Σ υ ν α ξ ά ρ ι ο ν
Τῇ ΙΕ' τοῦ αὐτοῦ μηνός,
Μνήμη τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης.
Στίχοι
Ἰουλίττα σύναθλος υἱῷ Κηρύκῳ,
Ἡ λαιμότμητος τῷ κάραν τεθλασμένῳ, Πέμπτῃ.
Ἰουλίτταν δεκάτῃ τάμον, υἷα δ' ἔαξαν.
ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ ΚΑΙ ΙΟΥΛΙΤΤΑ
Ένας τρίχρονος αθλητής της πίστεως
και η καλλιμάρτυς του Χριστού θαρραλέα μητέρα του
Ἀπολυτίκιον Ποίημα Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Κυρίλλου ς'.
Ἦχος δ'
Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ
Ἡ λογικὴ Χριστοῦ ἀμνάς, Ἰουλίττα, σὺν τριετεῖ ἀμνῷ αὐτῆς τῷ Κηρύκῳ, δικαστικοῦ πρὸ βήματος παρέστησαν, εὐθαρσῶς κηρύττοντες, τὴν Χριστώνυμον κλήσιν, οὐδόλως ἐπτοήθησαν ἀπειλὰς τῶν τυράννων, καὶ στεφηφόροι νῦν ἐν οὐρανοῖς, ἀγγαλιῶνται Χριστῷ παριστάμενοι.
Ο άγιος Κήρυκος ο νηπιομάρτυς
και η μητέρα του αγία Ιουλίττα-Εορτάζουν σήμερα
στό Κεντρικό Μουσείο Παλαιάς ρωσικής Τέχνης καί Πολιτισμού
του Ονόματος Αντρέι Ρουμπλόφ. Μόσχα
Αφού υπέστη απίστευτης αγριότητας και απανθρωπιάς βασανιστήρια, οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεως και ο δήμιος της έκοψε το κεφάλι. Η αγία της ψυχή φτερούγησε στα ουράνια, κάτω από το θρόνο του Θεού, για να συναντήσει το ηρωικό βλαστάρι της, για να ζουν αιώνια μαζί και να συμβασιλεύουν με το Χριστό. Η ιερή μνήμη τους τιμάται στις 15 Ιουλίου.
Ιερά Λείψανα
Μία ωλένη με σάρκα της Αγίας Ιουλίττας βρίσκεται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου της Αγίας Ιουλίττας βρίσκονται στις Μονές Μεγ. Λαύρας Αγίου Όρους, Παλαιοκαστρίτσης Κερκύρας και Κύκκου Κύπρου. Μέρος της Κάρας του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Γρηγορίου Αγίου Όρους. Μέρος της δεξιάς του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Ξενοφώντος Αγίου Όρους. Μια αδιάφθορος παλάμη του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Μεγ. Μετεώρου. Μέρος της αριστεράς χειρός και του δεξιού ποδός του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στη Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους. Μέρος ποδός του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους. Μια κερκίδα του Αγίου Κηρύκου βρίσκεται στη Μονή Αγίου Γεωργίου Φενεού Κορινθίας. Μέρος της δεξιάς και ένα τεμάχιο του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στη Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους. Αποτμήματα του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Κηρύκου βρίσκονται στις Μονές Οσίου Διονυσίου Λιτοχώρου Ολύμπου, Σταγιάδων Καλαμπάκας, Δουσίκου Τρικάλων, Ασωμάτων Πετράκη Αθηνών, Οσίου Θεοδοσίου Αργους και Κύκκου Κύπρου και στο Ναό του Αγίου Γεωργίου των Ἑλλήνων Βενετίας.  Αποθησαυρίζονται στην ομώνυμη ιερά Μονή των Αγίων Κυρήκου και Ιουλίτας στο Σιδηρόκαστρο Σερρών και πρόκειται για λείψανα από το αριστερό χέρι του Αγίου Κηρύκου και μέρος της Τιμίας Κάρας της μητέρας του, Αγίας Ιουλίτας.  Άγια λείψανα του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Προκοπίου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Μάρτυρος Ευστρατίου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Μοδέστου, της Οσίας Μελάνης, του Αγίου Μηνά Καλλικέλαδου, του Αγίου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους, της Αγίας Κυριακής, του Αγίου Μάρτυρος Προκοπίου, του Αγίου Μάρτυρος Ιγνατίου, του Αγίου Μάρτυρος Ευθυμίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Μοδέστου, του Αγίου Μερκουρίου, του Αγίου ΜΙχαήλ Συνάδων, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Ελευθερίου, του Αγίου Χαραλάμπους, του Αγίου Αρτεμίου, του Αγίου Παντελεήμονος, του Αγίου Κηρύκου, της Αγίας Παρασκευής, του Αγίου Φωτίου, του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου κ.ά.  Λειψανοθήκες της Ιεράς Mονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους που περιέχουν: το αριστερό και άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, λείψανο της Αγίας Ευδοξίας της Οσιομάρτυρος, λείψανα της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας, το ποδαράκι του τρίχρονου Αγίου Μάρτυρος Κηρύκου,  Λειψανοθήκη της Ιεράς Mονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους που περιέχει: τεμάχιο Τιμίου Ξύλου, το αριστερό και άφθαρτο χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής, το ποδαράκι του τρίχρονου Αγίου Μάρτυρος Κηρύκου, η Λείψανο του Αγίου Κηρύκου στην Μονή Διονυσίου  Στην Ιερα Μονη Τιμίου Προδρόμου Νικήσιανης Καβάλας φυλλάσονται λείψανα πολλών αγίων όπως:
 Χέρι τού νηπιομάρτυρα Κηρύκου αποθησαυρίζεται στη Νέα Μονή Χίου. φωτογραφία του π. Ν.Κ, πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr  Πόδι τού νηπιομάρτυρα Κηρύκου αποθησαυρίζεται στη Νέα Μονή Χίου. φωτογραφία του π. Ν.Κ, πηγή φωτογραφίας: leipsanothiki.blogspot.gr       частицы мощей этих святых. В Обыденском храме хранятся Αποτμήματα Ιερών Λειψάνων Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης, στον Ιερό Ναό τού Προφήτη Ηλία που βρίσκεται στο 2ο Obydenskiy λωρίδα , 6. Μόσχα   Ковчег с частицами мощей святых мучеников Кирика и Иулитты Константино-Еленинский женский монастырь / Санкт-Петербургск Λειψανοθήκη μέ αποτμήματα τών Ιερών λειψάνων Αγίων μαρτύρων Κηρύκου και Ιουλίττης, στήν Ιερά Μονή Κωνσταντίνου καί Ελένης Μητρόπολη Αγίας Πετρούπολης, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΛΕΝΙΝΓΚΡΑΝΤΣΑ, ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ VYBORGSKY, ΑΓΡΟΤΙΚΟΣ ΟΙΚΙΣΜΟΣ PERVOMAISKOE, ΟΙΚΙΣΜΟΣ ΛΕΝΙΝΣΚΟΕ, SOVETSKAYA ULITSA, 44  | ||
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἡ καλλιμάρτυς τοῦ Χρίστου Ἰουλίττα, σὺν τριετεῖ ἀμνῶ αὐτῆς τῷ Κηρύκῳ, δικαστοὺ πρὸ βήματος παρέστησαν φαιδρῶς, εὔτολμοι κηρύττοντες. τὴν χριστώνυμον κλῆσιν, ἄμφω μὴ πτοούμενοι, ἀπειλᾶς τῶν τυρράνων καὶ στεφηφόροι νῦν ἐν οὐρανοίς, ἀγαλλιώνται. Χριστῷ παριστάμενοι.
Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ'
Τὴν Σοφίαν καὶ Λόγον
Φιλομάρτυρες δεῦτε τοὺς νοητούς, μαργαρίτας Κυρίου καὶ ἀθλητάς, Κήρυκον ὑμνήσωμεν, καὶ τὴν τούτου μητέρα· τῇ τριετεῖ γὰρ τοῦτον ἐκθρέψασα γάλακτι, τῷ Θεῷ θυσίαν, προσήγαγεν ἄμωμον· ὅθεν καὶ τῆς νίκης, σὺν αὐτῷ τοὺς στεφάνους, ἐδέξατο ἄνωθεν, καὶ Χριστῷ συναγάλλονται, πρὸς οὓς πίστει βοήσωμεν· Πρεσβεύσατε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην ὑμῶν.
Κοντάκιον
Ἦχος δ'
Ἐπεφάνης σήμερον
Ἐν ἀγκάλαις φέρουσα, ἡ χριστομάρτυς, Ἰουλίττα Κήρυκον, ἐν τῷ σταδίῳ μητρικῶς, ἀγαλλομένη ἐκραύγαζε· Σὺ τῶν Μαρτύρων, Χριστὲ τὸ κραταίωμα.
Ὁ Οἶκος
Τὸν νοῦν μου φώτισον, Χριστὲ φωτὶ τῶν ἐντολῶν σου, ὅπως ἐπαξίως ἐξισχύσω ὑμνῆσαι τοὺς Ἁγίους σου, καὶ τοὺς ἀγῶνας ἐξειπεῖν· Ποία δὲ γλῶσσα ἐκλαλῆσαι δυνήσεται τοὺς ἄθλους, οὓς ὑπέμειναν, καὶ τὰ ἔπαθλα; Διὸ οὖν σοι προσπίπτω φιλάνθρωπε· Ἄνεσιν παράσχου τῇ ἀθλίᾳ νῦν ψυχῇ μου, δωρούμενός μοι καιρὸν μετανοίας· εἰς τοῦτο γὰρ ἑκὼν ἔλαβες σάρκα, ἵνα πάντας πρὸς ζωὴν ἐπαναγάγῃς, ἧς οἱ Ἀθληταὶ τυχόντες, ἀπαύστως μέλπουσι· Σὺ τῶν μαρτύρων Χριστὲ τὸ κραταίωμα.
Ἐξαποστειλάριον
Ἐν πνεύματι τῷ Ἱερῷ
Τὴν ἡλικίαν ἀτελής, ἐν φρονήσει τελείᾳ, ὑπῆρξας θαυμαστότατα, Κήρυκε Ἀθλοφόρε, σὺν μητρί τε γαλουχῷ, Ἰουλίττῃ ἤρασθε, τὸ τῆς ἀθλήσεως στέφος, μετὰ πάντων Ἁγίων, ὧν ταῖς πρεσβείαις καὶ ἡμεῖς, τύχοιμεν τοῦ ἐλέου
ΑΠΟ ΤΟ ΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙ
(μετάφραση Google)
Τα πάθη των αγίων μαρτύρων Κυρικού και Ιουλίττης
Εορτάζεται στις 15 Ιουλίου
Στην πόλη Ικόνιο, στην περιοχή της Λυκαονίας, ζούσε μια νεαρή γυναίκα ευγενούς καταγωγής, καταγόμενη από τη γενιά των πρώην Ρωμαίων αυτοκρατόρων, ονόματι Ιουλίττα, Χριστιανή στην πίστη. Μετά από σύντομο χρονικό διάστημα σε νόμιμο γάμο , έμεινε χήρα αφού γέννησε ένα αγόρι. Βάπτισε το βρέφος και το ονόμασε Κύρικο. Εκείνη την εποχή, ο ασεβής Διοκλητιανός , κρατώντας το σκήπτρο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ξεκίνησε έναν σκληρό διωγμό των Χριστιανών σε όλες τις χώρες που υπάγονταν σε αυτόν. Ο Κόμης Δομετιανός διορίστηκε από τον Διοκλητιανό κυβερνήτης της περιοχής της Λυκαονίας. Ήταν ένας αυστηρός και απάνθρωπος άνθρωπος, κτηνώδης στη φύση, που χαιρόταν για την χύση χριστιανικού αίματος. Φτάνοντας στο Ικόνιο, ο Δομετιανός άρχισε να βασανίζει με μανία τους πιστούς στον Χριστό και να αναζητά με ζήλο όσους ήταν κρυφά προσκολλημένοι στον Χριστιανισμό. Η πιστή δούλη του Χριστού Ιουλίττα, βλέποντας αυτό και γνωρίζοντας ότι με την ευσέβειά της ήταν αδύνατο να κρυφτεί από τους βασανιστές της, αποφάσισε να φύγει, γιατί φοβόταν ότι δεν θα άντεχε τα σκληρά βασανιστήρια και θα απαρνούνταν τον Χριστό. Έτσι, άφησε όλα τα πολλά υπάρχοντά της, το σπίτι της, τους συγγενείς της, τους δούλους της, όλες τις απολαύσεις αυτού του κόσμου, τη δόξα και την ηδονή, για την αγάπη του Χριστού. Παίρνοντας τον τρίχρονο γιο της, τον Κύρικο, και δύο πιστούς δούλους, έφυγε από την πόλη του Ικονίου τη νύχτα και ξεκίνησε ένα ταξίδι, θυμούμενη την Αγία Γραφή: «Εδώ δεν έχουμε μόνιμη πόλη, αλλά ζητούμε την ερχόμενη» ( Εβραίους 13:14 ).
Ήρθε στη Σελεύκεια το 4680 ως περιπλανώμενη και ζητιάνα, κρύβοντας την ευγενή της θέση, αλλά και εδώ βρήκε τον ίδιο διωγμό των Χριστιανών, γιατί κάποιος Αλέξανδρος, που είχε δεχτεί εντολή από τον βασιλιά, ήρθε στη Σελεύκεια και σκότωσε ανελέητα όλους όσους ομολογούσαν το όνομα του Ιησού Χριστού. Η ευλογημένη Ιουλίττα, θυμούμενη επίσης τα γραμμένα: «Δώστε τόπο στην οργή», δηλαδή φύγετε από την οργή , και επίσης: «Όταν σας διώκουν σε μια πόλη, φύγετε σε άλλη» ( Ματθαίος 10:23 ), έφυγε από τη Σελεύκεια και πήγε στην Ταρσό, μια πόλη στην Κιλικία, και έζησε εκεί ανάμεσα στους φτωχούς. Λίγο καιρό αργότερα, ο ίδιος διοικητής, ο Αλέξανδρος, ήρθε στην Ταρσό το 4682 για να βασανίσει Χριστιανούς. Η Αγία Ιουλίττα αναγνωρίστηκε από μερικούς και αναφέρθηκε στον διοικητή. Ο τελευταίος διέταξε αμέσως να την φέρουν, και ο ίδιος κάθισε στο βήμα της κρίσης που ήταν ανοιχτό στον λαό. Όταν οι στρατιώτες συνέλαβαν αυτήν και τον γιο της, και οι δύο σκλάβοι της τράπηκαν σε φυγή. Την παρακολουθούσαν από μακριά, ελπίζοντας να δουν τα βάσανα και τον θάνατό της. Η μάρτυρας οδηγήθηκε ενώπιον του διοικητή, κρατώντας στην αγκαλιά της το τρίχρονο παιδί, τον Άγιο Κύρικο. Όταν ρωτήθηκε από τον διοικητή για το όνομά της, την οικογένειά της και την πατρίδα της, ομολόγησε με θάρρος το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και δήλωσε Χριστιανή:
«Το όνομά μου», είπε, «η καταγωγή μου και η πατρίδα μου είναι η Ουράνια Βασιλεία του Χριστού μου!»
Ο διοικητής, εξοργισμένος, διέταξε να πάρουν το αγόρι από κοντά της, να το γδυσουν και να το χτυπήσουν ανελέητα με σκληρά λουριά. Καθώς χτυπούσαν τον μάρτυρα, το παιδί, βλέποντάς το, έκλαιγε και αποσπόταν από τα χέρια εκείνων που το κρατούσαν, θέλοντας να πάει στη μητέρα του. Ο διοικητής, βλέποντας την ομορφιά του παιδιού, διέταξε να του το φέρουν, έπειτα, παίρνοντάς το, το έβαλε στην αγκαλιά του και άρχισε να το παρηγορεί, μήπως κλάψει. Χάιδεψε το κεφάλι του, το φίλησε και του είπε κάθε είδους τρυφερά λόγια. Αλλά το παιδί αντιστάθηκε, αποσπάστηκε από τα χέρια του, γύρισε το κεφάλι του μακριά από τον διοικητή, αρνούμενο να το χαϊδέψουν ή να το φιλήσουν τα βρώμικα χείλη του. Το παιδί συνέχισε να κοιτάζει τη μητέρα του, που την χτυπούσαν, και έκλαιγε και έκλαιγε:
- Είμαι Χριστιανός! Αφήστε με να πάω στη μητέρα μου!
Αποσπώντας τα χέρια του από τον αρχηγό, γρατζούνισε το πρόσωπό του με τα νύχια του. Τότε ο αρχηγός ξέσπασε σε έξαλλη κατάσταση, πέταξε το παιδί στο πάτωμα και το κλώτσησε στα πλευρά, ρίχνοντάς το από την ψηλή του θέση. Το παιδί, πέφτοντας από τα πέτρινα σκαλιά και χτυπώντας το κεφάλι του στις αιχμηρές γωνίες, κάλυψε ολόκληρη την περιοχή με το αίμα του και παρέδωσε την αγία και άμωμη ψυχή του στα χέρια του Θεού. Έτσι στέφθηκε με μαρτύριο ο άγιος νέος Κιρίκ.
Η μητέρα του, η ευλογημένη Ιουλίττα, βασανισμένη σκληρά και επί μακρόν, υποφέροντας σαν να βρισκόταν στο σώμα κάποιου άλλου και σαν άψυχη κολόνα χωρίς να νιώθει τίποτα, δεν είπε τίποτα άλλο παρά αυτά τα λόγια:
«Είμαι Χριστιανός και δεν θα θυσιάσω σε δαίμονες!»
Όταν σταμάτησαν να την χτυπούν και την σήκωσαν από το έδαφος, είδε το αγαπημένο της παιδί ματωμένο και νεκρό μπροστά στον δικαστή. Γεμάτη χαρά, η Ιουλίττα είπε:
«Σε ευχαριστώ, Κύριε, που χάρισες στον γιο μου τέτοια χάρη ώστε να πεθάνει μαρτυρικά ενώπιόν μου για το άγιο όνομά Σου και να λάβει αμάραντο στέφανο στη δόξα Σου».
Μετά από αυτό, ο διοικητής διέταξε να την κρεμάσουν και να ξύσουν το σώμα της με σιδερένια δόντια. Στη συνέχεια, παίρνοντας βραστή ρητίνη από ένα καζάνι, διέταξε να την χύσουν πάνω στις πληγές. Ενώ η Αγία Ιουλίττα βασανιζόταν με αυτόν τον τρόπο, ο κήρυκας φώναξε:
- Λάτρεψε τον εαυτό σου, Ιουλίττα, λάτρεψε τη νεότητά σου και λάτρεψε τους θεούς, για να ελευθερωθείς από τα βασανιστήρια και να μην πεθάνεις με σκληρό θάνατο όπως ο γιος σου.
Ο μάρτυρας απάντησε:
«Δεν θα προσκυνήσω δαίμονες και κουφά και άλαλα είδωλά τους. Προσκυνώ τον Κύριό μου Ιησού Χριστό, τον μονογενή Υιό του Θεού, διαμέσου του οποίου ο ουράνιος Πατήρ εποίησε τα πάντα ( Κολ. 1:12-16 ), και αγωνίζομαι να έρθω στον υιό μου, για να γίνω άξιος της Βασιλείας των Ουρανών μαζί του». Βλέποντας την ανυπέρβλητη υπομονή και το μεγάλο θάρρος της μάρτυρος, ο ηγεμόνας την καταδίκασε σε αποκεφαλισμό με σπαθί. Οι υπηρέτες την πήραν και την οδήγησαν έξω από την πόλη στον τόπο όπου εκτελούνταν οι καταδικασμένοι σε θάνατο. Η αγία περπάτησε σαν να βρισκόταν σε γαμήλιο στέμμα. Φτάνοντας εκεί, ζήτησε λίγο χρόνο για προσευχή και στη συνέχεια, γονατίζοντας, προσευχήθηκε:
– Σε ευχαριστώ, Κύριε Θεέ μου Ιησού Χριστέ, ότι κάλεσες τον γιο μου πριν από μένα, τον αξιοποίησες να υποφέρει για το άγιο όνομά Σου, και αυτόν, αφού εγκατέλειψε τη μάταιη ζωή με τους αγίους· δέξου με και εμένα, τον ανάξιο δούλο Σου, και αξιώσέ με να λάβω χάρη ενώπιόν Σου – να αριθμηθώ μεταξύ των φρονίμων παρθένων (πρβλ. Ματθ. 25:1-13 ), εισερχόμενος στον άφθαρτο νυμφώνα Σου, για να ευλογήσει το πνεύμα μου Σε, τον Δημιουργό μου, τον άαρχο Πατέρα Σου και το συναιώνιο Πνεύμα Σου στους αιώνες, αμήν.
Αφού η Αγία Ιουλίττα προσευχήθηκε έτσι, ο δήμιος, ακονίζοντας το σπαθί του, χτύπησε τον λαιμό της και έκοψε το σεβάσμιο κεφάλι της, αφήνοντας το σώμα εκεί άταφο, για να το καταβροχθίσουν σκύλοι και άγρια θηρία. Ομοίως, αφού έσυρε το σώμα του Αγίου Κυρικού έξω από την πόλη, το πέταξε δίπλα στο σώμα της μητέρας του και έφυγε. Όταν έπεσε η νύχτα, έφτασαν οι δύο προαναφερθείσες σκλάβες, πήραν τα σώματα της κυρίας τους και του γιου της, τα μετέφεραν μακριά και τα έθαψαν στη γη. Μία από αυτές τις σκλάβες έζησε μέχρι τις ημέρες του Μεγάλου Κωνσταντίνου (4683) , του πρώτου Χριστιανού αυτοκράτορα, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του οποίου η αλήθεια έλαμψε και η Εκκλησία του Θεού, με τη χάρη του Χριστού, κυριάρχησε. Τότε η σκλάβα έδειξε στους πιστούς Χριστιανούς τον τόπο όπου ήταν θαμμένα τα πολύτιμα λείψανα των αγίων μαρτύρων Κυρικού και Ιουλίττας και διηγήθηκε τα βάσανά τους. Τα ιερά λείψανά τους ανασύρθηκαν από τα βάθη της γης, άφθαρτα, γεμάτα ευωδία και φέρνοντας θεραπεία στους αρρώστους. Τα παθήματά τους καταγράφηκαν στη μνήμη και τιμή των αγίων μαρτύρων, προς όφελος των πιστών και προς δόξα του Χριστού του Θεού μας, δοξασμένου για πάντα μαζί με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα . 4684 Αμήν.
Κοντάκιον, Ήχος 4:
Κρατώντας στην αγκαλιά της την Χριστομάρτυρα Ιουλίττα Κίρικα, χαιρόταν με θάρρος κατά τη διάρκεια του αγώνα της και φώναζε: «Ο Χριστός είναι ο έπαινος των μαρτύρων».
* * *
Σημειώσεις
Το Ικόνιο είναι μια πόλη σε μια ψηλή, εύφορη πεδιάδα στη Μικρά Ασία, στους πρόποδες του όρους Ταύρου, όχι μακριά από τα Λύστρα και τη Δέρβη. Το Ικόνιο ήταν κάποτε η πρωτεύουσα των πόλεων της Λυκαονίας. Στην ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας, το Ικόνιο είναι αξιοσημείωτο για τις επισκέψεις του Αποστόλου Παύλου κατά τη διάρκεια των ιεραποστολικών του ταξιδιών ( Πράξεις 13:51, 14:1–3 , Β' Τιμ. 3:11 ). Στη συνέχεια, ιδρύθηκε εδώ μια επισκοπή και από το 451 και μετά, οι επίσκοποι του Ικονίου ονομάζονταν μητροπολίτες της επαρχίας της Λυκαονίας.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Διοκλητιανού (284–305), εκδόθηκαν τέσσερα διατάγματα κατά των Χριστιανών. Το πρώτο εκδόθηκε τον Φεβρουάριο του 303. Αυτό το διάταγμα διέταζε την καταστροφή εκκλησιών και την καύση ιερών βιβλίων. Οι Χριστιανοί στερούνταν επίσης τα πολιτικά δικαιώματα, την προστασία του νόμου και τις θέσεις τους. Οι Χριστιανοί σκλάβοι έχαναν το δικαίωμα στην ελευθερία εάν, έχοντας το λάβει για οποιονδήποτε λόγο, παρέμεναν Χριστιανοί. Σύντομα εκδόθηκε ένα δεύτερο διάταγμα, που διέταζε τη φυλάκιση όλων των εκκλησιαστικών ηγετών και άλλων κληρικών. Έτσι, το διάταγμα αφορούσε μόνο τους κληρικούς. Οι τελευταίοι κατηγορήθηκαν ενώπιον του αυτοκράτορα ως υποκινητές μιας εξέγερσης στη Συρία και την Αρμενία, η οποία, δυστυχώς για τους Χριστιανούς, ξεκίνησε αμέσως μετά το πρώτο διάταγμα. Ένα τρίτο διάταγμα ακολούθησε το ίδιο έτος, 303: όλοι οι κρατούμενοι βάσει του νέου διατάγματος διατάχθηκαν να αναγκαστούν να προσφέρουν θυσίες υπό την ποινή βασανιστηρίων για αντίσταση. Τέλος, το 304, εκδόθηκε το τέταρτο και τελευταίο διάταγμα, που κήρυξε καθολικό διωγμό των Χριστιανών. Αυτό το διάταγμα ήταν υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη αιματοχυσία των Χριστιανών: παρέμεινε σε ισχύ για οκτώ χρόνια, μέχρι το 311, όταν ο αυτοκράτορας Γαλέριος εξέδωσε ειδικό διάταγμα που ανακήρυσσε τον Χριστιανισμό ως επιτρεπόμενη θρησκεία. Ο διωγμός του Διοκλητιανού ήταν ο τελευταίος· σε αυτόν, ο Χριστιανισμός, μετά από σχεδόν τρεις αιώνες αγώνων, θριάμβευσε επί του παγανισμού.
Η Σελεύκεια είναι μια πόλη στη Συρία, στις ακτές της Μεσογείου. Κατά πάσα πιθανότητα, ιδρύθηκε από τον Σύριο βασιλιά Σέλευκο Νικάτορα γύρω στο 300 π.Χ. Εδώ σταμάτησε ο Απόστολος Παύλος για να κηρύξει κατά τη διάρκεια του πρώτου του ταξιδιού και από εδώ απέπλευσε για την Κύπρο ( Πράξεις 13:4 ). Τον έκτο αιώνα μ.Χ., η πόλη καταστράφηκε.
Στην πραγματικότητα, αυτό το κείμενο από την Επιστολή προς Ρωμαίους ( Ρωμ. 12:19 ) έχει διαφορετικό νόημα: «Μη εκδικείστε τον εαυτό σας, αγαπητοί», λέει ο Απόστολος, «αλλά δώστε τόπο στην οργή του Θεού».
Η Ταρσός, μια πόλη στην περιοχή της Μικράς Ασίας της Κιλικίας, είναι αξιοσημείωτη επειδή ήταν η γενέτειρα του Αγίου Αποστόλου Παύλου ( Πράξεις 22:3 ). Εδώ προετοιμάστηκε επίσης να κηρύξει το Ευαγγέλιο του Χριστού και από εδώ κλήθηκε από τον Απόστολο Βαρνάβα να κηρύξει το Ευαγγέλιο ( Πράξεις 9:11, 30, 11:25 ). Επομένως, ο Χριστιανισμός εμφανίστηκε νωρίς στην Ταρσό ( Πράξεις 15:23, 41 ).
Αυτοκράτορας από το 324 έως το 337.
Τα βάσανα των αγίων μαρτύρων Κύρικου και Ιουλίττας χρονολογούνται γύρω στο 305. Υπήρχε ένα μοναστήρι του Κύρικου στην Κωνσταντινούπολη και ένας ναός κοντά στην Ιεριχώ στην Ιουδαία, όπως μαρτυρεί ο Ιωάννης Μόσχος . Σύμφωνα με Ρώσους προσκυνητές του 12ου-15ου αιώνα, τα λείψανα του Κύρικου βρίσκονταν στην Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη. Ο Αμάτορας, επίσκοπος της Ωξέρ (388-418), έφερε μερικά από αυτά στην Ωξέρ, όπου βρισκόταν η Αντιόχεια.
