε τόση φτώχεια και αθλιότητα, και που δεν τον αναγνώρισαν καθώς ήταν ξαπλωμένος στην πύλη. Όλοι οι γείτονες, φίλοι και γνωστοί συγκεντρώθηκαν κοντά τους. Η είδηση της επιστροφής του Ιωάννη διαδόθηκε σε όλη την πόλη, και όλοι, δοξάζοντας τον Θεό, θαύμασαν αυτό. Εν τω μεταξύ, ο Όσιος Ιωάννης παρέδωσε την ψυχή του στα χέρια του Θεού . Ευαρεστήθηκε ο Θεός η ζωή του Ιωάννη, ακόμη και μετά τον θάνατό του, να παραμείνει αμόλυντη από τις κοσμικές τιμές και απαρνημένη από την πατρική αγάπη. Γι' αυτό, ο Κύριος έσπευσε να τον πάρει κοντά Του, ώστε να εισέλθει στην ουράνια κατοικία ελεύθερος από τον κόσμο και την κοσμική φιλία. Ξεχνώντας τον όρκο της, η μητέρα του τον έγδυσε από τα κουρελιασμένα του κουρέλια και τον έντυσε με πολύτιμα, χρυσοκεντημένα ενδύματα. Ξαφνικά όμως έπεσε σε κρίση παράλυσης και αρρώστησε επικίνδυνα. Ο Ευτρόπιος, ο πατέρας του Ιωάννη, είπε: «Πρέπει να εκπληρώσουμε τη διαθήκη του γιου μας, αφού δεν θέλει να ταφεί με τόσο ακριβά ρούχα.» Το σώμα του αγίου απογυμνώθηκε από τα κοσμικά του ενδύματα και ντύθηκε ξανά με κουρέλια ζητιάνου. Η Θεοδώρα, η μητέρα του Ιωάννη, θεραπεύτηκε αμέσως και έγινε τόσο υγιής όσο και πριν. Οι γονείς του έθαψαν τα ιερά και τιμία λείψανα του Αγίου Ιωάννη στην ίδια σκηνή στην οποία είχε ζήσει. Αργότερα έχτισαν μια εκκλησία και έναν μεγάλο ξενώνα πάνω από τον τάφο του, δωρίζοντας όλη τους την περιουσία για την υποστήριξη των προσκυνητών και των φτωχών. Λίγο αργότερα, οι ίδιοι πέθαναν ειρηνικά και θάφτηκαν στην ίδια εκκλησία που είχαν χτίσει πάνω από τον τάφο του γιου τους. Αυτή είναι η ζωή του αγίου και σεβάσμιου Ιωάννη του Σκηνοφύλακα, τέτοια είναι τα κατορθώματα και οι κόποι που υπέμεινε για χάρη του Χριστού, τέτοια είναι η πάλη του με τον διάβολο, τον οποίο νίκησε και τώρα στεφανώνεται με ουράνιο στέμμα στην Εκκλησία θριαμβευτής, με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, στον οποίο ανήκει η δόξα στους αιώνες, αμήν. * * * Σημειώσεις 602 Ο μοναχός Ιωάννης ονομαζόταν Σκηνοφύλακας επειδή στο τέλος της ασκητικής του ζωής έζησε σε «σκηνή», δηλαδή σε μια σκηνή, σε ακραία φτώχεια και αθλιότητα, κοντά στο σπίτι των πλούσιων και ευγενών γονιών του, χωρίς να τον αναγνωρίζουν, και στην ίδια αυτή σκηνή θάφτηκε, και οι γονείς του αργότερα έχτισαν μια εκκλησία στο όνομά του στη θέση της «σκηνής». 603 Λέων Α΄ ο Μέγας – Βυζαντινός αυτοκράτορας, βασίλεψε από το 457 έως το 476. 604 Η «Αδιάλειπτη Μονή» που αναφέρεται εδώ βρισκόταν στη Βιθυνία (βορειοδυτική Μικρά Ασία) και είχε ως πρότυπο ένα παρόμοιο μοναστήρι στην Κωνσταντινούπολη, που μεταφέρθηκε εκεί από τη Μεσοποταμία και ιδρύθηκε από τον Άγιο Αλέξανδρο στα τέλη του τέταρτου αιώνα. Οι κανόνες και η μοναστική ζωή των κατοίκων αυτού του μοναστηριού διακρίνονταν από την ιδιαίτερη αυστηρότητά τους. Το μοναστήρι έλαβε το όνομά του επειδή οι αδελφοί του, χωριζόμενοι σε 24 τάξεις, που αντιστοιχούσαν στις 24 ώρες της ημέρας και της νύχτας, δόξαζαν συνεχώς τον Κύριο σε δύο χορωδίες, ψάλλοντας τους Ψαλμούς του Δαβίδ με παρατεταμένο τρόπο, έτσι ώστε οι λειτουργίες σε αυτό το μοναστήρι να τελούνται συνεχώς και να μην σταματούν ποτέ. Ένα παρόμοιο μοναστήρι ιδρύθηκε στη Βιθυνία, κοντά στην πόλη Σωσθενιούλα, από τους μαθητές του Αγίου Αλεξάνδρου, Ιωάννη και Μάρκελλο. 605 Η έκφραση είναι δανεισμένη από το ( Ψαλμός 21:16 ). 606 Η έκφραση είναι δανεισμένη από το ( Ματθαίος 11:7 ). 607 Η έκφραση είναι δανεισμένη από το ( Ψαλμός 15:3 ) (στη σλαβική μετάφραση). 608 Το στάδιο ισούται με 87 1/2 οργιές. 609 Δηλαδή. Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος . 610 Ο Άγιος Ιωάννης ο Φύλακας της Καλύβας πέθανε στις αρχές του δεύτερου μισού του πέμπτου αιώνα. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πάπα Φορμόσου (896), χτίστηκε μια εκκλησία στη Ρώμη προς τιμήν του, στην οποία φυλάσσονταν μέρος των λειψάνων του. Ο προσκυνητής Αντώνιος είδε τα λείψανά του στις πύλες της αυλής του στην Κωνσταντινούπολη το 1200. Οι Σταυροφόροι (1204–1261) μετέφεραν το κεφάλι του από την Κωνσταντινούπολη στη Μπεζανσόν και τα λείψανά του φυλάσσονται στην εκκλησία που φέρει το όνομά του στη Ρώμη. Ωστόσο, το πότε μεταφέρθηκαν από την Κωνσταντινούπολη είναι άγνωστο.  Όσιος Παύλος ο Θηβαίος   Преподобный Павел Фивейский, Египетский, отшельник Феофан Критский и Симеон. Фреска церкви свт. Николая. Монастырь Ставроникита. Афон. 1546 год. Ο Όσιος Παύλος ο Θηβαίος τής Αιγύπτου ασκητής Τοιχογραφία (Fresco) τού έτους 1546 μ.Χ. από τον Θεοφάνη τον Κρήτα και τον Συμεών στο Παρεκκλήσιο τού Αγίου Νικολάου τής Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα. Αγίου Όρους   Святой Преподобный Павел Фивейский. Фреска XIV век. церкви Св. Николая Орфаноса в Салониках. Ο Όσιος Παύλος ο Θηβαίος τής Αιγύπτου ασκητής Τοιχογραφία (Fresco) τού 14ου αιώνα μ.Χ. στον Ιερό Ναό τού Αγίου Νικολάου τού Ορφανού στην Θεσσαλονίκη
|
